ရွံ့ခြေထောက် ပညာရှင်

စာတိုက် အမှုထမ်းတွေက အပြေး ရောက်လာပြီး စာတိုက်ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် လျော်ကြေးပေးဖို့ လှမ်းအော်ကြလေသည်။

စွင်းယိရှန်းသည် ရှီးကျင်းက အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ရာထူးမှာ မမြင့်မားပေ။ သူသည် အခွန်ဝန်ကြီးဌာန လက်အောက်ရှိ ကွမ်ဟွေ့သိုလှောင်ရုံက သံတမန်ဖြစ်ပြီး အာဏာ အနည်းငယ်သာရှိသော နဝမအဆင့်အရာရှိငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အာဏာရှိလျှင်ပင် စာတိုက်သည် ဒေသန္တရ ခရိုင်နှင့် ခရိုင်အစိုးရ၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိသည်။

ရှီးကျင်းက တာဝန်ရှိသူများက စီရင်ပိုင်ခွင့်မရှိသည့်အပြင် တစ်စုံတစ်ရာ ပျက်စီးပါက လျော်ကြေးပေးရမည် ဖြစ်သည်။

စွင်းယိရှန်း ပိုက်ဆံ သိပ်မရှိပေ။ သူ ရှင်းရှန်ကို လာတဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က ချန်ရှီကိုခေါ်သွားဖို့ မဟုတ်ချေ။ နှစ်သစ်ကူးပွဲကျင်းပဖို့ သူ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားရုံသာ။ ဒီကနေ တစ်လတ်စတည်း ချန်ရှီကို သူနဲ့အတူ ခေါ်သွားတာက အဆင်ပြေပါ၏။ ထို့ကြောင့် ချန်ထန် သူ့ကို ပိုက်ဆံအများကြီး မပေးလိုက်ပါ။

ချန်ရှီမှာလည်း ပိုက်ဆံအများကြီး မရှိတော့ပေ။ ငွေအားလုံးကို စာရင်းကိုင် ရှောက်ကျင်ကို ပေးလိုက်ပြီး ဝမ့်မိသားစုကို ဖြုတ်ချဖို့ ချင်းကျိုးကို သွားခဲ့တာပင်။ ဝမ့်မိသားစုမှာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှိပေမယ့် ချမ်းသာတဲ့သူတွေကို လုယက်ပြီး ဆင်းရဲသားတွေကို ပေးကမ်းလိုက်ပြီ။ သူ့ကိုယ်သူအတွက်က အများကြီး မသိမ်းဆည်းထားခဲ့ချေ။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် စွင်းယိရှန်းလည်း ရထားလုံးကို စာတိုက်သို့ ပေါင်နှံခဲ့ရသည်။ ထိုမှသာ စာတိုက်အမှုထမ်းများကလည်း လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။

မူလက ရထားလုံးနှင့်အတူ ငွေဝတ်အစောင့် အနည်းငယ် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ငွေအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားကာ အစောင့်ကိုလည်း မငှားရမ်းနိုင်တော့သောကြောင့် စွင်းယိရှန်းမှာ ၎င်းတို့အား အရှက်မရှိ ထုတ်ပယ်လိုက်ရလေသည်။

သူနည်းနည်း စိုးရိမ်သွားသည်။

"လူကြီးမင်းချန်ထန်က သခင်ငယ်ကို မြို့တော် ရောက်တဲ့အထိ အကာအကွယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်... အခု ရထားလုံးက ပျောက်ရုံတင်မကဘူး ပိုက်ဆံတွေလည်း ကုန်သွားပြီ ငါလည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေတယ် လမ်းတစ်လျှောက် အန္တရာယ်ကြုံရင် ဘာလုပ်ရမလဲ"

ချန်ထန်ကတော့ အန္တရာယ်ဖြစ်တဲ့အခါ ချန်ရှီကို နောက်မှာ ထားခဲ့ပြီး ရှီးကျင်းမြို့ကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပေမယ့် သူ ထိုအကြောင်းကို အများကြီး မတွေးခဲ့မိပေ။

သူနဲ့ ချန်ထန်တို့ဟာ တူညီတဲ့ မွေးရပ်မြေက ဖြစ်သလို ချန်ထန်ထံမှ ကျေးဇူးများစွာကို လက်ခံရရှိပြီး ကျေးဇူးသိတတ်သူဖြစ်သည်။ ချန်ရှီက ချန်ထန်သားမဟုတ်ဘဲ အပြင်လူဖြစ်နေလျှင်ပင် ချန်ထန်က သူ့ကို ရှီးကျင်းရောက်တဲ့အထိ ကာကွယ်ပေးပါလို့ ပြောနေသရွေ့ ချန်ရှီကို ပို့ပေးနိုင်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးမှာပဲ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် စွင်းယိရှန်း သစ်သားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။ လှည်းထဲတွင် ချန်ရှီ၊ ဟူဖေးဖေး၊ နန်းနန်းတို့လည်း ပါပါသည်။ သူတို့အဝတ်အစားတွေ ထပ်ထည့်လိုက်တာနဲ့ လှည်းက နည်းနည်းကျပ်သွားသည်။

ဟူဖေးဖေးက နန်းနန်းကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားသည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မီးအိမ်တစ်ဝိုက်တွင် ပူနွေးနေသော နတ်ဝိညာဉ်နှင့် အခြေတည်ဝိညာဥ် နှစ်ဦးကို အလွန်စိတ်ဝင်စား ငေးကြည့်နေ၏။

သိုးဦးချိုကောင်းကင်ဝိညာဥ် မီးအိမ်သည် မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး မြင်းမျက်နှာ မရဏတမန် ခေါင်းဆောင်၏ အပိုင်ဖြစ်သည်။ ဤရတနာမီးတောက်သည် အရုပ်၏ ဦးခေါင်းထိပ်တွင် ရှိပေ၏။ မီးတောက်က ကြီးပုံမပေါ်ပေမယ့် ချန်ရှီရဲ့ ခြောက်လက်မ သို့မဟုတ် ခုနစ်လက်မ အခြေတည်ဝိညာဥ်နဲ့ စွင်းယိရှန်းရဲ့ ဆယ်ပေရှည်တဲ့ နတ်ဝိညာဥ်အတွက်တော့ မီးတောက်ဟာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အဲဒီထဲကို ဝင်ပြီးတာနဲ့ သူတို့အတွက် နေရာရပါပြီ။

ချန်ရှီဟာ စာဖတ်နေရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့ပေမယ့် သူ့ဒဏ်ရာက စွင်းယိရှန်းထက် အများကြီး ပေါ့ပါးသွားတဲ့အတွက် စွင်းယိရှန်းဟာ သိုးချိုမိုးကောင်းကင်ဆီ မီးခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ့ကိုယ်သူ နွေးထွေးသွားအောင် ကုသနေခဲ့သည်။

သစ်သားလှည်းက နည်းနည်းကျပ်နေတော့ ချန်ရှီသည် သစ်သားအပိုင်းအစကို ရှာပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုကို ထွင်းထုလိုက်သည်။ သူ လီထျန်းချင်ကို ပေးထားသည့် ဝင်းထက် ပိုမိုရိုးရှင်းသော်လည်း နန်း​ဆောင်များ၊ မျှော်စင်များ၊ ကျောက်ဆောင်များနှင့် ငါးကန်များဖြင့် ပြည့်စုံပါသည်။

ဟူဖေးဖေး၊ နန်းနန်းနဲ့ ဟေးကော်တို့သည် ငြီးငွေ့စရာကောင်းသော ခရီးကို မကြိုက်ကြသဖြင့် ဝင်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ပုန်းနေခဲ့ကြသည်။ မိုးပျံကျောက်ခရိုင်ကို ဖြတ်သွားသောအခါ ဟေးကော် ဈေးသွားကာ စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များ၊ ခုံတန်းရှည်များ၊ မှန်တင်ခုံများ၊ ကုတင်များ၊ ဗီဒိုများနှင့် အခြားအရာများအပါအဝင် ပရိဘောဂ အများအပြားကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ခြံဝင်းထဲ ရွှေ့ခိုင်းလိုက်၏။

ပန်းကန်၊ အိုး၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ဆား၊ ငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည်တို့ကိုလည်း ဝယ်ပြီး မီးဖိုချောင်ကို သပ်ရပ်သွားအောင် ပြင်ဆင်လိုက်သေးသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်းအုပ်စုကို ယူလာပေးရာ ဟေးကော် ၎င်းတို့ကို ခြံထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာခွင့် ပေးလိုက်သည်။

ဟေးကော် ငွေပေးချေပြီး ဧည့်သည်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြန်သွားသည်။

စွင်းယိရှန်း ဗြောင်ကျကျ စိုက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ခွေးက ပိုက်ဆံ ဘယ်ကရတာလဲ"

ချန်ရှီ: "ကျနော် ပေးထားတာ... မကုန်သေးတာ ဖြစ်မယ်"

သူ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိတုန်းက ဟေးကော်ကို ငွေစက္ကူတချို့ပေးပြီး သူ့ဘာသာသူ ဝယ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဟေးကော်က အလွန်ချွေတာလေ၏။ ယခု ချန်ရှီမှာက အရင်းအနှီး မရှိသဖြင့် သူ့စုဆောင်းငွေကိုသာ အားကိုးရတော့မည်။

စွင်းယိရှန်း ခြံဝင်းငယ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသည့် ဟေးကော်နဲ့ နန်းနန်းတို့သည် နေရောင်အောက်တွင် ခိုကာ အသစ်ဝယ်ထားသော ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သစ်သားတွန်းလှည်းသည် အနည်းငယ်တုန်ခါနေပြီး ကလေးမလေးနှင့် ခွေးကလေးလည်း အနည်းငယ် တုန်ခါနေပေမယ့် ၎င်းတို့ကို ကြည့်ရတာ အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံပါပဲ။ ဟူဖေးဖေးကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ချက်ပြုတ်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေ၏။

တစ်ပေခွဲခန့်သာ ရှိသော ဝင်းငယ်မှ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်လာသည်။ စွင်းယိရှန်းမှာ အလွန်မနာလို ဖြစ်လာပြီး သူ့ဒဏ်ရာများကို ကုစားရန်အတွက် ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေချင်လာသည်။

ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ချန်ရှီရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် သူတာဝန်ယူထားဆဲမို့ ခြံဝင်းသေးသေးလေးမှာ သူဘယ်လိုလုပ် ပုန်းနေနိုင်ပါ့မလဲ။

"အခု သခင်ငယ်ချန်က ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့တွေ ရနေပြီ တရားဝင် ရာထူးအတွက် စီစဉ်ပြီးပြီလား"

ချန်ရှီက ခေါင်းခါပြီး "နံပါတ်တစ် ပထမဆုရှင်ဖြစ်ထားရတဲ့ မူလဇစ်မြစ်က တရားမ၀င်ပါဘူး... ကုံကျိုး နယ်ချဲ့စာမေးပွဲမှာ ကျွန်တော် နှောင့်နှေးခဲ့ရပြီး ဗရုတ်သုတ်ခနဲ့ ပထမနေရာကို ရသွားခဲ့တာ... တရားရုံးက ကျွန်​တော့်ကို တရားဝင်ရာထူး မပေးထားတာက ပုံမှန်ပါပဲ"

စွင်းယိရှန်းလည်း ချန်ထန် ဒီလိုပြောနေတာကို ကြားဖူးပါသည်။

"ကုံကျိုးမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအတွက် သခင်ငယ်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး တရားရုံးက မင်းကို ကုံကျိုးကြောင့် မဟုတ်ရင်တောင် ကုံကျိုး ဒါမှမဟုတ် ရှင်းရှန်မှာ ထားရင် အဆင်မပြေတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်... မင်း ရှီးကျင်းမှာ အရာရှိဖြစ်တော့မှ စိတ်ချလိမ့်မယ်"

ဒီအချက်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဒီအကြောင်းအရာက မသင့်တော်မှန်း သိလိုက်ရတော့ သူက စကားလမ်းကြောင်း အမြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး။

"သခင်​ကြီးချန်ထန်နဲ့ ကျုပ် နယ်ချဲ့စာမေးပွဲဖြေပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရှီးကျင်းကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာ... အဲဒီနေ့ ဝူဟူလမ်းကြောင်းက မဟုတ်ဘဲ ကုံကျိုးလမ်းကြောင်း ရွေးလိုက်တယ်... ကျုပ်တို့ ကုံကျိုးမှာ အနားယူဖို့ စီစဉ်ထားတာ.. ငွေမကုန်ခင် ရက်အနည်းငယ်လောက် နေလိုက်ရတယ်"

ချန်ရှီက စာနာစိတ်နဲ့ "လယ်ထဲမှာ ရောင်းစားခံရဖူးလား" လို့ မေးလိုက်လေသည်။

စွင်းယိရှန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး :"ဘယ်လိုသိတာလဲ... သခင်ကြီးချန်ထန်နဲ့ ကျုပ်ကို ရှင်းရှန် လေယူလေသိမ်းရှိတဲ့ ရွာသားတစ်ယောက်က မြို့ပြင်က လယ်တောမှာ ရောင်းစားလိုက်တာ အမှန်ပဲ!"

ချန်ရှီသည် မူလက သူ့တွင် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိသည်ဟု ဆိုချင်သော်လည်း ဟူဖေးဖေးရဲ့ ရယ်သံက ခြံဝင်းငယ်လေးမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူလည်း ရောင်းစားခံရလို့လေ!"

စွင်းယိရှန်းသည် သူမနှင့် စကားပြောကြည့်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေးက ပိုမိုနီးကပ်လာသလို ခံစားလာခဲ့ရသည်။

"ကုံကျိုး လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ဖို့က ပိုလွယ်တာကို... ဝူဟူလမ်းကြောင်းက တောင်တန်းကြီး ၃ ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရက်နည်းနည်းကြာတယ်... ဒါပေမယ့် ကုံကျိုးမှာ လူတော်တော်များများက ဆုံးရှုံးမှုတွေ ကြုံရတော့ ခရီးရှည်ကိုပဲ ဖြတ်ပြီး ကုံကျိုးက မဖြတ်ချင်ကြတော့ဘူး!"

တရားဝင် စာတိုက်လမ်းတွင် ရထားလုံးများ၊ မြင်းများအပြင် ပညာရှင်များသည် ရှီးကျင်းသို့ အင်ပါယာစာမေးပွဲများ ဖြေဆိုရန် သွားရောက်သော လူများ ပိုများလာကာ အချို့ကို အခါအားလျော်စွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ချမ်းသာပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေက ရထားလုံးစီးပြီး ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုက ပညာရှင်တွေကတော့ စာအုပ်သေတ္တာတွေကို ကျောမှာ ထမ်းထားကြသည်။

သို့သော် ဤခရီးသည် အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ စာတိုက်လမ်းက လျှောက်လျှင်ပင် နတ်ဆိုးများ မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းလျှောက်ကြသော ပညာရှင်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဂရုစိုက်နိုင်ဖို့ သုံးလေးငါးယောက် အုပ်စုလိုက် သွားလာလေ့ရှိသည်။

တချို့က အသက်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်၊ တစ်ချို့က လေးဆယ်၊ ငါးဆယ်၊ တချို့က ရှစ်ဆယ်လောက်အထိ အသက်ကြီးနေပေမယ့် ရှီးကျင်းကို အပြေးသွားချင်နေကြဆဲပင်။

“စာမေးပွဲဖြေဖို့ မြို့တော်ကို လမ်းလျှောက်သွားတဲ့ သူတွေက သုံးလကျော်လောက် မရပ်မနား လမ်းလျှောက်ရမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကနေ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကပဲ မြို့တော်ကို အသက်ရှင်လျက် ရောက်လာနိုင်​​ကြတယ်”

စွင်းယိရှန်းက ဆိုသည်။

ချန်ရှီသည် ဖုန်ထူသော လမ်းမပေါ်က စာပေ ပညာရှင် ယောက်ျား မိန်းမများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အချို့သော မျက်နှာများသည် ချွေးများ အငွေ့ပျံပြီး ဆားဖြူဖြူ အစွန်းအထင်းများ၊ နီရဲနေသော မျက်နှာများ ရှိကြသည်။

"ဒီခရီးက အရမ်းအန္တရာယ်များတာတောင် ရှီးကျင်းကို ဘာလို့သွားချင်သေးတာလဲ"

စွင်းယိရှန်း: "ဘာလို့လဲဆို​တော့ ကံကြမ္မာကို​ ပြောင်းလဲနိုင်​တယ်​လေ... အင်ပါယာ စာမေးပွဲကို အောင်နိုင်ရင် တရားရုံးက လစာပေးမယ် ချမ်းသာလာမှာတော့ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမယ့် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့နဲ့ မိသားစုက ဂုဏ်ယူဖို့တော့ လုံလောက်လိမ့်မယ် စာမေးပွဲ ကျရင်တောင် ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစု နောက်ခံရှိသွားနိုင်တယ်.. နောက်တစ်ခုက ကရာဇ်မင်းရဲ့ ခြေအောက်မှာ ရှိနေတော့ ​​အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်...."

သူသည် ဧကရာဇ်စာမေးပွဲများ ဖြေဆိုရန် ရှီးကျင်းမြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သော ပညာရှင်များစွာထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ထိုအကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိနားလည်ထားခဲ့သည်။

လမ်းပေါ်တွင် လူများသည်နှင့်အမျှ သစ်သားလှည်းသည်လည်း မသိစိတ်မှ နှေးကွေးသွားသည်။ ချန်ရှီ၏ ဧကရာဇ်စာမေးပွဲအတွက် ရှီးကျင်းကို သွားနေသော သစ်သားတွန်းလှည်းကို ဖြတ်သွားသူများက ကြည့်ရှုသွားသလို ချန်ရှီလည်း ပုရွက်ဆိတ်တွေလို လမ်းလျှောက်ပြီး ဦးတည်ရာကို မမောမပန်း လျှောက်သွားကြသူတွေကို ကြည့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် နက်နဲသော ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု၊ လူ့စွမ်းအား၏ အရေးမပါသော တုန်လှုပ်မှု၊ လူသားတို့၏ စိတ်သဘောသဘာဝကို တုန်လှုပ်စေကာ၊ ပြည်သူတို့၏ ဆန္ဒကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တဲ့ စာမေးပွဲအကြောင်း စဥ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာကို ပြောင်းမယ်...ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်!"

"ကံကြမ္မာက တကယ် ပြောင်းလဲနိုင်ပါ့မလား"

"ရှီးကျင်းက ငါတို့ပညာရှင်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို တကယ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မလား?"

သစ်သားတွန်းလှည်းသည် ပို၍ပို၍ ဝေးသွားသည်နှင့်အမျှ သူ့အတွင်းစိတ်ထဲတွင် သံသယစိတ်များက ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

ရှေ့တွင် တောင်တန်းကြီးများနှင့် ကြီးမားသော ရေကန်ကြီးများ ပေါ်လာသည်။ စာသင်သားများမှာ လမ်းက ကြမ်းတမ်းပြီး နေရာတိုင်းတွင် နတ်ဆိုးများ ရှိနေသည့် တောင်များနှင့် ရေကန်များကို ဖြတ်သန်းသွားလာရသည်။

သစ်သားလှည်းက တရားဝင်မြင်းလှည်းထက် ပိုမြန်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အနောက်ရေကန်၏ တောင်ဘက်စွန်းရှိ လေဟုန်မြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

လေဟုန်မြို့သည် ရေကန်ကြီးငါးကန် ဒေသရှိ အကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်ပြီး အနောက်နွားရှင်းကျိုးရဲ့ အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်များမှ လာသော ပညာတော်သင်များအတွက် နောက်ဆုံးအနားယူရာ နေရာလည်းဖြစ်သည်။

လေဟုန်မြို့ပြီးရင် ကျယ်ပြောလှတဲ့ လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိပါ၏။ အနောက်ဘက် မိုင်ထောင်ချီဝေးသော နေရာအများစုသည် လူသူကင်းမဲ့ပြီး နတ်ဆိုးများနှင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ ထူးထူးခြားခြား ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။

ဤမြေရိုင်းတွင် ပြည်နယ်များစွာ ရှိသော်လည်း လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ စွမ်းအားများက ကျဆင်းလာကာ စာတိုက်လမ်းများသည်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျက်စီးနေခဲ့ရာ စာတိုက်စခန်းများက အလွန်နည်းပါးလာသည်။

ထို့ကြောင့် လေဟုန်မြို့တွင် ကောင်းကောင်း အနားယူပြီး လုံလောက်သော ရိက္ခာများဝယ်ယူကာ အစားအစာနှင့် ရေများအပြင် အဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာများနှင့် စစ်သည်များအပြင် မထွက်ခွာမီ အစောင့်များကိုလည်း ထပ်မံငှားရမ်းရမည်။

ချန်ရှီမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး မကျန်တော့တဲ့အတွက် လေဟုန်မြို့မှာ တစ်ရက်လောက်နေခဲ့ပြီး သူ့လုပ်ငန်းဟောင်း ဖြစ်တဲ့ အဆောင်ဆွဲပြီး ရောင်းလိုက်လို့ ခရီးစရိတ်အတွက် စုဆောင်းငွေ အနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။ ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ စွင်းယိရှန်းလည်း ​​အလွန် ရှက်သွား၏။

"ငါသာ နည်းနည်း လောဘကြီးခဲ့ရင် ဒီလောက် အကျပ်အတည်း ကြုံရမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူသည် ကွမ်ဟွေ့သိုလှောင်ရုံက သံတမန်ဖြစ်ပြီး တရားရုံးတွင်းနှင့် ငွေများကို တာဝန်ခံသည်။ သူသည် နေ့စဉ် ရာနှင့်ချီသော ငွေစက္ကူများကို ကိုင်ဆောင်ရသော်လည်း တစ်လုံးတစ်ပါဒမှ မပိုင်ဆိုင်ပါ။ သို့သော် တစ်ချက်နှစ်ချက် ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်တောင် ဘယ်သူမှ သတိမထားမိလောက်ချေ။

စွင်းယိရှန်းသည် ချန်ထန်နှင့် အနှစ် ၂၀ ကျော် လက်တွဲခဲ့ပြီးနောက် ချန်ထန်လို ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ့ပေးရမယ့်ငွေကို တစ်ပြားမှ မကိုင်ထားပါ။ ဒါတောင် သူသည် နှစ်အတော်ကြာ အရာရှိဖြစ်ခဲ့ပြီး မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် လုံလောက်သော လစာဖြင့် ကိုးတန်းအဆင့် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ပိုက်ဆံ စုဆောင်းပြီးနောက် တရားဝင်မိသားစုများမှ လာသော ပညာတော်သင်အဖွဲ့နှင့် လေဟုန်မြို့က ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤလူများကို အရာရှိများက အကာအကွယ် ပေးထားကြသည်။ မကြာခဏဆိုသလို ထင်ရှားသော မိသားစုများမှ လာကြပြီး အဝတ်အစားကောင်းများ ဝတ်ဆင်ကာ မြင်းကောင်းများ စီးထားကြသူတွေလည်း တွေ့ရပါသည်။

လူတိုင်းသည် စာတိုက် တစ်ခုတည်းတွင် နေထိုင် တည်းခိုကြရရာ အရာရှိများသည် အချင်းချင်း အဆက်အသွယ် ကောင်းမွန်သောကြောင့် စွင်းယိရှန်းလည်း ၎င်းတို့နှင့် အမြန် ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

သူသည် အခွန်ဝန်ကြီးဌာနမှ ဖြစ်ပြီး လက်ယာဒုဝန်ကြီး ချန်ထန်၏သားအား အင်ပါယာစာမေးပွဲ အတွက် ရှီးကျင်းသို့ ကြိုဆိုရန် တာဝန်ရှိကြောင်း ကြားသိသောအခါတွင် အားလုံးက သူ့ကို အလွန်လေးစားသွားကြသည်။

စွင်းယိရှန်းနဲ့ ချန်ရှီတို့မှာ နေမကောင်းဖြစ်နေတာမို့ ကြေးနီမီးဖြင့် မီးလှုံနေရသည်။ တခြားကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေလည်း ဒဏ်ရာရသွားတာကို တွေ့ရတော့ အံ့သြသွားသည်။

သစ်သားရထားလုံး၏ ဘေးတွင် ကျိုးမိသားစု၏ ရထားလုံး ရှိသည်။ ကျိုးမိသားစုမှ စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ စေလွှတ်ထားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏အမည်မှာ ကျိုးချန့်ယင် ၊ အသက် ၂၀ ခန့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယောက်ျား​လေးလို ဝတ်ရတာကို နှစ်သက်ပြီး လှည်းပေါ် ထိုင်ရတာကိုလည်း မကြိုက်ပါ။ အဲဒီအစား သူ မြင်းစီးသည်။

ထိုစဥ် လမ်းလျှောက်ရင်း ချန်ရှီရဲ့ အခြေတည်ဝိညာဉ်ကို ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့သည်။

"ညီလေး... မင်းရဲ့ အခြေတည်ဝိညာဉ်က အရမ်းကြီးတာပဲ လေကြောင့် လွင့်ပါသွားလို့လား?"

ချန်ရှီသည် လှည်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး လေအေးကို အနည်းငယ် ကြောက်နေသေးကာ "ကျွန်တော် စာအုပ်ဖတ်လိုက်တာ" ဟု ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးချန့်ယင် အံ့ဩသွားပြီး။

"စာဖတ်တာက မင်းကို ဒီလောက်တောင် ထိခိုက်သွားစေတယ်ပေါ့?"

"စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်အကျွံ အားထုတ်မှုပေါ့"

"မင်းရဲ့ အခြေတည်ဝိညာဥ်က ကြီးသားပဲ.. ဒီနှစ် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"ဆယ့်နှစ်နှစ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ပါ ထည့်တွက်ရင် အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်ပဲရှိမယ်"

ကျိုးချန့်ယင် လန့်သွားတော့သည်။

"ငါ ဆယ့်သုံးနှစ်သားတုန်းက မင်းလို အရည်အချင်း မရှိခဲ့ဘူး"

သူမသည် အခြေတည်ဝိညာဥ် အဆင့်တွင်ရှိပြီး အ​ခြေတည်ဝိညာဥ်က နှစ်လက်မ သို့မဟုတ် သုံးလက်မသာ ရှိသည်။

တော်ဝင်စာမေးပွဲများ ဖြေဆိုရန် ရှီးကျင်းမြို့သို့ သွားရောက်ကြသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများသည် များသောအားဖြင့် ရွှေအမြုတေ သို့မဟုတ် အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်၌ ရှိကာ ရွှေအမြုတေက အများဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အထဲမှ ၃၀% ခန့်ကသာ အ​ခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်တွင်ရှိကြပြီး အများအားဖြင့်တော့ မိသားစုကြီးများက သားသမီးများဖြစ်သည်။

ကျိုးမိသားစုသည် ​လေဟုန်မြို့ရှိ မိသားစုငယ်လေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မိသားစု ဆယ့်သုံးစုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ကျန်းမိသားစုနှင့် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အမွေဆက်ခံမှုက အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

ချန်ရှီ ဒဏ်ရာရတာကို မြင်တော့ ကျိုးချန့်ယင်က ကျောက်စိမ်းပုလင်း သေးသေးလေးကို ထုတ်ပေးလာသည်။

"ငါ့မှာ ဝိညာဥ်ရှင်ပြန်ဆေး ရှိတယ် သုံးချင်လား... မင်းရဲ့ အခြေတည်ဝိညာဥ် ဒဏ်ရာကို မြန်မြန်သက်သာအောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်... ငါ့အဖေက ဒါကို ဝယ်ခိုင်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှင်းရှန်အထိ လွှတ်လိုက်ရတာ"

ချန်ရှီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲဒါက ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး"

ကျိုးချန့်ယင်သည် ဝိညာဥ်ရှင်ပြန်ဆေးလုံးကို ဖယ်ထုတ်ကာ ဝိညာဉ်အသားအချို့ကို ထုတ်ပေးကာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြောလာသည်။

"ငါ့နဲ့ စာမေးပွဲဖြေဖို့ လာခဲ့တဲ့သူက ငါ့ဦးလေးပါ... သူနောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက စာမေးပွဲမအောင်လို့ ထွက်လာဖို့ ရှက်လွန်းနေတာ..."

ရထားလုံးပေါ်မှာ သူ့ဦးလေးက ချောင်းဆိုးနေ၏။ ထိုအသံကြားတော့ ကျိုးချန့်ယင်က မရပ်မနား တခစ်ခစ်ရယ်လေသည်။

"ငါ သူနဲ့ စကားပြောရင်တောင် ​​သူက ရှက်နေတုန်းပဲ!"

တော်ဝင်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရန် ရှီးကျင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော အခြားသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများသည် ဤမိန်းကလေးက ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး လှပသော အသွင်အပြင်၊ ရဲရင့်ပြီး ရက်ရောသော စရိုက်လက္ခဏာ ရှိကြောင်း သိမြင်ကြရာ သူမနှင့် ရင်းနှီးလိုသောဆန္ဒကို မသိစိတ်က ခံစားလာခဲ့ရသည်။ သူတို့ တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မိတ်ဆက်စကားပြောရင်း ရယ်မောနေကြ၏။

ချန်ရှီက အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာကလည်း ရရှိခဲ့သောကြောင့် သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ သူတို့က အရသာရှိတာတွေလည်း ပေးကျွေးသေးသည်။

ချန်ရှီ တစ်ယောက်တည်း တွေးကြည့်နေသည်။

"ဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုက ကလေးတွေကလည်း မဆိုးပါဘူး.. သူတို့အားလုံးက လူဆိုးတွေရယ်လို့လည်း မဟုတ်ကြဘူး"

စာတိုက်လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက် စာသင်သားတွေ ရှိကြပါ၏။ စာအုပ်သေတ္တာများထဲတွင် အဝတ်အစား၊ ရိက္ခာခြောက်၊ သောက်ရေ၊ အိပ်ယာ၊ စာအုပ်များ၊ မှင်ကျောက်များ၊ စုတ်တံ စသည်ဖြင့် စာအုပ်ပုံးအပြည့် ထုပ်ပိုးထားရာ ၎င်းတို့ထက် နှစ်ခေါင်းသုံးလုံးလောက် ပိုမြင့်ပြီး လှုပ်နေကြသည်။

ဤပညာရှင်တို့သည် ပိတ်အဝတ်အစားများကိုသာ ၀တ်ဆင်ထားကြသည်။ ချည်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဖာထေးရာ​တွေက တစ်နေရာ နှစ်နေရာရှိကာ စာတိုက်လမ်းပေါ်တွင် သုံး​လေး ငါးယောက် အုပ်စုဖွဲ့ လျှောက်လာကြသည်။

ချန်ရှီ၊ ကျိုးချန့်ယင်နဲ့ အခြားသူများ၏ ယာဉ်တန်းကို တွေ့သောအခါ လမ်းဘေးသို့ ရှောင်သွား၏။ ရထားလုံးကလည်း သူတို့ကို မတိုက်မိသွားအောင် အရှိန်လျှော့သွားကြသည်။

ချန်ရှီ သူတို့ကိုကြည့်ဖို့ တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့က ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဖိနပ်က စုတ်ပြဲနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် ကောက်ရိုးခြေနင်း ဖိနပ်ကို ကြိုးဖြင့် ချည်ရန် ရပ်လိုက်သော်လည်း ထိုင်လိုက်သောအခါ သူ့စာအုပ်ပုံးမှာ စောင်းသွားသဖြင့် သေတ္တာထဲတွင် ချည်ထားသော အရာများသည် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ပညာရှင်သည် သူ၏ကောက်ရိုးခြေနင်းများကို ချည်နှောင်ရန် စိတ်မ၀င်စားဘဲ သူ့ပစ္စည်းများကို ဆောလျင်စွာ ထုပ်ပိုး​နေသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လေပြင်းက တိုက်ခတ်သွားရာ လက်ရေးစာမူများစွာကို နေရာအနှံ့ မှုတ်ထုတ်ပစ်လေ၏။

စာမူတွေ ကောက်ဖို့ ပညာရှင်လည်း လမ်းလယ်ကို ပြေးသွားတော့သည်။

ချန်ရှီ: "ရပ်!"

သစ်သားတွန်းလှည်း​လေး ရပ်သွားတဲ့အခါ ချန်ရှီ ခုန်ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ကူ​ကောက်ပေးလိုက်သည်။ ယာဉ်တန်းရှိ အခြားလူများကလည်း ရပ်တန့်ကာ နှစ်ယောက်သား အလုပ်ရှုပ်နေကြတာကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ချန်ရှီသည် ပညာရှင်၏ ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူပေးကာ စာအုပ်​သေတ္တာထဲသို့ ထည့်ရန် ကူညီပေးခဲ့တာကြောင့် ပညာရှင်က သူ့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြော​နေခဲ့သည်။

ချန်ရှီ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်း​ပြပြီး လှည်းပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားခဲ့သည်။ လှည်းတန်းက ပြန်ထွက်လာပြီး တခြား ပညာရှင်တွေက ချန်ရှီကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။

ကျိုးချန့်ယင်မှာ လူတိုင်းလို စိတ်ထဲတွင် သံသယများကို ထုတ်မပြောဘဲ မနေနိုင်ရာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မောင်လေးချန်... မင်း သူ့ကိုဘာလို့ သွားကူညီနေတာလဲ"

"သူ့ပစ္စည်းတွေက မြေကြီးပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတာလေ... ငါတို့က သူ့ကို မကူရင် လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျိုးချန့်ယင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"သူက သူ့ဖာသာသူ ပုန်းနေလိမ့်မယ် ငါတို့ယာဉ်တန်း ဖြတ်သွားရင် လမ်းဘေးမှာ ပုန်းနေရမှာ... ငါတို့ယာဉ်တန်း ဖြတ်သွား​ပြီးရင်တော့ ပစ္စည်းတွေ ကောက်လို့ရတယ်... မင်းဘာလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒုက္ခပေးနေတာလဲ နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုးတွေ ကြုံလာရရင် ဘာမှ မလုပ်နဲ့ မဟုတ်ရင် ဒီတောင်သူ ပညာရှင်တွေနဲ့ တန်းတူဖြစ်နေလို့ ဆိုပြီး ငါတို့ အလှောင်ခံရလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် တခြားမိသားစုကြီး တစ်ခုထဲက ပညာရှင်က ဝင်ထောက်ခံလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျိုး ပြောတာမှန်တယ်... ညီလေးချန်က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မသိဘဲ လုပ်မိတာပေါ့... တစ်ခါပြောပြီးရင် ဒီအမှန်တရားကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

တခြားမိသားစုကြီးမှ နောက်ထပ် လူငယ်တစ်ဦးမှာ ဝမ်ဖျင်ဟုခေါ်သည်။ သူသည် ချန်ရှီထက် နှစ်အနည်းငယ်သာ အသက်ကြီးပေ၏။ သူက အပြုံးလေးနဲ့ ပြောပြလာသည်။

"ညီလေးချန် ငါတို့က သူတို့နဲ့ မတူဘူး... မြို့တော်ကို ရောက်လာတဲ့ တောင်သူပညာတော်သင် အများစုက ပညာမရှိလို့ စာမေးပွဲကို မဖြေနိုင်ကြဘူး... သူတို့က တုံးတယ်... မင်းရဲ့အကူအညီက အလကားပဲ မင်းကျေးဇူးအများကြီးပဲ တင်နေတတ်တာ"

ချန်ရှီ အလွန်စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

"ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ"

ဝမ်ဖျင်က ရယ်ပြီး :"အခြေအနေက မတူဘူးကွ ငါတို့ လေ့လာတုန်းက လွယ်တယ် ငါတို့အားလုံး ကောင်းကင်နှလုံးချီကျင့်စဥ်နဲ့ ကျစ်ဝူရှဲ့သတ်ဓားကို လေ့ကျင့်ထားခဲ့ကြတာ... ဒါပေမယ့် စာမေးပွဲပြီးတဲ့အခါမှ ရွှံ့ခြေချောင်း ပညာရှင်တွေက ကောင်းကင်နှလုံးချီကျင့်စဥ်နဲ့ ကျစ်ဝူရှဲ့သတ်ဓားကို လေ့ကျင့်ရတာ.. ရွှေအမြုတေ အဆင့်ထိပဲ တက်နိုင်တာ... သူတို့သာ ကံကောင်းရင် အခြေတည်ဝိညာဥ်တော့ ရမှာပေါ့... ငါတို့ကျတော့ ဘိုးဘေးတွေဆီက ဆင်းသက်လာတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို လေ့ကျင့်ရတယ်လေ!"

ကျိုးချန့်ယင်က ပြုံးပြီးပြော၏။

"အဲဒီလယ်သမား ပညာရှင်တွေက နည်းစနစ်တွေ ပေးမယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးမယ့်သူမရှိဘဲ ကျွမ်းကျင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ပြီး နည်းစနစ်တွေက အခြေခံပဲလေ သူတို့နဲ့ ငါတို့ကြားက တခြားကဏ္ဍတွေမှာ ကွာဟချက်က ပိုလို့တောင် ပိုများတယ်"

မိသားစုကြီး တစ်ခုမှ နောက်ထပ်ပညာရှင် တစ်ဦးက ဆိုလာသည်။

"အဟာရရှိတဲ့ဆန်၊ ငွေငါးဆင့်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေဖို့အတွက် နေ့တိုင်း ဆေးလုံးစားရတယ်၊ လေးကျင်လောက်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ အသားတွေကို နေ့တိုင်းစားရမယ်... မှော်ပညာကို သင်ပေးတဲ့ ဆရာရဲ့ လစဉ်လစာက ငွေ ၁၇ ချောင်း ရတယ်.. အဆောင်ဆွဲဆရာရောပဲ ငါ့မှာဆို ဖီးဖာဆရာတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ် အဲဒီငွေက သူ့တစ်သက်တာ ချမ်းသာမှုရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို သုံးဖို့ လုံလောက်တယ်..."

"နင် သူတို့ရဲ့ စာအုပ်ပုံးတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး ကူညီပေးလိုက်တာက နင့်ရဲ့အဆင့်အတန်းကို နိမ့်ချပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရှက်ရအောင် လုပ်လိုက်သလိုပဲ!"

ကိုယ်စားလှယ်လောင်း အားလုံးက ခေါင်းညိတ်သဘောတူပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ထောက်ခံနေကြသည်။

"ရွှံ့ခြေထောက်တွေ ရှီးကျင်းကို လာပေမယ့် ငါတို့နဲ့ ဘာယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ... အသိပညာ၊ တာအိုဘာသာ သူတို့က ငါတို့နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူး"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကတည်းက နံပါတ်တစ် ပညာရှင်ဖြစ်လာတဲ့ ရွှံ့ခြေထောက် ဆိုတာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး!"

ချန်ရှီ၏ မျက်နှာသည် ညိုမှိုင်းနေပြီး ဝင်တားလေ၏။

"ငါ့အဘိုးက ရွှံ့ခြေထောက်ပဲ!"

"ဘာ?"

ဘယ်သူမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားလိုက်သလိုပင်။

"ငါ့အဘိုးက ရွှံ့ခြေထောက်... ငါကလည်း ရွှံ့ခြေထောက်ပဲ... စွင်းယိရှန်း ချန်ထန်ကရော ရွှံ့ခြေထောက်လား"

စွင်းယိရှန်းသည် ဤမြင့်မြတ်သော မိသားစုက ကလေးများကို စော်ကားမိမည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း အံကြိတ်ကာ "ရွံ့ခြေထောက်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သေးသည်။

ချန်ရှီ လှည်းပေါ်မှ မတ်တပ်ထရပ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူဖျားနေပေမယ့် သူ့အသံက အားကောင်းနေသေးသည်။

"ငါတို့မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သုံးဆက်က တောင်သူလယ်သမား ရွှံ့ခြေထောက်တွေပဲ.. ဒီနှစ်မှာတော့ တောင်သူလယ်သမား ပညာရှင်က ထိပ်တန်းပညာရှင် ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ ဒီသခင်ငယ်က ပြောရဲတယ်...."