မနက်ခင်းသတင်း

မိုးကြိုးငါးလုံး အဆောင်လက်ဖွဲ့ရဲ့ တန်ခိုးက အလွန်ပြင်းထန်ပါသည်။ ဟုန်ယီအမြောက်မှ ကျည်ဆန်များ မရောက်လာမီတွင် မိုးကြိုးငါးလုံး အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ စွမ်းအားသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်များကိုပင် လွှမ်းမိုးနေပြီဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးငါးလုံးသည် ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ ရေ၊ နဂါးနှင့် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။

မိုးခြိမ်းသံသည် ကောင်းကင် နတ်ဘုရားထံမှ လာသည်၊ မြေကြီးမိုးခြိမ်းသံသည် မြေနတ်ဘုရားမှ ဆင်းသက်သည်၊ ​ရေမိုးခြိမ်းသံသည် ရေနတ်ဘုရားထံမှ လာသည်၊ နဂါးမိုးခြိမ်းသံသည် နဂါးနတ်ဘုရားထံမှ ဆင်းသက်လာပြီး လူ့အသိုင်းအဝိုင်း၏ အမိန့်သည် တောနတ်ဘုရား၏ တန်ခိုးနှင့် မြက်နတ်ဘုရားတို့မှ ဆင်းသက်လာသည်။

မိုးကြိုးငါးလုံး အဆောင်လက်ဖွဲ့သည် နတ်ဘုရားငါးပါး၏ နတ်တန်ခိုးကို ချေးယူပြီး မိုးကြိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသည်။ လက်ချောင်းများနှင့် လက်ဖဝါးကြားတွင် သုံးပါက မိုးကြိုးလက်ဝါး သို့မဟုတ် မိုးကြိုးငါးခု ဖြစ်လာမည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် အသုံးပြုသောအခါ ၎င်းသည် မဟာမိုးကြိုးငါးခု အဆောင်လက်ဖွဲ့ စွမ်းအင် ဖြစ်လာသည်။

ကောင်းကင်မှ ပစ်လွှတ်သော ဟုန်ယီအမြောက်က ကျည်များသည် ကြီးမားသော မိုးကြိုးငါးခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မိုးကြိုးငါးခုက ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားမှ နတ်တန်ခိုးကို ချိတ်ဆက်ပေးကာ ကျည်များပတ်ပတ်လည်တွင် အလွန်တောက်ပသော အဆောင်စာလုံး ပုံစံများ အဖြစ် ဖန်တီးထားလိုက်သည်။

ချန်ရှီ အပါအဝင် အဆိုပါ စာသင်သားများသည် ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းထန်သော ထုံကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။ ဒါက ရေမိုးကြိုးတွေရဲ့ သက်ရောက်မှုပါပဲ။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရေတွေက အငွေ့ပျံ၊ ဆွေးမြေ့ပြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့မလို ခံစားနေရခြင်းပင်။

စာသင်သား တချို့က ကျင့်ကြံမှု အားနည်းကြသဖြင့် အားနည်းပြီး မီးပုံးပျံများလို ဖောင်းကားလာသည်။ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်တွင်း မူမမှန်မှုများကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးများကို စုစည်းထားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ဆံပင်များက ပျော့ပျောင်းလာပြီး ကောင်းကင်ဆီသို့ လွင့်မျောသွားကြသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ချိတ်ဆက်ထားသော လျှပ်စီးကြောင်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခြေဖဝါးတွေဆီကလည်း တုန်ယင်နေသော ခံစားမှုတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြေမြှုပ်မိုင်းများနှင့် မိုးခြိမ်းသံများ လာနေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်များ တုန်လှုပ်သွားကာ နားထဲတွင် နဂါးဟောက်သံတစ်သံ ရှိနေသဖြင့် မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။ ဒါကတော့ နဂါးမိုးခြိမ်းသံရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုပါပဲ။

ပျက်စီးနေသော ရှေးဟောင်းဘုံကျောင်းကြီး၏ အနောက်ဘက်ရှိ အမွှေးတိုင်နံ့များ ရုတ်တရက်ပြင်းထန်လာသည်။ မိုးခြိမ်းသံငါးခု မပေါက်ကွဲခင်မှာပင် သူတို့သည် အလွန်တရာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော ကျည်ဆန်များသည် မီးတောက်များကို ဆွဲငင်ကာလာနေပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ပေါက်ကွဲနေသည်။ သူတို့ဆီသို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဗုံးကြဲနေတာကို လူတိုင်း တွေ့မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ လွတ်မြောက်ရန် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးငါးလုံး အဆောင်လက်ဖွဲ့က အမြည်းစားစရာ တစ်ခုသာဖြစ်သည်။ ကျည်ဆန် မြေကြီးပေါ် ကျရောက်သည့်အချိန်တွင် အမှန်တကယ် ပေါက်ကွဲကာ မီးလောင်လိမ့်မည်။ ကိုးယန်မိုးကြိုးနှင့် မီးသည် မိုးကြိုးငါးလုံးဖြင့် လိုက်ပါလာမည် ဖြစ်သဖြင့် အရာအားလုံးကို ရိုက်ချိုး၊ ဖြိုချကာ ဖျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

ပညာရှင်တစ်ဦးက အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး သူ့​ကိုယ်ပိုင် ရွှေအမြုတေကို ပြန်သိမ်းလိုက်ချင်ပေမယ့် ရုတ်တရက် လျှပ်စီးလတ်လိုက်တာနဲ့ ရွှေအမြုတေက ပြာဖြစ်သွားသည်။ ထိုလူငယ်မှာ မြေပေါ်လဲကျပြီးနောက် အသံတောင် မထွက်ဘဲ သေဆုံးသွား၏။

ဒါကိုမြင်တော့ တခြားသူတွေလည်း ထိတ်လန့်ပြီး သူတို့ရဲ့ ရွှေအမြုတေကို မထုတ်ဝံ့ကြတော့ချေ။

ထိုစဥ် ချန်ရှီသည် ဟွာကိုက်ထီးကို လေထဲသို့ ပျံဝဲသွား​စေပြီး လေထဲတွင် လှည့်ပတ်ကာ ဧရိယာကြီးတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ လွှမ်းခြံကြာ မိုးခြိမ်းသံငါးခု၏ စွမ်းအားကို အကာအကွယ် ပေးလိုက်သည်။

ချန်ရှီ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"အခု မင်းတို့ရဲ့ ရွှေအမြုတေနဲ့ အခြေတည်ဝိညာဥ်တွေကို ထုတ်လို့ရပြီ!"

စွင်းယိရှန်းလည်း သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ဆယ်ပေမြင့်သော နတ်ဝိညာဉ်က သူ၏ဓားစွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ဓားစွမ်းအင်က ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ကျည်ဆန်တွေကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ပါ၏။

စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့် အခြားပညာရှင်များကလည်း သူတို့၏ ရွှေအမြုတေနဲ့ အခြေတည်ဝိညာဉ်များကို ထုတ်လိုက်ကြသော်လည်း အများစုမှာ ရွှေအမြုတေများသာ ဖြစ်ကာ တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးကသာ အခြေတည်ဝိညာဥ် အဖြစ် မွေးမြူနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဟွာကိုက်ထီး၏ ကာကွယ်မှုဖြင့် မိုးကြိုးငါးလုံးက ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေတော့ပါ။ လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြသော်လည်း ကျည်များကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက်မူ ကျစ်ဝူရှဲ့သတ်ဓားကိုသာ သုံးနိုင်ကြသည်။

သို့သော် လူတိုင်းရဲ့ ဓားစွမ်းအင်များဟာ ဟွာကိုက်ထီး လွှမ်းခြုံမှုမှ ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မိုးခြိမ်းသံငါးခုကြောင့် ကွဲအက်သွားသည်။ ဓားစွမ်းအင်များဟာ ဟွာကိုက်ထီး လွှမ်းခြုံမှုမှ လုံးဝ မပျံသန်းနိုင်ပေ။

နတ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသည့် စွင်းယိရှန်းလို မဟာဆရာကြီးတစ်ဦးအတွက်ပင် ဓားစွမ်းအင်သည် အလွန်အမင်း အားကောင်းနေသော်လည်း ကျည်ဆန်များကို မထိမီအထိ ကြောက်စရာကောင်းသော မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးများကြောင့် အများစုမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျည်ကို ထိမှန်သော ဓားစွမ်းအင်များစွာက ရှိနေဆဲဖြစ်လို့ ကျည်က လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ မီးတောက်နဲ့ မိုးကြိုးပစ်ချက်များက လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ဧရိယာဧကများစွာကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ထို့နောက် မိုးခြိမ်းသံသည် တလိမ့်လိမ့်၊ တလိမ့်လိမ့်ဖြင့် ကျယ်လောင်လာသည်။

လူတိုင်းသည် မိုးခြိမ်းသံကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ထုံကျင်လာကာ ဝိညာဉ်များပင် တုန်လှုပ်သွားသလို ခံစားလာခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များသည် မူလဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် နာမ်ဝိညာဉ်ခုနစ်ပါး ကွဲသွားကာ လမ်းကြောင်း အမျိုးမျိုးသို့ ပျံသန်းသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

စွင်းယိရှန်းလည်း အဆင်မပြေနေချေ။ သူသည် ကျည်ဆန်ကို တားဆီးရန် စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု​နေခဲ့သော်လည်း ကျည်ရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ဒဏ်ရာဟောင်းများ ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့သည်။

မိုးခြိမ်းသံက သူ့ဒဏ်ရာဟောင်းကို တုန်ခါစေပြီး ကွဲထွက်လုမတတ်။

ဆေးပညာရှင်ပြီး စွင်းစီးမြောင်၏ တီထွင်မှုကြီးသည် နတ်ဘုရားများကို သတ်ရန်နှင့် နတ်ဆိုးများကို သုတ်သင်နိုင်မည့် အစွမ်းထက် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လူသားများအပေါ် ပို၍ပင် ထိရောက်​ပေသည်။ ကျင့်ကြံမှု ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်နေပါစေ အမြောက်ကျည်ကို မခံနိုင်ပါ။

စွင်းယိရှန်း သူ့ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်​သေးပေ။ သူ့လက်များကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လက်ဆယ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ကျန်ကျည်ဆန်များကို ထိတွေ့ရန် အမြီးကို ဖြန့်ထားသော ဒေါင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဓားစွမ်းအင်များက လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။

သူ့နယ်ပယ်က မြင့်မားသဖြင့် သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေက အလွန်လျင်မြန်ရာ အမြောက်ကျည်များပင် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပဲ သူတို့နဲ့ ပေရာနဲ့ချီ ဝေးကွာနေသော နေရာက နောက်ထပ် ကျည်တစ်စင်းက ထိမှန်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပါ၏။ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မီးလှိုင်းများသည် ကမ္ဘာမြေကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ သဲများနှင့် ကျောက်စရစ်များကို အရည်ပျော်သွားစေခဲ့သည်။

စွင်းယိရှန်း လက်ပေါ်ရှိ အသွေးအသားတို့သည် အခွံခွာပြီး သူ့အရိုးများတောင် ပေါ်နေပါပြီ။ သူ့ဒဏ်ရာတွေက ပေါက်ကွဲသွားပေမယ့် ကျန်ရှိနေတဲ့ ကျည်ဆန်တွေကို ထိတွေ့ဖို့ ဓားစွမ်းအင်တွေ စုဆောင်းနေဆဲ။

ကျည်ဆန်များက လေထဲတွင် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသည်။ နောက်ဆုံး ကျည်ဆန်က သူတို့ရှေ့ကို ထိတော့မည်။ စွင်းယိရှန်းသည် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ခံနေရတာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့သွေးများလည်း ဆူပွက်လာသည်။ ကျည်ဆန်ကို တားဆီးရန် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့​ပြီ။ သူသည် သွားများကို အံကြိတ်ကာ ကျည်ဆန်ကို ခုခံရန် သူ၏ တာအိုနတ်ဝိညာဥ်ကို သုံးဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

"တာအိုဘုံတောင်မှ ဒီပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ ကျည်ရဲ့ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မချေဖျက်နိုင်ဘူး! ရှိနေတဲ့ လူတွေအားလုံးထဲမှာ ငါက ဗုံးဒဏ်ကို လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူတစ်ယောက်ပဲ... ဒီပညာရှင်တွေကို ငါ မကာကွယ်နိုင်ဘူး..."

သူ့အတွေးမဆုံးခင်မှာ ရုတ်တရက် နဂါးတစ်ကောင်လို ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး ကျည်ဆန်ကို ဝင်တိုက်ပစ်၏။

ကျည်ဆံလည်း ပေါက်ကွဲသွားရာ မိုးကြိုး၊ မီးတောက်၊ လေလှိုင်းများ လှိမ့်သွားကာ မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ အရာအားလုံး လွင့်စင်သွားသည်။

စွင်းယိရှန်း ခုခံတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း လေထဲက ထီးအောက်တွင် ကောင်းကင်နန်းတော်ကဲ့သို့ ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ရောင်ခြည်တော်တွေက ထွန်းညှိထားပြီး ညီညာသော မျက်နှာပြင်မှ သုံးဖက်မြင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ နတ်ဘုရား ၁၂၀ တို့ကို စည်းစနစ်တကျ စီစဥ်ထားလေသည်။

ထီးက မရပ်မနား လှည့်ပတ်နေပြီး မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီး၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို ကာကွယ်ထားသည်။ ထီးအပြင်ဘက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မိုးခြိမ်းသံများက ပေါက်ကွဲပြီး မီးလှိုင်းများ လျှံတက်လာသည်။

ထီးသည် လေချွန်သံဖြင့် လှည့်ပတ်လျက်ရှိကာ မီးတောက် ပေါက်ကွဲသံနှင့် မိုးကြိုးပစ်မှုကြောင့် နောက်ပြန်လျှောကျသွားသည်။ ထီးအောက်မှလူများသည် ထီးနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်ရွေ့လျားကြပြီး ခြေလှမ်းတစ်ရာကျော် အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။ ထီးသည် ကျည်၏ စွမ်းအားအားလုံးကို တားဆီးလိုက်ပြီးတဲ့အခါ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းလည်း ရပ်သွား၏။

ချန်ရှီ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်စဥ် ထီးက လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။ ကောင်းကင်၌ရှိသော နတ်ဘုရားများသည် ထီးမျက်နှာပြင်နှင့် ထီးတိုင်များဆီသို့ ပြန်လှည့်ကာ တိုးဝင်သွား၏။ သို့သော် ရလဒ်အနေဖြင့် ထီးပေါ်ရှိ အစီအရင်များက အလွန်မှိန်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ယဇ်ပုလ္လင် အစီအရင်သည် ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးဆဲဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းတာကတော့ သူတို့နေထိုင်ခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းဘုံကျောင်းသည် လက်နက်ကြီး ပစ်ခတ်မှုကြောင့် ပြိုကျခဲ့ပြီး ဘာမှမရှိတော့ပါ။

ချန်ရှီ သူ့ထီးကို မှီပြီး စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နတ်ယန္တရားစခန်းက ငါတို့ကို ဗုံးကြဲနေတာ ဖြစ်နိုင်လား "

ရှောင်ဝမ်စွင်းနဲ့ နတ်ယန္တရားစခန်းက သခင်များစွာတို့သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားများသဖွယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ရှောင်ဝမ်စွင်းကို ဝိုင်းရံနေသော နတ်ယန္တရားစခန်းကို မြင်ဖူးသည်။ အနီရောင်အမြောက် နှင့် ကျင့်ကြံသူများရဲ့ တစ်ကိုယ်ရည် ခွန်အား ပေါင်းစပ်မှုသည် တောင်ထိပ်တစ်ခုပင် ပြိုကျသွားခဲ့ဖူးသည်။

ရှောင်ဝမ်စွင်းလို အစွမ်းထက်တဲ့ လူတစ်ယောက်တောင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးလုနီးပါးပါပဲ။

သို့သော် ကျင်းဟုန်ရိက နတ်ယန္တရားစခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ပါလား။ သူမက သူတို့ရဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လမ်းပေါ်မှာ သတ်ပစ်ချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်လား။

သူမ ရေချိုးနေတာကို အရင်က တိတ်တဆိတ်တွေ့ဖူးပါသည်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။

စွင်းယိရှန်း သူ့ဒဏ်ရာတွေကို မျိုသိပ်လျက် ရေရွတ်မိသည်။

"ရှီးကျင်းကို ခရီးထွက်ကတည်းက ငါ့ဒဏ်ရာက ဘယ်တော့မှ မပျောက်​တော့ဘူး..."

သူသည် ဗုံးဒဏ်ကို အများဆုံး ခံစားခဲ့ရတာမို့ သူ့ဒဏ်ရာဟောင်းများက ပြန်လည် အသက်ဝင်လာရာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျလာစေခဲ့သည်။ မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ပူနွေးသော အငွေ့များ ထွက်လာသည့် မြေပြင်တစ်ခုက ကျန်ခဲ့ရာ သူတောင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားမိသည်။

အကွာအဝေး တစ်ခုတွင် လက်နက်ကြီးပစ်ခတ်မှု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာရာ မီးတောက်များ ပျံတက်လာပြန်သည်။

"ပြေး!"

ချန်ရှီက အကျယ်ကြီး လှည့်အော်လိုက်သည်။

အားလုံးလည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ သူတို့ လာရာလမ်းအတိုင်း ချက်ချင်း ပြန်ပြေးကြ​တော့သည်။

ဤအမြောက်ကျည်များကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်နှင့် လေထဲ၌ လှည့်ပတ်ပြေးနေလို့ မရပေ။ နောက်ပြန်ပြေးပြီး အမြောက်ကျည်တွေရဲ့ အကွာအဝေးကနေ ရုန်းထွက်နိုင်သရွေ့ အသက်ရှင်နေနိုင်ပါလိမ့်မည်။

ဟုန်ယီအမြောက်က လေးလံပြီး ရွှေ့ရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် လူက ၎င်းထက် မြန်မြန်ရွှေ့နိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။

စာပေပညာရှင်လေးတွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်များက ကွဲပြားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပြေးနှုန်းကလည်း မတူကြချေ။ အသီးသီးသည် သံချပ်ကာမြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သုံးလျှင်ပင် ဗုံးကြဲမှု အကွာအဝေးကနေ အချိန်တိုအတွင်း လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးချေ။

စွင်းယိရှန်း သစ်သားတွန်းလှည်းကို အမြန်ဖမ်းကာ မျှော်ကြည့်လိုက်စဥ် လေထဲရှိ ကျည်ဆန်များသည် မီးနှင့် မိုးခြိမ်းသံများကို ဆွဲခေါ်လာကာ ဦးတည်ချက်ပြောင်း၍ သူတို့ဆီသို့သာ ဗုံးကြဲနေတာ တွေ့ရတော့သည်။

စွင်းယိရှန်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

"ဒီပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ ကျည်ဆန်တွေက စစ်လက်နက်တွေ ဖြစ်နေပြီ!"

ကျည်ဆန်သည် တစ်ခါသုံးပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ အဆောင်စာလုံးများကို အကြိမ်ကြိမ်ဆွဲကာ နံ့သာပေါင်းဖြင့် ပူဇော်ရသည်။ သို့မှသာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ် ရှိလာနိုင်မည်။ ဒါမှ လေထဲမှာ ပျံသန်းတဲ့အခါ တခြားသူတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုကျည်ဆန်များသည် ငွေအမြောက်အမြား တန်ဖိုးရှိမှာ သေချာသည်။

"ငါတို့ကိုသတ်ဖို့ နတ်ယန္တရားစခန်းရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်သူက စည်းရုံးနိုင်သွားတာလဲ?"

စွင်းယိရှန်းသည် ချန်ထန်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို တွေးပြီး သူ့စိတ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"မိသားစုကြီး ဆယ့်သုံးခု ဖြစ်နိုင်လား?"

သူနှင့် ချန်ရှီသည် ဒေါသထွက်နေသော လွင်ပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသော ဒေါသကြီး နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လူအုပ်ကို ဘယ်ညာကနေ ကာကွယ်ရင်း ဘေးဘီဝဲယာသို့ ဘေးကင်းစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သူတို့ ဦးခေါင်းထက်မှာ လျှပ်စီးနဲ့ မီးက လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေဆဲ။

ချန်ရှီ ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းစွင်း... ကျနော်တို့တည်နေရာကို သူတို့ ဘယ်လိုသိတာလဲ"

စွင်းယိရှန်းလည်း ဤတော့မှ သူ့အသိစိတ်ဝင်လာပြီး။

"ကောင်းကင်က တိမ်တွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သူလျှိုတွေရှိလိမ့်မယ်... ငါတို့နောက်ကို လိုက်ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို စောင့်ကြည့်နေတာ!"

ကျည်ဆန်တွေ နီးကပ်လာနေပြီ။ ချန်ရှီက ထီးကို ပျံသန်းဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး။

"ခင်ဗျား သူလျှိုတွေနဲ့ ဆက်ဆံလိုက်... သစ်သားလှည်းကို ကျနော် စောင့်မယ်!"

စွင်းယိရှန်း တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ဧကခန့်ကျယ်ဝန်းသော ထီးက အသက်ဝင်နေပြီ။ ထီးမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လွင့်ထွက်သွားပြီး အနက်ရောင် စမ်းချောင်းတစ်ခုကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ မှောင်မိုက်သော နွေဦး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် အုံ့မှိုင်းသော ရောင်ဝါရှိသော မရဏကမ္ဘာကြီး ဖြစ်သည်။

လူဦးခေါင်း အရွယ်အစားရှိ ကျည်ဆန်က ပျံတက်သွားကာ နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို ထိမှန်ပြီးနောက် မြေအောက်ကမ္ဘာထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ စွင်းယိရှန်းလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ချေ။ သူ့နတ်ဝိညာဉ်သည် ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ တက်သွား၏။ သူသည် မြေပြင်အထက် လေးငါးမိုင်အကွာတွင် သစ်သားလှည်းဖြင့် ပျံဝဲနေသော တိမ်သုံးစင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ့နတ်ဝိညာဉ်က ဟောက်ကာ တိမ်တိုက်ဆီသို့ ဦးတည်ပြေးသွားခဲ့သည်။

တိမ်သုံးလွှာတစ်ခုစီတွင် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနေသူတစ်ဦးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လျှပ်စီးဒဏ်ခံ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုဖြင့် တိမ်ထဲတွင် ပြေးလွှားနေသည်။

သူတို့ခြေထောက်အောက်ရှိ တိမ်များသည်လည်း အထူးသန့်စင်ပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပျံနိုင်သည်။

သူတို့ဆီ ပြေးလာ​နေတာကို မြင်တော့ လူသုံးယောက်ကလည်း တိမ်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်၏။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က အလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံနဲ့ မီးတောက်များ ဖြာထွက်သွားသည်။

အလံများသည် မိုးခြိမ်းသံ၊ မီးအဆောင်လက်ဖွဲ့ စာလုံးများဖြင့် ဆွဲထားသော လက်နက်များဖြစ်ပြီး ယမ်းမှုန့်များလည်း ပါသဖြင့် ၎င်းတို့အား အလွန်အစွမ်းညထက်မြက်စေသည်။ စွင်းယိရှန်းသည် တာအိုဘုံဖြင့် ကာကွယ်ထားလိုက်ရာ မိုးခြိမ်းသံ၊ မီးနှင့်ယမ်းမှုန့်များ ပေါက်ကွဲသံကြောင့် တာအိုဘုံလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ခါသွား၏။

မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ဓားရှည်ဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖန် လှည့်ကာ ဓားအလင်းဖြင့် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာနေသော နောက်တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ထွက်သွားလေသည်။ ဓားအလင်းက နှစ်ခုမှ ၄ခု၊ ထို့နောက် ရှစ်ခု၊ ရှစ်ခုမှ ၁၆ ခုအထိ ကွဲထွက်သွားသည်။

ထိုသူသည် အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရစဉ်တွင်ပင် ငြိမ်သက်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်က တာအိုဘုံကို အသက်သွင်းကာ ဓားမီးများကို ပိတ်ဆို့ရန် မှော်ပညာတစ်ခုစီကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ သို့သော် ဓားအလင်း ပြိုကွဲသွားသောအခါ နောက်ဆုံးဓားချက်ကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဓားမီးရောင်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နေရာပေါင်းစုံမှ ထိုးဖောက်သွားသည်။ ထိုလူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လာခဲ့ပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နဂိုအတိုင်း ထိန်းထားဆဲ။

"ချန်ထန်ရဲ့ ရွှမ်ဝေးဓားကျမ်း?"

စွင်းယိရှန်းရဲ့ နတ်ဝိညာဉ်က သူ့ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

"ရွှမ်ဝေးဓားကျမ်းကို သိတယ်ပေါ့? ဒါဆို မင်းက ရှီးကျင်းက နတ်ယန္တရားစခန်းရဲ့ ဆရာကြီးတစ်ပါးပေါ့... ငါ သခင်​ကြီးချန်ရဲ့ ဓားကျမ်း ဆယ်ကွက်ကိုပဲ သင်ရသေးတယ်....ဒီဆယ်ကွက်ကို တားဆီးနိုင်ရင် ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောရမယ်..."

"ချန်ထန်က အဲ့လောက်တောင် သန်မာလား"

ထိုလူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မုတ်ဆိတ်​မွေးများသည် သူ၏ ဒေါသတကြီး အံကြိတ်သံကြောင့် တုန်နေသည်။

"မယုံဘူး!"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မထိန်းနိုင်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် မရေမတွက်နိုင်သော အသားစများ ကွဲသွားခဲ့​လေသည်။

စွင်းယိရှန်းလည်း နောက်ဆုံးလူကို လိုက်သတ်ဖို့ အလျင်စလို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ထိုစဥ် ထီးခေါင်မိုးအောက်က နဂါးတစ်ကောင် ရေကူးနေသလို ပြေးလွှားနေတဲ့ ဓားတစ်လက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းက တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ကျည်ဆန်တွေကို မြေအောက်ကမ္ဘာထဲကို လွှတ်ချလိုက်လေ၏။

ကျည်ဆန်များက ဘာကိုမှ မထိခိုက်စေဘဲ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ကျည်ဆန်တချို့သည် လမ်းချော်သွားကာ သစ်သားလှည်းအနီး၌ ပေါက်ကွဲသွားလေ၏။ မီးလှိုင်းများနှင့် လေလှိုင်းများက လှိမ့်ကာ ရိုက်ခတ်သွားသဖြင့် အရာအားလုံး လွင့်စင်သွားစေသည်။ သို့သော် သစ်သားလှည်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေပြီး မီးနှင့် လေလှိုင်းများကို အနောက်မှာ ချန်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ကျည်ဆန်၏ အမြန်နှုန်းမှာလည်း အလွန်မြန်လှသည်။ အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာသာ ရှိခဲ့ပါက ထီးအောက်မှ လူအားလုံး သေသွားကြမှာ ကြောက်ရသည်။

စွင်းယိရှန်း နောက်ဆုံးလူကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။ ထိုလူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရာနှင့်ချီသော အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ သူ့ကိုဝိုင်းထားလိုက်သဖြင့် ထိုသူ့ကို ကိုင်တွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသွားစေသည်။

စွင်းယိရှန်းသည် ဒဏ်ရာများကို လျစ်လျူရှုကာ အမြန် ဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်သည် ဒါဇင်များစွာသော ဒဏ်ရာများကို သည်းခံရင်း ရန်သူကိုတော့ သတ်ပစ်နိုင်လိုက်သည်။

နတ်ဝိညာဥ် ကောင်းကင်မှ ပြန်လှည့်လာစဥ် ရုတ်တရက် ကျည်ဆန်တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာနေ၏။ ယခုအချိန်၌ နတ်ဝိညာဥ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့မည်။

စွင်းယိရှန်းလည်း နတ်ဝိညာဥ်ရဲ့ တာအိုဘုံကို လျင်မြန်စွာ အသက်သွင်းလိုက်တာကြောင့် ကျည်သည် တာအိုဘုံထဲသို့ ပျက်ကျကာ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီးနောက် သူ့ဝိညာဉ်ကို ထိန်းကာ ရုပ်ခန္ဓာဆီသို့ ပြန်ဝင်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပါပြီ။ ချန်ရှီအတွက် ကျည်ဆန်တွေကို ပိတ်ဆို့ချင်ပေမယ့် သူ့ပါးစပ်ထဲ သွေးတွေ အန်ထွက်လာကာ ​အမြင်အာရုံက ဝေဝါးလာသည်။ သူ့ဝိညာဉ်က ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလို့လည်း ခံစားနေရ၏။

"သခင်ငယ်ချန်... လူကြီးမင်းချန်ထန်ကို ပြောပေးပါ... ကျုပ် ထွက်မပြောခဲ့ပါဘူးလို့..သူ့ရဲ့ကြင်နာမှုတွေကို ပြန်ဆပ်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်... ကျုပ် သခင်ငယ်ကို ရှီးကျင်းရောက်တဲ့အထိ မပို့​ပေးနိုင်​တော့ဘူး..."

"ခင်ဗျား မသေပါဘူး!"

ချန်ရှီ လက်တစ်ဖက်က သိုးချိုမိုးကောင်းကင်ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"ဟေးကော်! ဟေးကော်! လူတွေကို ကယ်စမ်း!"

ဟေးကော်လည်း အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး စွင်းယိရှန်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဆွဲထုတ်ပြီး မီးတောက်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ချန်ရှီ၏မျက်နှာမှာလည်း ညိုမှိုင်းနေပြီး လဲကျတော့မည့် စွင်းယိရှန်းကို ထောက်ကူထား၏။

အခြားပညာရှင်တို့က အလျင်အမြန် ပြေးလာကူညီပြီး စွင်းယိရှန်းကို သစ်သားလှည်းထဲသို့ ပို့ပေးကြပါသည်။ အားလုံး သစ်သားတွန်းလှည်းဘေးမှ လှည့်ပတ်ပြေးကြပြီး နောက်ဆုံးတော့ အမြောက်ပစ်ကွင်းထဲက ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ချန်ရှီ အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။

ကောင်းကင်မှာ မီးတိမ်တွေနဲ့သာ ပြည့်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာပြီ။ စာပေပညာရှင်လေးများမှာ ၎င်းကို မော့ကြည့်ရင်း အလိုလို ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"နတ်ဆိုး ရောက်လာပြီ ထင်တယ်!"

မီးတိမ်များ လွင့်စင်သွားသောအခါ လရောင်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ဖြန်းခနဲ ထိုးကျလာ၏။ သို့သော်လည်း လရောင်ကပါ မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေသည်။

လေက ထပ်တိုက်တော့မယ်။

ချန်ရှီ သစ်သားလှည်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အားလုံးဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ တောထဲမှာ တစ်ညအိပ်မယ်"

သူသည် သစ်သားလှည်းပေါ်တွင် လေငြိမ်စေသော အဆောင်စာလုံးကို ချလိုက်ပြီးနောက် အဖိုး၏ ကျန်ခဲ့သော မီးပုံးကို ထုတ်ကာ လှည်းရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

ကောင်းကင်က မှောင်လာပြီ။ လေကလည်း သစ်သားလှည်း အပြင်ဘက်သို့ တိုးဝှေ့လာ၏။ အားလုံးက သစ်သားတွန်းလှည်းကို မှီကာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အပြင်မှာတော့ လေပြင်းများက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခတ်လာကာ သဲများနှင့် ကျောက်တုံးများ လွင့်ပျံနေကြတာကို ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့​နေရသည်။

အမှောင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အသွင်အပြင် အချို့က ၎င်းတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ဒါပေမယ့် မီးပုံးရဲ့ အလင်းရောင်ကို ထိတွေ့မိတဲ့အခါ ၎င်းက မီးလောင်ပြီး အမြန် ပြန်ကျုံ့သွားလေ၏။

စွင်းယိရှန်းခမျာ လှည်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေခဲ့သည်။ လူတွေက သူတို့ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဆေးမျိုးစုံကို ထုတ်ယူပြီး သစ်သားတွန်းလှည်းထဲ ထည့်ပေးလာခဲ့ပါသည်။ ချန်ရှီ သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး လူတိုင်းထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ဝိညာဉ်က ဒဏ်ရာရနေတာ... ​​ဒီအဂ္ဂိရတ်ဆေးတွေက အသုံးမဝင်ဘူးရယ်"

သူ၏ ဘုံကျောင်းငယ်ရှေ့တွင် မှော်ဆေးပင်အချို့ ရှိသော်လည်း ဘယ်လို ဂုဏ်သတ္တိတွေရှိသလဲ သူမသိသေးပါ။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဒဏ်ရာတွေကို အရင်က ကုသပေးချင်တဲ့ ဟွမ်ဖုန်းနျန်လို့ ခေါ်တဲ့ ဆေးဝါးပညာရှင်​​လေး တစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်။ ချန်ရှီသည် ဟွမ်ဖုန်းနျန်၏ အသိစိတ်ကို ဘုံကျောင်းငယ်လေးသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ဆေးပင်များကို ခွဲခြားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

"ဒါက ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့အတွက် သန့်ရှင်းတဲ့ဆေးပဲ... ဝိညာဥ်ပေါင်းစည်းမြက်လို့ ခေါ်တယ်.... ပြီးတော့ ဒီယန်ပြန်တမ်းပန်းရဲ့ အသီးကိုလည်း သုံးလို့ရတယ် ဒါပေမယ့် အာနိသင်ကို အမြင့်ဆုံး ရချင်ရင်တော့ အဂ္ဂိရတ်ဆေး သန့်စင်ပေးရမှာ..."

ချန်ရှီလည်း ဆေးပင်များကို ကောက်ယူပြီး ဟွမ်ဖုန်းနျန်ကို ဆေး ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ဆေးလုံးအဖြစ် ပြန်လည်သန့်စင်ရန် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦး လိုအပ်နေသေးသည်။

ပညာရှင်တစ်ယောက်က သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ဆိုလာ၏။

"ငါ ငါက အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ပါ... ဆေးလုံးတွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်လောက်တယ် ​​ဒါပေမယ့် ငါ့မီးဖိုက သိပ်မကောင်းဘူး အပူချိန်ကို ငါ မထိန်းနိုင်ဘူး"

နောက်ထပ် အမျိုးသမီး စာသင်သားလေးက လက်ထောင်လာသည်။

"မီးမှော်ပညာကို ငါ ပိုကျွမ်းကျင်တယ်... အပူချိန်ကို ထိန်းပေးနိုင်မလားတော့ မသိဘူး"

အချင်းချင်း ပူးပေါင်းကာ လိုအပ်သော ဆေးဝါးများကို အမြန်သန့်စင်ပြီး စွင်းယိရှန်းကို ကျွေးမွေးကြသည်။ ခဏကြာတော့ ချန်ရှီက တစ်ချက် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ စွင်းယိရှန်းရဲ့ ဒဏ်ရာအခြေအနေက တည်ငြိမ်သွားပါပြီ။ ယခင်ကလိုလည်း မပြင်းထန်တော့ချေ။

ဟေးကော်က စွင်းယိရှန်းကို မရဏကမ္ဘာထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် မရဏကမ္ဘာရဲ့ စွမ်းအားကို ချေးယူခဲ့သည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ ချန်ရှီသည် သစ်သားဘေးတွင်ထိုင်ရင်း လူတိုင်းကိုမေးလိုက်ရာ ထိုစာသင်သားများ အားလုံးတွင် ဆေးဆရာ၊ ဂီတပညာရှင်များ၊ အဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာများ၊ ဗေဒင်ဆရာများ၊ နက္ခတ်ကြည့် ဆရာများ၊ ဖုန်းရွှေ ပညာရှင်နှင့် အလွှာပေါင်းစုံမှ လူများအပါအဝင် တစ်ယောက်လျှင် အထူးကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"စာမေးပွဲ အောင်ခဲ့ပေမယ့် ပိုက်ဆံမရှိရင် အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူးလေ...အဲ့တော့ ရတာနဲ့ အသက်မွေးရမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ထျန်ယွဲ့အာ ဟူသော မိန်းကလေးက ပြုံးပြီး ပြောလာသည်။

၎င်းတို့ လေ့ကျင့်ခဲ့သော ကျွမ်းကျင်မှု အများစုမှာ ရွှေအမြုတေ သန့်စင်ပေးနိုင်သည့် အထိသာရှိသော ကောင်းကင်နှလုံးချီကျင့်စဥ် ဖြစ်သည်။ ရွှေအမြုတေ နယ်ပယ်ကို ဖြတ်သွားသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး ၎င်းမှာ ဆေးဆရာလေး ဟွမ်ဖုန်းနျန် ဖြစ်သည်။ သူသည် အရည်အသွေးမြင့် အဂ္ဂိရတ်ဆေးကို မတော်တဆ စားသုံးမိရာကနေ ၎င်းကို အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းပင်။

နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး ဤအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားသူတွေက မတုံးတော့ပေ။ ကံမကောင်းစွာပဲ မှန်ကန်တဲ့ အရည်အချင်းမရှိရင် သူတို့ ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်တော့ပါဘူး။

ချန်ရှီ: "မင်းတို့ တခြားအရည်အချင်းကို ပြောင်းမသင်ထားဘူးလား"

သူတို့အားလုံး ရယ်​မောလိုက်ကြသည်။

"ပြောင်းရမယ်? ဘာကို သွားပြောင်းရမှာလဲ"

ထျန်ယွဲ့အာက အပြုံးလေးနဲ့ ပြောပြသည်။

"ငါတို့ ခရိုင်က သခင်​ကြီးတစ်ယောက်က ငါ့ကို သူ့သခင်မရဲ့ တရားဝင် အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ တောရိုင်းမိန်းမကြီးဆီမှာ ခိုင်းစားတယ်... အခြေတည်ဝိညာဥ် အဆင့်အထိ ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ပေးမယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်...ငါ အဲဒါကို သုံးလေးရက်လောက် စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် ငြင်းလိုက်တယ်... အဖေက ငါကျောင်းစာသင်နိုင်အောင် ထောက်ပံ့ဖို့ အရမ်းကြိုးစားခဲ့တယ်...သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့တာက ငါ အဲ့အိမ်မှာ အစေခံသွားလုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး"

ဟွမ်ဖုန်းနျန်: "ငါတို့ရဲ့ ခရိုင်တရားသူကြီးက ငါ့ကို ရာထူးတိုးပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောပြီး အစိုးရရုံးမှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းတယ်... ငါ သူနဲ့ နှစ်အတော်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပေမယ့် သူပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ အခြေတည်ဝိညာဥ် ကျင့်စဥ်ကို တစ်ခါမှ မပေးခဲ့ဖူးဘူး...သူငါ့ကို အဲ့စကားကြီးနဲ့ တစ်သက်လုံး ချည်နှောင်ထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာ ဖြစ်မယ်"

နောက်ထပ် မိန်းက​​လေးပညာရှင် တစ်ယောက်က ရယ်ပြီး ဝင်ဆိုသည်။

"နင်က ငါ့ထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါ​သေးတယ်... အနည်းဆုံးတောင် နင့်မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်လို့ ကြားခဲ့သေးတယ်.. ငါ့မှာ နည်းလမ်းတောင် မရှိဘူး ငါက ရွာမှာနေတာ... ငါက ငါတို့ရွာက ပညာရှင်ပဲ"

လူတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ပြောနေကြသည်။ စကားပြောရင်းနဲ့ အားလုံးက ရယ်မောကြပါတော့၏။ နေလောင်ထားတဲ့ မျက်နှာတွေက နီရဲနေတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ သွားတွေက အရမ်းဖြူနေတော့သည်။

ချန်ရှီ: "မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ စာမေးပွဲ မအောင်နိုင်ဘူးကွ... မင်းတို့ ရှီကျင်းကို လာဖို့ ဘာလို့ အသက်အန္တရာယ်ကို စွန့်စားရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆို​တော့ ကံကြမ္မာကို​ ပြောင်းလဲနိုင်​တယ်​လေ..."

ထျန်ယွဲ့အာက ပြုံးလေသည်။

ကျန်တစ်ယောက်: "ဒါက ငါတို့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ... ငါတို့ မဖမ်းမိရင် ငါတို့ဘဝက အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်"

သူတို့က ရယ်မောပြီး “ငါတို့ စာမေးပွဲကျရင်လည်း ငါတို့ဘဝက ဆုံးလိမ့်မယ်”

ချန်ရှီက ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"လူတွေကို စစ်တိုက်ဖို့ သင်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး စွန့်လွှတ်လိုက်တာ... လူတွေကို တိုက်ခိုက်နည်းကို မသင်ပေးဘဲ စွန့်လွှတ်လိုက်တာ... တကယ်တော့ တရားရုံးက ငါတို့ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာ"

"ပေသို့ခုနှစ်ချက် အရဆို ခုနှစ်ချက်တုံ့ပြန်၊ ရှစ်ကြိမ်ပြောင်းလဲ၊ ကိုးကြိမ် ပြန်လာအတိုင်း လေ့ကျင့်နိုင်ရင် မကြာမီခင် အခြေတည်ဝိညာဉ်ကို မွေးမြူနိုင်တော့မှာ... ငါ ပြန်လာရင် ကျင့်စဥ်တစ်ခု အားလုံးကိုပေးမယ်.... ပြီးရင် အဘိုးကြီးရှီးကျင်းဆီ သွားစမ်းသပ်ကြည့်ကြတာပေါ့!"

မတ်တပ်ထရပ်ပြီး လှည်းပေါ်ရှိ ဟွာကိုက်ထီးကို ချွတ်ယူလိုက်သည်။

"မင်းတို့ လှည်းနားမှာနေ... ငါ အပြင်ခဏ ထွက်ဦးမယ်... အစ်မဖေးဖေး နန်းနန်းကို ဂရုစိုက်ပါ... မှောင်နေပြီ လျှောက်မပြေးနဲ့"

ပေသို့ ခုနစ်ချက်ကို လူတိုင်း နားလည်ကြသဖြင့် ယင်းကို ကြားသောအခါ အလိုလို တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ထျန်ယွဲ့အာ : "နောက်ကျနေပြီလေ လေပြင်းတယ်... နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"လက်စားချေဖို့!"

ချန်ရှီသည် ဟွာကိုက်ထီးကို သယ်လျက် အော်ဟစ်နေတဲ့ လေတိုက်ရာဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဆရာကြီးက ပြောတယ်... မနက်မှ အမှန်တရားကို ကြားရင် ညနေမှာ သေသွားနိုင်တယ်တဲ့...ငါ သူတို့ရဲ့ အမြောက်မီးကို မနက်က ကြားရတယ်... အခု ညဘက်မှာ သူတို့ကို အပြတ်သွားရှင်းပစ်မယ်!"

လရောင်က မှောင်မိုက်နေသည်။ လေပြင်းက လာပြီမလို့ မီးညှိပြီး လူသတ်ရန် အချိန်တန်ချေပြီ။