ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး တာအိုကြာပန်းရဲ့ကြာစေ့
Vol. 9 Ch. 124
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်။”
ချီမင် လက်ကိုဆန့်တန်းပြီး အင်မော်တယ်တက်လှမ်းခြင်းတိုကင်၊ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဝတ်ရုံနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းလက်စွပ်ကို ယူလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ဓမ္မစွမ်းအားတွေကို ထည့်သွင်းပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ အလွယ်တကူ သန့်စင်လိုက်တယ်။
ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့ အမွေခံတပည့်ရဲ့ အင်မော်တယ်တက်လှမ်းခြင်းတိုကင်ကသန့်စင်တဲ့အဖြူရောင်ခြောက်ထောင့်ပုံတိုကင်တစ်ခုဖြစ်တယ်။ အရှေ့ဘက်မှာ ‘တက်လှမ်းခြင်း’ ဆိုတဲ့ စာလုံးနဲ့ နောက်ဘက်မှာ ‘အင်မော်တယ်’ ဆိုတဲ့ စာလုံး ပါရှိတယ်။
ဒါ့အပြင် ချီမင်ရဲ့ လက်ထဲက ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းလက်စွပ်က သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ခု ဖြစ်တယ်။ အတွင်းမှာ နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးထားပြီး ဟင်းလင်းပြင်အစီအရင်နဲ့ထွင်းထုထားတယ်။အရမ်းကြီးမားတဲ့ သိုလှောင်နေရာတစ်ခု ပါရှိတယ်။
ကုဗမီတာနဲ့ တွက်ရင် ကုဗမီတာ တစ်ဘီလီယံလောက် ရှိတယ်။
တနည်းအားဖြင့် ကုဗကီလိုမီတာ တစ်ခုစာရှိတယ်။
ဝှစ်!
ချီမင် ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဝတ်ရုံကို ဝတ်လိုက်တယ်။ လက်စွပ်ကို ဘယ်ဘက်လက်သန်းမှာ ဝတ်ပြီး အင်မော်တယ်တက်လှမ်းခြင်းတိုကင်ကို ခါးမှာ ချိတ်လိုက်တယ်။
သူ တော်တော်ခန့်ညားသွားပြီး နတ်သားတစ်ပါးနဲ့ တူသွားတယ်။
ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဝတ်ရုံကကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့ အမွေခံတပည့်တိုင်းမှာ ရှိတဲ့ သီးသန့်ဝတ်ရုံတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ အောက်ပိုင်းက အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး လက်တွေမှာ ရွှေရောင်အဆင်တွေ ပါရှိတယ်။ ဝတ်ရုံမှာ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းအင်မော်တယ်တောင်ရဲ့ ပုံကို ထိုးထားတယ်။
ဒီအရာသုံးခုက ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့ အမွေခံတပည့်တိုင်းအတွက် စံနှုန်းတွေ ဖြစ်တယ်။
ယန်လီ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်”ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်ပါ။ သုံးရက်အတွင်းမှာ မင်း တရားဝင် ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်ကို ဝင်ပြီး ကျင့်ကြံရလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့။” ချီမင်က ပြောတယ်။
ခဏအကြာမှာပဲ ယန်လီက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပည့် စုချင်းယင်နဲ့ အရင် ထွက်သွားတယ်။ သူက ဒီအမွေခံတပည့်ပြိုင်ပွဲမှာ သူမကို ချီမင်ကို အနိုင်ရစေချင်ခဲ့တယ်။
ချီမင်ရဲ့ အင်အားကို မျက်မြင်တွေ့ပြီးနောက် ယန်လီကဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ယန်လီရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ စုချင်းယင်ရဲ့ အင်အားနဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အရမ်းကောင်းပေမယ့် ချီမင်ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး။ သူတို့ ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရင် စုချင်းယင် အရှုံးပေးရမှာ သေချာတယ်။
တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုဘူး။
တိုက်ခိုက်ရင်တောင် သူမ ရှုံးမှာပဲ။
သူမက သိက္ခာကျဖို့ တောင်းဆိုနေသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။
“အမွေခံတပည့်ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။”
အကြီးအကဲ ချင်လုံက “မင်းတို့ရဲ့ တောင်ထွတ်အသီးသီးကို အကြီးအကဲတွေနဲ့ တပည့်တွေ ပြန်နိုင်ပါပြီ။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“…”
လူတိုင်း တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေကြတယ်။
ဝှစ်! ဝှစ်! ဝှစ်!
မဟာအကြီးအကဲ သုံးပါး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ ချီမင်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ပြီး အလင်းတန်းတွေအဖြစ်ပြောင်းလဲကာကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့ အမွေခံတပည့်ပြိုင်ပွဲကျင်းပတဲ့ နန်းတော်ကနေ ထွက်ခွာပြီး သူတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဂူတွေနဲ့ ကောင်းချီးခံနယ်မြေတွေကို ပြန်သွားကြတယ်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ် ဂုဏ်ယူပါတယ်။”
“စီနီယာအစ်ကိုချီ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်ကို ဝင်နိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။”
“…”
ပတ်ဝန်းကျင်က အမွေခံတပည့်တွေ ချီမင်ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ရောက်လာကြတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ချီမင် ပြုံးပြီး ပြန်ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
ဝှစ်!
မော့ဟန်ကျန်း ရောက်လာပြီးပြောလိုက်တယ်။ “ငါတို့ ပြန်သင့်ပြီ။”
“ဟုတ်ကဲ့။” ချီမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ဝှစ်!
သူ့ရဲ့ပုံရိပ်က ကောင်းကင်ကို တက်သွားပြီး မော့ဟန်ကျန်းဘေးမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
“ထ!”
မော့ဟန်ကျန်း ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နန်းတော်သင်္ဘောတိမ်စိမ်းနန်းတောင်ကမြင့်တက်လာတယ်။ တော်တော်လေး ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်တယ်။ သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း တိုးပြီး တိမ်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။
“ချီမင် တက်ခဲ့။” မော့ဟန်ကျန်းက ပြောတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့။” ချီမင်လည်း တိမ်စိမ်းနန်းတော်ရဲ့ ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။
ထို့နောက်။
ဝှစ်! ဝှစ်! ဝှစ်!
တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ရဲ့ အမွေခံအကြီးအကဲတွေနဲ့ ဗလာနယ်စွန့်ခွာခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိထားတဲ့ အကြီးအကဲတွေ တိမ်စိမ်းနန်းတော်ခန်းမထဲကို ဝင်သွားကြတယ်။
ဖုန်းဇီမု ပြုံးပြီး စိတ်ထဲမှာ ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူ ချီမင်ရှေ့ကို ရောက်လာပြီး “ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မင်း ဒီအမွေခံတပည့်ပြိုင်ပွဲမှာ တကယ် ထူးချွန်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်ကို ဝင်ရောက်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အမွေခံတပည့် ဖြစ်လာမယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ထားဘူး။ မင်း ပထမအဆင့်ရုပ်သေးစစ်ဆေးခြင်းကိုတောင် ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာကို စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။”
“မင်းတကယ်ငါ့ကိုပါးဖြတ်ရိုက်လိုက်တာပဲ။”
“ဒါပေမယ့်…”
“ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်!”
ဖုန်းဇီမု ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။
သူ တကယ် စိတ်ချမ်းသာနေတယ်။
“ဆရာက နောက်နေပြီ။”
ချီမင် လက်သီးဆုပ်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
“ဂျူနီယာမောင်လေး။”
လုချင်းယန်လည်း ရောက်လာတယ်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ ဝေဆာနေတယ်။ “စီနီယာအစ်မလည်း ဒီမှာ နင့်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။နင် ဒီတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်ကို ဝင်နိုင်တာက ငါတို့အားလုံးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို တကယ် ကျော်လွန်သွားတယ်။”
“ဟုတ်တယ်!”
“နှစ်တစ်ထောင်ကြာပြီးနောက် ငါတို့ရဲ့ တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်မှာ နောက်ထပ် အမွေခံတပည့်တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်ကို နောက်ဆုံးတော့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ။”
“ဒါက သတင်းကောင်းပဲ။”
“တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ကို ပြန်ရောက်ပြီးရင် ချီမင်ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ပွဲတစ်ခု ကျင်းပရမယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ရဲ့ အမွေခံအကြီးအကဲတွေ ပြောနေကြတယ်။
ချီမင်က ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့ အမွေခံတပည့် ဖြစ်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်ကို ဝင်ရောက်ပြီး ကျင့်ကြံတော့မယ်။ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းမှာ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်တက်သွားပြီ။
တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်လည်း အကျိုးအမြတ်တွေ ရရှိလိမ့်မယ်။နောက်နှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းကနေ အရင်းအမြစ်တွေ ပိုရနိုင်တယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲတို့။” ချီမင် လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
“တောင်ထွတ်သခင် ဝေ။”
ဒီအချိန်မှာ မော့ဟန်ကျန်းက နန်းတော်သင်္ဘော ရွှေရောင်အမြစ်နန်းတော်ကို မောင်းနှင်ပြီး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ တောင်ထွတ်သခင် ဝေကို အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ သူ ပြုံးပြီးပြောလိုက်တယ် “ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလိုသွားမလို့လဲ။ ခဏလောက်နေပြီး စကားမပြောကြတော့ဘူးလား။”
“မင်းနဲ့ ငါ ပြောစရာ ဘာမှ မရှိဘူး။” ဝေဟွာတုန်း ကအေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ သူကချီမင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ပြီး သူ့ကို လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။ “အမွေခံတပည့် ချီ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်ကို ဝင်ပြီး ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်ထွတ်သခင် ဝေ။”
ချီမင် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
“ဟဲဟဲ။” မော့ဟန်ကျန်း ရယ်မောလိုက်တယ်။ “တောင်ထွတ်သခင် ဝေ ဒီအမွေခံတပည့်ပြိုင်ပွဲ မစခင်မှာမင်း အရမ်း ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့ပေမယ့် ရလဒ်က တော့သိပ်မကောင်းဘူး။”
“မင်းရဲ့ အမွေခံတပည့် ၁၂၃ ယောက်ထဲမှာ ၅၃ ယောက်က ရုပ်သေးစစ်ဆေးခြင်းအဆင့်မှာ ကျရှုံးခဲ့ပြီး သူတို့က ပယ်ချခံရတဲ့သူတွေရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံ တောင်ရှိတယ်။”
“ငါ အံ့သြသွားတယ်။”
“မော့ဟန်ကျန်း။” ဝေဟွာတုန်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အမူအရာ တော်တော်လေး ဆိုးရွားသွားတယ်။ “မင်းရဲ့တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ကလည်းသိပ်မကောင်းပါဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ် အမွေခံတပည့် ချီက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပြီး အမွေခံတပည့်တွေထဲမှာ ထူးချွန်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတိုက်ခိုက်ရေး အင်အားသာ မရှိရင် မင်း ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလောက် မောက်မာနိုင်မယ်လို့ ထင်သလား။”
“ဟားဟားဟား…” မော့ဟန်ကျန်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီးအရမ်းကိုဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်တယ်။ “ဒါကငါကူညီလို့ မရဘူး။ ချီမင်က ငါတို့ရဲ့ တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ရဲ့ အမွေခံတပည့်ပဲ။ ဆိုလိုတာက ငါတို့ရဲ့ တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်က မင်းတို့ရဲ့ ရွှေရောင်အမြစ်ထွတ်ထက် ပိုအားကောင်းတယ်။”
“မင်း မယုံရင်လည်း အသုံးမဝင်ဘူး။”
“မင်း!!!”
ဝေဟွာတုန်း ဒေါသထွက်သွားတယ်။
နန်းတော်သင်္ဘော ရွှေရောင်အမြစ်နန်းတော်ရဲ့ ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ
ရွှေရောင်အမြစ်ထွတ်ရဲ့ အမွေခံတပည့်တွေ မော့ဟန်ကျန်းရဲ့ စကားတွေကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ထဲမှာ တော်တော်လေး ဒေါသထွက်သွားကြတယ်။ သူတို့လည်း နည်းနည်း ရှက်ပေမယ့် ဘာမှ ပြောလို့ မရဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအမွေခံတပည့်ပြိုင်ပွဲမှာ ရွှေရောင်အမြစ်ထွတ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တကယ်ကို သိပ်မကောင်းဘူး။
တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်နဲ့ အများကြီး ကွာတယ်။
အောက်ခြေအနည်းငယ်မှာ ရှိတယ်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ် အမွေခံတပည့် ချီ။”
ဒီအချိန်မှာ ဝေ့ဝမ်ပေါင် လက်သီးဆုပ်ပြီး ချီမင်ကို ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
“အမွေခံတပည့် ချီ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်ကို ဝင်ရောက်ပြီး ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။”
ရွှေရောင်အမြစ်ထွတ်ရဲ့ နောက်ထပ် အမွေခံတပည့်တစ်ယောက်လည်း ချီမင်ကို ဂုဏ်ပြုလိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ချီမင် သူ့ရဲ့ လေးစားမှုကို ပြသဖို့ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
ချီမင်က ဂိုဏ်းကြီးအသီးသီးရဲ့ အမွေခံတပည့်တွေ ဝိုင်းရံခံနေရချိန်မှာ ဗလာနယ်စွန့်ခွာခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်ကိုချိုးဖြတ်ထားတဲ့ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့အမွေခံတပည့်တွေကတစ်ခါသူ့ကို ကူညီထားတယ်။
ယင်းလုံကောင်းကင်ဂူမှာ ဗလာနယ်စွန့်ခွာခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်ကိုချိုးဖြတ်ထားတဲ့ ရွှေရောင်အမြစ်ထွတ်ရဲ့ စီနီယာအမွေခံတပည့် နှစ်ယောက် ရှိတယ်။
သူတို့က ဝေ့ဝမ်ပေါင်နဲ့ နောက်တစ်ယောက်ပဲ။
ချီမင်က သူ့ကို လေးစားမှု ပြသခဲ့တာကသဘာဝကျတယ်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကလည်း သူ့ကို ကူညီခဲ့ကြတယ်။
ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့ တောင်ထွတ် ၁၂ ခုက အဆုံးမဲ့တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ကိစ္စအများအပြားအတွက် ပြင်းထန်စွာ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ကဂိုဏ်းတူတပည့်တွေပဲ ဖြစ်တယ်။ ရန်သူတွေ ရှိတဲ့ အခြေအနေတွေမှာ သူတို့က ပြင်ပလူတွေနဲ့ရင်ဆိုင်ဖို့သူတို့ရဲ့ အရင်က အမုန်းတွေကို သေချာပေါက် စွန့်လွှတ်ကြလိမ့်မယ်။
“ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။” ဝေဟွာတုန်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ သူ ညာဘက်လက်နဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရွှေရောင်အမြစ်နန်းတော်ကို မောင်းနှင်ပြီး ထွက်သွားတယ်။ သူ မော့ဟန်ကျန်းနဲ့ ဆက်ပြီး ငြင်းခုံမနေတော့ဘူး။ သူ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။
ဆက်ပြီး ငြင်းခုံရင် ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်!
“ဟားဟားဟား…” မော့ဟန်ကျန်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူ တခြားတောင်ထွတ်သခင်တွေကို ကြည့်ပြီး အရမ်း ပျော်ရွှင်နေတယ်။
“အဟွတ် အဟွတ်။”
“နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”
“သွားကြစို့ သွားကြစို့…”
“အမွေခံတပည့် ချီ အချိန်ရရင် ငါ့ရဲ့မြင့်မြတ်ပန်းပဲတောင်ထွတ်ကို လာလည်ပါဦး။”
“ငါ့ရဲ့ကောင်းကင်ချိတ်ဆက်တောင်ထွတ်ကလည်း မင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်။”
“…”
ဝှစ်! ဝှစ်!!
တခြားတောင်ထွတ်သခင်တွေ မော့ဟန်ကျန်းရဲ့ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်ပြီး သူ့ကို ကြွားဝါဖို့ အခွင့်အရေး မပေးကြဘူး။ သူတို့က တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဝေးကွာတဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။
“ဒီကောင်တွေ…” မော့ဟန်ကျန်း ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး အရမ်း ပျင်းရိသွားတယ်။
“သွားကြစို့။”
ဝှစ်!
မော့ဟန်ကျန်း ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်နန်းတော်ကို မောင်းနှင်လိုက်တယ်။ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုလို ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာပြီး တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ကို အမြန် ပြန်သွားတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ တိမ်စိမ်းနန်းတော်ကချီမင်နဲ့ တခြားသူတွေကို ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့ အမွေခံတပည့်ပြိုင်ပွဲကျင်းပတဲ့ နန်းတော်ကနေ တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ကို ပြန်ခေါ်သွားတယ်။ ကြီးမားပြီး ခမ်းနားတဲ့ နန်းတော်သင်္ဘောက တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ရဲ့ထိပ်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။
ဒါက တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ရဲ့ တပည့်အများအပြားရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်တယ်။
“ဒါ တိမ်စိမ်းနန်းတော်ပဲ။”
“အမွေခံတပည့်ပြိုင်ပွဲ ပြီးသွားပြီလား။”
“တောင်ထွတ်သခင်! တောင်ထွတ်သခင်တွေ ပြန်လာပြီ!”
“အမွေခံအကြီးအကဲတွေလည်း ပါလာတယ်။”
“အမွေခံစီနီယာအစ်ကိုတွေနဲ့ အစ်မတွေ ပြန်လာပြီ။”
“…”
တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ရဲ့ တပည့်တွေ ဆွေးနွေးနေကြတယ်။
အရမ်းကိုစည်ကားနေတယ်။
“လူတိုင်း ပြန်လို့ရပြီ။” မော့ဟန်ကျန်းက ပြောတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
“နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”
“ငါ ဂူစံအိမ်ကို ပြန်တော့မယ်။ ငါ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။”
“…”
အကြီးအကဲတွေနဲ့ ချီမင်တို့ရင်းရင်းနှီးနှီးပြောပြီးတစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်သွားကြတယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့အားလုံး ချီမင်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဂူစံအိမ်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်ကြတယ်။
ချီမင် သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီပြန်ဖြေခဲ့တယ်။
သူ မသွားနိုင်ဘူး။ သူ ပါးစပ်နဲ့ပဲ သဘောတူနိုင်တယ်။
“မင်းတို့အားလုံး ပြန်နိုင်ပြီ။”
ဖုန်းဇီမုက ထန်ပင်ရွှမ်နဲ့ တခြားသူတွေကို ပြောတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ကျွန်တော်တို့သွားတော့မယ်။”
ထန်ပင်ရွှမ်နဲ့ တခြားသူတွေ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ ချီမင်နဲ့ တခြားသူတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ထွက်သွားကြတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ ချီမင်၊ ဖုန်းဇီမုနဲ့ မော့ဟန်ကျန်း သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။
လုချင်းယန်လည်း ထွက်သွားပြီ။
“ချီမင် နောက်ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။” မော့ဟန်ကျန်းက မေးတယ်။
“ကျွန်တော် ပြန်ပြီး အဝတ်အစားတွေ ထုပ်ပိုးမယ်။ သုံးရက်အတွင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်ကို သွားပြီး ကျင့်ကြံမယ်။” ချီမင်က ပြောတယ်။
မော့ဟန်ကျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ် “ကောင်းပြီ။”
ဖုန်းဇီမု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးပြောလိုက်တယ် “လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းကို ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိပ်မသင်ပေးဖြစ်ဘူး။ မင်းရဲ့လက်ရှိ အောင်မြင်မှုတွေအားလုံးကမင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့်ပဲ။”
“ဆရာကအရမ်း လေးနက်နေတာပဲ။” ချီမင်က ပြောတယ်။ “ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာတော့အမြဲတမ်း ကျွန်တော်လေးစားရတဲ့ ဆရာပဲ။”
ဖုန်းဇီမု လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီးပြောလိုက်တယ် “မင်း ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်ကို ဝင်ပြီးရင် ငါ တကယ် မင်းကို သိပ်မကူညီနိုင်တော့ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်း အင်မော်တယ်တောင်မှာ ကျင့်ကြံတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အခြေအနေတွေက တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ မင်း ကျွမ်းကျင်နိုင်သလောက် ဘယ်အမွေအနှစ် ဒါမှမဟုတ်သိုင်းနည်းစနစ်ကိုမဆို ရွေးချယ်နိုင်တယ်။”
“ဓမ္မရတနာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး…”
“မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အမြူတေဖွဲ့စည်းခြင်းနှောင်းပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်းမှာ အဆင့်မြင့်တဲ့ ဓမ္မရတနာ ရှိရင်တောင် အဲဒီအဆင့်နဲ့ တူညီတဲ့ ဓမ္မစွမ်းအားနဲ့ ကျင့်ကြံမှု မရှိရင် အဲဒါကို အသုံးမပြုနိုင်ဘူး။ သိပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။”
ဝှစ်!
ဖုန်းဇီမု ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ရတနာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ လက်ဝါးထဲမှာ လွင့်မျောနေပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးတာအိုစာလုံးတွေ လည်ပတ်နေတယ်။ “ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး တာအိုကြာပန်းရဲ့ ကြာစေ့ပဲ။ ဒါကကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးတာအိုရဲ့စာလုံးတွေ ပါဝင်တဲ့ ရှားပါးရတနာတစ်ခုပဲ။ ဒါကမင်းရဲ့ တာအိုအခြေတည်ဝိညာဉ်ကို အမြန်ဆုံးသိပ်သည်းနိုင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။”
“မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အမြူတေဖွဲ့စည်းခြင်းနှောင်းပိုင်းအဆင့်ပဲ။ မင်း အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကိုချိုးဖြတ်ကမဝေးတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို ဒီကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး တာအိုကြာပန်းရဲ့ ကြာစေ့ကို ပေးမယ်။ မင်း အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို သွားတဲ့လမ်းမှာ လမ်းမှားကိုမသွားဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်။”
“ကျန်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး… ငါ မင်းကို မကူညီနိုင်ဘူး။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။”
ချီမင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး တော်တော်လေး ခံစားသွားရတယ်။ သူ ဖုန်းဇီမုရဲ့ လက်ထဲက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး တာအိုကြာပန်းရဲ့ ကြာစေ့ကို လေးလေးနက်နက်လက်ခံယူပြီးသူ့ကိုလေးလေးစားစားဦးညွှတ်လိုက်တယ်။