အရာခပ်သိမ်း၏ အမှတ်အသားများ_၂

သူက ညင်သာစွာ ပြောသည်။

"မင်း ဒီလအနည်းငယ်အတွင်း တကယ် ဒုက္ခရောက်ခဲ့တာပဲနော်... မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လာတာ ဘယ်လိုနေလဲ။ ပန်းပွင့်လေးတောင် မိန်းမဟာအတိုင်း တစ်ပုံစံတည်းပဲမလား။ ဘယ်လိုခံစားရလဲ"

"မင်း..."

ဆူဇီချူးမှာ တောင့်တင်းနေပြီး စကားပြောရန် အားထုတ်နေရသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်... ဒီလိုလုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ..."

"ဟီးဟီး..."

လင်းယွဲ့သည် သရော်ပြုံးပြုံးကာ ခါးပတ်အိတ်ထဲမှ ဓားငယ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ သူ၏ လက်ညှိုးထိပ်ကို ညင်သာစွာ ခွဲလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ဒဏ်ရာမှ ထွက်လာသော သွေးတစ်စက်ကို သူမ၏ နဖူးတွင် သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။

ဆူဇီချူး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ နဖူးတွင် အနည်းငယ် နွေးထွေးမှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ခဏလေးအတွင်း ထိုနွေးထွေးမှုက ပြင်းထန်သော ပူလောင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဆက်တိုက် ပျံ့နှံ့နေသော ပူလောင်သော သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤပြင်းထန်သော ပူလောင်မှုတွင် သူမ၏ အသားနှင့် အရိုးများ အရည်ပျော်တော့မည့်ပုံရပြီး သူမ၏ သတိပင် ဝေဝါးသွားသည်။

လင်းယွဲ့သည် ဆူဇီချူးကို မျက်လုံးမှေးကာ ကြည့်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆူဇီချူး၏ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးစွန်းထင်းမှုက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ပို၍တိကျစွာဆိုရလျှင် စုပ်ယူခံနေရသည်။

ထိုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများကို ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သွေးစွန်းထင်းမှု လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ လင်းယွဲ့သည် ဆူဇီချူး၏ မျက်နှာက အရေခွံလဲနေပုံရပြီး အရေပြားအလွှာက သူမမျက်နှာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ကွာကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ နဖူးထောင့်တွင် အနီရောင်အရေပြားအနည်းငယ်က စတင်ကွာကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွဲ့သည် သူမ၏ မျက်နှာကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ သူမနဖူးရှိ ထိုအရေပြားအနည်းငယ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲခွာလိုက်သည်။

နဖူးမှစတင်၍ လူ့အရေပြားမျက်နှာဖုံးကို ခွာနေသကဲ့သို့ မျက်ခုံး၊ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ နှုတ်ခမ်းနှင့် မေးစေ့အထိ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

အသက်ရှူအနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏ မျက်နှာမှ အရေပြားအလွှာတစ်ခုလုံး ကွာကျသွားတော့သည်။

ထိုအခါ သူမ သို့မဟုတ် ပို၍တိကျစွာဆိုရလျှင် သူသည်…

ဖျားနာနေသော မိန်းမလှလေးမှ အရေပြားဖျော့တော့ပြီး အရိုးစုနီးပါးရှိသော လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မျက်နှာသာမက ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်၊ ယခင်က ငါးပေကျော်ရှိသော နူးညံ့သော ကိုယ်လုံးမှ ခြောက်ပေကျော်ရှိသော ယောက်ျား၏ ကိုယ်လုံးသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အမျိုးသမီး၏ ရင်ဘတ်ဖြစ်ခဲ့သော အဖုက လုံးဝပြားချပ်သွားခဲ့သည်။

မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရာတစ်ခုတည်းမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်လှီမှုသာ ဖြစ်သည်။

"ဟေ့... ကြာပြီနော်"

လင်းယွဲ့သည် အရေပြားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အိတ်ထဲထည့်ကာ ထိုလူငယ်ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်လေးရှားလီ ငါ့ရဲ့ အရှင်သခင် ရှားဟုန်လီ မင်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မျက်နှာတော်ကို မမြင်ရတာ ကြာပြီ။ ငါ တကယ်..."

"ဖြန်း"

ရှားဟုန်လီသည် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ပါးပြင်သည် ရုတ်တရက် ထုံကျင်သွားကာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်များ ပွင့်ထွက်လာပြီး နားများ တဝီဝီမြည်ကာ သူ၏ အပေါ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်က မထိန်းနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် နီရဲသော လက်ဗွေရာတစ်ခုက သူ၏ မူလက ဖြူဖျော့သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ နီရဲသော သွေးစက်တစ်စက် စီးကျလာသည်။

"ငါ့လက်က တကယ် ယားနေတာ"

လင်းယွဲ့သည် ရယ်မောရင်း သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။

"အရင်တုန်းက မင်းက ငါ့မိန်းမရဲ့ ပုံစံကို ယူခဲ့တာကြောင့် တကယ်ကို မရိုက်ရက်ခဲ့ဘူး။ ချင်းတုမှာ မင်းကို ပြန်ပြောင်းခွင့် မပေးရဲခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ စိတ်အေးသွားပြီ"

ရှားဟုန်လီသည် သွေးစွန်းနေသော တံတွေးတစ်ပွက်ကို ထွေးထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ စကားက အနည်းငယ် မပီမသ ဖြစ်နေသည်။

"မင်း ငါ့ကို အသည်းထဲက မုန်းနေတာ ငါသိတယ်၊ ငါ့ကို သတ်လိုက် ဒါမှမဟုတ် အရေခွံခွာလိုက်၊ မင်းအတွက် အတူတူပဲ"

"ဟုတ်လား"

လင်းယွဲ့သည် ရယ်မောရင်း "မင်းက အခု သူများရဲ့ သနားခံနေရတဲ့ အခြေအနေမှာ၊ အသက်ရှင်ချင်တာ သိသိသာသာနဲ့ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောနိုင်သေးတာ မင်းမှာ သတ္တိရှိသားပဲ"

သူသည် ရှားဟုန်လီ၏ အင်္ကျီစကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲယူကာ မြေပြင်မှ ဆွဲတင်ပြီး ကျောက်နံရံတွင် မှီထားကာ "အခု အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ပေမယ့် မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်သေးတယ်၊ မင်း ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ဖြေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

ရှားဟုန်လီသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သူ့လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီးနောက် သရော်ပြုံးပြုံးကာ "မင်း ဘာမေးချင်လဲဆိုတာ ငါသိတယ်... ငါ ဘာလို့ ဆူဇီချူးကို သတ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ မင်း သိချင်တာလား"

"ငါ့ကို စိတ်မတိုအောင်လုပ်ဖို့ မင်းကို ငါ အကြံပေးလိုက်မယ်"

လင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် "မဟုတ်ရင် မင်းကို အပြည့်အဝ ခံစားစေဖို့ လူမဆန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး စဉ်းစားပြီး ငါ ခေါင်းကိုက်ရလိမ့်မယ်"

ရှားဟုန်လီသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် "မင်း သိချင်တာ ဘာမဆို မေးပါ"

"ဒါဆို ငါ့ကို ပြောပါ"

လင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲ။ အဲဒီနေ့က ဆူဇီချူး ဘာလို့ သတ်ခံခဲ့ရတာလဲ"

သူသည် ယခင်က မေးမြန်းဖူးခြင်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်သားသည် ဆူဇီချူး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဆောင်ထားစဉ် ထိုရက်စက်သော အဖြေများကို သူ မကြားချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကြီးက သူမအပေါ် အလွန်ရက်စက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

မိဘမဲ့ဖြစ်ကာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်အားနည်း၍ သူငယ်ချင်းအနည်းငယ်နှင့် သက်တမ်းတိုရန် သတ်မှတ်ထားသော ဘဝဖြစ်ပြီး ထိုနေ့တွင် သူမသည် ရဲစွမ်းသတ္တိကို စုစည်းကာ ကျောင်းတော်၌ သူ့အတွက် အစားအစာများ ယူလာခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြည်းစမ်းသည်ထက် သူစားနေသည်ကို ကြည့်ရသည်က ပိုပျော်ရွှင်ပုံရသည်။

သူမသည် အခြေခံအကျဆုံး ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ခံစားလိုခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဘာမှားခဲ့တာလဲ။ ဤရိုးရှင်းသော ပျော်ရွှင်မှုကိုပင် အဘယ်ကြောင့် ရုပ်သိမ်းခံခဲ့ရတာလဲ။

ရှားဟုန်လီသည် ရှားဟုန်လီဖြစ်နေသောအခါ အစစ်မှန်ဆုံးအဖြေကိုသာ သူကြားချင်ခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲ"

ရှားဟုန်လီသည် သူ့ကို အားပျော့စွာ ကြည့်ကာ "ဒီလို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ မင်းလိုလူက ဒီလိုမေးခွန်းရဲ့ အဖြေကို တကယ်လိုအပ်သေးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောသည် "အဲဒီ အခြေခံကျတဲ့၊ အတွေးအခေါ်ဆန်တဲ့ အဖြေတွေကို ငါ မလိုချင်ဘူး၊ မင်းလိုလူမျိုးရဲ့ အတွေးတွေကို နားလည်ချင်ရုံပဲ၊ နောင်မှာ ရှောင်ရှားနိုင်ဖို့"

ရှားဟုန်လီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးက ပြောင်လှောင်ခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို ပြောင်လှောင်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး အဖြေပေးနေသကဲ့သို့ အခြားသူတစ်ဦး၏ အဖြေကိုလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

"သူက ဘာမှမှားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မကြည့်ချင်တော့လို့ သတ်လိုက်တာ... ရိုးရိုးလေးပဲ။ ငါ သူ့ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ သူ ဘယ်လောက် ဒုက္ခခံခဲ့ရလဲဆိုတာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

လင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို မကြည့်ချင်လို့ သတ်လိုက်တာဟုတ်လား"