သက်ရှိသတ္တဝါများ ပေါ်ထွန်းခြင်း_၃

"ဟုတ်တယ် ငါ မကြည့်ချင်လို့၊ မခံစားနိုင်လို့။ အဲဒါပဲ"

ရှားဟုန်လီသည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းရှေ့မှာ ပြောရတာ ဘာမှ ရှက်စရာမရှိဘူး။ ငါ သူများတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံခဲ့ရချိန်က ငါ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး အကြိမ်ကြိမ် ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေပေးခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက် ရှိဖူးတယ်။ သူမက ငါ့ဘဝမှာ အဓိပ္ပါယ်ရှိသေးတယ်လို့ ခံစားရစေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမကပဲ ငါ့ကို အလွယ်တကူ သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို ကစားသွားခဲ့တယ်၊ ဟားဟားဟား... အဲဒါ ပျော်စရာကောင်းခဲ့မှာပဲ..."

သူ၏ မိမိကိုယ်ကို ပြောင်လှောင်သော ရယ်မောသံက ရှုံးနိမ့်သော ခွေးတစ်ကောင်၏ ရူးသွပ်သော အော်သံနှင့်တူသည်။

လင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မျက်နှာထား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"မင်းရဲ့ အတိတ်ကို ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ မင်းရဲ့ အရင်ဘဝက ခါးသီးမှုက အခု မင်းကိုငါ လက်စားချေမဲ့ ကိစ္စနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ"

"ကောင်းလိုက်တာ အဲဒါ အတိအကျပဲ။ ဟားဟားဟား..."

ရှားဟုန်လီသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောကာ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလာသည်။

ခဏအကြာတွင် သူဆက်ပြောသည်။ "အဲဒီနေ့က မင်းနဲ့ ဆူဇီချူး တာအိုကျောင်းတော်ရဲ့ တံခါးဝမှာ ချစ်ခင်စရာကောင်းတဲ့ပုံစံနဲ့ ထိုင်နေတာကို ငါမြင်လိုက်ပြီး သူမကို ချက်ချင်း သတိရသွားလို့ ဆူဇီချူးကို သတ်လိုက်တာ။ ရိုးရိုးလေးပဲ"

"ရိုးရိုးလေးပဲဟုတ်လား"

လင်းယွဲ့သည် မျက်နှာသေဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အဲဒီလောက်ပဲ ရိုးရှင်းတယ်"

ရှားဟုန်လီသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ငါ့အမေရဲ့ အလိုတော်နဲ့ လာတာလို့ ငါ့ကို ပြောတယ်၊ ငါဟာ နတ်ဘုရင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သားတော်ဖြစ်ပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး သွေးကြောစီးဆင်းနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို စော်ကားလို့မရဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါနားလည်တယ်၊ ငါသတ်ချင်တဲ့သူကို သတ်လို့ရတယ်၊ တခြားသူတွေ ခံစားရတာ ဘာဂရုစိုက်နေရမှာလဲ"

သူသည် လင်းယွဲ့ကို ရက်စက်စွာ ကြည့်ကာ "မင်း ဒါကို ရှောင်ချင်တာလား။ ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းထက် အများကြီး မြင့်မြတ်တဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ တချို့လူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မင်းဟာ အလိုရှိတိုင်း သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေပဲ။ ဒါဟာ အများဆုံး နားလည်ထားတဲ့ အရာပဲ။ မင်း ဘယ်လို ရှောင်ရှားနိုင်မှာလဲ"

လင်းယွဲ့သည် ရှားဟုန်လီကို မျက်နှာထား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် စကားမပြောဘဲ ကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "ငါ နားလည်ပြီ။ မင်း အခု တိတ်တိတ်နေလို့ရပြီ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ့ခါးမှ ရေဘူးကို ထုတ်ကာ ရှားဟုန်လီ၏ ပါးပြင်ကို ဆွဲယူပြီး ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ရေကို အများအပြား လောင်းထည့်လိုက်သည်။

"မင်း... ငါ့ကို မသတ်သေးဘူးလား"

ရှားဟုန်လီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်း သတိလစ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

လင်းယွဲ့သည် သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် သူသည် ရှားဟုန်လီကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုသည်။

သို့သော်...

ထိုကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်ကြောင့် သူ အသက်ဆုံးရှုံးလိုသည် မဟုတ်ပေ။

ပဉ္စမအဆင့် လျှို့ဝှက်ချက်တွင် အာရုံလှည့်စားနိုင်‌ေသာ အစီအရင်သည် ချီကို ပိတ်ဆို့နိုင်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာအောက်သာ ဤအစီအရင်ကို ဖြတ်၍ မြင်နိုင်သည်ဟု ဆိုထားသည်။

သို့သော်လည်း ဤတော်ဝင်မင်းသား သေဆုံးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စကြဝဠာ လှိုင်းခတ်မှုကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူသေဆုံးပြီးသည်နှင့် သွေးကြော နတ်ဘုန်းတော်သည် ကြီးမြတ်သော ယုံနယ်ပယ်တစ်ဝန်းလုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ လှိုင်းခတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာက မည်သည့် အံ့သြဖွယ်စွမ်းအားကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မှာလဲ။

ထို့အပြင် ဝိညာဉ်၏ မကျေနပ်မှုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျိန်စာတိုက်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအတွက် ဖြေရှင်းနည်း မရှိပေ။

"ဒီဂူအိမ်တော်က ငါ့ကို ဘယ်လောက် ကူညီနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"

လင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းရှည်ချကာ ဂူ၏ မှိန်ဖျော့သော အနက်ပိုင်းကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်မှ နီညိုရောင်၊ လေးလံသော သစ်သားသေတ္တာတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သေတ္တာဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တောက်ပနူးညံ့သော အလင်းရောင်က ရေကဲ့သို့ စီးထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၏ မှိန်ဖျော့မှုကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်စေသည်။

တောက်ပသော နဂါးပုလဲ။

၎င်းသည် လေ့ကျင့်သူများ ပြုလုပ်ထားသော အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ရှားပါးရတနာဟု မသတ်မှတ်သော်လည်း သာမန်လူများအတွက် ရနိုင်ခဲသော ကျောက်မျက်ရတနာ ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သောလက ပထမအဆင့် လျှို့ဝှက်ချက်မှ သူတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နူးညံ့ကြည်လင်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် လင်းယွဲ့သည် နဂါးပုလဲကို သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ ဂူ၏ မှောင်မိုက်သော အနက်ပိုင်းသို့ လျှောက်သွားသည်။

ခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

မှောင်မိုက်မှုက တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ဂူ၏ အနက်ဆုံးအပိုင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဂူ၏ ဤအပိုင်းသည် အဝင်ဝကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းခြင်း မရှိဘဲ အတော်အတန် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ကျပ်တည်းကာ အကျယ် ၁၀ မီတာခန့်သာရှိပြီး အမြင့်မှာ ၁၀ မီတာအောက်ပင် ရှိသည်။

ဤနေရာတွင် အလောင်းနှစ်ခု လဲလျောင်းနေသည်။

ဘေးချင်းကပ်လျက် လဲလျောင်းနေသော အလောင်းနှစ်ခုက ကျောက်နံရံတွင် မှီထားပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ထားသည်။

ယခင်က မှောင်မိုက်လွန်းသောကြောင့် သေချာစွာ မကြည့်ခဲ့သော်လည်း ယခု ပိုမိုနီးကပ်စွာ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ထူးခြားမှုတစ်ခုကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲသည်။

ဘယ်ဘက်ရှိ ရွှေရောင်တိမ်ပုံစံများ ထိုးထားသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အလောင်းသည် အရိုးစုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပိုကြီးသော တင်ပါးဆုံရိုးနှင့် ပါးလွှာသော အရိုးစုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အမျိုးသမီး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

အမျိုးသမီးအရိုးစုသည် သံချေးတက်နေသော သံဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ဓားသွားသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အလောင်း၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ကာ နံရံတွင် စွဲနေသည်။

၎င်းသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးထိုးနှက်ချက် ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် အခြားသူနှင့်အတူ သေဆုံးခဲ့သည်။

သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသော အလောင်းက အလွန်ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အရိုးစုမဟုတ်သော်လည်း အသားအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပုံရကာ အရေပြားသာ ကျန်ရစ်ပြီး အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ ထူးဆန်းသော အရေးအကြောင်းများနှင့် အရေပြားအလွှာတစ်ခုဖြင့်သာ ရစ်ပတ်ထားပြီး အသက်ရှင်စဉ်က ပုံစံပင် မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

ယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အနည်းငယ်သာ ခွဲခြားသတ်မှတ်နိုင်သည်။

အလောင်းနှစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး ရေတွက်မရသော ဆောင်းဦးများ၌ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေခဲ့သကဲ့သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ထားသည်။

အချိန်၏ တိုက်စားခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ခံယူလျက်ပင်။

ယခင်က ဘဝသည် မည်မျှ ခမ်းနားစေကာမူ သေပြီးနောက် အရေပြားနှင့် အရိုးခြောက်တစ်ခုထက် မပိုတော့ပေ။

လင်းယွဲ့သည် ယောက်ျား၏ အရေပြားအလောင်းကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ရှားဟုန်လီ၏ မျက်နှာမှ ကွာကျခဲ့သော မျက်နှာဖုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ညင်သာစွာ ပြောသည်။

"မင်းကို ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်က ရတနာက ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ။ အခွင့်အရေးရရင် မင်းကို မြှုပ်နှံဖို့ ငါ ပြန်လာမယ်"

ဤဂူသို့ သူပထမဆုံးလာခဲ့စဉ်က ဤအလောင်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှ ဤထူးဆန်းစွာ ကွာကျနေသော မျက်နှာအရေပြားကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သွေးမှတ်သားခြင်းဖြင့် ဤထူးဆန်းသော ရတနာကို ရရှိခဲ့သည်။

၎င်း၏ အမည်မှာ အရာခပ်သိမ်းပင်။

ဤထူးဆန်းသော မျက်နှာအရေပြားသည် မီးဖြင့် မလောင်နိုင်သလို ရေဖြင့်လည်း မစိုစွတ်နိုင်ပေ။ ဓားဖြင့်လည်း မထိခိုက်နိုင်ပေ။

၎င်း၏ အထူးဆန်းဆုံး စွမ်းရည်မှာ လူတစ်ဦးအား အခြားသူတစ်ဦးအဖြစ် လုံးဝဥဿုံ အသွင်ပြောင်းနိုင်စေခြင်းပင်။

အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းငယ်တစ်ခု၊ သွေး သို့မဟုတ် ဆံပင်ကဲ့သို့သော အရာများက လုံလောက်သည်။ ထို့နောက် ဤထူးဆန်းသော ရတနာ အရာခပ်သိမ်းသည် ၎င်းကို ပုံဖော်ပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကာ အရာခပ်သိမ်းကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် လုံးဝဥဿုံ အသွင်ပြောင်းနိုင်စေသည်။

အသွင်အပြင်၊ အရေပြား၊ အရိုးဖွဲ့စည်းပုံ၊ အသက်စွမ်းအင်၊ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။