အခန်း (၅၀)

ညအချိန်တွင် ချန်းပင်အန်းက တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သိပ်မကြာခင် သူက မြေသားများ အလွန်ပျော့သော ဝါးတောတစ်ခုတည်းကို ပြေးလာခဲ့၏။

မြက်ဖိနပ်နှင့် လူငယ်လေးက ခြေလှမ်းများကို စတင်အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်၏။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝါးတောထဲမှ ထွက်တော့မည့်အချိန်တွင် လူငယ်လေးက ဘယ်ဘက်တွင် ရှိနေသော ဝါးတစ်လုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး အနီးအနားတွင် ရှိနေသော တခြားဝါးလုံးဆီသို့ လွှဲခိုလိုက်သည်။

သူ့ပုံစံက ကျန့်ယန်တောင်မှ တောင်ရွှေ့လူဝံကြီးထက်ပင် ပို၍မျောက်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသေး၏။ ထိုကဲ့သို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူက မြေပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်နှင့်ခြေရာများကို ဖျက်လိုက်၏။

သူ ပြန်လှည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ပထမဆုံး ဝါးနှင့် (၅)ပေ၊ (၆)ပေခန့်အကွာတွင် ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဆက်ပြီး ပြေးသွားခဲ့၏။ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာပင် မရှိသော အချိန်လေးအတွင်း စမ်းချောင်းသံတိုးတိုးကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုနေရာတွင် လူငယ်လေးက ပြေးလွှားနေခြင်းကို ရပ်တန့်နေခဲ့ခြင်း မရှိသည့်အပြင် လေထဲသို့ ခုန်လိုက်ရာ စမ်းချောင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သိပ်မကြာခင် လူငယ်လေးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူက အလွန်ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေသော လူငယ်လေးက မျက်လုံးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေခဲ့၏။ အလွန်ထူးခြားသော အမြင်အာရုံနှင့် မှတ်ဉာဏ်ကို အသုံးချပြီး သူက စမ်းချောင်းထဲတွင် ရှိနေသော ကျောက်တုံးများပေါ်တွင်ခုန်၍ စမ်းချောင်း၏ အောက်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုကဲ့သို့ ဆက်သွားလိုက်မယ်ဆိုလျှင် ကျောက်တုံးပြာကမ်းပါး၊ ထို့နောက် အမိုးတံတားနှင့် ဆရာရွမ်၏ ပန်းပဲဆိုင်ကို ရောက်သွားနိုင်သည်။ သို့သော် လူငယ်လေးက ကျောက်တုံးပြာကမ်းပါး၏ အနားကို ကပ်မသွားခဲ့ပေ။

စမ်းချောင်းက တောင်တန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မိန်းမပျိုငယ်လေး တစ်ယောက်၏ ခါးကဲ့သို့ အကျဉ်းဆုံးနေရာတစ်ခု ရှိသည်။ ထို့နောက် ညာဖက်ခြမ်းကို စီးဆင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သိပ်မကြာခင် သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ခေါ်သံတိုးတိုးကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ချန်းပင်အန်း ဒီမှာ…"

ချန်းပင်အန်းက လျင်မြန်စွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အသက်ကို မနည်းရှုနေရသည်။ သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ရှိနေသော ချွေးများကိုလည်း သုတ်လိုက်၏။ အနက်ဝတ်မိန်းမပျိုက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"နင်က အဲဒီလူဝံအိုကြီးကို တောင်ပေါ်တက်လာအောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့ပြီလား ..."

လူငယ်လေးက ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တယ်…."

ထိုအရာက ဖုလုလမ်းကြားထဲတွင် မီးရှို့ပြီး ကွေ့ပတ်လာခဲ့သော နင်ယောင်ဖြစ်သည်။ သူမက မေးလိုက်၏။

"နင်က ဒဏ်ရာရလာတာလား..."

မြက်ဖိနပ်နှင့် လူငယ်လေးက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါက အသေးအဖွဲ ဒဏ်ရာပါပဲ…"

မိန်းမပျိုဆီတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များရှိနေပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"လူဝံကြီးက သူ့ကို လာကစားနေတဲ့အတွက် နင့်ကို မသတ်လိုက်တာ ကံကောင်းတယ်…"

ချန်းပင်အန်းက အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီအဘိုးကြီးက စည်းမျဉ်းကို တစ်ကြိမ် ချိုးဖောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်လို့ မိန်းကလေးကသာ နောက်ကျသွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး.."

မိန်းမပျိုက အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်အလုပ်ဖြစ်တာလား ... မဆိုးပါဘူး ချန်းပင်အန်း…"

ချန်းပင်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

နင်ယောင်က မျက်ခုံးပင့်၍ မေးလိုက်၏။

"အခု နင်က ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ…"

မြက်ဖိနပ်နှင့်လူငယ်လေးက ခဏကြာစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားတဲ့ ဦးတည်ချက်ကတော့ မပြောင်းဘူး။ ဒါပေမယ့် အသေးစိတ်နေရာတချို့ကိုတော့ ပြောင်းလဲဖို့လိုတယ်။ အဲဒီလူဝံအိုကြီးက တော်တော်အစွမ်းထက်တယ်…"

နင်ယောင်က လူငယ်လေး၏ခေါင်းကို ရိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"နင်အခုမှ သိတာလား…"

ချန်းပင်အန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးနင် …

ကျေးဇူးပြုပြီး ဟိုဘက်ကို လှည့်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော် နောက်ကျောကို ဆေးထည့်ချင်လို့။ ပြီးတော့ စမ်းချောင်းကိုလည်း ကြည့်ထားပေးပါ…"

မိန်းမပျိုက ပြန်လှည့်သွားပြီး စမ်းချောင်းအပေါ်ဘက်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချန်းပင်အန်းက လျှိုရှန်းယန်ဆီမှ ယူလာသော အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး သစ်သားကြွေချပ်ဝတ်အင်္ကျီကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ခါးတွင် ရှိနေသော အဝတ်အိတ်ထဲမှ ကြွေပုလင်းလေးကို ထုတ်လိုက်၏။ သူက ပျစ်ခဲနေသော လိမ်းဆေးတချို့ကို ညာဘက်လက်ဖဝါးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အင်္ကျီကို ဘယ်ဘက်လက်နှင့်မပြီး ညာဘက်လက်နှင့် နောက်ကျောကို လိမ်းလိုက်၏။ နာကျင်မှုကို သည်းခံနေရသောလူငယ်လေးက တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးပြန်နေခဲ့သည်။

မိန်းမပျိုက ပြန်လှည့်မလာသော်လည်း ပြန်မေးလိုက်၏။

"အဲဒါက တော်တော်နာတာလား…"

လူငယ်က အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး…"

မိန်းမပျိုက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေး၍ ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာတွေများ ဟန်ဆောင်နေစရာ လိုနေလို့လဲ…"

……………..

မြို့ငယ်လေး၏ အနောက်ဘက်ဆုံးတွင် ရှိနေသော အိမ်တစ်အိမ်တွင် မိန်းမပျိုတစ်ယောက်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုယိုနေသည်။ သူမက ရင်ဘတ်စည်တီးပြီး ယိမ်းထိုး၍ ငိုနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ပါးလွှာသော သူမ၏ အဝတ်အစားများက အချိန်မရွေး ကွဲထွက်သွားမည့် လက္ခဏာမျိုး ပေါ်နေခဲ့သည်။

ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ကလေးငယ်များကလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ သူတို့အမေ၏ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။

အိမ်အပြင်ဘက်တွင်တော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူက သက်ပြင်းချပြီး မသက်မသာ ခံစားနေရ၏။ အမိုးတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်နေပြီး အေးစက်သော လေလှိုင်းများက ယခုအချိန်ထိ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အရိုးအဆစ်များက ထိုအရာကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း သူ့မိန်းမနှင့် ကလေးငယ်များက မည်သို့ခံနိုင်မည်နည်း။

မလှမ်းမကမ်းတွင်တော့ အိမ်နီးချင်းများ စုရုံးလာပြီး လက်ညှိုးထိုးနေကြသည်။ တစ်ချို့ကတော့ အမိုးပေါ်မှ ဆူညံသံများကို ကြားရကြောင်း ပြောကြ၏။ ပထမတော့ ထိုအရာက ကြောင်တစ်ကောင် ဖြစ်မည်ဟု တွေးခဲ့ကြသည့်အတွက် ထိုအရာကို အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ ယနေ့တော့ မြို့၏အနောက်ဘက်တွင် ငြိမ်းချမ်းတော့မည် မဟုတ်တော့ကြောင်း လူတချို့က ပြောနေကြ၏။

ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကတော့ လေထဲတွင် ပျံသန်းသွားလာနေသော အဖြူရောင်ဝတ် အင်မော်တယ်အိုကြီးတစ်ယောက်ကို မြင်ရသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူ၏ခြေတစ်လှမ်းက သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ခြေလှမ်း(၁၀)လှမ်းခန့် လျင်မြန်လှ၏။ သူက အမိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး နံရံများကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ထိုအရာက တောင်တန်းထဲမှ ထွက်လာသော တောင်တန်း နတ်ဘုရားလော တခြားပညာရှင်လော သူတို့လည်း မသိကြပေ။

လေမိုးကြိုးဥယျာဉ်မှ ဓားပညာရှင် လူငယ်လေးက အလွန်တည်ငြိမ်သော အမူအယာနှင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့သည်။ လျှိုပါ့ချောင်က ကြီးကြပ်သူ၏ရုံးတော်တွင် အစ်ကိုချွေးနှင့် စကားပြောနေခဲ့၏။ လီမိသားစုစံအိမ်ထဲမှ အသံများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူက လေမိုးကြိုးဥယျာဉ်တွင် မည်မျှထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှိစေကာမူ တောင်ရွှေ့လူဝံကြီးကို ရန်မစရဲပေ။ သူက မီးတောက်ကို အရှိန်အဟုန်မြင့်စေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိသာ ကြည့်နေခဲ့၏။ အကယ်၍ သူကသာ လူဝံအိုကြီးကို လှည့်စားရန် အခွင့်အရေးရလျှင် ပို၍ ကျေနပ်မိပါလိမ့်မည်။

ရလဒ်အနေနှင့် လျှိုပါ့ချောင်က စာကြည့်တိုက်တစ်ခု၏ အမိုးပေါ်သို့ တက်ပြီး စံအိမ်ကြီးထဲကို ဝင်လာခဲ့သည်။ သူက မြို့ကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး လူဝံအိုကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

အဆုံးတွင်တော့ မြို့၏အနောက်ဖက်တွင် ရှိနေသော ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲတွင် မူမမှန်မှုများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ရဲတင်းသော လျှိုပါ့ချောင်က ထိုအရာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ကျန့်ယန်တောင်မှ လူဝံကြီးက သူ၏ချီစွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်ရန် တွေဝေနေခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျှိုပါ့ချောင်ကလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ဒဏ်ရာရပြီးနောက် သူ၏မင်ထန်သွေးကြောထဲတွင် အားဖြည့်ထားခဲ့သော အသက်ဓားပျံကို သုံးလိုက်ရသည်။ ထိုအရာက လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာပြီး ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

သို့သော် သူတို့က ထူးဆန်းသော ကမ္ဘာကြီးထဲကို ရောက်နေပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်ကလည်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဖိနှိပ်မှုနှင့် တိုက်ရိုက်အချိုးကျနေသည်။ လျှိုပါ့ချောင်၏ တွက်ချက်မှုအရ တောင်ရွှေ့လူဝံကြီးကလည်း လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူက သူ၏ချီစွမ်းအင်များကို အတင်းအကြပ် လှည့်ပတ်လိုက်ရသော်လည်း အလွန်မာကျောကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် သူ၏ဆူပွက်လာသော ချီစွမ်းအင်ပင်လယ်ကြီးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ လှည့်စားနိုင်သော အရေအတွက်ကတော့ အလွန်များပြားမှု မရှိနိုင်ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူက ဆည်ကျိုးကျသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်လာသော သူ၏ကျင့်ကြံမှုကလည်း တစ်ရက်တည်းနှင့် ဖျက်ဆီးခံရရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာကြီး၏ အပြင်ဘက်မှ အင်မော်တယ်တစ်ယောက် လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အချိန်တိုင်း ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက သာမန်လူများ သက်တမ်းကုန်ဆုံးသွားခြင်းနှင့် ညီမျှ၏။

သို့သော် အမိုးပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီးနောက် လူဝံကြီး ဆင်းသက်သည့်နေရာတွင် တွင်းနက်ကြီး(၂)ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျှိုပါ့ချောင်က အလျင်စလို မလှုပ်ရှားခဲ့မိသည့်အတွက် အတော်လေးကို ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူကိုယ်တိုင် ပြဿနာထဲသို့ ပါသွားနိုင်၏။

ထိုလူဝံအိုကြီး၏ ချီစွမ်းအင်သိပ်သည်းမှုအရ ဖုလုလမ်းကြားထဲတွင် ရှိနေသော လီမိသားစု အိမ်ဂေဟာ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကျန့်ယန်တောင်မှ ကလေးမလေး၏ ဘေးကင်းမှုကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် အလွန်ဉာဏ်များသော မြက်ဖိနပ်နှင့် လူငယ်လေးကို သတ်ပစ်နိုင်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ သူက လျှိုပါ့ချောင်ကို သတ်ချင်သည်ဆိုလျှင်တော့ သေချာပေါက် သတ်ပစ်ပါလိမ့်မည်။ လူဝံကြီးက မျက်ကန်းတစ်ယောက် မဟုတ်သလို အရူးတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ချေ။

သူက အသက်ဓားပျံကို ရုပ်သိမ်းတော့မည့်အချိန်တွင် လူသန်ကြီးက သူ ရှိနေကြောင်းကို သတိထားမိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် လျှိုပါ့ချောင်က ငရဲတံခါးတွင် လှည့်ပတ်သွားလာနေတတ်သော လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ အကြောက်တရားများ ရှိနေသော်လည်း သူက လူဝံအိုကြီးကို လုံးဝကြောက်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။

လေမိုးကြိုးဥယျာဉ်နှင့် ကျန့်ယန်တောင်တို့၏ စွမ်းအားကွာဟမှုကလွဲလျှင် သူတို့က မတိုက်ခိုက်လျှင် အဆင်ပြေ၏။ တစ်ဖက်ဖက်က တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီဆိုလျှင် မသေမချင်း တိုက်ခိုက်ကြသည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်သူများကလည်း ဒူးထောက်ပြီး အညံ့ခံကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုအရာက အရှေ့ပိုင်းကုန်းမြေကြီးထဲတွင် ဓားအထွဋ်အမြတ်နယ်မြေ(၂)ခု၏ နှစ်ပေါင်း(၅၀၀)ကျော် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် လျှိုပါ့ချောင်ဆီ၌ အရံအစီအစဉ်မရှိလျှင် မြို့ငယ်လေးထဲ၌ လှုပ်ရှားမည် မဟုတ်ချေ။ လျှိုပါ့ချောင်က ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူက ရုံးတော်ကို ချက်ချင်း ပြန်မသွားခဲ့ပေ။ ထိုအစား အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော အိမ်ဂေဟာများဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့၏။

သူက ခပ်နိမ့်နိမ့် အဝါရောင်ရွှံ့နံရံများ၏ အပြင်ဘက်တွင်ရပ်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယောကျ်ားဖြစ်သူနှင့် မိန်းမဖြစ်သူတို့က သူ့ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူက ငိုကြွေးနေသော မိန်းမပျိုဆီကို ရွှေရောင်ကြေးပြားတစ်ပြား ပစ်ပေးလိုက်သည်။

သူက အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။

"အစ်မကြီး …

ဆက်ပြီးတော့ ငိုမနေဖို့ တောင်းပန်ပါတယ် ။ ကျွန်တော်က အဝေးကြီးကနေတောင် တော်တော်လေး လန့်နေတာ…"

မိန်းမပျိုက ရွှေရောင်ကြေးပြားကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ပုံသဏ္ဍာန်ကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာက ကြေးပြားနှင့် တူညီသော်လည်း အရောင်ကတော့ ကွဲပြား၏။

သူမက အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ရွှေလား…"

လျှိုပါ့ချောင်က ရယ်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး ... ရွှေထက်ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတယ်…"

ပထမတွင် မိန်းမပျိုက မှင်တက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ရောက်လာပြီး လူငယ်ကို ရွှေရောင်ကြေးပြားနှင့် ပြန်ပေါက်လိုက်သည်။ သူမက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုး၍ ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုလိုက်၏။

"သွားစမ်းပါ …ဒါက ရွှေဆိုရင်တောင် ငါက ယုံဦးမယ်။ ရွှေထက် တန်ဖိုးရှိတာတဲ့လား။ ငါက ဘာမှမမြင်ဖူးဘူးလို့ နင် ထင်နေတာလား။ ငါက ငွေကို ရေလို သုံးနေတဲ့အချိန် နင့်လို ကောင်စုတ်လေးက ခေါင်းမွှေးတောင် ပေါက်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘောင်းဘီထဲမှာ လက်သန်းလောက်လေးနဲ့များ ဒီနေရာကို လာပြီး ဆရာကြီးယောင် ဟန်ဆောင်နေတယ်။ ငါ့ယောကျ်ားက အခုထိ မသေသေးဘူးနော်…"

ထိုစကားကို ပြောနေရင်း မိန်းမပျိုကပို၍ ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ သူမက လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာခဲ့၏။ သူမ၏ခါးက ရေပုံးတစ်ပုံးထက် ပို၍တုတ်ခိုင်သော်လည်း သူမက ထူးခြားစွာ လှုပ်ခါနေနိုင်သေးသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယောကျ်ားဖြစ်သူကို သူမက ခြေထောက်နှင့် ကန်လိုက်ရာ သူလည်း မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့၏။

ထိုလူက စကားပင် ပြန်မပြောသည့်အတွက် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်ကတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိချေ။ သူက အဝေးသို့ ထသွားခဲ့ပြီး ဆက်၍ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင်တော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့၏။

မိန်းမပျိုက သူ့ယောကျ်ားကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"အသုံးမဝင်တဲ့ ငကြောက်... သေတာနဲ့ ဘာမှမထူးဘူး။ ရှင်က တစ်ခုခုဖြစ်တဲ့ အချိန်တိုင်း သေနေသလိုပဲ။ ရှင်က တစ်နေ့လုံး လှည့်ပတ်သွားမယ် ... ငါးဖမ်းမယ် ... မြွေဖမ်းမယ်။ ရှင်က ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမထူးဘူး ... ရှင့်သားထက်တောင် ပိုပြီးတော့ ဆိုးသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှောင်ဟွိုင်ကမှ ပစ္စည်းဘယ်လိုခိုးရလဲဆိုတာ သိသေးတယ်။ အိမ်ကို ပစ္စည်းတွေ ယူလာသေးတယ် ..။ ရှင်ကတော့ အဖေတစ်ယောက်လုပ်နေပြီး ယန်မိသားစုဆေးဆိုင်က စာရေးအလုပ်ကိုတောင် ဘာလို့မလုပ်ချင်ရတာလဲ။ ရှင်က ငွေကြေးချမ်းသာနေတဲ့ သူဌေးသားလား။ ရှင်က တစ်နှစ်လုံးဘယ်လို အလုပ်လုပ်ရမလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး"

ထိုစကားကိုပြောနေရင်း မိန်းမပျိုက ရုတ်တရက် ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ အိပ်ရာထဲက ရှင့်ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်မက ရှင်နဲ့ ဆက်ပေါင်းနေမယ်လို့ ထင်နေတာလား…"

ထိုစကားကြောင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြသော အိမ်နီးချင်းများက အားရပါးရ ရယ်လိုက်ကြသည်။ ညစ်ညမ်းသော စကားလုံးများကြောင့် လူငယ်များ၊ ယောကျ်ားကြီးများကလည်း လေချွန်လိုက်ကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ မိန်းမပျိုက သူမ၏လှံနှင့် တရားခံကို နောက်တစ်ကြိမ်ချိန်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်က ဘာလို့ ထွက်မသွားသေးတာလဲ။ နို့စို့ချင်သေးလို့လား…"

လျှိုပါ့ချောင်က ထိုကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူမျိုးကို လုံးဝမမြင်ဖူးချေ။ သို့သော် ထိုအရာက ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်ဟု မတွေးမိသည့်အပြင် သူကတော့ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု တွေးမိခဲ့သည်။ သူက ထိုအရာကို သေချာကြည့်နေခဲ့သည်။ သူက မိန်းမပျို၏ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးဆဲဆိုခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း ဒေါသထွက်နေခြင်း မရှိဘဲ ရယ်မိခဲ့သည်။

သူက လေမိုးကြိုးစံအိမ်ထဲတွင် ရန်ဖြစ်သည့်အချိန်တိုင်း တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေသလို ခံစားခဲ့ရ၏။ သူက ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းပညာစွမ်းရည်များ ရှိနေသော်လည်း သူ့အတွက် တူညီသော ပြိုင်ဘက်မရှိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ့အစွမ်းကို အသုံးချနိုင်သောနေရာတစ်ခုတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမတွေးမိခဲ့ပေ။

သူက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အတွက် အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျုပ်က နို့စို့ချင်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ .။ အစ်မကြီးက ကူညီပေးမလို့လား…"

မိန်းမပျိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ခနဲ့သလို ပြောလိုက်၏။

"ငါ နို့တိုက်လိုက်လို့ နင်က မွန်းပြီး သေသွားမှာ စိုးရတယ်။ နင်က တရုတ်ဇီးသီးပွင့်လမ်းကြားထဲမှာရှိတဲ့ အဘွားမာဆီကို သွားလိုက်။ နင့် ဗိုက်မပြည့်မချင်း နို့စို့လို့ရတယ်…"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရယ်သံများ ညံသွားခဲ့သည်။ အဘွားမာက မည်သူဖြစ်ကြောင်း လျှိုပါ့ချောင်က မသိခဲ့သော်လည်း ဘေးပတ်လည်တွင် ရှိနေသော လူအုပ်ကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုအရ သူ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ကြောင်း သိခဲ့သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူ လူငယ်လေးက လက်မထောင်၍ ပြုံးပြလိုက်၏။

"အစ်မကြီးပဲ အနိုင်ရပါပြီ…."

ထို့နောက် သူက ရွှေရောင်ကြေးပြားလေးကို လက်ချောင်းလေးနှင့် ဆော့ကစားနေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို တကယ်ပဲ မလိုချင်ဘူးလား…"

မိန်းမပျိုက တွေဝေပြီး သံသယဝင်နေပုံရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှနေ၍ လူတစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်၏။

"ပါ့ချောင် …

သခင်လေးချွေးက မင်းကိုမြန်မြန် ပြန်လာခိုင်းနေတယ်…."

ထိုအသံကိုကြားသည့်အခါ လျှိုပါ့ချောင်က ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။ ထိုအရာက လုံဝေ့တပ်ဖွဲ့ထဲမှ ချန်းမိသားစုမှ ချန်းစုန့်ဖုန်းဖြစ်၏။ သူ့ဘေးတွင်တော့ အရပ်ရှည်ရှည် အေးတိအေးစက် မိန်းမပျိုတစ်ယောက် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူမက လက်ဗလာနှင့်ဖြစ်ပြီး လက်နက်တစ်ခုမျှ သယ်ဆောင်ထားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ သူမ၏ရုပ်ရည်က ထူးခြားမှုမရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက လှပသည်။ သူမ၏ ခြေတံရှည်များကို လျှိုပါ့ချောင်က အလွန်သဘောကျ၏။ သူမက ချန်းစုန့်ဖုန်း၏ အဝေးဆွေမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ မည်မျှဝေးကွာသော ဆွေမျိုးဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ ချန်းစုန့်ဖုန်းက တိတိကျကျ မပြောခဲ့ချေ။

ထိုမိန်းမပျိုက ချန်းစုန့်ဖုန်းကို နာမည်သာ ခေါ်ခဲ့၏။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်က အတူတူလာခဲ့ကြရသည်။ ထိုမိန်းမပျိုက မောက်မာသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း သူမ၏အကျင့်စရိုက်က အလွန်အေးစက်နေသည်ဟု လျှိုပါ့ချောင်က ခံစားခဲ့ရသည်။

ချွေးမင်ဟွမ်က ခေါ်နေသည့်အတွက် လျှိုပါ့ချောင်က ဆက်ပြီး အချိန်ဖြုန်းမနေရဲတော့ပေ။ သူက ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ဖုလုလမ်းကြားဆီသို့ ပြန်လာခဲ့၏။

သူ ပြန်လှည့်သွားသည့်အချိန်တွင် သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်မိသည်။ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရောနေသော သူက တွေဝေနေပုံရသည်။ အိမ်နီးချင်းများ လူခွဲသွားပြီးနောက် သူက ခြံဝန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားခဲ့၏။

မိန်းမပျိုက သူမ၏သားနှင့်သမီးကို မိဘများဆီ ခေါ်သွားချင်ခဲ့သည်။ သူမက အမှန်တကယ်ကို လက်မခံချင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏မိဘများက မျိုးရိုးကြီးများဖြစ်ကြပြီး သူမ ရွေးချယ်ထားသော ယောကျ်ားကို အထင်သေးကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနှစ်များ အတောအတွင်း ပွဲလမ်းသဘင်အချိန်ကလွဲလျှင် အချင်းချင်း ဆက်ဆံသည်မှာ ရှားပါးသည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားသော ကံဆိုးမှုမျိုးနှင့် ကြုံရသည့်အချိန်တွင် မိန်းမပျိုဆီ၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူမက သားနှင့်သမီးကိုခေါ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာ တည်းခိုဆောင်တစ်ခုတွင် သွားနေချင်ခဲ့၏။ သူမက ချမ်းသာသော လူတစ်ယောက်၏ ချွေးမဖြစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ငွေကြေးပြတ်လပ်နေသည်မှာ ကံဆိုးလှ၏။ သူမက အလွန်ဆင်းရဲလှသည့်အတွက် အသံပင် မထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမက မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး အထင်သေးနေသော မိဘအိမ်ကို ပြန်ရုံသာရှိ၏။

ထို့ကြောင့် မိန်းမပျိုက ထိုအကြောင်းကို တွေးလေလေ ပို၍ဒေါသထွက်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမ ထွက်မသွားခင် ယောကျ်ားဖြစ်သူ၏ခါးကို အားနှင့် လိမ်ဆွဲလိုက်ရာ ထိုလူ၏မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့၏။

ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို အသားကျနေကြသည့်အတွက် သူတို့၏မိဘများ ရန်ဖြစ်နေခြင်းကို စိုးရိမ်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် တိတ်တဆိတ် ရယ်နေကြသည်။

မိန်းမပျို၏မျက်လုံးက အလွန်ထက်မြက်လှ၏။ သူမက တံခါးနားတွင် ပုန်းနေပြီး အင်္ကျီမသေမသပ် ဝတ်ထားသော လူကို မြင်သည့်အခါ ချက်ချင်းကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။

"ကျန်းမျိုးရိုး …

နင်က ငါ့အဝတ်တွေကို နောက်တစ်ကြိမ်ခိုးဖို့ ရောက်လာပြန်တာလား။ နင်က ခွေးလား ။ ယုန်တွေတောင် သူတို့တွေနားမှာရှိတဲ့ မြက်တွေကို မစားဘူး။ ငါ ဘယ်လောက်ပဲပြောပြော ကံဆိုးမှုအပေါင်း သရဖူဆောင်းနေရသလိုပဲ။ ငါက နင့်ရဲ့မရီးနော်။ နင်က အဲဒါကို ခိုးရဲသေးတာလား…"

အင်္ကျီမသေမသပ် ဝတ်ထားသော လူကြီးက အော်ဟစ်ငိုယိုချင်ခဲ့သော်လည်း မျက်ရည်ကျမလာခဲ့ပေ။ သူက ပြန်ပြောလိုက်၏။

"မရီး …

ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ တိုင်တည်ပါတယ်။ကျွန်တော်က‌ ရှောင်ဟွိုင်အတွက် သကြားလုံးဝယ်ဖို့ မေ့နေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို အဲဒါတွေ ပြောနေတာ။ မရီး ကျွန်တော့်စကားကို မယုံဘူးလား…"

ကလေးငယ်လေးကတော့ အပြစ်ကင်းစင်သလိုထင်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးကတော့ သူ့ကလေးကိုသာ ပို၍ယုံကြည်မည်ဖြစ်၏။ သူမက လက်မြှောက်ပြီး ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက ဇက်ပုလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ဝင်ပြေးသွား၏။

သူက မြေပေါ်တွင် ထိုင်နေသောသူကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး …

မရီးကို မဖျောင်းဖျတော့ဘူးလား…"

ထိုလူက အသံတိုးတိုးနှင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ငါ သူ့ကို မဖျောင်းဖျရဲဘူး…"

ထိုလူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက ရိုးသားတဲ့သူတွေကို အသက်ရှင်ခွင့်မပေးပါလား…"

မိန်းမပျိုက သူ့ကလေးများကို လက်တစ်ဖက်ဆီတွင် ကိုင်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမက ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့်အကြည့်မျိုးနှင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သူမက အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းမျိုးရိုး …

နောက်တစ်ကြိမ် ပိုက်ဆံများများယူခဲ့။ မရီးက မင်းကို အင်္ကျီတွေ ရောင်းပေးမယ်။ ငါက အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကြေးပြား(၅၀)ပဲယူမယ် ဘယ်လိုလဲ…"

ထိုလူ၏မျက်လုံးများက ဝင်းလက်တောက်ပသွားခဲ့၏။ သူက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက နည်းနည်းလေး ဈေးမကြီးဘူးလား။ တရုတ်ဇီးသီးပွင့် လမ်းကြားထဲမှာရှိတဲ့ဆိုင်က အင်္ကျီအသစ်တွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးအထည်ကတောင် အဲဒီဈေးလောက်ပဲ ရှိတယ်…"

မိန်းမပျို၏မျက်နှာက စာအုပ်တစ်အုပ်လှန်သည်ထက်ပင် ပို၍လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"နင်က ဒီလိုဆိုးဆိုးဝါးဝါး အတွေးတွေများ တွေးရဲသေးတာလား ... သေစမ်း…. နင်က တစ်ဘဝလုံး လူပျိုကြီးပဲဖြစ်ရမှာ။ နင့်ဘဝက ဘာမှအဖိုးမတန်ဘူး။ တကယ်လို့ နင်သာ တစ်နေ့နေ့ အရှေ့တံခါးမှာ သေသွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ နင့်အလောင်းကို ကောက်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

မိန်းမပျိုနှင့်ကလေးငယ်များ ထွက်သွားပြီးနောက် ထိုလူက နောက်ပြန်ဆုတ်လာပြီး ခြံဝင်းနံရံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး …

ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးကို အပြစ်မတင်ချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီးက မျက်စိကန်းနေတာလား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုးကို မိန်းမအဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်ရတာလဲ…"

ထိုလူသန်ကြီးကတော့ မြို့၏အရှေ့တံခါးမှ တံခါးစောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏မျိုးရိုးက ကျန်းဖြစ်ပြီး သူက လူပျိုကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသောလူကတော့ ထူကာ ခုန်ထလိုက်သည်။

"ငါကျေနပ်လို့လေ ..."

အပြင်လူများဆီမှ ငွေကြေးကောက်ခံရန် တာဝန်ရှိသော တံခါးစောင့်က ခဏကြာတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာက အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သည်းခံနေဖို့ မှာလိုက်တယ် ... တခြားသူတွေနဲ့ မတိုက်ခိုက်နဲ့တဲ့…"

တံခါးစောင့်က အမိုးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်၏။

"ဆရာက ပြောလိုက်သေးတယ်။ တကယ်လို့ အစ်ကိုက သည်းမခံနိုင်ဘူးဆိုရင် ဒေါသတွေ ဖြေဖျောက်ဖို့အတွက် အစ်ကိုရဲ့မိန်းမကို သွားရှာနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မရီးက အစ်ကို နှိပ်စက်တာကို မကြောက်ဘူးလေ။ သူက အဲဒီလိုမျိုးကိုမှ သဘောကျတာ…"

ထိုလူက နံရံပေါ်တွင် ရှိနေသော လူသန်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လူသန်ကြီးက မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ ... အဲဒါက ကျွန်တော် ကျန်းတဖုန်းပြောတာ။ ဆရာက အဲဒီလိုအရာမျိုး မပြောဘူး"

ထိုင်နေသောလူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူက အရပ်ပုပုနှင့် ကြေးနီရောင်အသားအရေ ရှိနေသည်။ လက်မောင်းတွင် ရှိနေသော ကြွက်သားများက အဖုအထစ်ဖြစ်နေပြီး အင်္ကျီကပင် တင်းနေခဲ့သည်။ သူက အနည်းငယ် ခါးကုန်း၏။

သူက တံခါးစောင့်ကို ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လို့ ဆရာသာ စကား(၁၀)လုံးထက်ပိုပြီး ပြောမယ်ဆိုရင် ငါက မင်းရဲ့မျိုးရိုးကို ခံယူပေးမယ် ..."

တံခါးစောင့်က ရင်ထဲတွင် သူ့ဆရာ၏စကားကို ပြန်လည် ရွတ်ဆိုကြည့်နေခဲ့သည်။ လက်ချောင်းများနှင့် ရေတွက်ကြည့်နေခဲ့၏။ အမှန်တကယ်လည်း စကား(၁၀)လုံးထက် မပိုခဲ့ပေ။ ပထမတွင်တော့ ထိုလူက ကျိန်ဆဲမိနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက အလွန်စိတ်ပျက် ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအရာက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏အစစ်အမှန် ခံစားချက်များကို ပြသလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ခါးကုန်းကုန်းနှင့် လူက မေးလိုက်၏။

"တခြားကိစ္စ ရှိသေးလား..."

တံခါးစောင့်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဆရာက အဲဒီလူကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အစ်ကို့ကို မှာလိုက်တယ်…"

ခါးကုန်းကုန်းနှင့်လူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူက အကျင့်အတိုင်း အိမ်ကို မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အသံတိုးတိုးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို ခိုင်းရတာလဲ…"

တံခါးစောင့် ကျန်းတဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဆရာ့အမိန့်ပဲ။ လုပ်မလုပ်ကတော့ အစ်ကို့သဘောပဲ…"

ထိုလူက ခဏကြာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"မင်း ထွက်သွားလို့ရပြီ။ နောက်တစ်ကြိမ် မင်းမရီးရဲ့ပစ္စည်းတွေ ခိုးနေတာမြင်ရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းရဲ့ခြေထောက်ကို တစစီချိုးပစ်မယ်…"

ကျန်းတဖုန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"လီအာ့ …

ငါ့ကိုရှင်းပြစမ်း။ ဘယ်သူက မင်းမိန်းမရဲ့အဝတ်ကို ခိုးလို့လဲ။ မင်းက ဒီလိုအဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ စကားတွေလည်း ယုံတာပဲလား။ မင်းရဲ့ဦးနှောက်ထဲမှာ ရေတွေ ဖုံးသွားပြီလား…"

ထိုလူက ဒေါသထွက်နေသော သူ၏ဆရာတူညီလေးကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ကျန်းတဖုန်းကတော့ အပြစ်လုပ်ထားမိသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူက အပြစ်ရှိသလို လေသံနှင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် နောက်တစ်ကြိမ် မလုပ်ရဲတော့ဘူး။ အဲဒါဆို အဆင်ပြေပြီလား…"

တံခါးစောင့်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လေထဲကိုခုန်လိုက်ရာ လမ်းကြားထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူ အဝေးကို ရောက်သည့်အချိန်မှသာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"လီအာ့ …

ငါက မင်းမိန်းမအတွက် အောက်ခံ‌ဘောင်းဘီ ဝယ်ပေးဦးမယ်…"

ထိုလူက ထိုစကားများကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ခွေးတစ်ကောင်ထပ်ပင် ပို၍လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် လီအာ့ကတော့ ထလိုက်ရန် စိတ်ကူးမရှိဘဲ စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောခဲ့၏။

"ငကြောက်ကောင် ..."

………………

လျှိုပါ့ချောင်တို့(၃)ယောက်က ရုံးတော်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ကန်ကြည့်ကျောင်းတော်မှ ချွေးမင်ဟွမ်က ခန်းမထဲတွင် သူတို့ကို အချိန်တော်တော်ကြာ စောင့်နေခဲ့ရသည်။

မရင်းနှီးသော မိန်းမပျိုကို မြင်သည့်အချိန်တွင် ချွေးမင်ဟွမ်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ မိန်းမပျိုကလည်း ပြန်၍ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူမ၏အမူအရာက အေးစက်နေသေးသည်။ လျှိုပါ့ချောင်၏ စကားအရ တစ်ကမ္ဘာလုံး သူမအပေါ် အကြွေးတင်ထားသလို အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူတို့(၃)ယောက် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ချွေးမင်ဟွမ်က လျှိုပါ့ချောင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်းက မလှုပ်ရှားခဲ့တာ ကံကောင်းသွားတယ်။ မဟုတ်ရင် ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်တော့မှာ။ မင်းက အဲဒါကိုမမြင်လိုက်လို့..။ အခုလေးပဲ ကြီးကြပ်ရေးမှူးစုန့်နဲ့ ကျန့်ယန်တောင်က လူဝံအိုကြီးတို့က ဖုလုလမ်းကြားပေါ်မှာ (၃)ကြိမ်တိတိ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် တော်တော်လေးကို ဆူဆူညံညံ ဖြစ်သွားတယ်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းက ဘယ်လိုရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးကိုပဲရရ မလှုပ်ရှားဖို့ဘဲ အကြံပေးချင်တယ်။ မင်းက အဲဒါကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့…"

လျှိုပါ့ချောင်က စိတ်ဝင်တစား ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီအဘိုးကြီး စုန့်ချန်းကျင့်က လက်သီး(၃)ချက်နဲ့ ရှုံးသွားခဲ့တာလား။ စုန့်ချန်းကျင့်က ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျဘူးလား။ သူက အဆင့်(၁၀)ရောက်ခါနီးနေပြီလို့ ပြောနေကြတာ မဟုတ်လား…။ သူက အဲဒီအဆင့်ကို ခြေလှမ်းဝက်လောက်ပဲ လိုတော့တာ…"

ချွေးမင်ဟွမ်က မသက်မသာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ကြီးကြပ်ရေးမှူးစုန့်ရဲ့နေရာမှာ နေနေကြတာ။ မင်းက နည်းနည်းလောက် တလေးတစား ပြောလို့မရဘူးလား…"

ချန်းစုန့်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"အသာစီးရတာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးစုန့်ပဲ…"

အကယ်၍ တာ့လီအင်ပါယာ၏ လက်အောက်ခံ မဖြစ်လျှင်ပင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးသရွေ့ ထိုအရာကို ကြားသည့်အချိန်တွင် သေချာပေါက် အားကျမိပါလိမ့်မည်။ ခန္ဓာကိုယ်သက်သက်ကိုသာ အသုံးချသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်က တောင်ရွှေ့လူဝံကြီးကို အဆုံးထိ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ အရေးကြီးဆုံးအရာကတော့ ထိုလူက အသာစီးပင် ရခဲ့သေး၏။

မိန်းမပျိုက မျက်လုံးမှိတ်၍ ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏လက်နှစ်ဖက်က ဒူးပေါ်သို့ တင်ထား၏။ ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ သူမ၏လက်ချောင်းလေးများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ချန်းစုန့်ဖုန်းက သူမကို အလျင်အမြန် ရှာတွေ့ခဲ့၏။ မူလတုန်းကတော့ သူမက မြို့ငယ်လေးထဲတွင် လှည့်ပတ်သွားလာနေရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သူမက ခေါင်းမာမနေခဲ့ဘဲ လျှိုပါ့ချောင်ကို ရှာဖွေရန် ချန်းစုန့်ဖုန်းနဲ့အတူ လိုက်လာပြီး ရုံးတော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်မှာ အလိုက်သင့် ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ချန်းစုန့်ဖုန်းက ရှေးဟောင်းသစ်ခါးပင်ကြီးဆီမှ အကျိုးအမြတ် တချို့ ရခဲ့ခြင်းရှိမရှိကိုတော့ သူမလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သို့သော် ချန်းစုန့်ဖုန်းက သူမကို တွေ့သွားခဲ့သည့်အချိန်တွင် ထိုလူငယ်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မနည်းဖိနှိပ်ထားရကြောင်း သူမက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေမိခဲ့သည်။ ထိုအရာက သူ၏အကျိုးအမြတ်များကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်၏။ ကျဆင်းလာသော ရှေးဟောင်းသစ်ခါးပင် သစ်ရွက်များ အရေအတွက်က သူထင်ထားသည်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေပုံရ၏။

လျှိုပါ့ချောင်က ဗိုက်ကို လက်နဲ့ကိုင်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"အဲဒီအဘိုးကြီးက ဒီတစ်ကြိမ်တော့ တော်တော်လေးကို ခံစားလိုက်ရပြီ။ ပျော်စရာကောင်းလိုက်တာ။ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ကြောင့် မြို့ငယ်လေးရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကိုလည်း ပြေးလွှားခဲ့ရသေးတယ်။ ဒါက ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာ အကြီးမားဆုံးဟာသတစ်ခုပဲ။ ငါက လေမိုးကြိုးဥယျာဉ်ထဲမှာ (၁၀)နှစ်လောက် ပြောဖို့အတွက် လုံလောက်သွားပြီ။ အချိန်ကျလာရင် ကျန့်ယန်တောင်က တောသားတွေရဲ့အကျင့်စရိုက်အရ သေချာပေါက် ထွက်လာပြီး လေမိုးကြိုးဥယျာဉ်က သူတို့ကို အရှက်ခွဲနေတယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ စွမ်းရည်ရှိတယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုသက်သေတောင် ပြခိုင်းလိမ့်မယ်။ ငါက သူတို့ကို သက်သေပြချင်လိုက်တာ။ တကယ်လို့ မြို့ငယ်လေးရဲ့တားမြစ်မှုတွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါက ရုပ်သံကြေးမုံထဲကို ဒီမြင်ကွင်းတွေ ကူးထားချင်တာ…"

ချွေးမင်ဟွမ်၏အမူအယာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက လျှိုပါ့ချောင်ကို အော်လိုက်သည်။

"ပါ့ချောင်…."

တစ်ချိန်တည်းတွင် မိန်းမပျိုက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ လျှိုပါ့ချောင်က မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်၏။

သိပ်မကြာခင် အဖြူဝတ် လူတစ်ယောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်လာခဲ့သည်။ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် သူက လျှိုပါ့ချောင်ကို အပြုံးနှင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းနေတာလဲ။ ပျော်စရာကို တစ်ယောက်တည်း ပျော်တာထက် ဝေမျှတာက ပိုပြီးတော့ ကောင်းတယ်လေ။ မင်းက ငါ့ကို ပြောစရာလေးတွေ ဝေမျှပါဦး..."

ချွေးမင်ဟွမ်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူက တာ့လီဦးရီးတော်ကို ထိုင်ခုံနေရာပေးရန် ဆိုလိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

စုန့်ချန်ကျင့်က အပြုံးနှင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့အရာမျိုး မလိုအပ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်၏။ သူက ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လျှိုပါ့ချောင်၏ဘေးတွင်ထိုင်လိုက်ရာ ချန်းစုန့်ဖုန်းတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လျှိုပါ့ချောင်က အလွန်ပြဿနာများသော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ပညာရှင်က ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ဖြစ်သော အဆင့်(၁၀)ကို ရောက်တော့မည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သူက အတော်လေးကို နာမည်ဆိုးနှင့် ကျော်ကြား၏။ စံအိမ်တည်ဆောက်ခြင်း ဟူသောအရာကို ဖယ်ရှားလိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် ပါရမီရှင်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဟူသော သူ၏အကျင့်စရိုက်က အတော်လေးကို ပြဿနာများသည်။ ထို့ကြောင့်လျှိုပါ့ချောင်က စုန့်ချန်ကျင့်အကြောင်းကို အတင်းပြောနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

ထိုလူငယ်ဓားသမားလေးက သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို စိတ်မဝင်စားသည်မှာ ကံကောင်းသွားသည်။ သူက တောင်းပန်သလို အမူအယာနှင့် ပြောလိုက်၏။

"ဆရာကြီးစုန့် …

ကျွန်တော်က ဆရာကြီးနဲ့ကျန့်ယန်တောင်က အဘိုးကြီးရဲ့တိုက်ပွဲအကြောင်းကို ပြောနေတာ။ အဲဒီတိုက်ပွဲက တော်တော်လေး အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ ဦးရီးတော်ရဲ့လက်သီးက နဂါးတစ်ကောင်လိုပဲ။ တကယ်လို့ ဦးရီးတော်ကသာ မသနားရင် အဲဒီတောင်ရွှေ့လူဝံကြီးက ဖုလုလမ်းကြားထဲမှာတင် သေသွားနိုင်တယ် ... ဦးရီးတော်ရဲ့သိုင်းပညာနဲ့ အရည်အချင်းတွေက ကျွန်တော် သိထားတာထက်တောင် ကျော်နေသေးတယ်.."

စုန့်ချန်ကျင့်က ပြုံးရုံလေးပြုံးလိုက်ပြီး စကားမပြောခဲ့ပေ။ လျှိုပါ့ချောင်၏ နဖူးနှင့် နောက်ကျောတွင်တော့ ချွေးများ စိုရွှဲနေခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူက စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောခဲ့ဘဲ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားခဲ့သည်။

စုန့်ချန်ကျင့်က သူနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရှိနေသော မိန်းမပျိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက မေးလိုက်၏။

"မင်းကရော လုံဝေ့တပ်ဖွဲ့ ချန်းမိသားစုက လူတစ်ယောက်ပဲလား…"

မိန်းမပျိုက ခေါင်းခါပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး…"

စုန့်ချန်ကျင့်က တွေးတွေးဆဆနှင့် ပြောလိုက်၏။ အခြေအနေက အိုးတိုးအမ်းတမ်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် စုန့်ကျိရှင်းက တံခါးတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ အိမ်ထဲတွင် ထိုင်ခုံမရှိကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူက တံခါးဝတွင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အိမ်ထဲတွင် ရှိနေသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ စုန့်ချန်ကျင့်ကတော့ ထိုအရာကို အလေးမထားခဲ့ပေ။

သူက လျှိုပါ့ချောင်ကို အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တမ်း ပြောရရင် မင်းက ဟိုကောင်လေးရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ပဲ.."

လူငယ်လေး၏ရန်စမှုက တခြားတစ်ယောက်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်ဟု တောင်ရွှေ့လူဝံကြီးက သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ဤမြို့ငယ်လေးထဲတွင် ကျန့်ယန်တောင်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ရဲသူက အရူးများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့က အစီအစဉ်ချမှတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီးမှ လုပ်ဆောင်ရခြင်းဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသူက အလွန်အဆင့်အတန်းမြင့်ပြီး အစွမ်းထက်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ လူဝံကြီးက အားနည်းချက်များ ပေါ်မလာချင်သည့်အတွက် ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲတွင် ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို ကျရောက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။

လူဝံကြီးက လက်နှစ်ဖက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး မြက်ဖိနပ်နှင့် လူငယ်လေး၏ နောက်ကျောကို လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်သည်မှာလည်း အနီးအနားတွင် ရှိနေသော အိမ်များထဲတွင် လုပ်ကြံသူများ ပုန်းနေခြင်း မရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လျှိုပါ့ချောင်က ခြောက်ကပ်စွာရယ်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“အဲဒါက အမှန်တရားဆိုပေမယ့် ငါက သူ့ရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင် မဖြစ်ချင်ဘူး.."

စုန့်ချန်ကျင့်က ပြုံးလိုက်သည်။

မိန်းမပျိုကတော့ အပေါက်ဝတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်လေးကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ လူငယ်က သူမကိုပြုံးပြလိုက်သည်။ မိန်းမပျိုကတော့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမူအယာနှင့်ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။

လူငယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ခြေတံရှည်များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမက အသက်(၂၅) (၂၆)အရွယ် ရှိသည်။ ရုပ်ရည်က မဆိုးလှသော်လည်း သူမက အတော်လေး အရသာရှိမည်ဟု လူငယ်က တွေးနေခဲ့၏။

မိန်းမပျိုက အေးတိအေးစက် အမူအယာနှင့် ပြန်လှည့်လာပြီး အက်ရှရှလေသံနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင် သေချင်နေတာလား…"

စုန့်ကျိရှင်းက သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး အပြစ်မရှိသည့် အမူအယာမျိုး ဖြစ်သည်။ သူက အရိုက်ခံချင်နေသော အမူအယာနှင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါလား ..."

ထို့နောက် လူငယ်က တာ့လီ၏ဦးရီးတော် စုန့်ချန်ကျင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ နင်က သူ့ကို အရင်မေးသင့်တယ်…"

မိန်းမပျိုက မတ်တပ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

စုန့်ချန်ကျင့်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် အလွန်ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဖိအားတစ်ခုက ခန်းမကြီးထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ပျံ့နှံလာခဲ့သည်။ ပုန်းအောင်းနေရန် နေရာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ လူတိုင်း၏ အရေပြားပေါ်တွင် အပ်ကလေးများနှင့် ထိုးစိုက်ခံရသလို ဖြစ်သွားခဲ့၏။

တံခါးတွင် ရပ်နေသော စုန့်ကျိရှင်းကသာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်းစုန့်ဖုန်းက ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်၏။ သူ့လေသံက အားနည်းနေခြင်း မရှိချေ။

"ဦးရီးတော် …

ဒီမိန်းကလေးက အရှေ့ပိုင်းကုန်းမြေကြီးက မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ဦးရီးတော်က သတိထားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…"

မိန်းမပျိုက အပြုံးနှင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

"ရှင်က ကျွန်မကို သတ်ရဲမှာလား။ ရှင်တို့ တာ့လီအင်ပါယာတစ်ခုလုံး ဖျက်ဆီးခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား…"

ချွေးမင်ဟွမ်က သူမကို တားဆီးချင်ခဲ့သည်။

မိန်းမပျိုက နောက်သို့ လွင့်သွားခဲ့၏။ သူမ ထိုင်နေသောထိုင်ခုံကပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မိန်းမပျို၏ အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်က နံရံထဲတွင် လုံးဝနစ်ဝင်နေခဲ့သည်။

စုန့်ချန်ကျင့်က လက်နောက်ပစ်ပြီး နံရံအောက်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူက တစ်ကိုယ်လုံး သွေးထွက်နေသော မိန်းမပျိုကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေး …

မင်းရဲ့အဖေတွေ ဘိုးဘေးတွေက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်ဆိုတိုင်း ဒီဦးရီးတော်ရဲ့ရှေ့မှာ အရည်အချင်းပြလို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အဲဒီစကားကို ထပ်ပြောကြည့်လိုက်စမ်း…"

ဦးရီးတော်က သူ့တူကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

လူငယ်က အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေး ဘာမှလုပ်မနေပါနဲ့တော့…"

စုန့်ချန်ကျင့်က မိန်းမပျိုကို အပြုံးနှင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းမပျို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးက ပြတ်သားပြီး အားနည်းမှု အနည်းငယ်လေးပင် ပြသခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

စုန့်ချန်ကျင့်က ပြောလိုက်၏။

"မင်းက နောက်ဘဝအထိ ငါနဲ့ထပ်ပြီး မတွေ့စေနဲ့.."

ချန်းစုန့်ဖုန်း၏ အသည်းနှင့် သည်းခြေအိတ်က ပျက်စီးသွားသလို ခံစားခဲ့ရ၏။ သူ့မျက်လုံးက သွေးများ နီရဲနေပြီး သူ့ဆီတွင် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူကတော့ ဒေါသတကြီးပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချွေးမင်ဟွမ်က ရှေ့ထွက်လာပြီး တောင်းပန်လိုက်၏။ သူက ဦးညွတ်ပြီး တလေးတစား ပြောလိုက်သည်။

"ဦးရီးတော် …

ကျွန်တော်ရဲ့မျက်နှာကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုးနဲ့ ပြဿနာမဖြစ်ပါနဲ့…"

စုန့်ချန်းကျင့်ကတော့ ကြောက်စရာကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

တာ့လီ၏ ဦးရီးတော်ကို ကြည့်နေသော မိန်းမပျိုက သူမ၏ကံတရားကို လက်ခံလိုက်သည့်အလား ရုတ်တရက် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အပေါက်ဝ၌ ရှိနေသော လူငယ်လေးက ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေး ….

ထားလိုက်ပါတော့ .။ တကယ်လို့ ဦးလေးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းမျိုး ထွက်သွားရင် ဦးလေးပဲ သိက္ခာကျလိမ့်မယ်.."

စုန့်ချန်ကျင့်က ရပ်လိုက်သည်။ သတ်ဖြတ်ရေးနတ်ဘုရားက မလှုပ်ရှားတော့ကြောင်း ခံစားမိသည့် အချိန်ကျမှသာ ချွေးမင်ဟွမ်နှင့် လျှိုပါ့‌ချောင်တို့ကလည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့၏။

စုန့်ချန်ကျင့်က ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်(၂)ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပုခုံးပေါ်တွင် ရှိနေသော ဖုန်များကို ပုတ်လိုက်၏။

လေမိုးကြိုးဥယျာဉ်၏ လူငယ်များထဲတွင် နံပါတ်(၁)ဖြစ်သော လျှိုပါ့ချောင်က အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ချွေးမင်ဟွမ်ကလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့၏။ ချန်းစုန့်ဖုန်းကတော့ တိမ်တိုက်များထဲကို ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စုန့်ချန်ကျင့်က လျှိုပါ့ချောင်ကို အပြုံးနှင့်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး မင်း မဆိုးဘူး ...။ ငါက မင်းကိုတော်တော် အလေးထားတယ်.."

မိန်းမပျိုက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး နံရံထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ မြေပေါ်တွင် ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် သူမက ထိုလူ၏နောက်ကျောသို့သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မက ဒီနေ့သင်ခန်းစာကို မှတ်ထားပါ့မယ်…"

စုန့်ချန်းကျင့်က သူမကို လျစ်လျူရှုထားပြီး လျှိုပါ့ချောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"မြို့ထဲကနေထွက်ပြီး တာ့လီမြို့တော်ကို ရောက်ရင် ငါ့ကိုလာရှာပါ။ ငါ့မှာ မင်းကို ပေးစရာရှိတယ်။ မင်းက အဲဒါကို သယ်နိုင်မလား မသယ်နိုင်ဘူးလားဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်ပဲ မူတည်တယ် ..."

လျှိုပါ့ချောင်က အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"အဆောင်ဓားလား…"

အဆောင်ဓားဟူသည်မှာ တာအိုလမ်းစဉ် ပင်မမှော်ရတနာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကျင့်ကြံသူအားလုံး သိနေကြသည်။ သို့သော် အကယ်၍ ဓားတစ်ချောင်းကို အဆောင်ဓားဟု နာမည်ပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင်ပင် ကမ္ဘာကြီးက သိသွားသည်နှင့် ထိုဓားက မည်မျှအံ့ဩစရာကောင်းကြောင်း ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။

စုန့်ချန်ကျင့်နှင့် စုန့်ကျိရှင်းတို့က ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့၏။ ထိုလူက အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ဒေါသတွေကို ရင်ဘတ်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားတာလား…"

စုန့်ကျိရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အနည်းနဲ့အများပေါ့…"

ချန်းပင်အန်းနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများကြောင့် ထိုလူငယ်က သူ့တူကိုပင် လှည့်စားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စုန့်ကျိရှင်းဆီတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

စုန့်ကျိရှင်းက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီမိန်းကလေးဆီမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ နောက်ခံရှိတယ်ထင်တယ် ဦးလေး ...။ တကယ်လို့ သူက သူ့ရဲ့ဘိုးဘေးတွေကို ပြောလိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား။ တကယ်လို့ ဦးလေးကသာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရန်စမိတယ်ဆိုရင် ပြဿနာများနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ တိုင်းပြည်မှတ်တမ်းတွေကသာ မလိမ်ဘူးဆိုရင် အဲဒီအဘိုးကြီးတွေက ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ အဲဒီအချိန်ရောက်လာရင် တာ့လီက အဆင်ပြေပါ့မလား…"

စုန့်ချန်ကျင့်က လူငယ်လေးကို အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက စုန့်ချန်ကျင့်ကို လျှော့တွက်နေတာပဲ ..."

ခန်းမထဲတွင်တော့ ချွေးမင်ဟွမ်က မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေခဲ့၏။

လျှိုပါ့ချောင်က ထိုင်ခုံနောက်ကျောကို မှီနေပြီး ကြောက်လန့်နေသော အမူအယာနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်(၇)နဲ့ အဆင့်(၈)ကွာခြားမှုက ဒီလောက်တောင် ကြီးတာလား.."

လေမိုးကြိုးဥယျာဉ်ထဲတွင် အဆင့်(၇)နှင့် အဆင့်(၈)သိုင်းပညာရှင်များ ရှိကြသည်။ သူတို့အားလုံးက လျှိုပါ့ချောင်နှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးများ ရှိကြ၏။

ချွေးမင်ဟွမ်က ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပြောရမယ်ဆိုရင် အဆင့်(၉)မှာတောင် အစွမ်းထက်တဲ့သူနဲ့ အားနည်းတဲ့သူဆိုပြီး ခွဲထားသေးတယ်။ စုန့်ချန်းကျင့်က အဆင့်(၉)ပညာရှင်တွေထဲမှာ အစွမ်းထက်ဆုံးပဲ.."

ထို့နောက် ချွေးမင်ဟွမ်က ချန်းသွမ့်ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးကိုကြည့်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"မိန်းကလေးချန်း ….အဆင်ပြေရဲ့လား.."

မိန်းမပျိုကတော့ မာကျောသောလူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။ သူမ၏မျက်နှာလေးက ဖြူဖပ်ဖြူ‌ရော်ဖြစ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်.."

ချန်းစုန့်ဖုန်းကတော့ ထိုဆွေမျိုးကြောင့် ပို၍ပင် ကြောက်လန့်သွားပုံရသည်။

ချွေးမင်ဟွမ်က စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လုံဝေ့တိုင်းပြည် ချန်းမိသားစုက ထိုပဋိပက္ခတွင် ရပ်တည်နိုင်ရန် ခက်ခဲလာပါတော့မည်။

လျှိုပါ့ချောင်က လျှာထုတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို မထိခိုက်ဘဲ လက်ညှိုးလေးကိုသုံးပြီး ငါ့ရဲ့ဓားပျံကို သွေးကြောထဲ ပြန်ထည့်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါက မယုံကြည်နိုင်စရာပဲ…"

ချွေးမင်ဟွမ်က စနောက်လိုက်၏။

"အခုတော့ မင်းထက် ပိုတော်တဲ့သူတစ်ယောက် အမြဲရှိတယ်ဆိုတာ နားလည်သွားပြီလား…"

လျှိုပါ့ချောင်က အားရပါးရရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းထက် ပိုသာတဲ့လူတစ်ယောက်လား...။ သခင်လေးချွေး မင်းက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး"

ချွေးမင်ဟွမ်က ရယ်ရမလား၊ငိုရမလားပင် မသိတော့ချေ။ သူက ထိုအရူးကို အာရုံမစိုက်ချင်တော့ပေ။

လျှိုပါ့ချောင်က ခဏကြာစဉ်းစားပြီး ထူးဆန်းသော နာမည်ရှိနေသည့် မိန်းမပျိုကို နှစ်သိမ့်လိုက်၏။ သူက ကိစ္စများကို အလွန်မခက်ခဲစေချင်ခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် စုန့်ချန်ကျင့်ကို ပြဿနာမရှာစေချင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့ဖြစ်လာမည်ဆိုပါက အခန်းထဲ၌ ရှိနေသော လူတိုင်းက အကျိုးဆက်ကို ခံကြရမည်ဖြစ်သည်။

"အစ်မချန်း …

ကျွန်တော်က တစ်ဖက်လူကို အထင်ကြီးပြီး ကိုယ့်လူကိုယ် နှိမ့်ချနေတာမဟုတ်ပေမယ့် စုန့်ချန်ကျင့်ကို ရင်ဆိုင်တဲ့အချိန်မှာ နည်းနည်းလောက် အလျော့ပေးလိုက်ပါ…"

ချန်းစုန့်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုပြောချင်နေသော်လည်း ရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် မိန်းမပျိုက အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"စုန့်ချန်ကျင့်က တကယ်ပဲ အရည်အချင်းမီပါတယ်။ ငါက မတတ်သာတော့လည်း လက်ခံလိုက်ရမှာပေါ့.."

လျှိုပါ့ချောင်က ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မိန်းကလေးက လက်မခံချင်ရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ့ကိုပဲ ကြည့်လိုက်လေ။ ငါ အခု ပျော်နေတာပဲလေ။ လေမိုးကြိုးဥယျာဉ်ကို ပြန်သွားရင် ငါက နောက်ထပ်(၁၀)နှစ်လောက် ပြောစရာစကားရသွားပြီ။ ငါက တာ့လီ စုန့်ချန်ကျင့်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတယ်။ ဒါက သိုင်းကွက်တစ်ကွက်တည်းဆိုရင်တောင် ငါ လျှိုပါ့ချောင်က အဆုံးမှာ ဘေးမသီရန်မခ ထွက်နိုင်ခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ ငါကသာ တာ့လီရဲ့ အဆောင်ဓားကို တကယ်ရခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ထပ်နှစ်(၁၀၀)လောက် ပြောစရာစကားရှိသွားပြီ..."

မိန်းမပျို၏ အတွေးများကတော့ လွင့်မျောနေပုံရသည်။ သူမက တံခါးဝတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်လေးအကြောင်းကို စဉ်းစားမိနေ၏။ ထိုလူငယ်လေးက စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် စုန့်ချန်ကျင့်ကိုပင် မသတ်ရန် တားဆီးနိုင်သည်။

………….

ယန်မိသားစုဆေးဆိုင်မှ ဆိုင်ရှင်အိုကြီးက မြို့ကို ပြန်လာခဲ့ပြီးနောက် သူ့ဆိုင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော ခြံဝင်းထဲကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအရာက ကြီးမားခြင်းမရှိသလို သေးငယ်ခြင်းမရှိဘဲ ဆိုင်ထဲတွင် အလုပ်သမား(၃)ယောက် နေနိုင်ရန် လုံလောက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က အနောက်ဘက်ခြံဝင်းထဲတွင် ရှိနေသော ပင်မတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ထိုင်ခုံတစ်လုံးတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ရှေးဟောင်းဆေးတံကြီးတစ်ခုထဲကို ဆေးများ သိပ်ထည့်နေခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်က တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် အဘိုးကြီးယန်ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအဘိုးအိုက သူ၏ဆေးတံကြီးကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ချလိုက်ပြီး ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်၏။ သူက အပြုံးနှင့် မေးလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ဆေးတွေ အလျင်စလို လိုနေလို့လား။ ငါက ညပိုင်းတောင်ပေါ်ကို သွားခူးပေးဖို့ လိုလို့လား…"

ဆိုင်ရှင်အိုကြီးက သူနှင့် အသက်တူသော အဘိုးအိုကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်သည်။ သူက ရေနွေးခွက်ကို ကောက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

"ဒီနေ့ ငါက ဆရာရွမ်ရဲ့ဆိုင်မှာ လူနာတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ် ... အဲဒါက လျှိုမျိုးရိုး ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။ သူက လူစိမ်းတစ်ယောက်ကြောင့် မသေမရှင် တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတာ။ ငါလည်း တော်တော်လေး မသက်မသာ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် ဆိုင်ကိုပြန်လာတဲ့အချိန် ဒီကိုလာပြီး အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေတာ…"

မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နေသော အဘိုးအိုယန်က အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင် …

အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပါ။ ငါတို့က အပြင်လူတွေမှ မဟုတ်တာ…"

ဆိုင်ရှင်က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိသွားခဲ့၏။

"စကားမစပ် …

အဘိုးကြီးယန် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာက ကလေးတစ်ယောက်ကို ကူညီပေးခဲ့တယ်လေ။ ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲမှာ အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ သူ့အမေအတွက် ဆေးဝယ်နေတဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ကောင်လေး။ သူ့နာမည်က ချန်းပင်အန်း မဟုတ်လား…"

အဘိုးအိုယန်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ခေါင်းညိတ် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ...နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီကလေးရဲ့အမေက သေသွားခဲ့ရတာပဲ။ တကယ်လို့ ငါ ထင်တာမမှားရင် သူက အဲဒီဆောင်းရာသီကိုတောင် မကျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကလေးကို အကြိမ်နည်းနည်း ထပ်တွေ့ခဲ့ပေမယ့် အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါက အဲဒီအချိန်မှာ ရပ်ကြည့်မနေနိုင်တဲ့အတွက် အဲဒီကလေးကို အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ဆေးအညွှန်းတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်လေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ... ဒီကလေးက တစ်ယောက်ယောက်ကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားလို့လား…"

ဆိုင်ရှင်က ရေနွေးတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး မချိပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာရတဲ့ ကောင်လေးရဲ့နာမည်က လျှိုမျိုးရိုးလို့ ကျွန်တော်ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား အဘိုးကြီးယန် ...မှတ်ဉာဏ်တွေ တော်တော်ဆိုးနေပြီပဲ…"

အဘိုးကြီးယန်က ရယ်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ဆိုင်ရှင်အိုကြီးက သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးယန် ကျွန်တော်တို့ဆိုင်အတွက် တစ်ခုခုလုပ်သင့်လား…"

အဘိုးကြီးယန်က ရှေးဟောင်းဆေးတံကြီးကို ကောက်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင် ...ဘာမှလုပ်ဖို့မလိုပါဘူး…"

ဆိုင်ရှင်က တည်ငြိမ်ရေးဆေးလုံးတစ်လုံးကို သောက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတယ် ... အဘိုးကြီးယန် ငါ အရင်ဆုံး ထွက်သွားတော့မယ်။ တစ်ခုခု လုပ်စရာရှိတယ်ဆိုရင် ပြောသာပြောပါ.."

အဘိုးကြီးယန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လိုက်ပို့ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို လိုက်ပို့ဖို့ မလိုပါဘူး…"

ဆိုင်ရှင်က လှေကားမှ ဆင်းသွားပြီးနောက် သူက ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးကြီးယန်က တံခါးကိုပိတ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဘိုးကြီးယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကလည်း လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။

ဆိုင်ရှင်က သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်တွင် ဆိုင်ကို လွဲပြောင်းရယူခဲ့သည့်အချိန်၌ အိပ်ရာပေါ်တွင် သေခါနီးဖြစ်နေသော သူ့အဖေက ထူးဆန်းသောစကားတချို့ ပြောခဲ့သည်။

"တကယ်လို့ ဆိုင်မှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခုကြုံရမယ်ဆိုရင် အဘိုးကြီးယန်ကို သွားရှာပြီး သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်လိုက် ..။ ဒီစကားက ငါတို့ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် ဆင်းသက်လာတဲ့စကားပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီဆိုင်ကို မင်းရဲ့မျိုးဆက်ဆီ ပေးတဲ့ အချိန်ကျရင်လည်း ဒီစကားကို ပြောဖို့မမေ့နဲ့ ... မင်းက လုံးဝမေ့လို့ မရဘူး…"

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့မိသည်။ ထို့နောက် အဘိုးအိုက ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနှင့် မျက်လုံးမှိတ်သွားခဲ့သည်။

ညက တဖြည်းဖြည်းနှင့် မည်းမှောင်လာခဲ့သည်။ အဘိုးအိုယန်က ရေနံဆီမီးခွက်တစ်ခုကို ထွန်းလိုက်၏။ သူက မီးခိုးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည့် အချိန်တွင် အတိတ်တုန်းက ဖြစ်ရပ်တချို့ကို ပြန်လည်တွေးမိသွားခဲ့၏။ ထိုအရာများက မည်သူမျှဂရုမစိုက်ခဲ့သော အသေးအဖွဲကိစ္စလေးများ ဖြစ်သည်။

မြို့ငယ်လေးထဲတွင် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေသည်။ ထိုအရာက ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲမှ မိသားစုတစ်ခုနှင့်ပင် မတူပေ။

အလွန်ရိုးသားသော လူတစ်ယောက်က ခြံဝင်း၏ အရှေ့ဘက်တွင် ထိုင်နေခဲ့၏။ အလွန်နူးညံ့ပြီး ချောမောသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး သူက အပြုံးနှင့် မေးလိုက်သည်။

"သား …

ဒီနှစ်ပြီးသွားရင် လူကြီးဖြစ်ပြီမဟုတ်လား…"

ကလေးငယ်က လက်မြောက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ ကျွန်တော်က အသက်(၅)နှစ်ရှိပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က လူကြီးဖြစ်ပြီပေါ့…"

ထိုလူက အပြုံးနှင့် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင် အဖေ ဒီမှာမရှိတဲ့အချိန် အမေ့ကို သားရဲ့လက်ထဲပဲ အပ်ထားခဲ့မယ်။ သားက လုပ်နိုင်ပါ့မလား.."

ကလေးငယ်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

"လုပ်နိုင်ပါတယ်…"

ထိုလူက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်သန်းထုတ်လိုက်သည်။

"အဖေ့ကို ကတိပေးပါ…"

ကလေးငယ်ကလည်း သူ၏လက်သန်းလေးကိုထုတ်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"ကတိပေးပါတယ်။ နှစ်(၁၀၀)ကြာရင်တောင် ကျွန်တော်က ကတိမပျက်စေရဘူး.."

အဖေနှင့်သားက လက်သန်းချင်းချိတ်လိုက်ပြီး လက်မချင်း ထိလိုက်ကြသည်။ ထိုလူက လက်မကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် အလုပ်များနေသော မိန်းမလှလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အဝေးကို ထွက်သွားခဲ့၏။

နောက်မှနေ၍ ကလေးငယ်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အဖေ တုတ်ထိုးကင်က အရသာရှိတယ်.."

ထိုလူ၏နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်နေခဲ့၏။ သူက ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ သိပါပြီ…"

အဆုံးတွင်တော့ ကလေးက နားလည်သွားပုံရ၏။ သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တခြားမုန့်တွေကလည်း အရသာရှိပါတယ်…"

ထိုလူက ပြန်လှည့်သွားခဲ့ပြီး သူ့သားကို နောက်တစ်ကြိမ် မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူက အဝေးကို လျှောက်သွားရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"သား အဖေသွားတော့မယ် ..."

ယန်မိသားစုဆိုင်ထဲတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း ဆေးလာဝယ်သော ကလေးတစ်ယောက်ကို စိတ်မရှည်နိုင်သော ဆိုင်အကူက ဆိုင်ထဲမှ မောင်းထုတ်နေသည်။

ဆိုင်အကူငယ်လေးက အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။

"ငါ မင်းကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် ပြောရမလဲ။ အဲဒီငွေစတွေက ဆေးတစ်မျိုးဝယ်ဖို့တောင် မလုံလောက်ဘူး။ မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး နေ့ဝက်လောက်လာပြီး ပြောနေရတာလဲ။ ငါတို့က ဆေးဆိုင်ဖွင့်ပြီး အလုပ်လုပ်နေတာ။ ဘုရားကျောင်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာကိုးကွယ်ရမယ့်ဗုဒ္ဓလည်း မရှိဘူး။ တကယ်လို့ မင်းက အသက်ငယ်နေလို့သာ မဟုတ်ရင် ငါက မင်းကို ရိုက်မိတော့မယ်။ ထွက်သွားစမ်း ... ထွက်သွားစမ်း…"

ကလေးငယ်က ရှုံ့တွနေသော ငွေအိတ်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူက ငိုချင်နေသော်လည်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ သူက စကားတစ်ခွန်းကိုသာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုနေခဲ့၏။

"ကျွန်တော့်အမေက ဆေးကြိုပေးဖို့ စောင့်နေတယ်။ တော်တော်လေးလည်း ကြာနေပြီ။ ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ ငွေမရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အမေက တကယ် နေမကောင်းဖြစ်နေတာပါ…"

ဆိုင်အကူငယ်လေးက တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကလေးကို ရိုက်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသောကလေးက အလွန်ကြောက်သွားသည့်အတွက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ကာထားလိုက်၏။

သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင်တော့ ငွေအိတ်ကလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရန် မမေ့ပေ။ အတော်ကြာပြီးနောက် ကလေးငယ်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှုတည်တည်မျက်နှာနှင့် အဘိုးအိုတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဆိုင်အကူငယ်လေးကလည်း တံမြက်စည်းကို မကျေမနပ်နှင့် ပစ်ချလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို အလေးမထားတော့ပေ။ အဘိုးအိုက လက်တစ်ဖက် ကမ်းပေးလိုက်၏။

"မင်းက ပစ္စည်းဝယ်တဲ့အချိန်မှာ ငွေပေးရမှာပဲလေ။ ငွေရဖို့ အလုပ်လုပ်ရတာပေါ့။ မင်းက ဘယ်လောက်ရနိုင်မလဲဆိုတာတော့ မင်းရဲ့အရည်အချင်းပေါ် မူတည်တယ်။ ဒါပေမယ့် အကြောင်းပြချက်မရှိ ငွေတွေ ဆုံးရှုံးလို့တော့ မရဘူးလေ။ ဒီတော့ ငါ့ကို ငွေအိတ်ပေးပါ။ ငါက ဒီငွေစလေးတွေကို လက်ခံပေးမယ်။ ဒီနေ့တော့ မင်းအမေ ကုသဖို့ လိုအပ်တဲ့ ဆေးတွေကို ပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းက အဲဒီငွေတွေကို ပြန်ပေးရလိမ့်မယ်။ မင်းက ဒီဆိုင်ကနေ အလကားတစ်ခုမှ ယူခွင့်မပေးဘူး။ ကောင်လေး ငါပြောတာကိုနားလည်လား ..."

ကလေးငယ်က ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ငွေအိတ်ကို ပေးလိုက်သေးသည်။ အဆုံးတွင်တော့ အဘိုးအိုက စားပွဲခုံကို သက်တောင့်သက်သာ မှီထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းပင်မပေါ်သော ကလေးငယ်ကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

"မင်းက ဆေးဘယ်လိုကြိုရမလဲဆိုတာ သိလား"

ကလေးငယ်က ခေါင်းပြူ၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ် ..."

အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

"မင်း တကယ်သိတာလား…"

ယခုတစ်ကြိမ်တော့ ကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဝေး၌ရှိနေသော ဆိုင်အကူငယ်လေးက ရယ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ ဆရာကြီးလျှိုက အဲဒီအချိန် ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားလေးထဲကို သွားခဲ့တယ်။ သူ့အမေကို ကုသပေးပြီးနောက် အဲဒီကလေးကို တစ်ကြိမ် သင်ပေးခဲ့တယ်လေ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူက စိုးရိမ်နေတဲ့အတွက် ကိုယ်တိုင်သွားပြီး စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ တော်တော်လေးတော့ ထူးဆန်းတယ်။ ဒီကောင်လေးက ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဆရာကြီးလျှိုကိုယ်တိုင်တောင် ပြောခဲ့တယ်။ ဒါကတော့ အမှန်ပဲ.."

အဘိုးအိုက ကလေးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"သွားတော့…"

ကလေးငယ်က ဆီစိမ်စက္ကူနှင့် ပတ်ထားသော ဆေးအိတ်ကိုသယ်ပြီး ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ့အမေက သစ်သားအိပ်ရာပေါ်တွင် လဲနေခဲ့၏။

ကလေးငယ်က အိမ်ထဲသို့ ခြေဖျားထောက်ပြီး ဝင်လာသည့်အချိန်တွင် သူ့အမေက အိပ်နေသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက သူမ၏နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကိုယ်မပူကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကလေးငယ်က သူ့အမေ၏လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးလိုက်၏။

တဖန် ကလေးငယ်က အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မြေအိုးတစ်လုံးနှင့် ဆေးရည်များကို စတင်ကျိုချက်နေခဲ့၏။ အချိန်ရနေသေးသည့်အတွက် သူက ဟင်းပါချက်ခဲ့သည်။

ကလေးငယ်က ခုံငယ်လေးတစ်လုံးပေါ်တွင် တက်၍ ချက်ရန် လိုအပ်၏။ ထိုကလေးငယ်က ယောက်ချိုကြီးကို မွှေနှောက်ပြီး ရေပူများကို ခပ်ထည့်နေခဲ့သည်။ သူက မြည်းကြည့်ရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။

"ဒါက အရသာရှိမှဖြစ်မယ် ..။ မဟုတ်ရင် အမေက အစာစားချင်စိတ် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်…"

အသက်(၅)နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော ကလေးငယ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပို၍ကြီးသော ခြင်းတောင်းကြီးတစ်ခုကို သယ်ပြီး မြို့အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော တောင်တန်းပေါ်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာက တောင်တန်းပေါ်သို့ ဒုတိယတစ်ကြိမ် ဝင်လာခြင်းလည်း ဖြစ်၏။

ပထမတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ယန်မိသားစုဆေးဆိုင်မှ အဘိုးကြီးယန်က ကလေးငယ်၏ ခြေထောက်များ အားနည်းသည့်အတွက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အဘိုးအိုက ဆေးပင်များကို မည်သို့ခူးရမည်ဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားပေးခဲ့၏။ ခြင်းတောင်းကိုလည်း အဘိုးအိုကသာ သယ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည့်အတွက် တောင်တန်းထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သည်။

ယနေ့တော့ ကွဲပြား၏။ ကလေးငယ်က ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ခြင်းတောင်းကို သယ်ထားပြီး နောက်ကျောတွင် ပူလောင်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။ ကလေးငယ်က ငိုကြွေးရင်း တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့ရ၏။ သူက အံကြိတ်ပြီး ရှေ့ကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကလေးငယ်က မွန်းတည့်ချိန်ကျော်မှသာ ယန်မိသားစုဆိုင်သို့ ပြန်လာနိုင်ခဲ့၏။ ခြင်းတောင်းထဲတွင်လည်း ဆေးအနည်းငယ်သာ ပါလာခဲ့သည်။ အဘိုးအိုယန်က အလွန်ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။

ထိုအခါ ကလေးငယ်က အော်ဟစ်ငိုယိုနေပြီး အိမ်တွင် သူ့အမေ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိကြောင်း ပြောခဲ့၏။ သူ့အမေက အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည့်အတွက် ဗိုက်ဆာနေမှာကို စိုးရိမ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူက ပို၍များပြားသော ဆေးပင်များကို ရှာနိုင်၏။ နောက်တစ်နေ့တွင် မနက်စောစောထပြီး တောင်တန်းထဲကို သွားမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

အဘိုးအိုက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကို နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

(၂)လကြာပြီးနောက် ကလေးငယ်၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များတွင် အသားမာများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင်တော့ အချိန်ကို မေ့နေသော ကလေးငယ်က တောင်တန်းပေါ်တွင် ဆေးပင်ခူးနေရင်း မုန်တိုင်းတစ်ခုနှင့် ကြုံခဲ့ရသည်။ သူက စမ်းချောင်း၏ တခြားတစ်ဖက်တွင် အဘိုးအိုယန်နှင့် လူချင်းကွဲသွားခဲ့သည်။

အလွန်များပြားသော ရေစီးကြောင်းများကိုကြည့်ပြီး ကလေးငယ်က မိုးရေများထဲတွင် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ အဆုံးတွင်တော့ ကလေးငယ်က ခံနိုင်ရည်မရှိတော့သည့်အတွက် စမ်းချောင်းထဲကို ခုန်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် တခြားတစ်ဖက်၌ အဘိုးအိုယန်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး စမ်းချောင်းကိုဖြတ်ကူး၍ ကလေးငယ်ကို နောက်ကျောတွင်သယ်လာခဲ့သည်။ ပဲစေ့အရွယ်အစားခန့်ရှိသော မိုးရေစက်များက ကလေးငယ်၏ ကျောပေါ်သို့ ကျနေပြီး သူကတော့ တောင်တန်းပေါ်မှ အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပြုံးနေခဲ့သည်။

တောင်တန်းပေါ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် အဘိုးအိုက ပြောလိုက်၏။

"ချန်းပင်အန်း ...

မင်းက ငါ့ကို ဆေးတံတစ်ခုလုပ်ဖို့ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် မမောမပန်းဘဲ တောင်ပေါ်ကို ဘယ်လိုတက်ရမလဲဆိုတာ ငါသင်ပေးမယ်…"

ကလေးငယ်က မိုးရေများကို သုတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ…"

ကလေးငယ်က ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ယနေ့တော့ သူက အလွန်ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်သော ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ခူးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ယန်မိသားစုဆိုင်က သူ့အမေအတွက် ဆေးများပေးခဲ့သည်။

တစ်နေ့လုံး အစာမစားရသေးသော ကလေးငယ်က ဗိုက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုအချိန်တွင် သူက တောင်ပေါ်၌ အစားမှားသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ကလေးက သိလိုက်၏။ နာကျင်မှုက ဗိုက်ထဲမှစလာပြီး လက်နှင့်ခြေထောက်များကို ရောက်လာ၍ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခေါင်းထဲထိအောင် ရောက်လာခဲ့သည်။

ပထမတော့ ကလေးငယ်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းကို ချွတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုလိုက်ပြီး နာကျင်မှုကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်လိုက် အေးစက်လိုက်နှင့် ဖြစ်နေခဲ့၏။ အဆုံးတွင်တော့ ကလေးငယ်က လမ်းကြားလေးထဲတွင် နာကျင်မှုကြောင့် လှိမ့်နေရသည်။

စလာသည့်အချိန်မှ ဆုံးသည့်တိုင်အောင် ကလေးငယ်က မငိုရဲပေ။ သူ့ခေါင်းက လမ်းကြားလေးထဲတွင် ရှိနေသော နံရံနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်မိနေသော်လည်း လုံးဝမငိုခဲ့ချေ။ ထိုနေရာက အိမ်နှင့် အလွန်ကပ်နေခဲ့၏။ အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေသော သူ့အမေက စိုးရိမ်သွားမှာ ကြောက်နေခဲ့သည်။ ဤအတောအတွင်း သတိလစ်နေသော ကလေးငယ်ကတော့ သူ၏အသက်ရှူသံကိုသာ ကြားနေရ၏။

တရုတ်ဇီးသီးပွင့်လမ်းကြားထဲတွင် တုတ်ထိုးကင်ဆိုင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေသော ကလေးငယ် တစ်ယောက် ရှိသည်။ အချိန်တိုင်း သူက ခဏကြာ ထိုင်နေခဲ့သည့်အတွက် ဆိုင်ရှင်က သူ့မျက်နှာလေးကို မှတ်မိနေခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အကင်ရောင်းသော ဆိုင်ရှင်က သူ့ကိုပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီမှာ မင်းကို တစ်‌ချောင်း အလကားပေးမယ်…"

ကလေးငယ်က လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါ၍ အဝေးကို ထွက်ပြေးသွားခဲ့၏။ ထို့နောက် ကလေးငယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝမတွေ့ရတော့ချေ။

ဆောင်းရာသီတွင်တော့ အိပ်ရာထဲ၌ လဲနေသော မိန်းမပျိုက အရိုးပေါ်အရေတင်သာ ကျန်တော့သည်။ သူမ၏မျက်နှာကလည်း ညှိုးခြောက်ပြီး ရုပ်ဆိုးနေခဲ့၏။ ပျက်စီးနေသော ရုပ်တုကြီးများဆီမှ ဆုတောင်းပြီး ပြန်ရောက်လာသော ကလေးငယ်က သံကြိုးရေတွင်းတွင် ရေခပ်ရန် တရုတ်ဇီးသီးပွင့်လမ်းကြားထဲသို့ သွားခဲ့သည်။

သူက အိပ်ရာ‌ဘေးကို ရောက်လာပြီး ထိုင်ခုံငယ်လေးတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်၏။ သူ့အမေနိုးနေကြောင်း မြင်သည့်အခါ သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အမေ ... သက်သာပြီလား.."

အမျိုးသမီးက ခက်ခက်ခဲခဲ ပြုံးလိုက်၏။

"အများကြီး သက်သာလာပါပြီ ... သိပ်ပြီးမနာတော့ဘူး…"

ကလေးငယ်က အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။

"အမေ …

ဗုဒ္ဓကို ဆုတောင်းတာက အသုံးဝင်တာပဲ…"

အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လက်ခါပြလိုက်သည်။ ကလေးငယ်က သူ့အမေ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။ အမျိုးသမီးက ကလေးငယ်၏ဘက်ကို လှည့်လိုက်ရာ အလွန်နာကျင်သွားခဲ့ပြီး ကလေးငယ်၏မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နာမကျန်းမှု၏ နှိပ်စက်ခြင်းကိုခံနေရသော အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက်ဝမ်းသာသွားခဲ့ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ဒီလိုသားလေး တစ်ယောက် ရှိနေသေးတာပဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူက အမေ့ရဲ့သား ဖြစ်နေရတာလဲ…"

ထိုနှစ် ဆောင်းရာသီကို အမျိုးသမီးက ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူမက တံခါးတွင် နှစ်သစ်ကူးစာသားများနှင့် တံခါးနတ်ဘုရားများ ရေးဆွဲပြီးသည်အထိ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရ၏။

သူမ မျက်လုံးမမှိတ်ခင် မြို့ငယ်လေးထဲ၌ နှင်းကျလာခဲ့သည်။ သူမက နှင်းများကိုကြည့်ရန် သူမ၏သားကို စေလွှတ်ခဲ့၏။ မိန်းမပျိုက အိပ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသော သားငယ်၏ခြေသံကို နားထောင်နေခဲ့၏။

ထိုနောက် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့သည်။

"ငြိမ်းချမ်းပါစေ ... ငြိမ်းချမ်းပါစေ။ ငါ့သားလေး ပင်အန်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး ငြိမ်းချမ်းပါစေ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ငြိမ်းချမ်းပါစေ ..."

ထိုနေ့မှစ၍ ချန်းပင်အန်းက မိဘမဲ့တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ်မှနေ၍ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့၏။

Translated by Hein Htet.