မရဏတမန်က ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း

ချန်ထန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါမှ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဟေးကော်က ဟင်းချက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အစားအသောက်ကို ပြင်ရင်း အိမ်အကူများစွာသည် အနီးရှိ ဟေးကော်နှင့် စကားစမြည်ပြောကာ ရယ်မောနေကြသည်။ သူလာတာကိုမြင်တော့ ချက်ချင်းရယ်တာ ရပ်သွားသည်။

ချန်ထန် ပူပူနွေးနွေး မုန့်တွေကို ချလိုက်ပေမယ့် ဟေးကော် လုပ်ထားတဲ့ မနက်စာက ပိုအရသာရှိတယ်ဆိုတာ သိသာပါ၏။ သူသည် သက်သတ်လွတ်စားသူ နှင့် အသားစားသူ နှစ်ခုစလုံးအတွက် ဟင်းလေးမျိုး ကြော်ပြီး ယာဂု ချက်ပြုတ် နှစ်ပန်းကန် ​ပြင်ထားသည်။

"ဟင်းသီး ဟင်းရွက်တွေ ဘယ်သူဝယ်ထားတာလဲ"

ချန်ထန် အံ့သြသွားသည်။ ချန်အိမ်ရဲ့ ကျေးကျွန်တွေက အသီးအရွက်တွေ သွားဝယ်ရင်တောင် သူတို့ သိပ်ဝယ်မှာ မဟုတ်ချေ။ ထိုစဥ် အိမ်အကူက ဟေးကော်ကို ညွှန်ပြသည်။

ချန်ထန်လည်း မုန့်များကို ချလိုက်ပြီး အိမ်နောက်ဖေးသို့ သွားလိုက်ရာ ချန်ရှီက သူ့အမေ ဆံပင်ကို ဖြီး​ပေးနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒီလိုအလုပ်မျိုး ရှားရှားပါးပါး လုပ်ဖူးတာ သိသာစွာ ဆံပင်အရင်းကနေ ဖြီးပြီး တောက်လျှောက် မဖြီးသွားခဲ့။

"ငါ လုပ်မယ်...."

ချန်ထန် ရှေ့ကို လျှောက်သွားကာ ခေါင်းဖြီးကို ယူကာ ဆံပင် အဆုံးမှ စတင် ဖြီးလိုက်သည်။ ဖြောင့်စင်းနေသော ဆံနွယ်များကို ဖြီး၍ ရှုပ်နေသော ဆံပင်များကို ရှင်းထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူမမျက်နှာကို သေချာသုတ်ရန် အနွေးထည်သုတ်ပုဝါကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

သူမဆံပင်ကို ဖြီးပေးပြီးနောက် ချန်ထန်သည် ဆံပင်အသုံးအဆောင်များ ဆင်မြန်းပေးခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ကျွမ်းကျင်ပုံကိုကြည့်ရင် ဒါကို မကြာခဏ လုပ်တတ်တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားပါ၏။

ချန်ထန်သည် သူမ လက်သည်းများကို ထပ်မံညှပ်ပေးနေတဲ့အထိ ချန်ရှီ ဘေးမှကြည့်ကာ လေးနက်စွာ သင်ယူနေခဲ့သည်။

"သူမက မလှုပ်ရှားဘူး... သူ့ကြွက်သားတွေကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သွေးတွေစီးကျလာအောင် ကူညီပေးဖို့ လိုတယ်..."

ချန်ထန်သည် ချန်ရှီမိခင်ကို မတ်တပ်ထရပ်စေပြီး ကြွက်သားများ ဆန့်ထုတ်နည်းကို သင်ကြားပေးနေခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးတွေကို သုံးပြီး သူမလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ကူညီပေးလို့ရတယ်... ချီနဲ့ သွေးတွေကို နှိုးဆွပြီးရင် လှည့်ပတ်ပေးရမယ် တစ်နေ့ သူမ နိုးလာတဲ့အခါ လေဖြတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး.... စကားမစပ် ရှီးကျင်းမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ် သူတို့အားလုံးက အကောင်းနဲ့အဆိုး ရောနေကြတာ... လူတိုင်းနဲ့ မပေါင်းသင်းသင့်ဘူး... အထူးသဖြင့် ရှောင်ဝူက ခပ်ဝေးဝေးက ဆက်ဆံသင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ..."

"ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ဟုတ်လား? ဦးလေးဝူ?"

ချန်ရှီ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"သူ ရှီးကျင်းမှာ ရှိနေတယ်လို့ ကြားထားတယ်... လူတွေကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သေးတယ်ဆို"

ချန်ထန်: "သူက လူကောင်းမဟုတ်ဘူး ငါသူနဲ့ မရင်းနှီးဘူး... လူကောင်းလည်း မဟုတ်ဘူး ချောင်ကျိုးဆိုတဲ့လူလည်း ရှိတယ် မင်းသူတို့နဲ့တွေ့ရင် သူတို့နဲ့ဝေးဝေးနေ"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်-

'ဦးလေးကျိုး? သူက ဘာလို့ လူကောင်းမဟုတ်ရမှာလဲ?'

သူ ငြင်းခုံမနေဘဲ သွေးလည်ပတ်မှုကို ဘယ်လိုအသက်သွင်းရမလဲ ဆိုတာကိုသာ အပြင်းအထန် လေ့လာနေခဲ့သည်။

"ကျ​နော့်မှာ မှော်ဆေးလုံးတွေ အများကြီးရှိတယ်... အမေ့ရဲ့ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်မလား မသိဘူး"

ချန်ထန်က ခေါင်းယမ်းပြသည်။

"ငါတို့ အဂ္ဂိရတ်ဆေး အမျိုးမျိုးကို စမ်းပြီးပြီ... ဒါပေမယ့် အသုံးဝင်တာ နည်းတယ် သူမရဲ့ ဝိညာဉ်က ထွက်ပြေးသွားပြီ... အဘွားရှားတောင် ရှာမတွေ့ဘူး"

"ကျနော့်ဆေးက မတူဘူး"

ချန်ထန်ရဲ့ နှလုံးသားက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မင်း ချင်းကျိုးက ရခဲ့တာလား"

ချန်ရှီ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဆေးဖက်ဝင်တဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေက ချင်းကျိုးမှာရှိတဲ့ ဆေးတွေထက် ပိုအားကောင်းတယ်"

သူသည် ချင်းကျိုးကနေ ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင် ၅၅ ခုကို ရယူခဲ့ပြီး သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ ဘိုးဘွားဗိမာန်မှ နေရောင်ခြည်၊ လရောင်နှင့် ကြယ်ရောင်တို့ဖြင့် နေ့တိုင်း ကျွေးမွေးနေခဲ့သည်။ ဤဝိညာဉ် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများက အလွန်တိုးတက်လာပြီး မူလဝိညာဉ်ဆေးပင်များထက် များစွာသာလွန်ပါသည်။

ရှီးကျင်းမြို့သို့ လာရာလမ်းတွင် စွင်းယိရှန်းရဲ့ ဝိညာဉ်သည် အပိုင်းပိုင်း ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အဆိုပါဆေးများဖြင့် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒီ​ဆေးတွေရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဘယ်လောက်ထိ အစွမ်းထက်တယ် ဆိုတာ တွေးကြည့်နိုင်ပါ၏။

ချန်ရှီ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆေးဂုဏ်သတ္တိနဲ့ ဆေးပညာကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ညစာစားပြီးရင် သူတို့ကို သွားရှာလိုက်မယ် ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို လာခိုင်းပြီး ကျ​နော့်အမေအတွက် ဆေးသန့်စင်ခိုင်းလိုက်မယ်"

ချန်ထန်က သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး။

"အဂ္ဂိရတ်ဆေးရဲ့ အာနိသင်က သူမရဲ့ အခြေအနေကို သေချာပေါက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပေမယ့် အရေးကြီးဆုံးက သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်ရဖို့ပဲ..."

ချန်ရှီ ခဏလောက် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

"အဘွားရှားထက် ဝိညာဉ်ရှာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မနိမ့်တဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ကျ​နော်သိတယ်.. ဖြစ်နိုင်ရင် အကူအညီ တောင်းလို့ ရ​လောက်တယ် သူတို့လည်း ရှီးကျင်းကို ရောက်နေလောက်ပြီ... ချန်ထန် ရှီးကျင်းမှာ အချစ်မြစ်တွေဘာတွေ ရှိလား... ဟိုဘက်ဒီဘက် ကမ်းနှစ်ဘက်လုံးမှာ မီးရောင်စုံတွေနဲ့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်လေ..."

ချန်ထန် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆောင်ကြာမြိုင်?"

ချန်ရှီ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလူနှစ်ယောက်က အဲဒီမှာနေရတာ..."

"သံသယရှိတဲ့ စရိုက်လက္ခဏာရှိတဲ့ လူတွေနဲ့ မိတ်မဖွဲ့ပါနဲ့... ချွီးရှန်စမြစ်လို့ ခေါ်တဲ့ မြစ်တစ်စင်း ရှိတယ်... နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေ အပြည့်နဲ့ ပွဲခံနေကြတာ.. မင်းသွားမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်မယ်"

"မလိုပါဘူး... အခုမသွားဘူး စောနေသေးတယ် ဆောင်ကြာမြိုင်က မဖွင့်သေးဘူး ညနေရော ညရော အလုပ်ကိစ္စရှိမှရမယ် ပြီးရင် သွားရှာလို့ရပြီ"

ဟေးကော်ရ မနက်စာစားဖို့ ခေါ်ခိုင်းပေမယ့် ချန်ထန်က စားပြီးပြီမို့ မသွားဖြစ်လိုက်။ အဲဒီအစား သူ ချန်ရှီရဲ့အမေကို တွန်းထုတ်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်နေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ရူရူ... ချန်ယင်တူးက ချန်ရှီကို ကောင်းကောင်း မသင်ပေးခဲ့ဘူးထင်တယ်...သူက အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ် ပြည့်တန်ဆာတွေနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးနေပြီ သူ့ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားတဲ့လူက ချန်ယင်တူးပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ချန်ရှီ မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်လေသည်။ သူ သွားခါနီးမှာ ချန်ထန်က လှမ်းတားလာသည်။

"ငါ မင်းအတွက် အဝတ်အစား အသစ်တစ်ထည်ဝယ်ပြီး အခန်းထဲမှာ ထည့်ထားတယ်... မင်းသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားမတွေ့ခင် စမ်းဝတ်ကြည့်...."

ချန်ရှီသည် အဖြူရောင်ကော်လာ တစ်ထည်နှင့် အနီရောင်ပိုးဖဲကြိုး တစ်ထည်ဖြင့် အနက်ရောင် ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားဖို့ သူ့အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားဆဲ။ အဝတ်အစားက နည်းနည်းကြီးပေမယ့် သိပ်အဆင်မပြေတာတော့ မဟုတ်ချေ။

ချန်ရှီ ဝတ်​ကြည့်ပြီး မှန်ထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ထန်သည် သူ့​ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် မလိုက်ဖက်သော ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံအရ ဝယ်ယူခဲ့တာ ထင်ရှားပါသည်။ ဒါပေမယ့် မှန်ထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်တော့ တော်တော်ချောတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ အခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ချန်ထန်က သူ့ကို ကြည့်လာသည်။ လူငယ်ဟာ အခုမှ ပိုကြည့်ကောင်းသွားတယ်လို့ ခံစားရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းဆံပင်က နည်းနည်းရှုပ်နေတယ်... ငါပြန်ဖြီးပေးမယ်"

ချန်ရှီလည်း စင်္ကြံဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ချန်ထန်က သူ့ဆံပင်ပေါ် ရွှေသရဖူနှင့် ချိတ်ထားသည့် ဆံထုံးနှစ်ခုကို ချွတ်လိုက်သည်။ ဦးရေပြားကို ဖြီးလိုက်တဲ့အခါ တစ်ခုခုကို ထိမိသွား၏။ ချန်ထန် ၎င်းကိုထိလိုက်သည်နှင့် ပျောက်ကင်းသွားသော ဒဏ်ရာများမှ ကျန်ခဲ့သော ချုပ်ရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သားဖြစ်သူ၏ အလောင်းကို စတင်တွေ့ရှိချိန်က ဖွင့်ထားသည့် သားဖြစ်သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဖက်ကို သတိရသွားသဖြင့် လက်များက တုန်ရီလာသည်။ ဒီမကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို သူ့စိတ်ထဲက ဖယ်ရှားဖို့ ခေါင်းကို အမြန်ယမ်းပစ်လိုက်သည်။

သူသည် ချန်ရှီ၏ နားတစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြေးသွားသော ကင်းခြေများကဲ့သို့ နီမြန်းသော အမာရွတ်ကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။ ဒီလိုဒဏ်ရာမျိုးနဲ့ ရှင်သန်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီဒဏ်ရာက သက်သာသွားပါပြီ။

ချန်ယင်တူး တကယ် အောင်မြင်ခဲ့တာပဲ။

"နာနေသေးလား" ချန်ထန် မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ချန်ရှီ: "မနာတော့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မိုးရွာတာနဲ့ မိုးကြိုးပစ်တဲ့အခါ နည်းနည်းတော့ နာသေးတယ်... မိုးခြိမ်းသံက ကျယ်ရင်တော့ နည်းနည်းမူးသွားတယ်"

ချန်ထန် စကားရပ်လိုက်ပြီး ဆံပင်ကို ကြိုးစည်းကာ ရွှေသရဖူကို ဆောင်းပေးသည်။ ထို့နောက် ဆံပင်ထဲသို့ ရွှေဆံထိုးကို ထိုးထည့်​ပေးလိုက်သည်။ ချန်ရှီ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်သွား၏။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချန်ရှီဟာ ပညာရှင်အနည်းငယ်နဲ့ ရယ်မောပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုပညာရှင်တို့သည် ချန်ထန်ကို မြင်သောအခါတွင် ပြုံးရယ်နေကြတာကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ပစ်လိုက်ပြီး ချန်ထန်ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ချန်ထန်လည်း ထိုလူငယ်များကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ရှီက ဆေးဆရာကို တကယ်ခေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုလူများသည် အားမာန်အပြည့်နှင့် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျေးလက်တောစပ်ကနေ ခရီးထွက်ခဲ့ကြရာ ရောဂါများစွာကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ချန်ရှီမိခင်၏ အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြသည်။

အထပ်ထပ် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဆေးစာတစ်ခု ထွက်လာ၏။ ချန်ထန်သည် ဉာဏ်နှင့် အတွေးများကို ငြိမ်သက်စေခြင်း၊ အရေးကြီးသော စွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းပေးပြီး ချီနှင့် သွေးကို တိုးတက်စေသည့် ဆေးညွှန်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အာရုံကြောများကို ငြိမ်သက်စေသော ဆေးဝါးများစွာလည်း ပါ​သေး​သည်။ ဤဆေးညွှန်းကို သောက်သုံးလိုက်ရင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မေ့ပျောက်ရန်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေပါသည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်မရှိရင် နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး..."

ဟွမ်ဖုန်းနျန်က ဆိုသည်။

"မင်းအမေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ငါတို့ပြန်ရှာရမယ်... မင်းအမေရဲ့ဝိညာဉ် ပြန်ရရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ် ဝမ်းနည်းစရာလည်း မလို​တော့ဘူး သူ့စိတ်က တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်တော့ လူတိုင်းက ခေါင်းခါလက်ခါ လုပ်နေကြသည်။

"မင်းကသာ ငါတို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဆရာပါ... မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံရဲမှာလဲ...."

ချန်ထန် အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။

ချန်ရှီသည် ပင်မဆေးဖက်ဝင် အပင်များစွာကို ထုတ်ပြီး ဆေးညွှန်းအတိုင်း ပြင်ဆင်ခိုင်းသည်။ ဟွမ်ဖုန်းနျန်နဲ့ အခြားသူများက ဆေးလုံး သန့်စင်နိုင်ဖို့ ကူညီ​ပေးခဲ့ကြသည်။

“အမေ့အတွက် ဆေးကို ဖျော်ပြီးတာနဲ့ နေ့တိုင်း ဆေးချက်စရာ မလိုပါဘူး... ဆေးတစ်လုံးကို ပျားရည်နဲ့ အရည်ဖျော်ပြီး ကျွေးပေး...”

မွန်းတည့်ချိန်အထိ ဆေးသန့်စင်ရာ၌ ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ ချန်ထန်က သူတို့ကို နေ့လည်စာစားဖို့ ဖိတ်ပေမယ့် ဒီပညာရှင်တွေက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး ပြုံးပြလာကြသည်။

"ကျ​နော်တို့က စားဖို့ ဌာခန်းမကို သွားကြမှာ... လူကြီးမင်းတို့ကို ဒုက္ခမပေးရဲပါဘူးဗျာ!"

သို့နှင့် ချန်ထန်လည်း သူတို့ကို ချန်စံအိမ်ထဲက ပြန်လွှတ်လိုက်ရသည်။ ပြန်လာပြီးနောက်တွင် သူသည် နီမြန်းသော ဆေးရည်များကို ကြည့်ကာ သူ့ဇနီးအား တိုက်ကျွေးရမှာတောင် ကြောက်လာလေသည်။

သူသည် ဆေး၏အာနိသင်ကို စမ်းသပ်ရန် ဆေးတစ်လုံး သောက်ခဲ့သည်။ သူ့ဗိုက်ထဲမှာ ဆေးတွေပျော်သွားတဲ့အခါ ​​ကမ္ဘာပေါ်က အရာအားလုံး လှပသွားတယ်လို့တောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ခြံထဲတွင် ပျင်းရိစွာထိုင်နေလျှင် သူ၏ ချီနှင့် သွေးများ အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေကာ သူ့စိုးရိမ်မှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဆေးအာနိသင် ​ပြယ်သွားသောအခါ တစ်နေကုန် ဘာမှ မလုပ်မိသလို သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေကာ တရားဝင် လုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်ရန် အခွန်ဝန်ကြီးဌာနသို့ သွား၍ စိတ်မရှုပ်ခဲ့ရသလိုတောင် ခံစားလာရသည်။

သူသောက်လိုက်တဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆေးရဲ့ အာနိသင်ကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်တော့ သူ့စိတ်က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်-

"ငါ့ရဲ့သက်တမ်း...."

ဤဆေးကို သောက်ပြီးနောက် သူ့သက်တမ်းသည် အနှစ်တစ်ရာမှ နှစ်ရာကျော်အထိ တိုက်ရိုက် တိုးလာခဲ့သည်။ ချန်ထန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချန်ရှီကို အလျင်အမြန် ရှာသော်လည်း မတွေ့သဖြင့် ကျွန်တစ်ယောက်ကိုသာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်ငယ်က ချွီးရှန်းမြစ်ကို သွားပါပြီ"

"သူ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို သွားတာလား ?!"

ချန်ထန်နဖူးတွင် သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်လာတော့မတတ် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ ချန်ရှီသည် ရှီးကျင်းရှိ ချွီရှန်းမြစ်နှင့် အနီးဆုံး သင်္ဘောကျင်း၌ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ ပြည့်တန်ဆာအိမ် သွားဖို့က စောနေပါသေးသည်။ အဲဒီမှာ ကောင်မလေးတွေ ၀တ်စားထားတုန်း ဆိုတော့ တံခါးကို စောစောမဖွင့်သေး။ ဆိပ်ခံမှာ လှေလည်းအများကြီး မရှိချေ။

ဒါပေမယ့် သင်္ဘောကျင်းမှာ ပညာရှင်တွေနဲ့ အရာရှိတွေက စောင့်ဆိုင်းနေကြပါပြီ။ ပညာရှင် သုံးယောက် လေးယောက် အုပ်စုဖွဲ့ စကားစမြည် ရယ်မောကြပြီး အရာရှိများက ဆလွန်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ထွက်မလာပေ။

သင်္ဘောကျင်းပေါ်တွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ရောင်းနေသည့် ကလေးတစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြားထဲ အထပ်ထပ်အခါခါ လမ်းလျှောက်ကာ လိုချင်တာရှိမရှိ တာဝန်ရှိသူများထံ မေးမြန်းသည်။ အမေးခံရသူသည် မေးခွန်းကို မကြာခဏ ရှောင်တတ်သည် သို့မဟုတ် ရယ်မောပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဆိုတတ်၏။

"ဘာလို့ ဒါကို လိုနေဦးမှာလဲ"

သို့သော်လည်း လူအနည်းငယ်ကတော့ လျှို့ဝှက်စွာ ဝယ်ယူနေတာကိုတော့ ချန်ရှီ မြင်နေရသေးသည်။

"ဒါက စီးပွားရေးကောင်းပဲ... ငါလည်း ဟွမ်ဖုန်းနျန်ကို နောက်မှ​ပြော​ပြပြီး ဆေးလုံးရောင်းရင်း ပိုက်ဆံရှာဖို့ ဒီကိုလာခိုင်းရမယ်။"

ချန်ရှီ တစ်ယောက်တည်း တွေးနေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် သင်္ဘောကျင်းမှ ပညာရှင်တစ်ဦးက နိုင်ငံတော်အရေးကို ပြောနေသဖြင့် ပြည့်တန်ဆာသို့ သွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူများ ညည်းတွားကြသည်။

"အခု နယ်ခြားတပ်တွေ အရေးပေါ် အကူအညီလိုနေတယ်... ​​ပင်လယ်ဘီလူးတွေက နယ်စပ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေပြီး တရားရုံးကလည်း နယ်စပ်တပ်တွေကို ရှီးကျင်းကို ပြန်လာခိုင်းနေကြတယ်... တရားရုံးမှာ လူဆိုးတွေ ရှိရမယ်!"

ပညာရှင်တစ်ယောက်က သူ့ပရိတ်သတ်ကို လက်ဖဝါးပေါ်မှာ အပြင်းအထန် ပုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောနေ၏။

"အစိုးရအဖွဲ့ထဲက လူတွေအားလုံးက အလွတ်ဆွဲသူတွေလား... ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ အမိန့်မျိုး ထုတ်လိုက်တယ်ပေါ့ ငါ့အမြင်အရတော့ နတ်ဆိုးက ပင်လယ်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး...သိုင်းလောကမှာလည်း မဟုတ်ဘဲ ရှီးကျင်းနဲ့ အစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ!"

ဒီစကားတွေ ပြောပြီးတာနဲ့ လူတိုင်းက ဒေါသထွက်ကုန်ကြတော့သည်။

ချန်ရှီဘေးက ငွေရောင်ဆံပင် အဖိုးအိုတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ဝင်ပြောလေသည်။

"ငါက အစိုးရ၀န်ကြီးဖြစ်ရင် ဘာမှမပြောတတ်ပေမယ့် ဘာမှမလုပ်တတ်တဲ့ အဲဒီအရာရှိဟောင်းတွေ အားလုံးကို ထောင်ထဲခေါ်သွားပြီး အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၊ ဥပဒေဖောက်ပြန်မှုအတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပစ်မယ်!"

"ပြောသွားတာ ကောင်းတယ်ဟေ့!"

လူတိုင်း ရွှင်လန်းလာကြသည်။

"ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုနဲ့ အရာရှိ ၃ ဦးက သစ္စာစောင့်သိတဲ့ အရာရှိတွေလား..."

ကုလားထိုင်ပေါ်က အရာရှိတစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။

"မနက်ဖြန် တရားရုံးမှာ မိန့်ခွန်းပြောမယ်... လက်ရှိ နာမကျန်းဖြစ်မှုတွေကို ဝေဖန်မယ်၊ ရုံးထိုင်ပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေရတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို အရှက်ရ​​အောင် လုပ်မယ်။ လူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးက ဆုတ်ယုတ်လာနေပြီ လူကြီးတွေတောင် ထမင်းစားဖို့ မတတ်နိုင်၊ ရထားလုံးစီးဖို့ မတတ်နိုင်တော့ဘူး!"

သူ့စကားက လူတိုင်းနားထဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားတာကြောင့် တစ်ယောက်တစ်မျိုး ချီးကျူး​နေကြလေသည်။

"ရှီးကျင်းက သခင်တွေ မြို့တော်ထဲကနေ ထွက်ခွာပြီး တခြားနေရာတွေကို သွားရောက်လည်ပတ်ခွင့် ရအောင် လုပ်ပေးရမယ်!"

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ချော့မော့ပြီး ပြောရင်း တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာကြရာ စကားဝိုင်းကလည်း ပိုပိုပြီး နွေးထွေးလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ဘေးနားတွင် ထိုင်နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူတို့ စကားစမြည်ပြောရင်း အကောင်းဆုံး ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်နှင့် အလှပဆုံး အကအခုန်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ရှီးကျင်းရှိ နာမည်ကြီး ပြည့်တန်ဆာများ အကြောင်းနှင့် ရှီးကျင်းတွင် ရေပန်းစားပြီး အခြားပြည်နယ်များသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည့် သီချင်းများကို ရေးစပ်ခဲ့ကြပါသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် နာမည်ကြီး ပြည့်တန်ဆာများအကြောင်း ထပ်ပြောဆိုကြပြီး မကြာသေးမီက ရှီးကျင်းရှိ အရာရှိများစွာအကြောင်း ရေးခဲ့သော ကဗျာများအကြောင်း ပြောဆိုကာ ရွတ်ဆိုခဲ့ကြ​ပြန်သည်။

သူတို့၏ ဘဝရည်မှန်းချက်များနှင့် ၎င်းတို့၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစီအမံများကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောဆိုကြပြီး အင်ပါယာတရားရုံးကို ကျိန်ဆဲကြသည်။ ထို့နောက် မြို့ပြင်က သခင်နှင့် ဖောက်ပြန်ခဲ့သဖြင့် ဖမ်းမိခဲ့သော ရှီးကျင်းမြို့ရှိ အထက်တန်းစား အမျိုးသမီးတစ်ဦးအကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။ ထို့နောက် စကားစမြည်ပြောဆိုမှုသည် အချစ်ရေးကိစ္စများဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားကာ အချစ်ရေးကိစ္စမှ နိုင်ငံတော်ရေးရာအထိ၊ ထို့နောက် အစိုးရကို ထပ်မံကျိန်ဆဲကြတော့သည်။

"ဆောင်ကြာမြိုင် ဖွင့်ပြီ!"

တစ်ယောက်ယောက်က အော်လိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် သင်္ဘောဆိပ်သို့ ပြေးသွားကာ လှေပေါ်သို့ ခုန်တက်ကြသဖြင့် လှေသမားလည်း ကမန်းကတမ်း သတိပေးရတော့သည်။

"အရှိန်လျှော့ အရှိန်လျှော့ လှေမှောက်တော့မယ်"

"ငါ့ဖိနပ်ကို နင်းထားတယ်ကွ!"

ပညာရှင်တစ်ယောက်က လူအုပ်ထဲကနေ အော်နေသည်။

ဆိပ်ကမ်းတွင် လှေများစွာမရှိသဖြင့် ရှိသမျှ လှေတွေက လျင်မြန်စွာ လူပြည့်လာ၏။ လှေသမားတစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ နောက်ထပ်တစ်ယောက် နေရာယူလို့ရတယ်... တက်လာခဲ့!"

လက်နှစ်ဖက်ကို မြင့်တင်လိုက်တဲ့ လူတစ်ယောက်က အသည်းအသန် ပြေးသွားသည်။

"ငါ.... ငါ!"

ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့ဆီသို့ အပျော်စီးလှေတစ်စင်း ရောက်လာတာ မြင်လိုက်ရသည်။ လူတိုင်းက ကမန်းကတန်း ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လှေကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကြသည်။

"လှေသမား ဒီကို လာ!"

ချန်ရှီ လေထဲမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ခုန်ပြေးသွားကာ အပျော်စီးလှေပေါ်ကို ဆင်းသက်ခဲ့လိုက်သည်။

အပျော်စီးလှေကို ထိန်းကျောင်းနေသော လှေသမားသည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာဖြစ်သည်။ အပျော်စီးလှေပေါ်ရှိ လှေသူမလေးသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ် အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားကာ ပါးစပ်ထဲ ဆံညှပ်ကိုကိုက်၍ ဆံပင်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချည်နှောင်​နေသည်။ ချန်ရှီကိုတွေ့တော့ သူမက ပြုံးလေသည်။

"ချန်ကျဲယွမ်က နည်းနည်းတော့ စိတ်မရှည်တတ်ဘူးနော်"

ချန်ရှီ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို မေးစရာရှိတယ်"

ကမ်းစပ်မှာ ပညာရှင်တစ်စုက ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းနေကြသည်။

"ကမ်းကပ်ဦးမှာလား... စီးပွားရေးရော လုပ်ချင်သေးလား"

တချို့လူတွေက စိတ်မရှည်လွန်းလို့ လှေပေါ်ကတောင် ခုန်ဆင်းကြနေကြပြီ။ သူတို့ထဲက တချို့က အခြေတည်ဝိညာဥ် အဆင့်ကိုတောင် ရောက်ပြီး လေထဲမှာ ပျံသန်းနိုင်ပါ၏။ သို့သော် သူတို့ ခုန်ချပြီးနောက် အပျော်စီးလှေက ဝေးဝေးသို့ ရောက်သွားကာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရေထဲကျသွားကြ​တော့သည်။

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက ဆံညှပ်ကို ချထားပြီး မေး၏။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

ချန်ရှီလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်သွားတဲ့ သူ့အမေရဲ့ ဝိညာဉ်ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ငါကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်...ငါ မင်းကို လှလှပပ ဆုချပါ့မယ်"

လှေသမားက သူ စကားမပြီးမချင်း ဘာမှဝင်ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ ပြီးတာနဲ့ သူက ခေါင်းယမ်းပြီး။

"တောင်းပန်ပါတယ် မင်းအမိန့်ကို မနာခံနိုင်ဘူး"

ချန်ရှီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ဆို ငါ့အမေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ရှာတွေ့ဖို့က မခက်ပါဘူး ငါလည်း လက်ဗလာနဲ့ ဒီကို လာခဲ့တာမဟုတ်ဘူး"

သိုးဦးချို ကောင်းကင်ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို ထုတ်၍ လူနှစ်ယောက်ရှေ့မှာ ထားလျက် မိခင်ကို ရှာတွေ့နိုင်လျှင် ရတနာကို ပေးမည်ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လှေသူမလေးသည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး စုံစမ်းနှောင့်ယှက်နေပုံပေါ်သည့် လှေသမားကို ဆက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ယင်ကျေးကျွန် တစ်ဖြစ်လည်း မရဏတမန်တွေ ဆိုပေမယ့် သူတို့ကြားက အဆင့်အတန်းချင်း ကွာခြားမှုရှိပါသေးသည်။ သူတို့သုံးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော မီးခွက်ကတော့ ချန်ရှီရဲ့ သိုးဦးချို ကောင်းကင်ဝိညာဥ်မီးအိမ်ထက် အဆင့်နိမ့်တဲ့ ကလေးငယ်ကောင်းကင်ဝိညာဥ် မီးအိမ်ပဲ ဖြစ်သည်။

လှေသမားက ခေါင်းခါဆဲ။

"တောင်းပန်ပါတယ် မင်းအမိန့်ကို မနာခံနိုင်ဘူး"

ချန်ရှီ ကူကယ်ရာမဲ့သွားသည်။

"ဘာလို့လဲ?"

လှေသမားက သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ကာ မေးလာ၏။

"ချန်ကျဲ့ယွမ် မရဏကမ္ဘာမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို မမှတ်မိဘူးလား"

ချန်ရှီ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး။

"မမှတ်မိဘူး"

လှေသမား: “လတ်စသတ်တော့ အဲ့လိုကိုး... မင်းသူမကို ကယ်တင်ဖို့ ငါတို့ကို လာတောင်းဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး.. အဲဒီအချိန် မင်းမရဏထဲကို ရောက်သွားတုန်းက မင်းအမေရဲ့ ဝိညာဉ်က မင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက :"နင် မရဏမြေထဲကို ဝင်သွားတော့ နင့်အမေဝိညာဉ်က နင့်ကိုလိုက်ရှာဖို့ သွားခဲ့တယ်... ငါ သူမကို အရင်တွေ့ဖူးပါတယ် အဲဒီတုန်းက နင့်နဲ့ နင့်အမေက အတူတူ ရှိနေခဲ့တာ... နင့်အခင်းဖြစ်ပြီးနောက်မှာ ကြံရာပါအဖြစ် ယွမ်ချန်နန်းတော်မှာ အကျဉ်းချခံလိုက်ရတယ်"

လှေသမားက အေးစက်စွာဖြင့်: "မင်းအမေကို ကယ်ချင်ရင် ငါတို့သားအဖ ထောင်ဖောက်ရမယ် ထောင်ဖောက်ရင် မင်းရဲ့ ကြံရာပါ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ငါတို့က ခေါင်းပေါ်မှာ ပျားအုံကို မွှေနေတဲ့ လူပြောင်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ... ထောင်ထပ်ဖောက်ရင် ငါတို့ ဘယ်တော့မှ မပြန်နိုင်တော့ဘူး!"

ချန်ရှီ : "ငါ့အမေက ငါနဲ့ အမြဲရှိနေခဲ့တာပေါ့?"

သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲလာသည်။

"သူ ငါ့ကို တွေ့သွားတာလား"

"မှန်တယ်!"

လှေသူမလေးက ပြောသည်။

သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး လှေသမား၏ အဝတ်ကို အမြန်ဆွဲ၍ ဘေးသို့ဆွဲထုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လုံး၀ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် မိုက်မဲစွာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြောဆိုနေကြကာ ဘာတွေ ဆွေးနွေးနေကြလဲ မသိ။

ခဏအကြာတွင် လှေမိန်းကလေးက ပြုံးပြီး ပြောလာသည်။

"သိုးချိုမီးအိမ် မရှိရင်တောင် သူမ ထောင်က လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ် ဒါပေမယ့် ချန်ကျဲယွမ်ကတော့ ငါတို့သားအဖအတွက် သေးငယ်တဲ့ ကျေးဇူးကို ​​ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်"

ချန်ရှီ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ?"

လှေသမားက: "ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါပဲ လူတစ်ယောက် မရဏကမ္ဘာက လွတ်မြောက်သွားတယ်... မရဏကမ္ဘာက ငါတို့ကို ဆက်သွယ်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းခိုင်းထားတာ.. အဲဒီလူက နှစ်ပေါင်းများစွာ လူပြန်ဝင်စားနေခဲ့တာ.. မရဏကမ္ဘာကလည်း မကြာသေးခင်ကမှ သူ ဘယ်မှာနေတယ် ဆိုတာကို သိခဲ့တာပဲ"

ချန်ရှီ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ​ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီထွက်ပြေးတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ"

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက :"အမှားလုပ်မိတဲ့ တစ္ဆေတမန် ဖြစ်သးမယ် အထက်လူကြီးတွေက စကားသိပ်မပြောဘူးလေ... သူ လူဝင်စားတာ အနှစ် ၂၀ မပြည့်သေးဘူး သူ့ဝမ်းထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်က မနိုးထသေးဘူး... သူ့ကို ဖမ်းဖို့ပဲလိုတယ်... သူက ရှီးကျင်းအနီးမှာ လူဝင်စားပြီးပြီ တည်နေရာက ဒီကနေ တစ်ရက်ခရီးပဲ"

"ကောင်းပြီ!"

ချန်ရှီ သဘောတူလိုက်သည်။

"အမှားလုပ်ခဲ့တဲ့ ဒီမကောင်းဆိုးဝါးတမန်အကြောင်းကို မင်းဘာသိထား​​သေးလဲ"

"သူက တစ္ဆေတမန်ငယ်လေးပါ... လူဝင်စားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တိုက်ပွဲမှာ အရမ်းအားနည်းသွားတဲ့ စာ​ပေပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီ"

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"နင် သူ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ဖမ်းလို့ ရတယ်။ သူ့နာမည်က ကျုံးခွေ...."