အိမ်တွင်းရေး

ချန်ရှီနှလုံးသားသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့ ရုတ်ချည်း ပြည့်နှက်သွားသည်။ အသက် ပြန်ရှင်လာပြီးကတည်းက သူ့မိဘတွေကို မတွေ့ရတော့ဘဲ အဖိုးနဲ့သာ အတူနေခဲ့သည်။ သူ့အဖိုး ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ဟေးကော်နဲ့ အသက်ရှင် ရပ်တည်ရေးအတွက် မှီခိုအားထားခဲ့သည်။

ဟေးကော်က အသိဉာဏ်ရှိပြီး သူ အထီးကျန်မှုကို မခံစားရအောင် အမြဲဂရုစိုက်​ပေးသည်။ ညဘက်တွင် ကမောက်ကမ ဖြစ်တတ်သော အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါတွင် သူ့အဘိုးကို လွမ်းဆွတ်ပြီး မိဘများရင်ခွင်ထဲ ထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်သော မိသားစုဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်မိသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပါ။

အခုတော့ သူနောက်ဆုံးတော့ သူ့အမေကို သူ့မွေးရပ်မြေက ပုံးထဲမှာ ပန်းချီကားထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ တကယ့်လောကထဲက အမေကို တွေ့လိုက်ရပြီ။ သို့သော် အမေသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မိုက်မဲစွာ ထိုင်နေပုံရပြီး ချန်ထန်ရဲ့ ခေါ်သံများက အသုံးမဝင်ပေ။

သူမ အသက်ရှုနေဆဲဖြစ်ပြီး နှလုံးခုန်နေသော်လည်း ဝမ်းနည်းမှုကြီးစွာနှင့် မနိုးထနိုင်တော့ပေ။ ချန်ရှီ သူမနံဘေး၌ ထိုင်ချလိုက်ပြီး။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ချန်ထန်ရဲ့မျက်နှာက ညိုမှိုင်းနေသည်။

"တစ်ဆယ်လေး.... မင်းသေပြီးတော့ သူမ အရမ်းဝမ်းနည်းသွားတယ်... အစကတော့ ရူးသွပ်သွားပြီး မင်းကို နေရာတိုင်း လိုက်ရှာနေခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ဘာပဲလုပ်လုပ် ငါတို့ဘာပဲပြောပြော အံ့ဩသွားစရာ ကောင်းလောက်အောင် မနိုးလာနိုင်တော့ဘူး..."

နှစ်ယောက်စလုံးသည် ယခင်က ရန်ဖြစ်ခဲ့မှုများကို မေ့လျော့သွားပုံရပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လာကြသည်။

ချန်ထန်: "ငါ အဘွားရှားကို ကြည့်ခိုင်းတယ်... ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေက ပြင်းထန်လွန်းတော့ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်က မခံနိုင်ဘူးလို့ အဘွားရှားက ပြောတယ်... ဝမ်းနည်းမှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ခပ်ဝေးဝေးမှာ နေရတယ်... ပြန်မလာနိုင်​တော့ဘူး"

ဝိညာဉ်က ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေကို မခံနိုင်ဘူးလား။

ချန်ရှီသည် သူ့အမေလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးသည် ပျော့ပျောင်းပြီး ပါးလွှာသော အရိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကြောင်း အရေပြားမှတဆင့် မြင်နိုင်သည်။ သူမ လက်ဖဝါးသည် ပူနွေးနေပြီး ခွန်အားလုံးဝ မရှိချေ။

ခဏလောက် ငြိမ်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်မှာနေရမှာလဲ”

ချန်ထန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"မင်းအတွက် အခန်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ အိမ်အကူကို ငါအစောက မှာထားတယ်... နောက်မှ ခေါ်သွားခိုင်းမယ်"

"ကျွန်တော့်မှာ လှည်စနဲ့ ခွေးတစ်ကောင် ရှိတယ် အခန်းလည်း လိုတယ်"

"ငါ အိမ်အကူကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းပြီး သူတို့အတွက် နေရာပေးခိုင်းလိုက်မယ်"

ချန်ရှီ ချန်အိမ်တော်၌ နေခဲ့သည်။

သူနှင့် အိမ်အကူ အများအပြားသည် သစ်သားတွန်းလှည်းမှ ပစ္စည်းများကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးနောက် အခန်းသန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန် သွားကြသည်။ ​ဟေး​ကော်လည်း ရောက်လာပြီး အခန်းသန့်ရှင်းရေးကို ကူညီပေးသည်။

ချန်ထန် ပေးခဲ့သော အခန်းသည် မူလက ထင်းခန်းဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပစ္စည်းများကို သိုလှောင်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ယခု ရှီးကျင်းက ကျောက်မီးသွေး ကျော်ကြားနေပါပြီ။ ရှီးကျင်းအနီးတွင် ကျောက်မီးသွေးတောင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ မနက်သုံးနာရီတိုင်းမှာ လူတွေက မြို့ထဲကို ကျောက်မီးသွေးလှည်းတွေ ဆွဲပြီး ချမ်းသာတဲ့မိသားစုတွေရဲ့ ကျွန်တွေက ကျောက်မီးသွေးဝယ်ဖို့ သွားကြမည်။

ပိုထူးခြားချင်ရင် မီးသွေးကို မီးရှို့နိုင်ပေမယ့် အဲဒီလိုလုပ်ဖို့က ငွေလိုသေးသည်။ မီးသွေးက ကျောက်မီးသွေးထက် အများကြီး ဈေးကြီးသည်လေ။

ဟေးကော်က ပုံးတစ်ပုံးကို ထမ်းပြီး ကြမ်းပြင်ကို သုတ်နေတယ်။ အိမ်အကူများစွာက သူနှင့်စကားပြောရင်း ရယ်မောနေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟေးကော်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချန်ရှီက သူ့ကို ကြည့်နေ၏။

ဟေးကော်က သူ့ကို ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်​ပြကာ ဆက်လက် သန့်ရှင်းရေး လုပ်​နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကိုပြန်လှည့်ပြီး ချန်ထန်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေမိပြန်သည်။

ချန်ထန်က သူ့အကြည့်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဇနီးကို နေပူထဲ နေရာရွှေ့ပေးလိုက်လေသည်။ ဟေးကော်ရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေက ပိုတိုးလာကာ ကြည့်နေပေမယ့် ချန်ရှီက သူ့အကြည့်တွေကို မခံစားမိသလို ပြန်လှည့်မကြည့်လာချေ။

သစ်သားလှည်းက အခန်းအပြင်ကို ထွက်သွားသည်။ လှည်းအောက်ခြေက ရေဇလုံလောက်ကြီးသော မျက်လုံးကြီးများက အိမ်အသစ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ကြသည်။ သို့သော် အိမ်အကူများသည် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသောကြောင့် ဘီးကို အသွားအပြန်မောင်းနှင်ရန် အနည်းငယ် အဆင်မပြေသဖြင့် ရပ်နေရ၏။ မဟုတ်ရင် လူများကို အလွယ်တကူ ပိတ်ဆို့မိသွားနိုင်သည်။

ဒီလိုဖြစ်တဲ့အခါတိုင်း သစ်သားလှည်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ထွားပြီး မိန်းကလေးတွေရဲ့ ခါးပေါ် လက်တင်ပြီး လှည်းတစ်ဖက်ကနေ အခြားတစ်ဖက်ကို ရွှေ့ပစ်သည်။ အိမ်ဖော်များသည် ဟေးကော်ဒဏ်ကို ခံထားရသောကြောင့် ကြောက်ရွံ့ပြီး ခစ်ခစ်ခစ်ခစ် ရယ်ခြင်း မရှိပေ။

ဟေးကော်သည် ချန်ထန်ဆီသို့ တစ်ဖန် လှမ်းကြည့်သော်လည်း ချန်ထန်က သူ့အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းသွားသဖြင့် မျက်လုံးချင်း မတွေ့လိုက်ပေ။

ညစာစားချိန် ရောက်သောအခါ ချန်ရှီ၊ ချန်ထန်နဲ့ ချန်သခင်မတို့သည် ပင်မခန်းမတွင် ထမင်းစားကြသည်။ အိမ်အကူက ချန်သခင်မကို ခွံ့ကျွေးပေးသည်။ သူမ ဝါးမနေနိုင်သောကြောင့် သူမ၏ မေးရိုးကို ထိန်းချုပ်ရန် အိမ်အကူ၏ အကူအညီ လိုအပ်​နေခဲ့သည်။ သူမသည် အစာကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဝါးကာ အပိုင်းပိုင်းခွဲကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျိုချလိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်သတိရှိပြီး အလွန် စိတ်ရှည်သည်။

"မကူညီနဲ့..."

ချန်ထန် ချန်ရှီကို လှမ်းတားလာခဲ့သည်။

"ဖျင်အာက စိတ်ရှည်ပြီး စေ့စပ်သေချာတယ်... မင်းကူညီလိုက်လို့ သေချာမကိုက်ဝါးရင် ရင်ကျပ်သွားလိမ့်မယ်... ထိုင်ပြီးသာစား..."

ချန်ရှီ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဟေးကော်အတွက် ထိုင်ခုံဝိုင်းတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဟေးကော်က လူ့အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားကာ ထိုင်တော့မည်။ ချန်ထန်က သူ့မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စိတ်မချမ်းသာစွာနဲ့ ဆို၏။

"ခွေးတွေကို စားပွဲမှာ ကျွေးလို့မရဘူး"

ချန်ရှီကလည်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့တူချောင်းတွေကို ချလိုက်သည်။

"ဟေးကော် စားလို့ရတယ်... ဒါက ဟွမ်ဖောရွာမှာရှိတဲ့ ချန်မိသားစုမှာ စားနည်းပဲ"

ချန်ထန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကာ မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွားလေ၏။

"ငါက အိမ်ထောင်ဦးစီး.. စည်းကမ်းတွေကို ငါ ချမှတ်ထားတာ ဒီမှာ ခွေးတွေကို စားပွဲမှာ ထိုင်ခွင့်မပေးဘူး!"

ချန်ရှီ စားပွဲကို ဆောင့်ကန်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဟေးကော်က သူ့ရှေ့ခြေသည်းများကို ချန်ရှီပုခုံးပေါ်တင်ကာ ခေါင်းယမ်းပြရင်း စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားဖို့ အချက်ပြလာ၏။

ချန်ရှီ သူ့လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

ဟေးကော်သည် ထမင်းပန်းကန်နဲ့ တုတ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ မတ်တပ်ထရပ်ကာ ထောင့်သို့ လျှောက်သွားကာ ထမင်းစားရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။

တစ်ဆက်တည်း ချန်ရှီကလည်း မတ်တပ်ထရပ်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာတစ်ဝက်ကို အခြားပန်းကန်တစ်ခုသို့ ရွှေ့ကာ ချန်ထန်အတွက် တစ်ဝက်ခန့် ချန်ထားကာ ပန်းကန်ပြားများကို ကောက်ယူပြီး ထောင့်သို့ ရောက်သွား၏။ သူက ဟေးကော်ဘေးတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ ပန်းကန်ပြားပေါ်ရှိ အစားအစာတစ်ဝက်ကို ဟေးကော်ထဲ ထည့်​ပေးလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်သည် ထောင့်တွင် ထိုင်လျက် ထမင်းစားနေ၏။

ခွေးနက်က ချန်ထန်ဆီသို့ လက်ဟန်ပြပြီး သားအဖနှစ်ယောက် စကားများမရန်၊ ချန်ရှီကို ထမင်းစားရန် ပြန်သွားခိုင်းသည်။ ချန်ရှီကတော့ သူသည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကို မျှဝေပေးမည်ဟု ညွှန်ပြရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ချန်ထန် သူ့တူချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်လိုက်သည်။

အိမ်မှာ စားပွဲအများကြီး မရှိပါဘူး။ သူ့လစဉ်လစာက အစစအရာရာ မမြင့်ပေ။ အကယ်၍ သူသည် အခြားစားပွဲကို ချိုးဖျက်ပစ်ပါက ချန်ရှီနဲ့ ဟေးကော်လို ထိုင်​နေရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီအမေက စားပွဲမှာ ထိုင်နေ၏။ သားအဖနှစ်ယောက် စကားများရန်ဖြစ်နေသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့ရပုံရပြီး သူမ၏ညာဖက် လက်ချောင်းများက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လှုပ်ရမ်းသွားသည်။ ချန်ရှီတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်ပြီး ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာပဲ သူမ တုန်လှုပ်မှုက မြန်ဆန်စွာ ရပ်သွားခဲ့သည်။

"ထလာ.... စား..."

ချန်ထန်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

"ဟေးကော်က မင်းနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်သင့်တယ်... ငါ့ကိုမျက်နှာမပြနဲ့"

ချန်ရှီ မတ်တပ်ထရပ်ကာ ဟေးကော်ကို စားပွဲပေါ် ဆွဲတင်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ချန်ထန်က ဟင်းလျာတချို့ကို ကောက်ယူပြီး ချန်ရှီရဲ့ ပန်းကန်ထဲ ထည့်​ပေးလိုက်သည်။

"ရှီးကျင်းမှာ သခင်တွေ အများကြီးရှိတယ်... တခြားသူတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးဖို့ မကြိုးစားနဲ့... မင်းနဲ့မတူဘူးဆိုတာ တခြားသူတွေ မြင်ဖို့ လွယ်တယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို မင်းလွှမ်းမိုးလို့မရဘူး။"

သူက ဟေးကော်ကို ကြည့်၍။

"မင်းက ငါ့အဖေနောက်ကို လိုက်ခဲ့တော့ မင်းကလည်း မိသားစုဝင်တစ်ဝက်ပဲ... မင်းရဲ့ဇာစ်မြစ်ကို ငါမမေးဘူး မင်းဆိုးလား မဆိုးဘူးလား ငါဂရုမစိုက်ဘူး... ငါ မင်းကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံမယ်"

ဟေးကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်နောက်ကနေ အမြီးကို ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် အဲဒီလှည်း..."

ချန်ထန်က သစ်သားတွန်းလှည်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလေ၏။

"ငါ သူ့ကို ကျွေးဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး... သူက အရမ်းစားတယ် ငါ့ရဲ့ လစဉ်လစာက မလောက်ငှဘူး မင်း နည်းလမ်းရှာရမယ်"

ဒါကိုပြောပြီးနောက် ချန်ရှီလည်း အနည်းငယ် စိတ်ပူမပင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သစ်သားလှည်းက အစာစားချင်စိတ် ကြီးမားပြီး အစာတစ်နပ်တွင် နတ်သားရဲအသား ဆယ်ပေါင်ထက် ပိုစားနိုင်သည် သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးများကို စားနိုင်သည်။ သို့သော် ရှီးကျင်းတွင် စျေးနှုန်းများကြီးမြင့်ပြီး နတ်သားရဲအသား၏ စျေးနှုန်းသည် တစ်ပေါင်လျှင် ငွေတစ်ချောင်း မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ပေါင်လျှင် ငွေ ၃ ချောင်းဖြစ်သည်။

မြို့၌ နတ်ဆိုးမရှိ။

လစဉ်လစာနဲ့ လှည်းတစ်စီးကို ထိန်းသိမ်းဖို့က ကုန်ကျစရိတ်များစွာ ရှိသည်။ ချန်ရှီ အနည်းငယ် စိတ်မကြည်မသာ ဖြစ်လာသည်။

"ခင်ဗျား လောဘမကြီးလို့ မဟုတ်ဘူးလား"

ချန်ထန်သည် သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဆုပ်ထားရာမှ ပြန်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး။

"လူကြီးလူကောင်းက အမြဲတမ်း ဆင်းရဲတယ်.. သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပြင်မှာ ပိုက်ဆံမယူရဘူး"

"အဘိုးက ခင်ဗျားကို သင်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား... အဘိုးက သေတဲ့လူဆီက ပိုက်ဆံမယူရဘူးလို့လည်း ပြောတယ် မဟုတ်ရင် လူသေတွေက ပိုက်ဆံရှာဖို့ ညဘက်မှာ ကိုယ့်ဆီ လာလိမ့်မယ်တဲ့ ...အစတုန်းက ယုံခဲ့တယ် ဒါပေမယ့် ကျနော် ယူခဲ့တာပဲ..."

သူအဲဒီမှာ စကားရပ်လိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူသည် ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်သေးသည်။ အနည်းငယ် ပုန်ကန်တတ်တဲ့ ကြောင်ရိုင်းစိတ်ကို အိတ်ထဲမှ ထုတ်ပစ်မိလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွား၏။

ချန်ထန်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ငါက လစဉ် လစာ ၃၅တန်းရတဲ့ တတိယတန်းစား အရာရှိတစ်ယောက်... ဆန်တစ်တန်းကို ငွေ 5 ဆင့် ပေးရပြီး တစ်လကို ငွေ ၁၇.၅ ချောင်း ကုန်တယ်... မင်းလှည်းက ငါ့ရဲ့ လစဉ် လစာကို တစ်နေ့တည်းနဲ့ စားပစ်တယ်။ သိမ်းထားဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး"

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။

"အိမ်မှာ အိမ်အကူ ခြောက်ယောက် ရှိတယ်... သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ထောက်ပံ့နိုင်မှာလဲ"

ချန်ထန် ခေါင်းခါကာ။

"သူတို့ကို ငါမငှားဘူး တခြားသူတွေက ပေးတယ်... အိမ်အကူတွေနဲ့ အစေခံတွေက တခြားမိသားစုတွေဆီက ပိုက်ဆံလတိုင်း ရတယ် ဒါကြောင့် ငါ ပိုက်ဆံသုံးစရာ မလိုဘူး ငါ့ရဲ့ လစဉ်လစာက မိသားစုရဲ့ နေ့စဉ်စားရိတ်တွေကို ကာဖို့ပဲ"

သူဟာ အလွန်ရိုးသားသော အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဟေးကော်က ​ငွေ တစ်ရာတန်ဖိုးရှိ ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တင်ကာ သူ့ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ချန်ထန်ရဲ့ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး"

ချန်ရှီ : "ဟေးကော်ပိုက်ဆံက ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ မုန့်ဖိုးပဲ... သူက ခြွေတာတော့ အကုန်မကုန်ဘူး။ ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် အရင်ယူထားလိုက်ပါ..."

ချန်ထန်က ခေါင်းခါနေတုန်းပင်။ ချန်ရှီက နောက်ထပ်ရွှေစ အနည်းငယ်ကိုထုတ်ပြီး ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက လမ်းမှာရခဲ့တာ...အရင် သုံးထားလို့ရတယ်"

ချန်ထန်ရဲ့ နဖူးတွင် သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်မတတ် တင်းမာလာသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက။

"ငါ ဆိုလိုတာက မင်း လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့အတွက် တွေးမနေဘဲ တရား၀င်နည်းလမ်းနဲ့ အလုပ်ရှာလိုက်ပါ... မင်းက အခု ကျွိရန် ဖြစ်နေပြီ တရားရုံးက မင်းကိုတရားဝင်ရာထူး ပေးသင့်တယ်... ရှီးကျင်းမှာ မင်းဒုက္ခပေးမှာကို စိုးရိမ်နေတဲ့ လူတွေရှိတယ် ဒါကြောင့် မင်းကိုတရားဝင်ရာထူးပေးလိမ့်မယ် ငြင်းမနေနဲ့..."

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး "ကျွန်တော် လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ပေမယ့် ဒီအခွင့်အရေးကို ခင်ဗျားက မပေးခဲ့ဘူးလေ..."

ချန်ထန်က တူချောင်းများကို ချိုးပြီးနောက် တစ်ဝက်ကိုသာ စားကာ ထွက်သွားသည်။

ချန်ရှီ စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ရှီးကျင်းမြို့သို့ ခရီးထွက်ခဲ့တာက ချန်ထန် စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုမိုတုန်လှုပ်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

ပညာရှင်ကောင်လေး အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရှီးကျင်းကို သွားတော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အဲဒီညက မြို့စားကြီးသုံးပါးနဲ့ ဝန်ကြီးကိုးပါးကနေ သာမန်ပြည်သူတွေအထိ တစ်မြို့လုံးက ဒီအကြောင်းကိုပဲ ပြောနေကြ၏။

"သူ ဘာလို့ အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး နှစ်အတော်ကြာမှ ရှီးကျင်းကို ရောက်လာခဲ့ရတာလဲ"

"လက်စားချေမလို့များလား... ဒါမှမဟုတ် အင်ပါယာစာမေးပွဲမှာ ပါဝင်ပြီး ဘွဲ့တစ်ခုခု ရယူမလို့လား"

"သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို ဖြတ်ပြီး တခြားတစ်ယောက်ဆီ အစားထိုး စိုက်ထားတာလေ... သူ ဘယ်လို အရင်ကလို ပြန်ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလဲ"

"ရှီးကျင်းရဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ရန်သူတွေရှိတယ်... သူက ဘယ်လိုတောင် ရှီးကျင်းကို လာရဲတာလဲ"

"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ရှိနေတယ်ကွ! ​​သူသွားတဲ့ နေရာတိုင်း မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေ သေကြေဒဏ်ရာရကြတယ်"

"သူ့အဖိုးက အဲဒီတုန်းက တော်တော်များများကို သတ်ခဲ့တာ... အဲဒီအချိန်က ရှီးကျင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့လူ မရှိသလောက်ပဲ။ မဟုတ်ရင် ကျင်းဟုန်ရိနဲ့ တခြား အရာရှိငယ်တွေက ဘယ်လိုလုပ် ရာထူးတက်နိုင်မှာလဲ"

"သခင်​လေးနဲ့ မတည့်ဘူးလို့ ကြားတယ်... သခင်လေးကို ဘယ်လိုလုပ် စော်ကားရဲတာလဲ မသိဘူး"

……

အစိုးရ၀န်ကြီးဟောင်း ယန်ရှန့်ကျစ်သည်လည်း ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်နေပါသည်။ ထိုအချိန်တွင် အစိုးရအဖွဲ့မှ ဝန်ကြီးအများအပြား တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လာရောက်ကြသည်။ သူတို့သည် ယန်အိမ်​တော်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် စုဝေးကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထိုင်ကာ ရှီးကျင်းသို့ ပြန်လာသော ပညာရှင်ငယ်၏ ကိစ္စအကြောင်း ဆွေးနွေး​နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ဒီကိစ္စဟာ အရမ်းပြင်းထန်တယ်လို့ ပြောပြီး ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲ ဆိုတာသာ မေးနေကြ၏။

အစိုးရအဖွဲ့၏ အရေးပါသော ဝန်ကြီး ဆယ့်သုံးဦးအနက်မှ အတွင်းဝန်ကြီး ကျန်းဖူကျန့်သာလျှင် ၎င်း၏ ထင်မြင်ချက်ကို တောင်းဆိုရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခါတိုင်းနဲ့ မတူတာက ကျန်းဖူကျန့်ဟာ အမြဲတမ်း ပထမဆုံး ရောက်လာပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ မလာချေ။ သူဘာတွေလုပ်နေလဲလည်း ဘယ်သူမှမသိ။

မိသားစု ၁၃ စုသည် အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ က​လေးပညာရှင်အား အတိတ်က အမှားလုပ်ခဲ့တဲ့ အရာအတွက် လျော်ကြေးပေးသင့်ပြီး မတရားမှုကို ဆက်လက် ခံစားခွင့်မပြုသင့်ဘူးဟု သူတို့အားလုံး ခံစားခဲ့ကြသည်။

ယန်ရှန့်ကျစ်ကတော့ ချန်ရှီနှလုံးသားထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော မကောင်းဆိုးဝါးများ ပေါက်ကွဲလာမှာကို ဤလူများက စိုးရိမ်နေမှန်းသိသဖြင့် လူတိုင်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောနေခဲ့သည်။

ဘယ်သူက သေမှာကို မကြောက်လို့လဲ။

ဒါပေမယ့် ခက်ခဲတဲ့ အပိုင်းကတော့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ပါပဲ။

ချန်ရှီ ရှီးကျင်းကို လာခဲ့ပြီ။ သူက ကျွိရန်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဘယ်​လောက် ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခတွေကို ဖြစ်စေနိုင်မှာမလို့လဲ။ ရှီးကျင်းမှာ သူ့ကို နှိမ်နှင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါသည်။

သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ နည်းလမ်းတွေလည်း ရှိ၏။

"ရှီးကျင်းက အရမ်းကြီးတယ် အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေလည်း အများကြီးပဲ ကလေးပညာရှင်ကို ဖြေရှင်းဖို့က တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရေကန်ထဲကို ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ..လှိုင်းတွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ် ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာ သူတို့ ငြိမ်သက်သွားလိမ့်မယ်"

ယန်ရှန့်ကျစ်က ဆိုလေသည်။

"ဘဝဆိုတာ စား ၊ သောက် ၊ ကစား ၊ ပျော်ဖို့ ၊ ကျော်ကြားမှု ၊ စွမ်းအား နဲ့ သြဇာကလွဲလို့ ဘာရှိသေးလို့လဲ.... စားသောက်မယ်၊ ကစားမယ် ဒါတွေကို ကျေနပ်ရင် ကျော်ကြားမှုကို လိုချင်မယ်... သြဇာအာဏာကို လိုချင်လာလိမ့်မယ် ရှီးကျင်းကို လာပြီး ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ မိသားစု ရှိတယ်... စိုးရိမ်စရာတွေ ဖယ်ပြီး ရာထူး ပေးခံရရင် ၊ အမျိုးသမီးတစ်​ယောက် ​ပေးလိုက်ရင် ၊ ကလေးရရင် ဒါတွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဝန်လေးမှာ စိုးရိမ်စရာပဲလေ...."

သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

“သန်မာတဲ့လူက ပိုးသားလို ပျော့ပျောင်းလာလိမ့်မယ်...."

ဒီစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ ကျန်တဲ့ အစိုးရအဖွဲ့ဝင် ဝန်ကြီး ၁၂ ယောက်စလုံးက ရယ်လိုက်ကြသည်။

"အနောက်ဖက်ခရီးမှာ စွန်းဝူခုန်းက ဘယ်လောက် အရည်အချင်းရှိလဲ ကြည့်... ဒါပေမဲ့ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ လက်ဖဝါးက မလွတ်နိုင်ဘူး ဒါကြောင့် သူ့ကို တရားဝင် ရာထူးပေး၊ မိန်းမကို ပေး၊ ကလေးပေး၊ ပြီးရင်တော့ ပြဿနာက ရှင်းသွားလိမ့်မယ်"

သန်းခေါင်ကျော်တာနဲ့ ချန်ထန်က ထပြီး သူ့အဝတ်အစားတွေ ထုပ်ပိုးပြီး စာရွက်စာတန်းတွေ ပြင်ဆင်ပြီး ဗိုက်ပြည့်ဖို့ တစ်ခုခုစားသည်။ အားလုံးကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ဧကရာဇ်မြို့ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှီကျင်းမြို့ အတွင်းပိုင်းရှိ အရာရှိများသည် စောစော ထ၍ ၎င်းတို့၏အိမ်များမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ အချို့က ရထား သို့မဟုတ် ကုလားထိုင်ပေါ် တက်ကြပြီး အချို့က လမ်းလျှောက်ကြသည်။

နံနက်သုံးနာရီတွင် လင်းနေသေးသဖြင့် ဝူဂိတ်တံခါး၌ စောင့်နေကြသည်။ နံနက်ငါးနာရီတွင် သူတို့သည် ဝူဂိတ်တံခါးကိုဖြတ်၍ ရွှေတံတားကို ဖြတ်မည်။ အဓိပတိသဟဇာတခန်းမရှေ့ ရင်ပြင်သို့လာကာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရလေသည်။

အစိုးရအဖွဲ့ဝင် ဝန်ကြီးတွေ အားလုံးရောက်လာပြီး ခေါင်းလောင်းသံ မြည်ပြီးလျှင် အားလုံး တရားရုံးထဲကို ဝင်သွားကြသည်။

နန်းတွင်း၌ ဘုရင်ကျန်း၏ ပလ္လင်သည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ လစ်လပ်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်အရာရှိကြီးတစ်စုက ထီးနန်းအလွတ်ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေ ပြုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ အစိုးရအဖွဲ့မှ ဝန်ကြီး ၁၃ ဦးက အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းအရာများကို ဦးစွာ ဆွေးနွေးကြမည် ဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အစိုးရအဖွဲ့က ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ရလဒ်တွေကို ဝန်ကြီးတွေကို အကြောင်းကြားပြီး သူတို့ရဲ့ ထင်မြင်ယူဆချက်တွေကို တောင်းရုံပါပဲ။ အများစုက ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တစ်စုံတစ်ဦးသည် နတ်ဆိုးပြောင်းလဲမှု သို့မဟုတ် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် သို့မဟုတ် ရေလွှမ်းမိုးမှု ဖြစ်ပွားသည့် နေရာတစ်ခုတွင် တစ်ဦးသည် လတစ်လ၏ တစ်ရက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း အစီရင်ခံတင်ပြခဲ့ပြီး ယင်းကိုဖြေရှင်းရန် တစ်စုံတစ်ဦးအား တရားရုံးသို့စေလွှတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့မည်။

နောက်တော့ စွပ်စွဲပြစ်တင်မှု ပေါ်လာသည်။ အရပ်ဘက် အရာရှိများက တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အကျင့်ပျက်ခြစားသည် သို့မဟုတ် ၎င်း၏ဇနီးနှင့် သားသမီးများက လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှု လက်ခံသည်ဟု အချင်းချင်းစွပ်စွဲ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် တရားရုံးတွင် စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ သတ်ပစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါက လူတိုင်း နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ နေထိုင်လာခဲ့သည့်ကြားက သဘောတရား ဖြစ်ကာ ယင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး ထူးထူးခြားခြား မရှိပါ။

ချန်ထန့က သူ့အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့ပြီး အစီရင်ခံစာတစ်ခု လုပ်ရင်တောင် ပြည်နယ်ငါးဆယ်မှာ ရတနာငွေစက္ကူတွေနဲ့ ယမ်းမှုန့်တွေ ပေးပို့ခြင်း အကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါ၏။

တရားရုံးက ပြန်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ မိုးချုပ်နေပြီ။ ချန်ထန် ဗိုက်ဆာလာသည်။ အခြားအရာရှိများနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးသောအခါ မြို့တွင်းမှထွက်ကာ ပြင်မြို့သို့ရောက်လေ၏။

မကြာမီ သူသည် 'ပဲနို့မွှေးမွှေး' ဟုခေါ်သော ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

"ပဲနို့ပူပူ တစ်ပန်းကန်... သကြားမထည့်ဘူး... ဝက်သားနဲ့ ကြက်သွန်စိမ်း ဖက်ထုပ်နှစ်ဗူး... နောက်ထပ် ခြောက်ထုပ်ပေးပါ ဒါစားပြီးရင် ငါ အဲဒါတွေကို ယူသွားမယ်"

စားပွဲထိုးက ပြန်ဖြေပြီး ထွက်သွား၏။ ခဏကြာပြီးနောက် ပဲနို့ကို လာချပေးပြီး ပူပူနွေးနွေး မုန့်နှစ်ဗူးကို ချလိုက်သည်။

ချန်ထန် သူ့တူချောင်းများကို ကောက်ယူခါနီးတွင် သူနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသော ငယ်ရွယ်သည့် ပညာရှင်တစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ရင်ဘတ်ရှေ့ လက်နှစ်ဖက်ပိုက်လျက် နံရံကို မှီကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံး​ပြနေပါသည်။

ပညာရှင်က ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျန်ခြေထောက်တစ်ဖက်က နံရံကို တွန်းတင်လိုက်သည်။ နံရံက သူနှင့်ဝေးသော်လည်း သူ့နားထဲမှ အသံထွက်လာပုံရသည်။

"ငါ မင်းကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်ပေါ့!"

ချန်ထန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပုံရပြီး ပဲနို့သောက်ပြီး မုန့်တွေသာ စားနေ၏။ မုန့်နှစ်ဗူးပြီးတာနဲ့ ပဲနို့ပန်းကန်အလွတ်ကို သောက်ပြီးတာနဲ့ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ငွေရှင်းဖို့ ကောင်တာဆီ သွားလိုက်သည်။ စားပွဲထိုးသည် မုန့်ထုပ်များကို ထုပ်ပိုးထားပြီး​ပြီ ဖြစ်၍ ချန်ထန် ၎င်းတို့ကို ယူဆောင်ကာ ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ ပညာရှင်ကလည်း မတ်တတ်ထရပ်ပြီး သူနဲ့ ဘေးချင်းကပ် လျှောက်လာသည်။ ချန်ထန် သူ့ကို မကြည့်ဘဲ အတွင်းမြို့ထဲကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်း ဒဏ်ရာရတယ်လို့ ငါကြားတယ် ဒဏ်ရာက ပြင်းသားပဲ.. မင်းထွက်မပြေးသေးဘူးလား.. တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကိုသတ်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ပြုံးပြလေသည်။

"ဘယ်သူက ငါ့ကိုထိရဲမှာလဲ... ငါ့ဒဏ်ရာက အချည်းနှီးတော့ မဟုတ်ဘူးနော် လီမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးက တစ်ဆယ်လေးရဲ့ နတ်သားသန္ဓေသားလေးကို ဘယ်သူရခဲ့တာလဲဆိုတာ ပြောပြမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်... အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိချင်လား"

ချန်ထန်: "ငါ သိချင်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် လီမိသားစု ဘိုးဘေးက မင်းကို မပြောပါဘူး"

"ဒါက ငါ့နည်းလမ်းတွေပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်"

သူက အကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးထန်... တစ်ဆယ်လေး ရှီးကျင်း ရောက်နေတယ် မင်းအိမ်မှာနေနေတာ ငါကြားတယ်"

ချန်ထန် ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကလည်း ရပ်တန့်ကာ။

“သူ အများကြီး ခံစားခဲ့ရတာ.. ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့အပေါ် မတရားသလို မဆက်ဆံနဲ့ မခံစားရစေနဲ့”

ချန်ထန် သူ့ဒေါသကို မျိုသိပ်ရင်း။

"သူက ငါ့ချန်မိသားစုကလူ... မင်းရဲ့သား မဟုတ်ဘူး!"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ရှေ့ကို တစ်လှမ်းလှမ်းပြီး ပြုံးပြလေသည်။

"မင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း မသွန်သင်နိုင်ဘဲ ဒီသားကို မလိုချင်ရင် ငါ့ကို ပေးလိုက်ပါလား... သူက ငါ့ကို အဖေ လို့ ခေါ်ဖူးတယ် ငါသူ့ရဲ့ ဖေဖေဝူ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ချန်ထန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်လှုပ်သွားပြီး အံကို တင်းတင်းစေ့ကာ ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး အသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ဆီကနေ အမြဲခိုးနေတာပဲ.. မင်းက ငါ့အဖေ၊ ငါ့ဆရာ၊ ငါရထိုက်တဲ့ ဖခင်မေတ္တာကို ခိုးသွားပြီးပြီ အခု မင်း ငါ့သားကို ခိုးချင်နေတာပဲ... မင်း ငါ့ဆီက အရာအားလုံးကို ခိုးချင်နေတာ!"