အခန်း (၁၁)

ဆံပင်ဖြူနှင့် ကျောင်းဆရာက အစိမ်းဝတ်လူငယ်လေးနှင့်အတူ ရွာကျောင်းလေးထဲမှ ထွက်လာပြီး အထိမ်းအမှတ် အဆောက်အဦး၏ အောက်ခြေကို ရောက်လာခဲ့သည်။ မြို့ငယ်လေးထဲတွင် ဗဟုသုတအပြည့်စုံဆုံးဖြစ်သော ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူ့ပုံစံက မျက်တွင်းကျနေသလို ထင်မှတ်ရသည်။

သူက ခေါင်းပေါ်တွင်ရှိနေသော ကျောက်ပြားမျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်၏။

"မပယ်ရှားနဲ့ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲသိလား…"

ကျိုးယောင်ဟုခေါ်သော လူငယ်လေးက ထိုဆရာ၏ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်သလို ကျောင်းသားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ သူက မော့ကြည့်ပြီး စဉ်းစားမနေဘဲ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတွေက စေတနာဆိုတဲ့ စကားလုံးပေါ်မှာ အခြေခံပြီး တည်ထောင်ထားကြတာ...။ ဒီကျောက်ပြားပေါ်မှာရှိတဲ့ စကားလုံး (၄) ခုကတော့ ဆရာကို မပယ်ရှားနဲ့ဆိုတဲ့စကားလုံးကနေ ယူထားတာ...။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ စာသင်သားတွေက ဆရာကို ရိုသေသင့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က စေတနာ ၊ အမှန်တရား ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားတို့နဲ့ ပတ်သက်လာတဲ့အချိန်မျိုးမှာတောင် နှိမ့်ချပြီး မနေသင့်ဘူး…"

ဆရာချီက မေးလိုက်သည်။

"နှိမ့်ချပြီး မနေသင့်တာလား...။ အဲဒါကို လက်မခံဘူးလို့ ပြောင်းလိုက်ရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ…"

အစိမ်းဝတ်လူငယ်က တည်ကြည်လေးနက်သည်။ အလွန်ရဲတင်းသော စုန့်ကျိရှင်း၏ ရုပ်ရည်နှင့် ယှဉ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ၏အကျင့်စရိုက်က ပို၍သိမ်မွေ့နူးညံ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်၏။ သူ့ပုံစံက ခေါင်ရမ်းပန်းဖူးလေးကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး သဘာဝဆန်စွာ လှပနေသည်။

သူ့ဆရာက လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပါယ်များစွာ ရှိနေသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည့်အချိန်တွင် လူငယ်က ပေါ့သေးသေး မသတ်မှတ်ရဲပေ။ သူက သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဆရာက သူ၏အသိပညာကို စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသွား၏။ ထိုအရာကို သူက မည်သို့များ အလေးမဲ့ နေရဲမည်နည်း။

ဆရာချီက သတိထားနေသော သူ့တပည့်ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူက လူငယ်၏ပုခုံးကိုပုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ပုံမှန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးခွန်းပါပဲ။ ဘာမှမစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းထိန်းချုပ်ခဲ့ရတယ် ထင်တယ်။ ဆရာက မင်းကို ဝမ်ချန်းစံအိမ်ထဲမှာ စံပြတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ သင်ကြားပေးခဲ့တာ...။ မင်းက တည်တည်တံ့တံ့နဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရတယ်။ ပြီးတော့ နေရာတိုင်းမှာ ဆင်ခြင်နေရတယ်။ မင်းက လုံးဝမပင်ပန်းခဲ့ဘူး။ အခုကြည့်ရတာတော့ အဲဒီအရာက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပါပဲ…"

လူငယ်လေးက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဆရာကတော့ သူ့ကို တခြားတစ်ဖက်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူက ထိုကျောက်ပြားပေါ်တွင် ရှိနေသော စကားလုံး (၄) ခုကို မော့ကြည့်နေသေး၏။ ဆရာ၏ အမူအရာက အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း စကားပြောဆိုခြင်းနှင့် အပြုအမူပိုင်းတွင် အလွန်လေးနက်သော ဆရာက ယနေ့ စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းအရာများစွာကို စတင် ပြောပြနေခဲ့သည်။

သူက သူ့တပည့်ကို ပြောလိုက်၏။

"မပယ်ရှားနဲ့ ဆိုတဲ့စကားလုံးကို ရေးခဲ့တဲ့သူက ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ပထမဆုံး လက်ရေးပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူက ရှုပ်ထွေးမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်စေခဲ့သလို စကားလုံး တည်ဆောက်ပုံနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ၊ ကျောရိုးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပဋိပက္ခတွေအပြင် ဝိညာဉ်သဘာဝနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပဋိပက္ခတွေလည်း ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ချီးကျူးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပဋိပက္ခတွေဖြစ်ခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းအရည်အသွေးနဲ့ လက်ရှိအလှတရားတွေကို စုစည်းထားခဲ့တယ်။ အခုအချိန်အထိတော့ ကောက်ချက်ချလို့မရသေးဘူး…”

“စည်းချက် ၊ နိယာမ ၊ ဆန္ဒနဲ့ ဟန်ချက် …

အဲဒီအရာတွေက လက်ရေးအနုပညာရဲ့ အနှစ်သာရ(၄) မျိုးပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း အဲဒီလူက ဂုဏ်ပုဒ် (၂) ခု ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ရဲ့နောက်လိုက်တွေကို ရှင်သန်ဖို့ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။ အခုချိန်မှာတော့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ သဘာဝတရားက နည်းနည်းလေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်…”

“တကယ်လို့ မင်းကသာ အဲဒီအရာကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီစကားလုံး(၄) ခုရဲ့ စုတ်ချက် ၊ တည်ဆောက်ပုံနဲ့ ဝိညာဉ်သဘာဝတွေက တူညီနေပေမယ့် တာအိုအင်မော်တယ် (၄) ယောက် သီးခြားဆီရေးခဲ့တယ်ဆိုတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အင်မော်တယ်အိုကြီး (၂) ယောက်ကတော့ အချင်းချင်း စာရေးပြီး ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသေးတယ်။ သူတို့က မျှော်လင့်ချက်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ပုံစံမျိုး ရေးချင်ကြပြီး ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းတဲ့ ‘ ရန် ’ ဆိုတဲ့စကားလုံးကိုတော့ မရေးချင်ခဲ့ကြဘူး…"

ထို့နောက် ဆရာက သူ့တပည့်ကိုခေါ်ပြီး ‘ ပြင်ပက ဘယ်အရာမှ မတောင်းဆိုနှင့် ’ ဟူသော စကားလုံးဆီသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူက ထိုစကားလုံးကို ဘယ်ဘက်မှ ညာဘက်သို့ ကြည့်နေခဲ့၏။

"မင်း လေ့လာခဲ့တဲ့ ရွာကျောင်းလေးကို သိပ်မကြာခင် မိသားစုကြီးတွေက ပိတ်လိုက်လိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာမှာ ဆရာ မရှိတော့လို့ပဲ။ သူတို့တွေက အဲဒီအရာကိုဖျက်ချပြီး တာအိုကျောင်းဆောင်ငယ်လေးတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် ဗုဒ္ဓရုပ်တုတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိပူဇော်ကြလိမ့်မယ်။ နှစ်ပေါင်း(၆၀) သံသရာ အဆုံးသတ်သွားပြီး နောက်တစ်နှစ်မှာပဲ အဲဒီကျောင်းရဲ့နေရာမှာ တာအိုသခင်တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ရှိလာလိမ့်မယ်။ ဒီအချိန်အတောအတွင်း မြို့ထဲက လူတွေ သံသယမဖြစ်အောင်လို့ ကျောင်းမှာ ဆရာ (၂) ယောက် (၃) ယောက်လောက်ကို ပြောင်းကောင်း ပြောင်းလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ သဘာဝစွမ်းအားတွေ ၊ မှော်အစွမ်းတွေ ပြည့်စုံသွားပြီဆိုရင်တော့ အဲဒီအရာက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဗုံတီးသလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ညီမျှနေလိမ့်မယ်…"

အဆုံးသတ်ကို ရောက်သည့်အချိန်တွင်တော့ ဆရာ၏လေသံက အလွန်တိုးသွားခဲ့၏။ စာသင်သား ကျိုးယောင်က နားစိုက်ထောင်နေသည်ကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားနိုင်ခဲ့ပေ။

ဆရာချီက သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ သူ့လေသံက အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်ပြီး ပင်ပန်းနေပုံရသည်။

"ပြောပြလို့ မရတဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အခု ဒီလိုအခြေအနေတွေ ရောက်လာမှတော့ ကိစ္စမရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က စာသင်သားတွေပဲလေ။ ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို အလေးထားရသေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါ ချီကျင့်ချွန်က ဦးဆောင်ပြီး စည်းမျဉ်းတွေကို ဖျက်လိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း အလွဲသုံးစားလုပ်တာနဲ့ ဘာမှမကွာတော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့အပြုအမူတွေကလည်း အမြင်မရှိသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်…"

ကျိုးယောင်က ရုတ်တရက် အားမွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ …

ဆရာက သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ ဒီမြို့လေးကလည်း သာမန်နေရာတစ်ခုမဟုတ်ဘူး…"

ဆရာချီက အပြုံးနှင့် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်လား ဆရာ့ကို ပြောစမ်းပါဦး…"

ကျိုးယောင်က အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တိုင်လုံး (၁၂) လုံးရှိ အထိမ်းအမှတ် အမိုးခုံးကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီ ဒီနေရာ...၊ တရုတ်ဇီးသီးပွင့်လမ်းကြားထဲမှာရှိတဲ့ သံကြိုးရေတွင်း၊ သံဓား (၂)လက်ရှိနေတဲ့ အမိုးတံတား၊ ရှေးဟောင်းသစ်ခါးပင်ကြီး၊ မက်မွန်ပွင့်လမ်းကြားထဲမှာရှိတဲ့ မက်မွန်ပင်ကြီး၊ ကျိုးမိသားစုရဲ့ ဖုလုလမ်းကြား၊ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပညာရှင်ဖိတ်ခေါ်ပွဲနဲ့ ချုံယန်းဖိတ်ခေါ်မှုတွေအားလုံးက အရမ်းထူးဆန်းတယ်…"

ဆရာက လူငယ်လေးကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတာလား။ ဘာတွေထူးဆန်းတာလဲ။ မင်းက ဒီနေရာမှာ ကြီးပြင်းလာပြီး အပြင်ကို လုံးဝထွက်မသွားခဲ့ရဘူး။ မင်းက ဒီမြို့ရဲ့အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို မြင်ဖူးလို့လား။ နှိုင်းယှဉ်စရာမရှိရင် ဘာလို့ဒီလိုမျိုး ပြောရတာလဲ…"

ကျိုးယောင်က အသံတိုးတိုးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အဲဒီစာအုပ်တွေထဲက စကားလုံးတွေကို သေချာမှတ်သားနေတာကြာပြီ။ မက်မွန်ပွင့်လမ်းကြားထဲမှာရှိတဲ့ မက်မွန်ပွင့်တွေက စာအုပ်ထဲမှာရှိတဲ့ ကဗျာတွေထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့အရာတွေနဲ့ တော်တော်လေးကို ကွဲပြားတယ်။ ဆရာသင်တဲ့ အချိန်မှာလည်း ဘာလို့ဆရာက အခြေခံသင်ကြားမှု စာအုပ် (၃) အုပ်ကိုပဲ သင်ကြားပေးရတာလဲ။ ဆရာက စာပေပိုင်းကိုပဲ အလေးထားပြီး သင်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုစာအုပ်မျိုးကို ဖတ်သင့်တာလဲ။ စာအုပ်တွေ ဖတ်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကရော ဘာလဲ။ စာအုပ်တွေကို လိုက်နာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကရော ဘာလဲ…”

“မနက်ခင်းမှာ လယ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ညအချိန်ကောင်းကင်ခန်းမကို တက်လှမ်းရတဲ့အဓိပ္ပာယ်ကရော ဘာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံက တန်ဖိုးထားတဲ့ သူရဲကောင်းတွေကရော ဘာလဲ။ မီးဖိုကြီးကြပ်သူ (၂) ယောက်က နန်းတော်၊ မြို့တော်နဲ့ တခြားသူတွေအကြောင်း လုံးဝဆွေးနွေးခဲ့တာ မရှိပေမယ့်..."

ဆရာချီက ပြုံးလိုက်မိသည်။

"တော်လောက်ပါပြီ။ ထပ်ပြီးပြောလို့လည်း ဘာမှအကျိုးမရှိတော့ဘူး…"

ကျိုးယောင်က ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။

ချီကျင့်ချွန်ဟုခေါ်သော စာသင်သားက တိုးတိုးပြောလိုက်၏။

"ကျိုးယောင် …

နောက်ပိုင်းမှာ မင်းရဲ့စကားတွေ ၊ အပြုအမူတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့လိုတယ်။ ဒုက္ခဆိုတာက ပါးစပ်ကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့တာ..။ ဒါကြောင့် သူတော်စင်အများစုက ပါးစပ်ပိတ်ပြီး နေတတ်တယ်။ သူတော်စင်တွေရဲ့အထက်မှာရှိတဲ့ ပညာရှင်တွေကတော့ အကြွင်းမဲ့အာဏာရှိနေပြီး စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းကို ထိန်းချုပ်ရတယ်။ ကျောင်းတော် (၇၂) ခုမှာရှိတဲ့ တောင်တန်းသခင်တွေ၊ သူတော်စင်တွေကတော့ တာအိုအင်မော်တယ်တွေနဲ့ ဗုဒ္ဓရသေ့ကြီးတွေလိုပဲ။ သူတို့ရဲ့စကားလုံးတွေက ရှေးဖြစ်ဟောထားသလို ဖြစ်နိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့စကားလုံးတွေက ဥပဒေဖြစ်လာကြတယ်..”

“ဒီအဖွဲ့နဲ့ အတွေးအခေါ် (၁၀၀) ကျောင်းမှာရှိတဲ့ ပညာရှင်တွေက အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ပြီဆိုရင်တော့ သူတို့က မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်တွေဆိုတာကို သိလာကြလိမ့်မယ်။ သူတို့က တံခါးဝမှာ ခြေတစ်လှမ်းရောက်နေပြီလို့ သတ်မှတ်နိုင်တယ်…”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေအားလုံးက နဂါးတွေလိုပဲ။ တချို့က အဆင့်မြင့်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူတို့က တာအိုကျောင်းဆောင်တွေထဲမှာရှိတဲ့ နတ်ဘုရားရုပ်တုတွေလိုပဲ။ အရမ်းမြင့်မားလွန်းတော့ သူတို့တောင် နားမလည်နိုင်ကြဘူး။ တချို့ကတော့ သိုသိုသိပ်သိပ်နေပြီး သာမန်လူတွေ မတွေ့နိုင်ကြဘူး…"

ကျိုးယောင်က တိမ်တိုက်ထဲကို လွင့်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မနေနိုင်တော့ပဲ မေးလိုက်မိ၏။

"ဆရာ ဘာလို့ ဒီနေ့ အဲဒီအရာအားလုံးကို ပြောပြနေရတာလဲ…"

ဆရာကတော့ အကောင်းမြင်စိတ် ရှိပုံရသည်။

"မင်းမှာ ဆရာ ရှိတယ်။ ဆရာ့မှာလည်း ဆရာ ရှိတာပဲ။ ဆရာ့ရဲ့ဆရာ အကြောင်းကိုတော့ မပြောချင်တော့ဘူး။ အကျဉ်းချုပ်ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ဆရာက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်များစွာလောက်က သေမင်းတံခါးဝမှာ ရုန်းကန်ခဲ့ရဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ လူတချို့ရှိတယ်ဆိုတာကို ရုတ်တရက် သိလိုက်ရပြီး အဲဒီအချိန်ကို စောင့်မနေချင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဆရာက မင်းကို မြို့အပြင်ဘက် ခေါ်မသွားနိုင်တော့ဘူး။ မင်းက ကိုယ့်အစွမ်းနဲ့ကိုယ် ထွက်လာရမယ်။ ဒါတွေကတော့ မင်းကို မထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ အမှန်တရားတချို့ပဲ…”

“ဒါတွေကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို့ပဲ သတ်မှတ်ထားပါ။ မင်းက စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို နားလည်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ထက် ပိုပြီးအစွမ်းထက်တဲ့လူဆိုတာ အမြဲတမ်း ရှိနေတာပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းချီးပေးပေး၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကံကောင်းခြင်းတွေရှိရှိ ကျိုးယောင် မင်းက ပျင်းရိနေလို့မရဘူး…"

ရေတွင်းထဲမှ ရေများ နိမ့်ကျသွားပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ခါးပင်ကြီး၏ သစ်ရွက်များက သစ်ကိုင်းမှ လွင့်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာများ အားလုံးက သင်္ကေတများ ဖြစ်၏။

ချီကျင့်ချွန်ဟုခေါ်သော စာသင်သားက သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျိုးယောင် …

ဆရာ မင်းကို သိမ်းထားဖို့ ပေးလိုက်တဲ့ သစ်ခါးပင်ကြီးရဲ့သစ်ရွက်ကို မှတ်မိသေးလား.."

စာသင်သားလေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က အဲဒါကို ဆရာ ပေးထားတဲ့ တံဆိပ်နဲ့အတူ သေချာသိမ်းထားပါတယ်။ သစ်ရွက်က သစ်ကိုင်းကနေ ပြုတ်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာတောင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးစိမ်းစိုနေရသေးတာလဲ…"

"မြို့ထဲမှာ လူတွေ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုကံကောင်းမှုတွေကို ရနိုင်တဲ့လူကတော့ လက်ချိုးရေလို့ရတယ်။ မင်းက အဲဒီသစ်ရွက်လေးကို မကြာမကြာထုတ်ကြည့်၊ မင်းက နောက်ပိုင်းမှာ နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခု တွေ့ကောင်းတွေ့လာနိုင်တယ်…"

ဆရာချီ၏မျက်လုံးများက လေးနက်သွားခဲ့သည်။

"အဲဒီအပြင် တစ်နှစ်လုံး မြို့ထဲမှာ ကောင်းတဲ့အရာတွေကိုပဲ လုပ်ဖို့ဆရာက မင်းကို ပြောခဲ့သေးတယ်။ မင်းက ဘယ်သူကို့ပဲဖြစ်ဖြစ် တလေးတစား ဆက်ဆံရလိမ့်မယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ မင်းက နောက်ကွယ်မှာရှိတဲ့ ဆန်းကြယ်မှုတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာလိမ့်မယ်။ အရေးမပါတဲ့ ရေစက်လေးတွေကတောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထိုးဖောက်နိုင်တယ်လေ။ အဆုံးမှာတော့ မင်းက အကျိုးအမြတ်တွေကို ရပါလိမ့်မယ်…"

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်တိုင်ပေါ်၌ အဝါရောင် ငှက်ကလေးတစ်ကောင် နားနေကြောင်း လူငယ်က သတိထားမိခဲ့သည်။ ထိုငှက်ကလေးက ရံဖန်ရံခါ ခုန်လိုက်ပျံလိုက်နှင့် ကျီကျီကျာကျာ အော်မြည်နေခဲ့၏။

ဆရာချီက လက်နောက်ပစ်လိုက်ပြီး အဝါရောင် ငှက်ကလေးကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ လူငယ်ကတော့ ထူးဆန်းသည့်အရာကို မမြင်ရပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာချီက ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားလေးရှိရာကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပို၍ပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ဆောင်းခိုနေတဲ့ ပိုးကောင်တွေက နွေဦးရဲ့အသံကို ကြားတဲ့အချိန် မြေအောက်ထဲကနေ တဖြည်းဖြည်း ထွက်လာကြပြီ။ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ဆိုမှတော့ ပိုင်ရှင်ရဲ့ရှေ့မှာ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဒီလိုလှည့်ကွက်တွေကို မသုံးသင့်ဘူးမ ဟုတ်လား။ မင်းက အဲဒီ ပန်းကန်လုံးငယ်လေးကို အားကိုးပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား…"

ကျိုးယောင်က အလွန်စိုးရိမ်သွားမိသည်။

"ဆရာ..."

ဆရာချီက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ဤကိစ္စက သူနှင့် မဆိုင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ သူက နောက်ဆုံး အထိမ်းအမှတ် ကျောက်ပြားဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့၏။ လူငယ်လေး ကျိုးယောင်ကတော့ နွေဦးရာသီအသံကြောင့် ဆောင်းခိုရာမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့သော ပိုးကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက ရုတ်တရက်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

မလှမ်းမကမ်းတွင်တော့ မျက်နှာကာ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အနက်ဝတ် မိန်းမပျိုတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ သူမ၏မျက်နှာကိုတော့ ပါးလွှာသော ဇာပုဝါနှင့် ဖုံးကွယ်ထား၏။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က အချိုးအစားကျနပြီး အလွန်ပိန်နေခြင်း မရှိသလို ဝနေခြင်းလည်း မရှိချေ။

သူမ၏ခါးတွင်တော့ အဖြူရောင်ဓားအိမ်နှင့် ဓားရှည်တစ်ချောင်း အစိမ်းရောင်ဓားအိမ်နှင့် ဓားမောက်တစ်ချောင်းကို ချိတ်ထားသည်။ သူမက ဆိုင်းဘုတ်အောက်တွင် လက်ပိုက်၍ ရပ်ပြီး မော့ကြည့်နေခဲ့၏။

ထိုအရာက ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် ဆရာက တိုးတိုးလေး ချောင်းဟန့်လိုက်မိသည်။

လူငယ်က အံ့သြသွားခဲ့၏။ သူ့ဆရာ၏ သတိပေးချက်က လှည့်မကြည့်ရန် ဖြစ်ကြောင်း သူလည်း နားမလည်ခဲ့ပေ။

သူ့ဆရာက ပြုံးလိုက်မိပြီး သူ့ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက ချောင်းဟန့်မနေတော့ပဲ လူငယ်လေးက မိန်းမပျိုကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေခြင်းကိုသာ ခွင့်ပြုလိုက်ရသည်။

မိန်းမပျိုကတော့ လူငယ်၏အကြည့်ကို သတိထားမိပုံ မရချေ။ သူမကတော့ ချီစုဆောင်းရေးကျွဲ ဟူသော စကားလုံးကြီး (၄) ခုကိုသာ အာရုံစိုက်နေပုံ ရသည်။ တခြားသော မျက်နှာပြင် (၃) ဘက်တွင် ရှိနေသော စကားလုံးများနှင့် ယှဉ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ဤမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ရှိနေသော စကားလုံးများက အလျင်အမြန် ရေးထားသော စကားလုံးများ ဖြစ်ပုံရသည်။ သူတို့၏ အလှတရားများကို ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။ သူမက ထိုအရာကို သဘောကျ၏။

ရုတ်တရက် လူငယ်လေးက သတိဝင်လာခဲ့သည်။ သူ့ဆရာက ပုခုံးကိုပုတ်ပြီး အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျိုးယောင် …

မင်းက ကျောင်းကိုပြန်ပြီး မင်း ပစ္စည်းတွေကို အိမ်သယ်သွားသင့်တယ်.."

လူငယ်လေး၏မျက်နှာက နီရဲသွားခဲ့၏။ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ဆရာနှင့်အတူ ကျောင်းသို့ ပြန်လိုက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ မိန်းမပျိုက သူမ၏ ဓားလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လွတ်လိုက်သည်။

အဝေးကိုရောက်မှသာ ဆရာက စနောက်လိုက်၏။

"ကျိုးယောင် …

ဆရာက မင်းအသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ......"

လူငယ်က ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆရာ…"

ဆရာက ခဏကြာ စဉ်းစားနေပြီး လေးလေးနက်နက် အမူအရာနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်းက နောက်ပိုင်း သူနဲ့တွေ့ရမယ်ဆိုရင် ရှောင်သွားရမယ်…"

လူငယ်လေးက အနည်းငယ် အံ့သြသွားပုံရပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။

"ဘာလို့လဲဆရာ…"

ချီကျင့်ချွန်က ခဏကြာစဉ်းစားပြီး နောက်ဆုံးစကားကို ပြောလိုက်သည်။

"သူက တော်တော်လေးကို ထက်မြက်တယ်။ သူက သွေးသောက်ဓားဖြစ်လာဖို့ ကံကြမ္မာမျိုးရှိတယ်…"

လူငယ်က တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်နေသော်လည်း တွေဝေသွားခဲ့သည်။

သက်လတ်ပိုင်းဆရာက အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခိုးကြိုက်နေတယ်ဆိုရင် ဗုဒ္ဓတွေ ၊ တာအိုဖခင်ကြီးတွေကတောင် မတားနိုင်ကြဘူး။ ဆရာတို့လို စည်းကမ်းအကြီးဆုံး စာသင်သားတွေကို ဆရာတို့ရဲ့ဆရာတွေကတောင် စကားမပြောဖို့ ၊ မကြည့်ဖို့ ၊ နားမထောင်ဖို့ ၊ နီးနီးကပ်ကပ်မနေဖို့ပဲ သတိပေးနိုင်တယ်။ မတွေးဖို့တော့ ဘာမှမပြောနိုင်ကြဘူးလေ.."

လူငယ်က ရုတ်တရက် နားလည်သွားပုံရပြီး အားရပါးရ ရယ်လိုက်၏။

"သူ့ရဲ့ရနံ့က တော်တော်မွှေးလို့ပါ…"

လူငယ်က ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် အလွန်မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ဆရာကတော့ ခေါင်းကိုက်သွားခဲ့၏။ သူက ဒေါသထွက်သွားခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အခြေအနေက အနည်းငယ် ပြဿနာများခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူက အသံတိုးတိုးနှင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျိုးယောင် ပြန်လှည့်လာခဲ့..."

လူငယ်က ဆရာရှိရာကို ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

အထိမ်းအမှတ် အမိုးခုံး၏ အောက်တွင် ရှိနေသော မိန်းမပျိုက ကြောက်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်များနှင့် ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။ ပထမတွင် သူမ၏လက် (၂) ဖက်ကို အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်သည်။ သူမ၏လက်မကလည်း ဓားရှည်၏ လက်ကိုင်နှင့် ဓားမောက်၏လက်ကိုင်တို့ကို အသီးသီး ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်းဆီ စတင်ပြေးထွက်လာခဲ့၏။

ခြေလှမ်း (၄) လှမ်း၊ (၅) လှမ်းခန့် ပြေးထွက်လာပြီးနောက် သူမ၏လက်နှင့် ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်သည်။ သူမက အဖြူရောင်ဓားအိမ်ထဲတွင် ရှိနေသော (၃) ပေ ဓားရှည်နှင့် အစိမ်းရောင်ဓားအိမ်ထဲတွင် ရှိနေသော ဓားမောက်တို့ကို အရင်ဆုံး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမက လေထဲသို့ ခုန်လိုက်ပြီး လက် (၂) ဖက်က ဓားနှင့်ဓားမောက်ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်း၍ အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

အနက်ဝတ်မိန်းမပျိုနှင့် မြို့ငယ်လေးမှ ဆရာတပည့်တို့၏ ကြားထဲတွင် လက်ပိန်ပိန်လေး (၂) ဖက်ထွက်လာပြီး အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့၏။ ထိုအရာက သဘာဝလွန်စွမ်းရည်တစ်ခု၊ မှော်ကျင့်စဉ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ထိုအရာက အရှိန်သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

ဆရာချီ၏ အမူအရာက အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်နေပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ဆန္ဒ မရှိခဲ့ပေ။ သူက ခြေထောက်ကို ဖွဖွလေးသာ နင်းလိုက်၏။ လှိုင်းလုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်က တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များက ပို၍လေးလံလာခဲ့၏။

ဓားရှည်နှင့် ဓားမောက်တို့ကလည်း လုံးဝကို လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ဓားရှည်နှင့် ဓားမောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် နေရာတွင်သာ ရပ်နေခဲ့၏။

ဆရာချီက ပြုံးလိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး။ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်က ယုန်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်တဲ့အချိန်မှာတောင် အစွမ်းကုန်သုံးတယ်။ ငါ့တပည့်က မိန်းကလေးကို တကယ်ပဲ အပြစ်ပြုမိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အပြစ်က သေစေနိုင်လောက်တဲ့ အပြစ်မျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးမလား..."

မိန်းမပျို၏ အသံကတော့ ရင့်ကျက်နေပုံရသည်။ သူမက ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်နှင့် ဓားမောက်ကို ကိုင်ထား၏။ သူမက ဓားမောက်နှင့် ဆရာချီကို ချိန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ခံစားမိတာက ရှင့်ရဲ့အလုပ်ပဲ။ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

မိန်းမပျိုကရှေ့ကို တစ်လှမ်း လှမ်းလာခဲ့၏။

"ကျွန်မ လုပ်နေတာက ကျွန်မရဲ့အလုပ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာကို ရှင်က ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်.."

သူမက ရှေ့ကို လျင်မြန်စွာ ပြေးလာပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ ရပ်နေခဲ့သောနေရာ၌ ခြေရာလေး (၂) ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

စာသင်သားကတော့ လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်က လက်သီးအဖြစ် ဆုပ်ထားခဲ့သည်။ သူက ထိုလက်သီးကို ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင်တင်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းမှာ အရှိန်က ဖျက်ဆီးလို့ မရနိုင်ဘူး။ ဒီကမ္ဘာကြီးက အရင်တုန်းကလို မဟုတ်တော့လို့ ပျက်စီးသွားတော့မယ်ဆိုရင်တောင် အင်မော်တယ် (၁၀) ယောက်က ဒီဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးလို့မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းလို ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ကတော့ လုပ်နိုင်မှာတဲ့လား…"

ထို့နောက် မိန်းမပျိုက ဆရာချီ၏ ဘယ်ဘက် ခြေ (၁၀) လှမ်းခန့်အကွာတွင် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမက ခဏကြာစဉ်းစားပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်၏။

ဆရာချီက ခေါင်းခါပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက မိန်းကလေး ထင်ထားသလို လှည့်ကွက်တစ်ခုမဟုတ်ဘူး။ ဒီကမ္ဘာကြီးက ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုနဲ့ တူနေတာ...။ ဒီနေရာမှာ ငါကတော့..."

"ဟမ်..."

သူက ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားခဲ့ပြီး စကားပြောနေခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မိန်းမပျို၏အနားသို့ ရောက်လာပြီး ဖြစ်နေသည့်အရာများကို စစ်ဆေးကြည့်နေခဲ့၏။

သူက လက် (၂) ချောင်းနှင့် ဓားမောက်၏ထိပ်ဖျားကို ညင်သာစွာ ဖမ်းထားလိုက်သည်။ သူက မေးလိုက်၏။

"ဒီဓားမောက်သိုင်းပညာနဲ့ ဓားရှည်သိုင်းပညာ .. မင်းကို ဘယ်သူသင်ပေးခဲ့တာလဲ.."

မိန်းကလေးကတော့ မျက်လုံးမဖွင့်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်က ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ အလွန်အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက ဆရာချီ၏ ခါးဆီကို ရောက်လာပြီး သူ့ကို (၂) ပိုင်းဖြတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဓားမောက်ကို လက် (၂)ချောင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ထားသော ဆရာချီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"နောက်ဆုတ်လိုက်စမ်း..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် မျက်နှာကို ဇာပဝါ ဖုံးထားသော မိန်းမပျို၏ မျက်နှာလေးကို မြင်လာရ၏။

သူမက တစ်ပေခန့်အကွာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ခြေထောက်အောက်တွင်တော့ မြောင်းတူးထားသည့်အလား မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ မိန်းမပျို၏ လက်ကတော့ သွေးများ နီရဲနေသည်။

ဓားမောက်ကို ဓားအိမ်ထဲမှ ထုတ်ထားပြီး ဓားရှည်ကိုလည်း ဓားအိမ်ထဲမှ ထုတ်ထားသည်။ သို့သော် သူမကတော့ လက်ထဲတွင် ဓားမရှိသည့် အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့၏။ ထို့ပြင် ဤကမ္ဘာကြီး၏ တည်ဆောက်ပုံကြောင့် ရန်သူများကိုလည်း သူမနှင့်တန်းတူ ဖိနှိပ်ထားကြောင်း သိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏စွမ်းရည်များက နိမ့်ကျနေခဲ့၏။ သူမ၏ကျင့်ကြံမှုက အားနည်းနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

သူမက ဒေါသထွက်တော့မည့် လက္ခဏာမျိုး ပေါ်နေခဲ့၏။ ထိုမိန်းကလေးကတော့ သူမ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် လှုပ်ရှားနေသော အလင်းတန်းများကို သတိမထားမိပေ။

အဆုံးတွင်တော့ စာသင်သားက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက အကြံပေးလိုက်၏။

"အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငါနဲ့နှိုင်းယှဉ်ဖို့ မကြိုးစားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒါက မိန်းကလေးရဲ့သိုင်းပညာကျင့်ကြံတဲ့ စိတ်ကို နှောင့်နှေးသွားစေလိမ့်မယ်။ သိုင်းပညာရဲ့အထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်ချင်တယ်ဆိုရင် အရေးကြီးဆုံးကတော့ ခြေတစ်လှမ်းချင်းဆီသွားဖို့ပဲ…”

သူ၏လက်ရှိရုပ်ရည်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ သူက လက်တစ်ဖက်နှင့် ဓားထိပ်ဖျားကို ကိုင်ထားပြီး တခြားလက်တစ်ဖက်နှင့် ဓား၏ကိုယ်ထည်ကို ကိုင်ထား၏။

သူက ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်ပြီး ဉာဏ်ပညာကြီးမားသူတစ်ယောက်ပုံစံနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"နားထောင်တာ နားမထောင်တာကတော့ မိန်းကလေးရဲ့လွတ်လပ်ခွင့်ပဲ။ ပြောတာ မပြောတာကတော့ ငါ့ရဲ့အလုပ်…"

မိန်းမပျိုက ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသံတိုးတိုးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်..."

ဆရာချီက အပြုံးနှင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူမက မောက်မာရိုင်းစိုင်းနေသော မိန်းမပျိုတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ ထိုအရာက အလွန်ကောင်း၏။ သူက ဓားမောက်ကို မိန်းကလေးဆီသို့ ညင်သာစွာ ပစ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဓားမောက်ကို အရင်ပြန်ပေးမယ်…"

ထို့နောက် သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်ချောင်းလေးများထဲတွင် ညှပ်ထားသော ဓားရှည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဓားရှည်က အနည်းငယ် တုန်ခါနေခဲ့၏။ ဇာမဏီငယ်လေး တစ်ကောင်၏အသံက ဇာမဏီအိုကြီး တစ်ကောင်အတွက်တော့ ပို၍ရှင်းလင်းနေသည်။

စာသင်သားက နောင်တရစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီဓားရဲ့အရည်အသွေးက တော်တော်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့တော့ တော်တော်လိုနေသေးတယ်။ ဒီဓားက အများဆုံး စကားလုံး (၂)ခုရဲ့ အလေးချိန်ကိုပဲ ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းရဲ့ပါရမီနဲ့ အုတ်မြစ်အရ စကားလုံး (၄) ခုကို ယူသွားမယ်ဆိုရင်တောင် စကားလုံး (၃) ခုလောက်တော့ ရနိုင်လိမ့်မယ်.."

သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နန်းတွင်းတံဆိပ်..."

ထိုအချိန်တွင် ချီစုဆောင်းခြင်းကျွဲဟူသော စကားလုံးများ ရေးသားထားသော ကျောက်ပြားပေါ်မှ အလင်းတန်းလေး (၂) ခု ထွက်လာခဲ့သည်။ ဆရာချီက သူ၏အင်္ကျီလက်ကို (၂) ကြိမ်တိတိ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအရာကို ဓားထဲသို့ ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်၏။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ချီနှင့် ကျွဲ ဟူသော စကားလုံး (၂) ခု ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် စုဆောင်းခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းဟူသော စကားလုံးများကတော့ နာမကျန်းဖြစ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြ၏။ နေကျချိန် အလင်းရောင်ကဲ့သို့ နောက်ဆုံးတောက်ပပြီး အသက်စွမ်းအင်များ ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။

ဆရာချီက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဓားက မျက်စိတမှိတ်အတွင်း သူ့သခင်၏ ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့၏။ ဓားအိမ်ထဲကို ပြန်ရောက်သွားသည့်အတွက် ဓား၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရေနဂါး (၂) ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသော စွမ်းအင်အငွေ့အသက်များကို မည်သူကမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

နောက်ထပ် ပေါ်လာခဲ့သည့် အရာများကတော့ ချီကျင့်ချွန် ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ မိန်းမပျိုက ဓားအိမ်ကိုချွတ်ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်၏။ ထိုအရာကို မြေကြီးထဲတွင် စိုက်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်နှာဖုံး နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော မျက်လုံးများက အလွန်ပြတ်သားနေခဲ့သည်။

"ဒါက ကျွန်မ ရှာဖွေနေတဲ့ ဓားလမ်းစဉ်မဟုတ်ဘူး…"

ဆရာချီက မိန်းကလေး စွန့်ပစ်ထားခဲ့သော ဓားကိုကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် လေးလံမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူလည်း ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပဲ သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်၍ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်ရ၏။

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မိန်းကလေး သိလား…"

မိန်းမပျိုက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"နှစ်ပေါင်း (၆၀) ကြာတဲ့အချိန်တိုင်း ဂိုဏ်း (၃) ဂိုဏ်းက သူတော်စင်တစ်ယောက်က ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး ဝင်္ကပါကို ထိန်းချုပ်ရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ အခု နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ။ မကြာခဏဆိုသလို ဒီနေရာကနေ ထွက်လာတဲ့သူတွေက ထူးဆန်းတဲ့ရတနာတွေ ရခဲ့ကြသလို ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေကလည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်သွားကြတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မက လာကြည့်တာ...။ ကျွန်မက ရှင့်ကိုမြင်တဲ့အချိန်မှာ ရှင့်ရဲ့အဆင့်အတန်းကို သေချာသိနေတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မက ဒီလောက်အထိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး…"

ချီကျင့်ချွန်က နောက်တစ်ကြိမ် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မိန်းကလေး အခုစွန့်လွှတ်လိုက်တာက ဘာလဲဆိုတာရောသိလား.."

မိန်းမပျိုက တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ဓားအိမ်ထဲတွင်တော့ ဓားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ မိန်းမပျိုက ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းဆိုနေသလိုမျိုး ဖြစ်သည်။ မိန်းမပျို၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

လူငယ်လေးကျိုးယောင်ကတော့ အဝေးတွင် ရှိနေသော မိန်းမပျိုကို တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်နေခဲ့သည်။ ဆရာချီက အလွန်ဗဟုသုတပြည့်စုံသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။ သို့သော် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တွေးခဲ့သော်လည်း သူက အဖြေမရသေးပေ။ သူက အလွန်များပြားသော ကံကြမ္မာစွမ်းရည်များ ပါဝင်နေသည့် ဓားကို မိန်းကလေး၏ လက်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်ထည့်ပေး၍ မရနိုင်ပေ။

အဆုံးတွင်တော့ ဆရာချီက မိန်းကလေးကို သတိပေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး …

မင်းက အဲဒီဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမြို့လေးက အရမ်းကိုငြိမ်းချမ်းတယ်ဆိုရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်ဖို့ လက်နက်တစ်ခုရှိတာက ပိုပြီးတော့ကောင်းတယ်…"

မိန်းကလေးကတော့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ချေ။ သူမက ပြန်လှည့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့၏။ သူမက ဓားကို သူနှင့်အတူ ယူမသွားခဲ့ပေ။

ချီကျင့်ချွန်က မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုဓားက အထိမ်းအမှတ် အမိုးခုံးတွင် ရှိနေသော ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် စိုက်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ဓားကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူက သေချာပေါက် သိနိုင်ပါလိမ့်မည်။

ထိုမတိုင်ခင် ပုံပြောသမားက (၂) ကြိမ်တိတိ လှုပ်ရှားခဲ့သည့်အချိန်တွင်လည်း ဆရာချီ၏ မြင်ကွင်းထဲမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ သူက ကျိုးယောင်ကို ဖုလုလမ်းကြားထဲတွင် ရှိနေသော ကျိုးမိသားစု စံအိမ်ဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။

သူကတော့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့၏။ သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည့် အချိန်တိုင်း အလင်းရောင်တချို့ စီးဆင်းလာသလို ထင်မှတ်ရပြီး လမ်းဘေး (၂)ဘက်တွင် ရှိနေသော ခြံဝန်းနှင့် ရဲတိုက်ကြီးများဆီသို့ ရောင်စုံအလင်းရောင်များ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ချီကျင့်ချွန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ထူးဆန်းတယ် ထူးဆန်းတယ်...။ ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်နေရာကနေ ရောက်လာတာလဲ။ သူက ဒီကုန်းမြေကြီးရဲ့အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ အင်မော်တယ်တပည့်တစ်ယောက်များ ဖြစ်နိုင်မလား.."

ကျောင်းသို့ သူ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် စာကြည့်စားပွဲတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုစားပွဲပေါ်တွင်တော့ ကျောက်စိမ်းပြားလေးတစ်ခု ရှိနေ၏။ ထိုကျောက်စိမ်းပြားလေးက (၁၄) လက်မခန့် အရှည်ရှိသည်။

ထောင့် (၄) ထောင့်တွင်တော့ မြို့ (၄) မြို့၏ တောင်တန်းများနှင့် အရပ်(၄)မျက်နှာတွင် ရှိနေသော နေထိုင်မှုများ အကြောင်းကို ရေးဆွဲထားသည်။ အရှေ့ဘက်တွင်တော့ အလွန်သိပ်သည်းသော စာသားများ ထွင်းထုထားပြီး စကားလုံး (၁၀၀) ကျော်ရှိသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒအရ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်၏ ရှင်ဘုရင်ကသာ ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်ဆောင်ခွင့်ရှိသည်။ ထိုအရာကတော့ ဤမြို့လေး၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ပြသနေခဲ့၏။ သူက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပြားလေး၏ နောက်ကျောဘက်တွင်တော့ စကားလုံး (၂) ခုသာ ရေးသားထား၏။ သူ၏လက်ရေးများက အလွန်အသေးစိတ်ကျပြီး ထူးခြားလှ၏။ ကျောရိုးကလည်း အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ဝိညာဉ်သဘာဝကလည်း အလွန်ရှည်လျားသည်။

စားပွဲခုံပေါ်တွင်တော့ ယခုမှ ရောက်လာသော လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင် ရှိနေ၏။ ဆံပင်ဖြူနှင့် ဆရာချီ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေခဲ့သည်။

"ဆရာ …

ကျွန်တော် တာဝန်မကျေခဲ့ဘူး။ ဆရာက ဒီလောက်ထိ အရှက်ခွဲခံနေရတာကို ကျွန်တော်က မသက်မသာ ကြည့်နေခဲ့ရတယ်.."

ဆရာချီက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ဝမ်းနည်းမှု၊ ပျော်ရွှင်မှု အမြောက်အမြား မရှိခဲ့ချေ။ သူ့ပုံစံက တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေသလို ထင်မှတ်ရ၏။

"ချီကျင့်ချွန်က ဆရာ့ကို စိတ်ပျက်စေမိခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်က နှစ်ပေါင်း (၁၀၀) လောက် လူမသိသူမသိ နေထိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က သေခြင်းတရားနဲ့ပဲ ထိုက်တန်ပါတယ်.."

……………..

စုန့်ကျိရှင်းက သူ၏အတွင်းခန်းထဲမှနေ၍ ပစ္စည်းတစ်ခု ထုတ်လာပြီး စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ဖူနန်းဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဝမ်းသာမှုကို ထိန်းချုပ်ထား၍ပင် မရခဲ့ပေ။ ထိုအရာက အဖိုးမတန်သော အိုးငယ်လေးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ အိုး၏အောက်ခြေတွင်တော့ ရှေးဟောင်းစကားလုံးတစ်ခုကို ရေးသားထားသည်။

စုန့်ကျိရှင်းက စားပွဲပေါ်သို့ လက်တင်ပြီး ရှေ့သို့ငုံ့လိုက်၏။ သူက အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအိုးက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲ.."

နဂါးအိုမြို့မှ လူငယ်လေးက အိုးကို ကြည့်နေရာမှ စုန့်ကျိရှင်းကိုကြည့်ပြီး ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ချောင်ကျတဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုမှာ သွားရောင်းမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါက ငွေတစ်စတောင် တန်ဖိုးမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ရောင်းလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါက မြို့တစ်မြို့ကိုတောင် ဝယ်နိုင်လိမ့်မယ်.."

စုန့်ကျိရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"ငွေစ တစ်သောင်းလား..."

ဖူနန်းဟွာက လက် (၃) ချောင်း ထောင်ပြလိုက်၏။

စုန့်ကျိရှင်းက နှုတ်ခမ်းကို လျှာနှင့်သပ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ (၃) သိန်းပေါ့..."

ဖူနန်းဟွာက အံ့ဩမှင်တက်သွားခဲ့၏။ ထို့နောက် သူက ရယ်လိုက်မိသည်။ မူလတုန်းကတော့ စုန့်ကျိရှင်းက (၃) သောင်းပြောမည်ဟု တွေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

………..

တရုတ်ဇီးသီးပွင့်လမ်းကြားထဲတွင် သံကြိုးရေတွင်း၏ဘေး၌ လူတစ်ယောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူက အောက်ခြေတွင် ရှိနေသော လှည်းကို ချည်ထားသည့်သံကြိုးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူက ထိုအရာကို မည်သို့ ဖယ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း စဉ်းစားနေပုံရသည်။

……………….

မျက်နှာကာ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော မိန်းမပျိုက မြို့ထဲတွင် ဦးတည်ရာမဲ့ လျှောက်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ခါးတွင်တော့ အစိမ်းရောင် ဓားမောက်ကိုသာ ချိတ်ထားခဲ့၏။ သူမ၏လက်ပေါ်တွင်တော့ အဝတ်နှင့် ပတ်တီးစည်းထားခဲ့၏။

သူမက လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည့်အချိန်တွင် လေတိုးသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအရာက မိန်းမပျို၏နောက်တွင် တရိုတသေ ရပ်သွားခဲ့၏။ မိန်းမပျိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမက နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်နေခြင်း မရှိဘဲ ပါးစပ်မှ ပြောလိုက်၏။

"ဝေးဝေးသွားစမ်း..."

နောက်ထပ် လေတိုးသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သော ဓားပျံက အလွန်ကြောက်လန့်သွားသည့်အတွက် ဓားအိမ်ထဲတွင် ပြန်ပုန်းနေခဲ့သည်။ သူမက အလွန်မာနကြီးသော မိန်းမပျိုတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဓားပျံကလည်း သစ္စာရှိသော ဓားပျံ ဖြစ်ပေသည်။