အခု ကျွန်မမှာ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်

ငွေလက်ကောက်တစ်စုံသည် အနည်းဆုံး ငွေချောင်း တစ်ဝက်ခန့်မျှရှိပုံရပြီး အနည်းဆုံး ဝမ် ၅၀၀ခန့် တန်ဖိုးရှိသည်။

အပေါင်ဆိုင်က ဝမ် ၃၀၀သာလျှင် ပေးခဲ့သည်။ ယင်းမှာ လုံး၀ မမျှတပေ။

အဖွားအိုဝမ်၏ အခြေအနေသည် အလွန်ခက်ခဲနေသော်လည်း လီယောင်သည် သူမ၏ လက်ကောက်များကို လဲလှယ်ရန် သဘောမတူခဲ့ပေ။

“ဒေါ်လေးဝမ်၊ ကျွန်မ ဒီလက်ကောက်တွေကို တကယ် မလိုအပ်ပါဘူး။”

သူမသည် လဲလှယ်ရန် ဆန္ဒမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အဖွားအိုဝမ်သည် အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်သွားခဲ့ပြီး “လီယောင်ရယ်၊ ဒါတွေကို ညည်းဆီမှာ ခဏပေါင်ထားသလို လုပ်ပြီး ကျုပ်ကို ကူညီပါဟယ်။ နောက်နှစ် ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ရိတ်သိမ်းပြီးရင် ကျုပ်ပြန်လာရွေးပါမယ်။”

“ဒါက ကျွန်မကို အပေါင်ခံတဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။” လီယောင်က ပြောခဲ့သည်။ “ဒေါ်လေးဝမ်၊ နောက်ကျနေပါပြီ။ အိမ်ပြန်သင့်နေပြီ။”

အဖွားအိုဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် သူမသည် မည်သည်မျှ ထပ်မံ၍ မပြောဆိုတော့ပဲ သူမ၏ ငွေလက်ကောက်များကို သိမ်းဖယ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

“မေမေ” ဟဲရှောင်ယာသည် လီယောင်၏ အသံကို ကြားပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ “ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ။”

“ဒေါ်လေးဝမ်နဲ့ပါ။”

“သူ တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား။”

“သူက သူ့လက်ကောက်တွေကို စျေးသက်သက်သာသာနဲ့ အမေ့ကို ဝယ်စေချင်နေတာ။”ဟု လီယောင်က ပြောခဲ့သည်။ “ဒါပေမဲ့ အမေ မဝယ်ခဲ့ပါဘူး။”

ဟဲရှောင်ယာက မေးခဲ့သည်။ “မေမေ၊ ကန်စွန်းဥတွေအကြောင်းကို ဘာလို့ သူ့ကို မပြောတာလိုက်တာလဲ။”

“အဲ့လောက် သိပ်မလွယ်ကူလှဘူး။”ဟု လီယောင်က ပြောခဲ့သည်။ “ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ကန်စွန်းဥတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ လူတွေ သိကုန်ရင် သူတို့တွေက အရယူဖို့ အကုန်စုပြုံတိုးကြကုန်မှာ သေချာပေါက်ပဲ။”

ဟဲရှောင်ယာက ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ အမေသည် သူမထက် အစစ အရာရာကို ပို၍ သေချာစွာ စဉ်းစားသည်။

“မေမေ” ဝမ်အာနှင့် ညီအစ်ကိုများကလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး “ဒါဆို အမေက ဘယ်တော့မှ လူတွေကို ပြောပြမှာလဲ။” ဟု မေးလာခဲ့သည်။

ကလေးများအားလုံးသည် လူတိုင်း၏ စားဝတ်နေရေး ပြဿနာများကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းစေလိုကြောင်း လီယောင် မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ အမှန်အတိုင်းသာ ပြောပြရမည်ဆိုပါက သူတို့သည် အလွန်ကြင်နာလွန်းလှသည်။

သနားကြင်နာမှုသည် မဆိုးပေ။ သို့သော် ကြိမ်ဖန်များလာခဲ့ပါက ယင်းသည် ကိုယ့်အတွက် ဒုက္ခများကို သယ်ဆောင်လာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အား သနားကြင်နာနေချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကိုလည်း ကာကွယ်တတ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သွန်သင်ဆုံးမပေးခဲ့ရသည်။

“မနက်ဖြန်” ဟု လီယောင်က ပြောခဲ့သည်။ “ဟိုပေါ်က အိမ်အသစ်တွေက ပြီးကုန်ကြပြီတဲ့။ အဲဒါတွေကို စစ်ဆေးပေးဖို့ ရွာလူကြီးကို အကူအညီတောင်းလိုက်မယ်လေ။ အဲ့အခါကျမှ ဒီအကြောင်းကို သူ့ကို ပြောပြလိုက်မယ်။”

…

အရှေ့မှ အိမ်အသစ်များကို ကြည့်နေစဉ်တွင် လီယောင်သည် သူမ့အတိတ်ဘ၀မှ ကျေးလက်ဒေသသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

အပြာရောင်အုတ်ခဲ ၊ အပြာရောင်အုတ်ကြွပ်ပြားများနှင့် အိမ် ငါးလုံးကို အဆောက်အဦးတစ်ခုဆီ ကြားထဲတွင် နှစ်မီတာခွဲမြင့်သော အုတ်တံတိုင်းများနှင့် ချိတ်ဆက်ထားကာ စက်ဝိုင်းပုံစံ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

အိမ်နံရံ သို့မဟုတ် အုတ်တံတိုင်းဖြစ်စေ ခိုင်ခံ့စေရန်အလို့ငှာ လီယောင်သည် ပန်းရံသမားများကို ခပ်ထူထူ ဆောက်လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ဤကမ္ဘာ၌ သာမာန်ပြည်လူများသည် လုံခြုံမှုများစွာ မရှိကြသေးပေ။

ဝင်ပေါက်ရှိတိုင်များကို အချင်း တစ်မီတာ ရှိသော ကျောက်သားအတိ ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ကျောက်တိုင် နှစ်တိုင် ပြုလုပ်ထားပါသည်။

ထိုကျောက်တိုင်နှစ်တိုင် ရရှိစေရန် ရွာလူကြီးသည် ကျောက်ဆစ်သမားတချို့ကို တောင်ပေါ်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ နေ့ရော ညပါ ထွင်းယူစေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ဆွဲယူရန်အတွက် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာကိုလည်း စည်းရုံးခဲ့ရသည်။

သူမသည် သစ်သားတံခါးများကို မတပ်ချင်သောကြောင့် ဝင်ပေါက်တံခါးများကိုမူ ယခုထိ မတပ်ဆင်ရသေးပေ။ သို့သော် ပန်းပဲဆရာများကို သံတံခါးကြီးနှစ်ခုကို အရည်ကျိုကာ ပုံသွင်းပြုလုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ယင်းမှာ သံအမြောက်အများ ကုန်ဆုံးပြီး ပြုလုပ်ရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် ၎င်းသည် ရက်အနည်းငယ် ပို၍ ကြာနိုင်သည်။

အပေါက်၀ကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးနောက် မြေပြင် တစ်ခုလုံးအား အပြာရောင်အုတ်ခဲများဖြင့် ခင်းထားသော ဘောလုံးကွင်းတစ်ဝက်ခန့်ရှိသည့် ခြံဝင်းတစ်ခု ရှိပြီး၊ အောက်ဘက်တွင်လည်း ရေနုတ်မြောင်းများ ရှိသည်။

ဤနည်းလမ်းဖြင့် မိုးရွာခဲ့လျှင်တောင် ခြံထဲတွင် ရေဝပ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အိမ်တအိမ်ချင်းစီတွင် ၃မီတာ ကျယ်ဝန်းသော တံစက်မြိတ်များ ပါရှိသောကြောင့် နောင်အခါတွင် မိုးရွာခဲ့ပါက သို့မဟုတ် နေခြစ်ခြစ်တောက်ပူနေခဲ့ပါက တံစက်မြိတ်အောက်တွင် အနားယူနိုင်ပြီး ကလေးများလည်း ၎င်းတို့အောက်တွင် ကစားနိုင်ပေသည်။

နံရံများကို ထုံးဖြူမှုန့်များ မသုတ်ထားခဲ့သော်လည်း အုတ်မှုန့်များကို ပေတံနှင့် ဆွဲထားသကဲ့သို့ အလွန် ဂရုတစိုက် သုတ်ထားခဲ့သည့်အတွက် မြင်ရသည်မှာ အလွန်စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းလှသည်။

တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို အသစ်စက်စက် ပြုလုပ်ထားခဲ့ပြီး ဆေးသုတ်ပြီးကာစအချိန် ဖြစ်သောကြောင့် အနံပြင်းပြင်းများ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခန်းတိုင်း၏ အတွင်းထဲတွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော သစ်သားမျက်နှာကျက်များကို ခန်းလုံးပြည့် တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ယင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးမှာ ဆောင်းရာသီတွင် နွေးပြီး နွေရာသီတွင် အေးမြနေပေလိမ့်မည်။ မျက်နှာကျက်တွင် အပေါက်ငယ်လေးများ ချန်ထားခဲ့ပြီး ပစ္စည်းများကို ထိုကြားထဲတွင် နေရာချထားနိုင်သည်။

တစ်ခုတည်းသော စိတ်မကောင်းစရာမှာ ဖန်ထည်၊ မှန်သားများ မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပြတင်းပေါက်များကို ယာယီအားဖြင့် နံရံကပ်စက္ကူများဖြင့် ကပ်ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း မှန်များ တပ်ဆင်ရန် နေရာများ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

ဖန်သားကို ပြုလုပ်ရသည်မှာ မခက်ခဲပေ။ ၎င်းကို နောက်ပိုင်းတွင် သေချာပေါက် ဖြေရှင်းလာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အနာဂါတ်တွင် မိသားစု ငါးစု ရှိလာမည် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီတွင် ကိုယ်ပိုင်နေရာရှိရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာမှာ ဝေးကွာလွန်းလှသည့် အနာဂါတ်မှ ကိစ္စရပ် ဖြစ်သောကြောင့် ယခုအခါ လီယောင်သည် မီးဖိုချောင် တစ်ခုနှင့် ရေချိုးခန်း တစ်ခုကိုသာ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်ကို မီးဖို နှစ်တန်းနှင့် အိုး ခြောက်လုံးဖြင့် သီးခြားအခန်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အသားစွပ်ပြုတ်လုပ်ငန်းသည် လက်ရှိဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် မီးဖိုနှင့် အိုးများစွာ လိုအပ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီယောင်သည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် အရေးကြီးဆုံး နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ရေချိုးခန်းကို အပိုင်းသုံး ပိုင်း ခွဲထားခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်ဆုံးနေရာတွင် ဆေးကြောသန့်စင်ရန် ဘေစင်ငါးခု ရှိနေခဲ့ပြီး ဘေစင်မျက်နှာပြင်များနှင့် ရေဆင်းသည့် နေရာများကို လီယောင်၏ သတ်မှတ်ချက်များအရ အပြာရောင်ကျောက်တုံးများဖြင့် ထွင်းထုထားခဲ့ပြီး မျက်နှာပြင်များအား အလွန်ချောမွေ့စွာ ပွတ်တိုက်ထားသောကြောင့် စကျင်ကျောက်များထက် လုံး၀ မနိမ့်ကျပေ။

အတွင်းထဲတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးအိမ်သာများ ပါရှိပြီး နောက်ထပ် အတွင်းခန်းထဲတွင် ကျယ်ဝန်းသော ရေချိုးခန်းလည်း ရှိသည်။

ရေချိုးခန်းတစ်ခုလုံး၏ ကြမ်းခင်းပြင်များကို အပြာရောင်အုတ်များထက် အပြာရောင် ကျောက်ပြားချပ်များဖြင့် ခင်းထားပြီး ခြေဗလာနှင့် သွားကြည့်ပါက အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ချော်ခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ ယခင်ဘ၀မှ ကြွေပြားများထက်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်လှသည်။

ရေနုတ်မြောင်းကိုလည်း လီယောင်သည် ဂရုတစိုက် ပုံဖော်ထားခဲ့ပြီး အညစ်အကြေးများအားလုံးသည် မြေအောက်မြောင်းများမှတဆင့် စီးဆင်းကာ အိမ်နောက်ဘက်ရှိ အလုံပိတ်ထားသည့် ဇီ၀ဓါတ်ငွေ့ကန်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်စီးဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ဇီ၀ဓါတ်ငွေ့သည် အသုံးဝင်သည့် ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်သည်။ ဘေးကင်းလုံခြုံသည့် အစီအမံများနှင့် ပြုလုပ်နိုင်သရွေ့ သက်ရှိလောကသို့ အလွန်များပြားသော သက်သာလွယ်ကူမှုများကို ယူဆောင်လာနိုင်ပါသည်။ ၎င်းကို ကြေးနီပိုက်များထဲသို့ ထည့်ပါက ရေပူပေးစက်ကိုပင် တည်ဆောက်နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

“လီယောင်” ခြံဝန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရွာလူကြီးက မေးခဲ့သည်။ “နင်စိတ်မကျေနပ်တဲ့နေရာရှိတယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုပြော၊ ငါ သူတို့ကို ချက်ချင်း ပြင်ခိုင်းလိုက်မယ်။”

“မလိုပါဘူး ဦးလေး၊ အကုန်လုံးက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။”ဟု လီယောင်က ပြောခဲ့သည်။ “ဒီရက်ပိုင်းမှာ စောင့်ပြီး‌ ကြီးကြပ်ပေးနေလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဦးလေးရေ။”

“ဟဲ ဟဲ၊ ငါတို့က တစ်မိသားစုတည်းလေ။ ဒီလို ယဉ်ကျေးတဲ့ စကားလုံးတွေ မလိုအပ်ပါဘူးဟ။” ဟု ရွာလူကြီးက ပြောခဲ့သည်။ “ကဲ၊ နင်က စိတ်ကျေနပ်တယ်ဆိုတော့ ဒီလက်သမားတွေရဲ့ လုပ်အားခတွေကို ရှင်းပေးနိုင်မလား။ ဒါဆို သူတို့ အိမ်ပြန်လို့ ရသွားပြီ။”

“ရတာပေါ့ ဦးလေးရဲ့။”

ရွာလူကြီးမှ လွှဲပေးလာသော စာရင်းစာအုပ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး လီယောင်သည် အသေးစိတ် မကြည့်ခဲ့ပေ။ ရွာလူကြီးအနေဖြင့် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် စာရင်းစာအုပ်တွင် လက်သမားများ၏ လုပ်ခများနှင့် အလုပ်ရက်များသာ ပါရှိပြီး လာရောက်ကူညီကြသည့် ရွာသူရွာသားတစ်ဦးတယောက်အတွက်မှ ရေးမှတ်ထားခြင်း မရှိပေ။

“ဦးလေး၊ လာကူတဲ့ ရွာသားတွေအတွက်ကရော ဘယ်လိုလဲ။”

“သူတို့တွေက လုပ်အားခ မလိုဘူး။”ဟု ရွာလူကြီးက ပြောခဲ့သည်။ “ငါတို့တွေက ဒီလိုပဲ။ မိသားစု တစ်စုက အိမ်ဆောက်တယ်ဆိုရင် တခြားမိသားစုတွေကလူတွေက လာကူဖို့ လူတွေ လွတ်လိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ နင့်မိသားစုမှာ လာလုပ်ကူတယ်ဆိုရင် နေ့တိုင်း အသားတောင် စားရသေးတယ်။ ဒီလိုကောင်းတဲ့အရာမျိုးက လိုက်ရှာရင်တောင် ရောက်လာဖို့ ခက်ခဲတယ်ဟ။ သူတို့က လာကူဖို့တောင် ရန်တွေဖြစ်ကြသေးတယ်။ ဘာလို့ လုပ်အားခ ပေးရမှာလဲ။ ”

လီယောင်က ခေါင်းခါခဲ့ပြီး “စားတာသောက်တာက ကိစ္စတစ်ခုပဲ ဦးလေး။ ဒါပေမဲ့ လုပ်အားခက လူတစ်ယောက်အတွက်ကိုတောင် လျော့ချလို့ မရဘူး။ ဦးလေး၊ ကျွန်မကို ထပ်တွက်ဖို့ ကူညီပေးပါဦး။ အလုပ်လုပ်ဖို့ လာကူတဲ့သူတိုင်းအတွက် တစ်ရက်ကို ဝမ် ၃၀ ပါ။”

“တကယ် မလိုပါဘူးဆို…”

“အဲ့လို မလိုအပ်ဘူးဆိုရင် နောက်ကျရင် ကျွန်မတို့မိသားစု အလုပ်တွေကို လာမကူညီကြနဲ့တော့။”

ဤကဲ့သို့ အခိုင်အမာပြောဆိုနေသည်ကို မြင်ရသော် ရွာလူကြီးသည် “နင်ပဲ တအားကို ရက်ရောနေတာ။” ဟုသာလျှင် ပြောနိုင်ပေတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာ အလုပ်ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် ရွာလူကြီးသည် လုပ်အားခများကို ရှင်းလင်းစွာ တွက်ချက်ခဲ့ပြီး လာရောက်ကူညီပေးကြသူများအားလုံးကို အော်ခေါ်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် လုပ်အားခများ ရနိုင်သေးသည်ဟု ကြားသောအခါ ရွာသူရွာသားများသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ကြသည်။

အများဆုံးသည် ဝမ် ၅၀၀ကျော်ပြီး အနည်းဆုံးမှာလည်း ဝမ် ၃၀၀ ကျော် ရရှိခဲ့ကြသည်။

“မရီးလီက တအားကို ကြင်နာတာပဲ။ ငါတို့ကို အသားလည်း နေ့တိုင်းကျွေးတယ်။ လုပ်ခတွေလည်း အများကြီးပေးတယ်။”

“ဟုတ်ပဗျာ။” ဝမ်ယွမ်ပန်းက ပြောခဲ့သည်။ “ကျုပ် သင်္ဘောကျင်းမှာ အလုပ်ကြမ်းသမား လုပ်တုန်းကတောင် တစ်နေ့ကို ဝမ်၃၀မရဘူး။ ”

“ကဲ ကဲ၊ လုပ်အားခတွေယူပြီးတော့ အိမ်ပြန်ကြတော့။” ဟု ရွာလူကြီးက ပြောခဲ့သည်။ “အိမ်က ငွေကိုင်တဲ့သူကို ပိုက်ဆံအပ်ဖို့ သတိရကြဦး။ အစားအသောက်ဝယ်ဖို့ ချွေ‌ချွေတာတာ သုံးကြ။ အခုချိန်မှာ ပိုက်ဆံရှာရတာ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။”

ရွာသူရွာသားများ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနှင့် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လီယောင်သည် ငွေချောင်း တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ရွာသူကြီးထံသို့ ပေးခဲ့သည်။

“နင်.. ဒါ.. ဘာလုပ်နေတာလဲ။” ရွာလူကြီးသည် လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းခဲ့ပြီး “ငါက ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် နင့်ပိုက်ဆံကို ယူရမှာလဲ။”

“ဦးလေးက တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြပ်ပေးနေတာလေ။ အဲဒါ အလုပ် မဟုတ်လို့ ဘာတုန်း။”

“အဲဒါက အိမ်မှာ အားနေလို့လေ။”ဟု ရွာလူကြီးက ပြောခဲ့သည်။ “ပြီးတော့ ငါက ရွာလူကြီးလေ။ တစ်ယောက်ယောက်က အိမ်ဆောက်တယ်ဆို ကြီးကြပ်ပေးရမှာ ငါ့တာ့ဝန်ပဲ။ ဒီငွေကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး။”

လီယောင်သည် တခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောခဲ့သည်။ “ဦးလေး၊ နောက်နှစ် ဂျုံတွေမရိတ်ခင်အထိ ကျွန်မတို့ တစ်ရွာလုံးအတွက် အစားအစာတွေ လူတိုင်း စားနိုင်ဖို့ ကျွန်မမှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ဦးလေးက ပိုက်ဆံလက်မခံဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ဒါကို မပြောပြတော့ဘူး။”