မျှော်လင့်ခြင်းအကြည့်

“ယူမှာလား၊ ‘ယုံမင်အကျဉ်းထောင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အကျဉ်းသားအားလုံးကို ကယ်တင်ရန်’ ယာယီဘေးထွက်မစ်ရှင်ကို လက်ခံမလား”

သူတို့ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် မစ်ရှင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို အံ့အားသင့်စေသည်။

“ယာယီဘေးထွက်မစ်ရှင်တဲ့လား… လက်ခံမယ်” ယီထျန်းယွမ်သည် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်း ထိုမစ်ရှင်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

သူသည် မူလကတည်းက ဤသို့လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပြီးဖြစ်ရာ၊ ဤမစ်ရှင်သည် သူလုပ်မည့်အရာနှင့် တစ်ထပ်တည်းကျသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကျပန်းမစ်ရှင်ကို လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ယခုမစ်ရှင်သည် ဆုလာဘ်များက ပေါက်ကွဲထွက်လောက်အောင် ပေးကြမ်းမည်ဖြစ်ရာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လက်ခံရမည်သာဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မစ်ရှင်မပြီးမြောက်လျှင်လည်း ဘာမှပြစ်ဒဏ်မရှိပေ။ သို့သော် သူကတော့ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပြီးမြောက်အောင်လုပ်မည်ဖြစ်ပြီး ဆုလာဘ်များကို လက်လွတ်မခံချင်ပေ။

“ ‘ယုံမင်အကျဉ်းထောင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အကျဉ်းသားအားလုံးကို ကယ်တင်ရန်’ မစ်ရှင်ကို အောင်မြင်စွာ လက်ခံလိုက်ပါပြီ။ ပြီးမြောက်ဆုလာဘ်အဖြစ် အတွေ့အကြုံအမှတ် သန်းငါးဆယ်၊ အဆမတန်တန်ဖိုးတစ်သိန်းအမှတ်၊ အပြစ်မှတ်တစ်သောင်းအမှတ်၊ ကိုယ်ကျင့်တရားတန်ဖိုးနှစ်ရာအမှတ်၊ ခေါင်းဆောင်မှုတန်ဖိုးတစ်ရာအမှတ် ရရှိမည်”

ပစ္စည်းဆုလာဘ်များမပါဝင်ဘဲ အဆင့်တန်ဖိုးများအပေါ်သာ အာရုံစိုက်ထားသော်လည်း၊ ဤဆုလာဘ်များသည် လုံလောက်လှပြီး အကုန်လုံးနီးပါး တိုးတက်မှုရှိစေသည်။ အတွေ့အကြုံအမှတ်များသာမက အခြားတန်ဖိုးများလည်း မနည်းများစွာ တိုးတက်လာသည်။ စုစုပေါင်းအားဖြင့် သူ့ကို အတော်လေး စိတ်ကျေနပ်စေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသည်မှာ သူလုပ်မည့်အရာနှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်နေရာ ဘာမှထူးထူးခြားခြားမရှိပေ။

“မဆိုးဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံကတောင် မင်းကို ငါလက်စဖျက်ဖို့ ကူညီပေးနေသလိုပဲ” ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် ယီချင်းရွှမ်ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် ရှည်လျားသော လျှောက်လမ်းကို ထပ်မံဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် အစောင့်များစွာကို ရှင်းလင်းခဲ့ရာ ဤလမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံး လုံးဝရှင်းသန့်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်များမပေါ်လာခဲ့ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူတို့အတွက် ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် နဂါးဗိုလ်ချုပ်များသည် ဤနေရာတွင် မနေတတ်ကြပေ။ ဘာမှမလုပ်ရပဲ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ဘယ်သူက လျှောက်သွားချင်မှာလဲ။

“ရှေ့မှာ ဝိညာဉ်ပိတ်ဆို့ဧရိယာပဲ” ယီချင်းရွှမ်၏အသံသည် သိမ်မွေ့လှသည်။

“ဝိညာဉ်ပိတ်ဆို့ဧရိယာက ငါတို့အပေါ် ဘာမှသက်ရောက်မှုရှိမှာမဟုတ်ဘူးမလား” ယီထျန်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။

“မရှိပါဘူး။ အကျဉ်းသားလှောင်အိမ်ထဲကလူတွေကိုသာ သက်ရောက်မှုရှိမှာပါ။ အပြင်မှာကတော့ ဘာမှသက်ရောက်မှုမရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ လက်ထိပ်နဲ့တွဲသုံးမှ ထိရောက်မှုရှိတာမို့ ငါတို့နဲ့တော့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး” ယီချင်းရွှမ်က ရှင်းပြသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

သူတို့ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်က ဘေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်ပိတ်ဆို့ဧရိယာကို မြင်လိုက်ရသည်။ အခြားအကျဉ်းထောင်ဧရိယာများနှင့် သိပ်မထူးခြားသည့် ဖွဲ့စည်းပုံဖြစ်ပြီး လေးဖက်လေးတန်တွင် ခိုင်မာသော လှောင်အိမ်များရှိသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် နတ်ဘုရားအင်းများဖြင့် ထွင်းထုထားပြီး ဤနေရာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တသမတ်တည်း စုပ်ယူထားသည်။

ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဟူ၍ မရှိသလောက်ဖြစ်နေပြီး ဆေးလုံးများမသောက်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤလှောင်အိမ်များထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများကို ချုပ်နှောင်ထားပြီး သူတို့မျက်နှာများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ သိပ်ပြီးညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရခြင်းမရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မရှိသလောက်ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့အတွက် အလွန်ထိခိုက်စေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရှိရင် စားသောက်ခြင်းမရှိဘဲလည်း အချိန်ကြာရှည်ခံနိုင်သည်။ ယခုမူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မရှိသဖြင့် သူတို့သည် စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကာ ရက်ပေါင်းများစွာ စားသောက်ခြင်းမရှိသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ်က အကြည့်တစ်ချက်ဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာတွင် ချုပ်နှောင်ထားသော စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများမှာ မနည်းပေ။ အနည်းဆုံး တစ်ရာကျော်ရှိသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သည် လူဦးရေနည်းပါးလှသည်ဖြစ်ရာ တစ်ရာကျော်ဆိုသည်မှာ သူတို့မျိုးနွယ်၏ အများစုသော လူဦးရေကို သိမ်းပိုက်ထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် သက်ကြီးရွယ်အိုဖြစ်စေ၊ အားနည်းဖျားနာသူဖြစ်စေ၊ အကုန်လုံးကို ဤနေရာတွင် ချုပ်နှောင်ထားသည်။ အထဲမှကလေးငယ်များမှာ ပို၍ဆိုးရွားနေပြီး မိဘများရင်ခွင်ထဲတွင် ပြိုလဲနေကာ စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ပုံမှန်ကလေးများကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်ဆော့ကစားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများမှာ အားလုံးနီးပါး ဖျော့တော့နေပြီး တက်ကြွမှုမရှိသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလွန်နည်းပါးနေခြင်း၏ အကျိုးဆက်ပင်ဖြစ်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်… ကလေးတွေအတွက် စားစရာတစ်ခုခုတော့ ပေးပါ… သူတို့ မခံနိုင်တော့တာနဲ့ နီးနေပြီ…” စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားတစ်ဦးက တောင်းပန်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ့်အတွက် အစာမတောင်းဘဲ ကလေးများအတွက်သာ တောင်းပန်နေကြသည်။

သူတို့သည် ဆက်လက်ခံနိုင်သော်လည်း ကလေးများမှာ အချိန်ကြာရှည်မခံနိုင်ပေ။ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ နိမ့်ကျလွန်းသဖြင့် လူကြီးများကဲ့သို့ ကြာရှည်မခံနိုင်ပေ။

“ဟားဟား၊ စားစရာလိုချင်လား” အစောင့်တစ်ဦးက အစာတစ်ခုကို ကိုင်လာပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ မိဘများရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲနေသော ကလေးများ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တောင့်တမှုအကြည့်များ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း မလှုပ်ရှားကြဘဲ မိဘများရင်ခွင်ထဲတွင်သာ ဆက်လှဲနေကြသည်။

အစောင့်က သူတို့ရှေ့တွင် အစာကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်တစ်ကိုက်ကိုက်စားလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “စားစရာလိုချင်ရင် ယုံမင်အင်ပါယာထဲ ဝင်လာပြီး ငါတို့အတွက် အလုပ်လုပ်လိုက်စမ်းပါ”

စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများက သူတို့၏ကလေးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ် သူတို့၏ကလေးများက သူတို့ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ အမေ… သူတို့ကို မတောင်းပန်ပါနဲ့… ကျွန်တော်တို့ ဆက်ခံနိုင်သေးတယ်… ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်တယ်၊ သူတော်စဉ်အရှင်သခင်က ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ပြန်လာမယ်ဆိုတာ…”

“ကလေးတို့…”

သူတို့သည် တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျနေကြသည်။ သူတို့လည်း ကလေးများကို ယုံမင်အင်ပါယာထံ နာခံစေလိုခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် ဤသို့ဆက်လက်ဖြစ်နေပါက ကလေးများသေဆုံးသွားနိုင်သည်။ ထိုအခါ သူတော်စဉ်အရှင်သခင်ပြန်လာလျှင်တောင် ဘာမှအဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ပေ။

အစောင့်က သူတို့မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်စွာဖြင့် လှောင်အိမ်ကို ခြေထောက်နှင့်ကန်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “တော်တော်ခေါင်းမာတဲ့ကောင်တွေပဲ”

သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီးနောက် လက်ထဲမှ အစာကို ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသမီးတောက်နေသည်။

“သခင်ကြီးရှူး၊ ဒေါသလျှော့ပါဦး… သူတို့ဟာ မကြာခင် အလျှော့ပေးလာမှာပါ” ဘေးမှအစောင့်တစ်ဦးက ချော့မော့ပြောဆိုသည်။

“အဲဒီလိုဖြစ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်” သခင်ကြီးရှူးက မကျေမနပ်နှင့် ဟွှမ်းခနဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “သူတို့က အလျှော့မပေးဘူး၊ ပိုးဆေးလုံးကိုလည်း လာမသောက်ဘူး။ ငါ့မှာ သော့ရှိရင် သူတို့ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရိုက်နှက်ပြစ်မယ်။ ဒီလိုဆက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ် သူတို့ကို နာခံလာအောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ”

သခင်ကြီးရှူးမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိတ်ပျက်လျက်ရှိသည်။ သူသည် ဤနေရာသို့ သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်ဖိအားပေးရန် ရောက်လာသော်လည်း လှောင်အိမ်ထဲသို့ ဝင်ပြီး နှိပ်စက်ရိုက်နှက်ခွင့်မရှိပေ။ သော့သည် သူ့လက်ထဲတွင်မရှိသဖြင့် တံခါးကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမည်နည်း။

“မကြောက်ပါနဲ့။ နဂါးဗိုလ်ချုပ်ရောက်လာတဲ့အခါ ဒီကိစ္စတွေကို အမှန်အတိုင်း အစီရင်ခံလိုက်မယ်။ ပြီးရင် သူတို့ကို ဆွဲထုတ်မယ်… အထူးသဖြင့် ကလေးတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူတို့ အလျှော့မပေးဘဲ ဘယ်လိုနေနိုင်မလဲ” သူတို့က အကြံဆိုးနှင့် ရယ်လိုက်သည်။ ကလေးများကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လျှင် သူတို့အလျှော့မပေးဘဲ မနေနိုင်ဟု ယူဆထားသည်။

“ဒါ ကောင်းတဲ့အကြံပဲ။ သူတို့ကို လှောင်အိမ်ထဲမှာ ကြာရှည်ပိတ်လှောင်ထားတော့ ပိုးဆေးက ဘယ်လောက်ထိ ထိုးဖောက်နိုင်လဲမသိဘူး။ သတင်းတစ်ခုခုတော့ ရယူနိုင်မလားမသိ…” သခင်ကြီးရှူးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါ အဲဒီဘက်ကို သွားပြီး အခြေအနေမေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ ဒီမှာ စောင့်နေ”

“ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်ကြီးရှူး”

သူတို့လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူတို့နောက်ကျောတွင် အသံမဲ့ပေါ်ထွက်လာသည်။ အနီရောင်နှင့် ငွေရောင်အလင်းများ ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီး သခင်ကြီးရှူးနှင့် အစောင့်များ လဲကျသွားသည်။ ဘေးမှအစောင့်များက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်အချိန်ကမှန်း မသိလိုက်ဘဲ သူတို့ရှေ့တွင် လူနှစ်ဦး ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်းတို့က…”

“ဖောက်…”

သူတို့စကားပင် မဆုံးလိုက်ရခင် အရိပ်တစ်ခုသည် သူတို့ဘေးသို့ ဖျတ်ခနဲ ရောက်လာပြီး အနီရောင်အလင်းတန်းများ ဆက်လက်လင်းလက်လာကာ သူတို့သည် မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် လဲကျသွားကြသည်။ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ရခင် သတိလုံးဝဆုံးရှုံးသွားကြသည်။

ဤအချိန်တွင် လူအုပ်ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသူများမှာ ယီချင်းရွှမ်နှင့် ယီထျန်းယွမ်ပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည်။ အစောင့်များအာရုံလွဲသွားသည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဖုံးကွယ်တိုက်ခိုက်မှုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

“သူ… သူတော်စဉ်အရှင်သခင်…” လှောင်အိမ်ထဲမှ စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲထွက်ပေါ်လာပြီး မျှော်လင့်ခြင်းအကြည့်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။