စခန်းကိုသိမ်းပိုက်

နေ့ရောညပါ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်​နေသောကြောင့် ဟုန်ယီအမြောက်သည် ရွေ့လျားရန်ခက်ခဲသဖြင့် အကောင်းဆုံးဗျူဟာမှာ ထိုနေရာတွင်သာ အနားယူရမှာ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီသည် နွားဟောက်သံကဲ့သို့ ဆူညံနေသော လေထဲတွင် လမ်းလျှောက်သွား​နေခဲ့သည်။ လေထဲက ပတ်ဝန်းကျင်ဟာ မည်းမှောင်နေတာမို့ ဦးတည်ရာကို ပြောပြဖို့ ခက်ခဲသည်။ ရံဖန်ရံခါ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးများသည် လေနဲ့အတူ ပျံသန်းလာကြပြီး အလေးချိန် ပေါင်တစ်သောင်းကျော် ရှိ​လောက်သည်။

သူသည် ထီးကို​မှီ၍ ရှေ့သို့ လျှောက်သွား၏။ ရံဖန်ရံခါ ထီးခေါင်မိုးပေါ်မှ အလင်းတန်းများ ထွက်လာပြီး သူ့အပေါ် ကျရောက်လာတော့မယ့် ကျောက်တုံးများကို ကွဲကြေသွားစေပါသည်။

ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်လေး ထွက်ပေါ်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင် ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးများက သူ့ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ လေအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသက်သွင်းနေရာ သူဖြတ်သွားတိုင်း လေမုန်တိုင်းက ရပ်သွားပြီး သူသွားနေစရာ နေရာပေါ်လာ၏။

ကောင်းကင်က မည်းမှောင်နေပြီ။ လကိုလည်း မမြင်နိုင်တာကြောင့် သူ့ဦးတည်ရာကို မဆုံးဖြတ်နိုင်တော့ချေ။ သို့သော် သူ့ဦးခေါင်းနောက်တွင်တော့ နေရောင်ခြည်က ထွန်းလင်းနေသောကြောင့် ဟွာရှရှန်ကျိုးက နေနှင့် လကို အခြေခံထားတာကြောင့် သူ၏ ဦးတည်ရာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခုက သူလှည့်သွားရင်တောင် ဟွာရှရဲ့ နေနဲ့လဟာ သူနဲ့အတူ လှည့်သွားမှာ မဟုတ်ချေ။

ချန်ရှီကို အလွန်မက်မောနေ​သော လေထဲ၌ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်ဆိုးတချို့လည်း ရှိသေးသည်။ စားသောက်ရန် ချဉ်းကပ်လာတိုင်း မျက်စိရှေ့တွင် မှုန်ဝါးဝါး ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရပြီး သေးငယ်သော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုထဲက နတ်ကွန်းထဲတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

နတ်ဆိုးအများစုသည် နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်မှ ဖယ်ထုတ်လိုက်သောအခါ နောက်နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်ရလေ၏။ ပြီးပါက လေထဲသို့ ပစ်ချခံရမည်ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်မှ ထုတ်လွှတ်သော အလင်းရောင်သည် သုံးလှမ်း သို့မဟုတ် လေးလှမ်းမျှသာ ဝေးသော နေရာကိုကာ လင်းထိန်သွားနိုင်၏။ သူ ရှေ့ကို တောက်လျှောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်တော့ အားလုံးက မည်းမှောင်နေတာချည်းပင်။

လေက အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် လေထုသည် အနက်ရောင် ဆံပင်များပေါက်လာသကဲ့သို့ အမြင်အာရုံကို အနည်းငယ် မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေသည်။

ချန်ရှီ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို အခြေခံထားတဲ့အတိုင်း ရှေးဟောင်းဘုံကျောင်းသို့ ​ပြန်ရောက်လယခဲ့သည်။ အမြောက်များရဲ့ ပစ်ခတ်မှုကြောင့် ရှေးဟောင်းဘုံကျောင်း ပြိုကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ယခုအချိန်တွင် မုန်တိုင်းအတွင်း အုတ်ခဲများနှင့် ကျောက်တုံးများကပါ လွင့်စင်သွားရာ အခြေခံအုတ်မြစ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူသည် မြေပြင်ကို အခြေခံ၍ သူ၏ ဦးတည်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီး ထူထပ်သော အမှောင်ထဲသို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လေက တအား ပြင်းလာသည်။ လေအဆောင်လက်ဖွဲ့က ပြင်းထန်သော လေပြင်းကြောင့် အကြိမ်များစွာ လွင့်ပါးသွားခဲ့ပြီး လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူသည် လေကို တွန်းလှန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်တဲ့ လူတွေက နတ်ယန္တရားစခန်းက ဟုတ်လားဆိုတာ မသိသလို ဘယ်သူ့ကို ရန်ငြိုးထားမိတယ် ဆိုတာလည်း မသိ​သေးပါဘူး။

တော်ဝင်စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ရှီးကျင်းသို့သွားမည့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ၄၀ ကျော်ရှိကြောင်း သူသိသည်။ အဲဒီလူတွေက လမ်းတစ်ဝက်မှာလည်း တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသေးသည်။

တစ်ဖက်က ဘယ်သူက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ သူတို့ ပြန်ပေးရမယ့် တန်ကြေးတော့ ရှိသေးသည်။

ည၏ ဒုတိယနှစ်ဝက်အချိန်၌ လေသည် ဟောက်လျက်ပင် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ဖုန်မှုန့်သန့်စင်သည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှေ့ဆယ်လှမ်းအကွာမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ရှီရဲ့နှလုံးသား အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အလင်းရောင်ကြောင့် ရှေ့ကလူများကို သတိမပေးမိအောင် တိတ်တဆိတ် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားလာပြီး ငြိမ်သက်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

တောက်ပသော အလင်းသည် အခြေတည်ဝိညာဉ်မှ ထုတ်လွှတ်သော အလင်းသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှ ထုတ်လွှတ်သော အလင်းရောင်ကို ပြင်းထန်သော ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် နတ်အလင်းဟုခေါ်သည်။

အခြေတည်ဝိညာဥ် နှစ်ကောင်သည် လေထဲတွင် ပျံဝဲကာ အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။ အခြေတည်ဝိညာဥ်ရဲ့ အမြင်အာရုံက ရုပ်ခန္ဓာထက် ပိုကောင်းပြီး သရဲနှင့် နတ်များကဲ့သို့ အရာများကိုပင် မြင်နိုင်သည်။ ရန်သူများ ချဉ်းကပ်လာပါက အဝေးမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုက လေထန်နေသဖြင့် အခြေတည်ဝိညာဥ်လည်း အဝေးကို မမြင်နိုင်​တော့ပေ။ ချန်ရှီသည် လေထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ့အခြေတည်ဝိညာဉ်၏ အလင်းရောင်ဖြင့် တည်နေရာကို ပတ်ကြည့်နေသည်။

အနက်ရောင် အကျီဝတ်ထားသော လူနှစ်ယောက်သည် အနီရောင်အမြောက်ကြီး နံဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ အရပ်မြင့်မြင့် လူတစ်ဦးထက် ပို​မြင့်သော အလံတစ်ခုလည်း ပါ၏။ အလံ၏ နဖူးစည်းစာတန်းကို ရွှေရောင်အထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် အဆောင်စာလုံးကို ချည်ထိုးထားသည်။ ဤနေရာက မကောင်းတဲ့လေကို ပြုပြင်​ပေးဖို့ သုံးတဲ့ အ​ဆောင်လက်နက် ဖြစ်ပေမည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချန်ရှီ၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင်တို့ ပေါင်းစပ်ဖန်တီးထားသော လေအား ပြုပြင်ပေးသည့် အဆောင်စာလုံး ဆယ်ဆကျော် အပိုင်းပိုင်းအထိ လွင့်စင်သွားသော်လည်း ဤလေကို ပြုပြင်သည့် အလံ၏ စွမ်းအားသည် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် သန့်စင်ထားတာ ထင်ရှားပါသည်။

အနက်ရောင် ၀တ်စုံဝတ် အမျိုးသား နှစ်ဦးသည် မီးသွေးမီးဖုတ် နှင့် မုန့်ကင် ဆိုင်းဘုတ်အောက်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ မုန့်များကို နှစ်ခြမ်းခွဲ၍ အကိုင်းအခက်များဖြင့် ဂျုံအမွှေးအကြိုင်များ ညိုလာသည်အထိ မီးပေါ်တွင် ကင်​နေကြသည်။

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကတော့ ခြေလေးချောင်း ကျောက်ငှက်တစ်ကောင်ကို အရေခွံခွာနေ၏။ ငှက်ကြီးသည် အလွန်ကြီးသော်လည်း အများစုမှာ ကျောက်ခဲဖြစ်နေတာကြောင့် ဒီအတိုင်း မစားနိုင်ပေ။ စားလို့ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက နှလုံးသားနဲ့နီးတဲ့ အသားတစ်ပိုင်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် အရသာက အရမ်းကောင်းလေသည်။

ကျန်တစ်ဦးမှာ ဆံပင်နီနှင့် မျက်လုံးအပြာရောင် ဥရောပနိုင်ငံသား ဖြစ်သည်။ နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေဖို့ တာဝန်ယူရမှာမို့ အိပ်မပျော်သွားသေးချေ။

သူတို့ဘေးမှာ လှည်းတစ်စီး ရှိပြီး ၎င်းပေါ်၌ လူကြီးငါးယောက် အိပ်နေကြသည်။

ဒီအနီရောင်အမြောက်ကြီးအတွက် သူတို့အားလုံး တာဝန်ယူထားတာ ဖြစ်ပေမည်။ သူတို့ဘေးက လှည်းကို အရန်အဖြစ်သုံးထားတာ ဖြစ်နိုင်ကာ တစ်စီးပျက်ရင် နောက်တစ်စီး ရှိလာလိမ့်မည်။

အနီရောင်အမြောက်ကို ထိန်းသိမ်းရန် လူ ခုနစ်ဦး လိုအပ်သည်။ တစ်ဦးမှာ စည်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် တာဝန်ရှိသည်၊ တစ်ဦးမှာ ကျည်ဆန်များတင်ရန် တာဝန်ရှိသည်၊ တစ်ဦးမှာ ချိန်ညှိရန် တာဝန်ရှိသည်၊ တစ်ဦးမှာ ဆေးဆရာ၊ တစ်ဦးက ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာနှင့် သေနတ်မှုန့်ကို ပြင်ဆင်ရန် တာဝန်ရှိသည်၊ တစ်ဦးမှာ အဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာ၊ တစ်ယောက်က ရထားထိန်း၊ နောက်တစ်ယောက်မှာ လေလမ်းကြောင်းနှင့် ရန်သူ၏ အနေအထားကို အဆုံးအဖြတ်ပေးသော လေကို လေ့လာသူဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤလူခုနစ်ယောက်သည် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် အဝေးတိုက်ခိုက်မှုများကို ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး ရန်သူများရောက်လာသည့်အခါ တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် မှော်စွမ်းအင်နှင့် လက်နက်များကို အသုံးပြုနိုင်သည်။

အမြောက်များကို မကြာခဏ ခြားထားရပြီး အမြောက်နှစ်စင်းကြား အကွာအဝေးမှာ ပေတစ်ရာ ဖြစ်သည်။ တစ်ရှိန်ထိုး ဖမ်းမိခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် အတူတကွ မစုဝေးထားခဲ့ကြချေ။

ချန်ရှီနှင့် အခြားသူများကို ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်နေသော အမြောက်တပ်သည် ရုတ်တရက် လေပြင်း တိုက်ခတ်သွားသဖြင့် စုရုံး၍ စခန်းချနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ လေထဲမှာ စခန်းချပြီး တစ်ညလုံး အိပ်မလို့ပြင်ထားပုံပင်။

"မင်းတို့ တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်... ညဉ့်နက်မှ ဘာမှမစားလို့ မရဘူးလား"

လှည်းပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ထထိုင်ပြီး :"မင်းတို့ မုန့်ပေါင်းကို အရသာရှိအောင် ဖုတ်နေမှတော့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် အိပ်ပျော်နိုင်တော့မှာလဲ"

ဥရောပသားတွေက ရယ်ကာ: "ညဉ့်နက်နေပြီလေ... မစားဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စောင့်နေနိုင်မှာလဲ ဗိုက်ဆာရင် ဆင်းလာပြီး တစ်ခုခုစားစမ်းပါ"

ထိုလူလည်း လှည်းပေါ်က ဆင်းပြီး ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်ပါ၏။

“ဒါဆိုလည် တစ်ခုခု စားကြတာပေါ့”

ထိုအချိန်တွင် လှည်းဘေးမှ တွားသွားနေသော အနက်ရောင် ခွေးကလေးသည် ရုတ်တရက် နားရွက်ကလေး ထောင်လာကာ အပြင်သို့ ကြည့်ရန် ဦးခေါင်းကို မြှောက်ရင်း တစ်ချက် ဟောင်လေသည်။

သုံးယောက်လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ အသီးသီး နတ်ကွန်းများကို စတင်ဖွင့်လှစ်ကာ ၎င်းတို့၏ အခြေတည် ဝိညာဉ်များကို ထုတ်ပြီး ပြင်ဆင်ကြသည်။

ဥရောပသားသည် ကျည်ဆန်နှစ်တောင့်ကိုပင် အချိန်မရွေးပစ်ထုတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လှည်းပေါ်ရှိ လူလေးယောက်ကလည်း နိုးလာပြီး သတိရှိစွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။

လေထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ အရိပ်တစ်ခုက လေထဲမှာ ယောင်ဝါးဝါး ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဥရောပအမျိုးသားက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ ဆိုလေသည်။

"အဲဒါ နတ်ဆိုး... လန့်သွားတာပဲ... ညသန်းခေါင်ကြီးမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကများ လေထဲကနေ ထွက်လာပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်တော့မယ်လို့ ထင်နေတာ... စိတ်မပူပါနဲ့ နတ်ဆိုးကတော့ ဝင်လို့မရဘူး"

လူတိုင်း နိုးလာရသဖြင့် တစ်ယောက်က ငေါက်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား...ခွေး! မင်းလည်း အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ လူတွေ နိုးသွားအောင် လုပ်မနေနဲ့"

ပိန်လှီသော ခွေးလေးသည် လှည်းအောက်၌သာ လှဲလျောင်းနေပြီး မဟောင်ဝံ့တော့ပေ။

"ကဲ နိုးလာပြီဆိုမှတော့ အားလုံး ဆင်းပြီး အတူတူစားရအောင်!"

ဥရောပသားက အကြံပြုခဲ့သည်။ ကျန်တဲ့ လူသုံးယောက်လည်း လှည်းပေါ်ကနေ ဆင်းလာသည်။ ကျန်တစ်ယောက်က အရမ်းအိပ်ငိုက်နေတဲ့အတွက် လှည်းကြမ်းပြင်မှာပဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ​ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါ၏။

"ရှီမောက်... မင်းစားမလား မစားဘူးလား"

တစ်ယောက်ယောက်က လှည်းပေါ်ကလူကို လှမ်းမေးလေသည်။ သို့သော် လှည်းပေါ်ကလူက တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်ရင်း ဆက်အိပ်နေလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ရှုပ်ပွပွနဲ့ ငါတို့အဝတ်အစားတွေတောင် ပြောင်းလိုက်ရတယ်... ငါတို့နဲ့ ဆက်ဆံရမယ့်လူက ဘယ်သူလဲ" ဥရောပသားက မေး၏။

"လောင်ထန်.... မေးခွန်းတွေ မေးနေတာကို ရပ်လိုက်"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မီးဖုတ်ထားသော ပေါင်မုန့်ကို ကိုက်ကာ ပြောလာသည်။

"ငါတို့လုပ်နေတာက ခေါင်းဖြတ်စီးပွားရေးပဲ... ငါတို့က စာသင်သားကို သတ်ပစ်ရမှာ ဟီးဟီး ငါတို့က လူမှားပြီး လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို သတ်မိသွားပြီ... ဒီကိစ္စက ရှင်းသွားရင်တော့ တစ်မိသားစုလုံး သေဒဏ်ပေးခံရလိမ့်မယ်!"

လောင်ထန်က ပြုံးပြီးပြော၏။

"မျိုးရိုးချန်လို့ ခေါ်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို သတ်ချင်နေတာလို့ ငါကြားတယ်... သူ့ကို သတ်ဖို့ ငါတို့ကို ဘာလို့ ဒီလောက် စည်းရုံးခဲ့တာလဲ ကြည့်! သခင်ကြီးချောင်ကတောင် စည်းရုံးခဲ့တာနော်... လူကြီးမင်းချောင်က နတ်ယန္တရားစခန်းက ကျင်းဟုန်ရိရဲ့ ရာထူးကို သိမ်းပိုက်တော့မှာ ..."

"ထန်မူ... စကားရပ်လိုက်တော့!"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် မျက်နှာ မည်းမှောင်လာပြီး : "သေစေနိုင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ မင်းသိတာနည်းလေလေ လုံခြုံလေလေပဲ... ငါတို့က ကိုယ့်အလုပ်ပဲ လုပ်နေတာ ဘာကြောင့်လဲလို့ မမေးနဲ့ အထက်လူကြီးတွေက ငါတို့ကို သတ်ဖို့ပြောရင် ငါတို့ သတ်ပစ်ရမှာပဲ"

ဥရောပအမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ရင်း ကင်ထားတဲ့ အသားတစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ... လတ်ဆတ်တယ်!"

လေထဲမှာ ပိန်ပိန်ပါးပါး အသွင်အပြင်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ချိန်မှာတော့ နောက်တစ်ကိုက် ထပ်စားတော့မည်။

"ဒီနတ်ဆိုးက ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ..."

စကားမဆုံးခင်မှာ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး အသွင်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး သူတို့ရှေ့မှာ ပေါ်လာ၏။ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုသည် ရေမျဥ်းတစ်ခုသဖွယ် လျင်မြန်စွာ ပျံဝဲကာ အချင်းဝက် နှစ်မီတာရှိသော ဧရိယာတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သွေးတစ်စက်က ဥရောပသားရဲ့ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။

ဥရောပသားသည် အံ့အားသင့်စွာ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်လှီသော ရုပ်သွင်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုလူသည် ပိန်ပိန် အရပ်ရှည်ရှည် မဟုတ်တဲ့အပြင် သူတို့လောက်တောင် အရပ်မရှည်တဲ့ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်လေးပင်။ သို့သော်လည်း ထိုသူသည် သူ့ထက်များစွာမြင့်သော ခေါင်မိုးထီးကို မှီနေ၏။ ဒါကြောင့် သူသည် လေထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းသာ။

ဤမျက်နှာကို သူ မှတ်မိပါ၏။ မျိုးရိုး ချန်နဲ့ စာပေ ပညာရှင်ဖြစ်ကာ သူ့အထက်လူကြီးက သူတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်စေချင်ခဲ့သူပင်။

"ဒီလိုလေထန်တဲ့ညမှာ သူဒီကိုဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"

ဒါကို သူတွေးနေတုန်းမှာပဲ မီးဘေးနားက လူရုပ်တွေ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ဥရောပတိုက်သား လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့အပေါင်းအဖော်များ၏ ရင်ဘတ်များကို ထက်ရှသော ဓားဖြင့် ထိုးသွားတာကြောင့် နှလုံးကွဲကာ သေဆုံးသွားကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ လှည်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်တော့ အိပ်ပျော်နေသော ရှီမောက်ကို ဓားထက်ထက်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ထိုးဖောက်သွားပါပြီ။

ရုတ်​တရက်​ သူ့ရင်​ဘတ်ထဲမှာ ပြင်းထန်​တဲ့ နာကျင်​မှုကို ခံစားလိုက်​ရ၏။ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရင်ဘတ်မှာလည်း ဓားအမှတ်အသား တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်!"

သူသည် သူ၏ အခြေတည်ဝိညာဉ်ကို လူငယ်ကို ထိုးဖောက်ပစ်ရန် အသက်သွင်းခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လူဦးခေါင်းအရွယ်အစားရှိ ကျည်ဆံနှစ်တောင့်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းကိုင်ကာ ထည့်တော့မည်။

သူ၏ အခြေတည်ဝိညာဉ်သည် လူငယ်လေးနှင့် မနီးကပ်နိုင်မီ ဟွာကိုက်ထီးက လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ခမျာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေပြီး သူ့မျက်နှာကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလာသည်။

"စာသင်သားချန်... ငါနဲ့လိုက်ခဲ့တော့!"

ကျည်နှစ်စင်း တိုက်မိတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် ကျည်ဆန်များကို လူငယ်က ဖယ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ ဥရောပသားလည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

ချန်ရှီ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အခြားသော ကျည်များကို ကောက်ယူပြီး သူ၏ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲ ပစ်ထည့်ထားလိုက်သည်။

"မယ်မယ်ရှစ်ကျီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထျန်းကျီးကို စောင့်ကြည့်ထားပေးပါဦး... ဒီကျည်တွေ မပေါက်ကွဲသွားစေနဲ့"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီလည်း တုံ့ပြန်ပြီး အခြားနတ်ကွန်းတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနတ်ကွန်းထဲတွင််မူ အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးသည် သူမကို ကျောခိုင်းကာ အရူးတစ်ယောက်လို စကား​တွေ ပြောနေသည်။

"ဦးခေါင်းကြီး နတ်ဆိုးက ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မတိုက်နိုင်လောက်အောင် သန်မာတယ်... သူအိပ်နေတဲ့အချိန်မှာ လည်ပင်းကို ညှစ်ပြီး ခေါင်းကို လိမ်ပစ်လိုက်မယ်.....မရဘူး.... မလုပ်နိုင်ဘူး!"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီကလည်း သတိရှိနေသည်။ ဤအရူးသည် ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ကတည်းက မိုက်မဲပြီး မှိန်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် များစွာကောင်းမွန်လာပြီး တစ်နေ့လျှင် တစ်နာရီခန့်သာ နိုးနေနိုင်သည်။

ဟိုးအရင်တုန်းက တစ်နေ့ကို အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းစာသာ နိုးနေခဲ့၏။ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူက ရူးသွားပြန်သည်။

ချန်ရှီက ကျည်ဆံအားလုံးကို ဘုံကျောင်းငယ်ထဲသို့ လွှတ်ချလိုက်ပြီး အောက်ကိုငုံ့ကာ လှည်းအောက်၌ လဲလျောင်းနေသော ပိန်ပိန်ခွေးနက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး​ပြလိုက်သည်။ ခွေးနက်သည် နိမ့်ကျသော ဟောင်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏အမြီးကို ကုပ်ကာ လှည်းအောက်သို့ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ အတွက် မင်းရဲ့အသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်.."

ချန်ရှီ အနည်းငယ်ပြုံးကာ လေပြင်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူက အလင်းရောင်​နောက်ကို လိုက်ကာ လေထဲက အခြားစခန်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွား​လေသည်။

ပုန်းကွယ်နေသော အန္တရာယ်များကို မထားဘဲ အခြားစခန်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှင်းထုတ်ရန် ဤညနှင့် လေပြင်းများကို အခွင့်ကောင်းယူရပေမည်။

"လူကြီးမင်းချောင်? အနတ္တသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်... လူကြီးမင်း စွင်းယိရှန်းက ကျည်ဆံတစ်တောင့်နဲ့ ထိတွေ့ပြီး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားတယ်... ကျည်ဆံ ဘယ်နှစ်တောင့်လောက်ကို လူကြီးမင်းချောင် ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲ မေးချင်မိသား...."

ချောင်ချူထင်သည် နတ်ယန္တရားစခန်းက လက်ဝဲကင်းလှည့်မှူးဖြစ်ပြီး သူ၏ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် လူသုံးလေးရာ ရှိသည်။

သူသည် အလွန်အလုပ် ကြိုးစားသူဖြစ်ပြီး ယင်ကျိုးရှိ မိသားစုငယ်လေးမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ နတ်သန့်စင်ခြင်းဘုံ အထိ ကျင့်ကြံနိုင်တာက မှတ်သားဖွယ် ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှီးကျင်းတွင် ထိုသို့သော လူများစွာရှိသည်။

နတ်သန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်မှ လူတစ်ဦးကို မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုထဲတွင် ထားရှိမည်ဆိုပါက သူသည် ဒေသတစ်ခုသို့ သွားကာ ထိုဒေသကို စောင့်ရှောက်ရန် အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် ရှီးကျင်းတွင်မူ သူသည် နတ်ယန္တရားစခန်း၏ တပ်မှူးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

နတ်ယန္တရားစခန်းသည် ဘုရင်ကျန်း၏ အမိန့်ကို နာခံသော စခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး လက်နက်များကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ နတ်ဘုရားများကို သတ်နိုင်ပြီး မနာခံသူအားလုံးကို အပြစ်ပေးနိုင်သည်။

သို့သော် ဘုရင်ကျန်း မရှိတော့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းခြောက်ထောင်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။​ တော်ဝင်အာဏာသည် ကာလအတန်ကြာကတည်းက ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး အစိုးရအဖွဲ့ကသာ အာဏာရကာ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

နတ်ယန္တရားစခန်းကလည်း ကျဆင်းသွားပြီး စွမ်းအားများစွာ မရှိသောကြောင့် ၎င်း၏အာဏာကို အလွဲသုံးစား မပြုနိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စခန်းမှ စစ်အရာရှိ ကျင်းဟုန်ရိသည် အရည်အချင်း မပြည့်မီဘဲ ရှောင်ဝမ်စွင်းကို အကြိမ်ကြိမ် လွတ်မြောက်သွားကြောင်း ကောလာဟလကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ အထက်အရာရှိများက သူမအား စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် စီစဉ်နေသောကြောင့် စစ်ဘက်အရာရှိရာထူး လစ်လပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို အရေးယူပေးဖို့ တောင်းဆိုတဲ့သူက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကပါပဲ။ အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ထားသရွေ့ ကျင်းဟုန်ရိ ဆင်းလာတဲ့အခါ စစ်အရာရှိ ရာထူးကို တက်ရမယ့် အချိန်ပဲလို့ ပြောခဲ့ပါ၏။

သို့သော်လည်း ချန်ရှီကို ဖယ်ထုတ်ရာတွင် ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ ချန်ရှီကို ကာကွယ်နေသော လူကြီးမင်း စွင်းယိရှန်း ရှိ​နေသည်။

စွင်းယိရှန်းကို သူတော်တော် ကြောက်နေပေမယ့် ဒါက ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေး တစ်ခုဆိုတာ သိတာကြောင့် ဒါကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်။

သူ့လိုပဲ စွင်းယိရှန်းက အရည်အချင်းရှိသော်လည်း အသိအမှတ်မပြုပေ။ သူသည် ကွမ်ဟွေ့သိုလှောင်ရုံတွင် သံတမန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး နဝမအဆင့် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံမှုမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားခဲ့ပြီး နတ်သန့်စင်ခြင်းဘုံ သို့မဟုတ် အနတ္တသန့်စင်နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ။

ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပါက သူသည် စွင်းယိရှန်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမယ့် နတ်ယန္တရားစခန်းက လူတွေကို သတ်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်း မပြုခဲ့ဘဲ အမြောက်တွေနဲ့သာ ပစ်ခတ်ခဲ့ပါ၏။ ဗုံးသည် ပစ်မှတ်ကို မသတ်မိပါက ဆေးပမာဏကို တိုးမြှင့်ရမည်။

"လူကြီးမင်းစွင်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားတယ်... မိုးသောက်ပြီးရင် အလောင်းကောက်ကြမယ်... စာမေးပွဲဖြေဆိုမယ့် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေ ထိသွားတာတော့ သနားစရာပဲ"

ချောင်ချူထင် သက်ပြင်းချကာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး တဲထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူသည် စစ်သူ​ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အာဏာအချို့ရှိသောကြောင့် သူသည် ကိုယ်ပိုင်စစ်သားများနှင့်အတူ တဲတစ်လုံးကို တည်ထားခဲ့သည်။

တဲအပြင်ဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့များက လေပြုပြင်ခြင်း၊ မီးရှောင်ခြင်းများ၊ ရေရှောင်ခြင်း နှင့် လျှပ်စီးကြောင်းများကို ရှောင်ခြင်း စသဖြင့်။ အပြင်ဘက်တွင် လှည်းခြောက်စီးနှင့် အမြောက်ကြီးသုံးစင်း ရပ်ထားရပြီး အမြောက်များပေါ်တွင် ပစ္စည်းများစွာ ပါရှိသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူလေးဆယ်ကျော်ရှိပြီး ညဘက်တွင် တဲအပြင်ဘက်တွင် ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည်များရှိသည်။ တစ်ဖွဲ့မှာ လူနှစ်ယောက်၊ သုံးဖွဲ့ဖြစ်ကာ လူသိပ်မများချေ။ သူ့ကို ဝင်တိုက်ခိုက်ဖို့ကတော့ ခက်ပါလိမ့်မည်။

တဲကြီး၏ရှေ့တွင် အဝါရောင် မြေခွန်အားခန္ဓာကျင့်စဥ် ကျင့်ထားသော အစောင့် နှစ်ယောက်ရှိပြီး ဘယ်တစ်ယောက်၊ ညာဘက်တွင် တစ်ယောက်က တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားသည်။

ချောင်ချူထင် အလွန်ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ လေက ပြင်းနေသေးတာတာကြောင့် ဒီညတော့ ဘာမှ အလုပ်မဖြစ်လောက်တော့ချေ။ အားလုံးက လေရပ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ရတော့မည်။

"​လေ​တွေရပ်​သွားရင်​ ငါ့ကို​ခေါ်လိုက်​!"

အမိန့်ပေးကာ အနားယူရန် တဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စစ်သားတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် လာနှိုးလေ၏။

"လူကြီးမင်း လေရပ်သွားပါပြီ!"

ချောင်ချူထင် နိုးလာပြီး သပ်ရပ်စွာ ၀တ်ဆင်ကာ တဲထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်မှာတော့ ညဘက်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် ကောင်းကင်က ကြည်လင်နေပြီး လသည်လည်း ကောင်းကင်၏ မြောက်ဘက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။

လေ ရပ်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်က ထူးထူးခြားခြား ကြည်လင်လာကာ ဖုန်မှုန့်တွေက တစ်ခဏအတွင်း လွင့်သွားသလိုပဲ။ အကယ်၍ လူတစ်ဦး၏ အမြင်အာရုံသည် ကောင်းမွန်လုံလောက်ပါက ပြင်ပအာကာသမှ ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရား၏ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးများ အနီးရှိ အရေပြား အသွင်အပြင်ကိုပင် ယောင်ဝါးဝါးမြင်နိုင်သည်။

"အခြားစစ်သားတွေကို နှိုးလိုက်! သူခိုးတွေကို လိုက်ရှာဖို့ ထွက်ရမယ်!"

ချောင်ချူထင် အမိန့်ပေးလိုက်တာနဲ့ လူတွေက ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာကြသည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ စစ်သည်တစ်ယောက်က တစ်ခုခုကြောင့် ချော်လဲသွားခဲ့သည်။

"ကျည်တွေ ဘယ်​က ရောက်လာတာလဲ... ကျည်ဆန်တွေ အများကြီးပဲ လူကြီးမင်း! လူကြီးမင်း!"

"ကျွန်​တော်တို့ စခန်းတဝိုက်မှာ အမြောက်ကျည်တွေ!"

ချောင်ချူထင်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး "နေရာတိုင်းမှာလား"

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြီးက တောက်ပနေပြီး လူဦးခေါင်းအရွယ်ရှိ ကျည်ဆန်တစ်လက်သည် မီးတောက်တောက်တစ်ခုအား ဆွဲယူကာ ဤဘက်သို့ ဖောက်ခွဲလာပေ၏။

"မကောင်းတော့ဘူး!"

ချောင်ချူထင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သူ့နတ်ဝိညာဉ်ကို ဖိတ်ခေါ်ကာ တာအိုဘုံကို အသက်သွင်းကာ မိမိကိုယ်ကို ချက်ချင်း ကာကွယ်ထာစခဲ့သည်။

ဗုန်း!

ကျည်များသည် သူ၏ တာအိုဘုံကို မထိဘဲ စခန်းအပြင်ဘက်ရှိ အခြားကျည်များကိုသာ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

"သေနာကောင်!"

ချောင်ချူထင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်​တော့ဘဲ နတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ပြီး နတ်ဝိညာဉ်ကို စောင့်ရှောက်လိုက်ရင် အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း နှစ်ခု ကျန်သေးသည်။ တစ်ခုသည် တခြား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန်နဲ့ နောက်တစ်ခုမှာ လူဝင်စားရန် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ် အသက်ရှင်နေသရွေ့ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကျည်များ ပေါက်ကွဲပြီး လျှပ်စီးလက်ကာ မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးတောက်များရဲ့ အရှိန်ကလည်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကို ဖုံးအုပ်ပစ်လေသည်။

အဝေးမှာတော့ ချန်ရှီက အနီရောင်အမြောက်ကြီးဘေးမှာ ရပ်နေရင်း တစ်ဖက် မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်ကာ ခေါင်းခါနေခဲ့သည်။ သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့လည်း ရေရွတ်နေ​သေး၏။

"လတ်စသတ်တော့ ခင်ဗျားလည်း မလုပ်နိုင်ဘူးကိုး"