ချန်ရှီ အမှုထမ်းလုပ်ပြီ

"ကျုံးခွေ ဆိုတဲ့ လူဝင်စားတစ္ဆေလား?"

ချန်ရှီသည် ကျုံးခွေ၏ လူဝင်စားခြင်းဆိုင်ရာ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အသေအချာ မေးမြန်းခဲ့သည်။ လှေသမားနဲ့ လှေသမလေးကလည်း အဲဒီအကြောင်းကို သိပ်မသိချေ။ အဲဒီတစ္ဆေတမန်ဟာ အမှားလုပ်မိပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက် ကျင်းကျိုးပြည်နယ်၊ တူခရိုင်မှာ လူပြန်ဝင်စားတာကိုသာ သူတို့သိထားခဲ့သည်။

"ကျုံးခွေက တူခရိုင်ကို ပြေးပြီး ခြေရာလက်ရာတွေ ပျောက်သွားတယ်... နောက်ပိုင်းမှာ မရဏကမ္ဘာထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူ လူပြန်ဝင်စားတယ်လို့ တွက်ချက်လိုက်တာပဲ..."

လှေပေါ်က မိန်းကလေး မျက်လုံးတွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နဲ့ ဆက်ပြောလာသည်။

"ယင်နဲ့ယန်ကြားမှာ ခြားနားမှု ရှိတယ် မရဏကမ္ဘာက လူတွေက သက်ရှိလောကထဲကို မရောက်နိုင်ကြဘူး... အဲဒါကြောင့် သူတို့ကို ကူညီပေးဖို့ သက်ရှိလောကထဲက လူတွေကို လိုအပ်တယ်... နင် တူခရိုင်ကို သွားရမှာ... ကျုံးခွေကိုရှာ ဖမ်းပြီး ငါတို့ဆီ အပ်လိုက်"

လှေသမားက :"ငါတို့ ကျုံးခွေကို လက်ခံပြီးရင် မင်းအမေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်ရအောင် ကူညီပေးဖို့ မရဏကမ္ဘာကို သွားမယ် သူမက မင်းလို ဆိုးရွားတဲ့ ရာဇ၀တ်ကောင် မဟုတ်ဘူး အဲ့တော့ အစောင့်တွေက သိပ်တင်းကြပ်မှု မရှိဘူး"

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက ပြုံးပြလေသည်။

"ငါတို့နှစ်ယောက် လိုက်သွားရင် ငါတို့ သူ့ကို သတိပေးမိလိမ့်မယ်!"

ချန်ရှီ ထိုလူနှစ်ယောက်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လှေသမားနှင့် သူ့သမီးတို့သည် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးသားသော အပြုံးများ ရှိကြသော်လည်း မရဏကမ္ဘာက ဒီနှစ်ယောက်ဟာ မိုက်မဲစွာ ပြောဆိုနေကြသည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ရပြီး ကျုံးခွေဟုခေါ်သော ဤလူကလည်း ပေါင်းရန် မလွယ်ကူနိုင်ပေ။

လှေသမားနှင့် လှေသမ​​လေးက အလွန်တန်ခိုးကြီးသည်။ အကယ်၍ ကျုံးခွေသာ အလွန် အစွမ်းမထက်နေပါက သူ့ကို ဂုဏ်ပြုမည့်အစား အဘယ်ကြောင့် ကျုံးခွေကို မသွားမှာလဲ။

"ကောင်းပြီ ငါသဘောတူတယ်!"

ချန်ရှီ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

အဖေနှင့်သမီးက သက်ပြင်းချကာ လှေပေါ်မှ အမြန်ဆင်းရန် တိုက်တွန်းလေ၏။

"မင်းက ပြည့်တန်ဆာအိမ် မသွားဘူး... အဲ့တော့ ငါတို့ လှေကိုလည်း မကိုင်ထားနဲ့ ငါတို့ စီးပွားလုပ်စရာ ရှိသေးတယ် အခုက စီးပွားရေး ကောင်းကောင်း လုပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ!"

ချန်ရှီ ရယ်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေတမန်ကလည်း ငွေရှာချင်​သေးတာလား"

လှေပေါ်ကမိန်းကလေးက: "ပိုက်ဆံမရှာရင် ဘယ်လိုအသက်မွေးမလဲ... ငါ့အဖေနဲ့ငါ နေထိုင်တဲ့ အရပ်ငှားခက တစ်လကို ငွေတစ်ထောင်လောက်ကုန်တယ်... အဲဒီနေ့စဉ် စားစရိတ်တွေပါ ထည့်တွက်လိုက်ရင် ငါတို့ငွေက ရေလို တကယ်ကုန်သွားတာ... ချန်ကျဲ့ယွမ် ပြည့်တန်ဆာအိမ် သွားမလို့လား။ ဘယ်မိန်းကလေးက အလှဆုံးလဲ ဘယ်သူက သီချင်းဆိုတတ်လဲ ငါသိတယ်နော်..."

ချန်ရှီက ခေါင်းခါပြီး :"ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး"

"မင်းရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ ကောင်မလေးကို အထင်ကြီး​အောင် လုပ်နိုင်ရင် သူမကို ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုဘူးလေ..."

လှေသမားက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ အကြံပေးလာသည်။ သို့သော် ချန်ရှီသည် ကမ်းပေါ်သို့သာ ခုန်ဆင်းကာ အရူးလုပ် မခံခဲ့ပေ။

"လူရိုးသားလေး..." လှေသမားကို ချီးကျူးလေ၏။

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက ရယ်မောလေသည်။

“သူက တကယ့်လူ ဆိုရင်တောင် တို့ရဲ့လှည့်ကွက်ထဲ ပြုတ်ကျနေတုန်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

"သူ ကျုံးခွေကို ဖမ်းဖို့ သွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ စွန့်စားစရာလိုမှာ မဟုတ်ဘူး... သူနိုင်ရင် ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်ပဲ သူရှုံးရင် သူက ငါတို့ရဲ့ အကြွေးပဲ"

မိန်းကလေး: "သူနိုင်ရင် တို့သားအဖ မျက်နှာကိုဖုံးပြီး သူ့အမေရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်မယ်... ပြီးတော့ သူ့အမေကို ကြိုးနဲ့ချည်ပြီး ငရဲပြည်ကို ပြန်ပို့လိုက်လို့ ရတယ်လေ... တို့အကြွေးက နှစ်ဆတိုးလိမ့်မယ်!"

လှေသမားသည် အပြင်ပန်းက ငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူ့​စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ- "ငရဲဘုရင်ငယ်လေးကိုရော ထည့်ပေါင်းလိုက်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်..."

"နိုင်ပြီ!" လှေသူမလေးက ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ရှီးကျင်း၏ အလင်းရောင်များ လင်းလာသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်ကြီးသည် လမ်းမများပေါ်တွင် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေကာ ရထားလုံးများနှင့် မြင်းများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချိတ်ဆက်ထားသောကြောင့် ရှေ့လမ်းကို သွားလာရန် ခက်ခဲလာစေသည်။

အချို့လူများသည် ၎င်းတို့၏ အခြေတည်ဝိညာဉ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ လေထဲတွင် တောက်လျှောက် လျှောက်သွားကြသည်။ မီး၊ ရေ သို့မဟုတ် ဓားကို စီးနင်းပြီး လေထဲတွင် အရောင်မျိုးစုံ သဲလွန်စများ ရံဖန်ရံခါ ချန်ထားခဲ့၍ လွတ်မြောက်သွားသူများပင် ရှိသေးသည်။

သို့သော် မှော်စွမ်းအား အလုံအလောက် မရှိကြဘဲ ချော်လဲကျတာ၊ သို့မဟုတ် လေထဲ၌ တိုက်မိပြီး အတူတကွ သေဆုံးခဲ့ကြသူများလည်း ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကုံးထျန်းစီရင်စုက အပြေးသမားများသည် ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ရန် ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီသည် လူစည်ကားသော လူအုပ်ကြားမှ လမ်းလျှောက်ပြီး အတွင်းမြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေစဉ်တွင် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို တစ်ကိုယ်တည်း တွေးနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ထန်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သူ့လက်ထဲတွင် မီးပုံးကိုကိုင်ကာ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် သူ့ကို စောင့်နေ၏။ ချန်ရှီ ရှေ့ကို လျှောက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ လျှောက်သွားကြသည်။

ချန်ရှီသည် လှေသမားနှင့် သူ့သမီး၏ တောင်းဆိုမှုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ​ပြန်ပြော​ပြခဲ့သည်။ ချန်ထန် ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ။

"သူတို့ကို ယုံကြည်လို့ ရလား"

"အဖေနဲ့သမီးက သရဲတစ္ဆေ နတ်ဘုရားတွေပဲ... သူတို့စကားတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ တစ်ဝက်လောက်ကပဲ ယုံလို့ရတယ်... ဒါပေမယ့် ယုံကြည်နိုင်သည်ဖြစ်စေ မယုံကြည်ရသည်ဖြစ်စေ ကျနော် လုပ်မှာ!"

ချန်ထန်: "တူစီရင်စုမှာရှိတဲ့ ကျုံးခွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းကို အရင်စစ်ဆေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို တောင်းဆိုလိုက်မယ်"

ချန်ရှီက ခေါင်းခါသည်။

"ခင်ဗျားဆိုတဲ့ ပစ်မှတ်အရမ်းကြီးတယ်... စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူတွေ အရမ်းများတယ် ခင်ဗျားရဲ့လူတွေကို ကျနော် မသုံးဘူး... ကျနော့်လူတွေကိုပဲ စုံစမ်းခိုင်းမယ်"

ချန်ထန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လူတွေကို အသုံးချဖို့ အတင်းအကြပ် မပြောတော့ချေ။

"ကျင်းကျိုးပြည်နယ်ရဲ့ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ ခရိုင်ပေါင်း ၅၄ ခုရှိတယ်... ရှီးကျင်းမှာဆို ကျင်းကျိုးပြည်နယ်က အချမ်းသာဆုံး နေရာတွေထဲက တစ်ခုပဲ.... တူခရိုင်က အရှေ့မြောက်ဘက်က တောင်တန်းတွေပေါ်မှာ ရှိတယ်... ပထဝီဝင်အနေအထားက အန္တရာယ်ရှိတယ် အပြင်ထွက်တဲ့အခါ သတိထားရမယ်"

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး :"ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြင်ဆင်ထားပါတယ်"

"ဒါ့အပြင် ကွမ်ဂျီကူမှာ ငွေနဲ့ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ ပို့ဆောင်မှု တာဝန်ယူရတဲ့ အခွန်ဝန်ကြီးဌာနက ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံက သံအမတ်အဖြစ် မင်းကို အင်ပါယာတရားရုံးက အမိန့်ထုတ် ရာထူးပေးထားတယ်... မနက်ဖြန် မင်း ရာထူးတက်ဖို့ အခွန်ဝန်ကြီးဌာနကို သွားပြီးတော့ ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံကို သွားရမယ်... လူတစ်ယောက်က မင်းကို လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် ခေါ်သွား​ပေးလိမ့်မယ်"

"သံအမတ်က အဆင့်မြင့်အရာရှိ မဟုတ်ပေမယ့် အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ရှီးကျင်းစစ်တပ်ရဲ့ စစ်လက်နက် ပစ္စည်းတွေနဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေအားလုံးက ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံကို ဖြတ်သွားရတာ.... စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ၊ ကျည်ဆန်တွေနဲ့ သေနတ်တွေလည်း ဖြတ်သွားရမယ် လက်နက်တိုင်းက အရေးကြီးသလို သေနတ်တွေလည်း အရေးကြီးတယ်။"

ချန်ရှီ :"ချန်ထန်... ခင်ဗျား ကျနော့်အတွက် ဒီရာထူးကို ဝယ်ခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် တရားရုံးက မျက်နှာလိုက်မှုကနေ ပေးခဲ့တာလား"

ချန်ထန်က ခေါင်းယမ်းပြပြီး သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လေသည်။

"ငါ လက်ယာဒုဝန်ကြီးဖြစ်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံရဲ့ သံအမတ် ရာထူးတွေကို ခုနစ်ခါပြောင်းခဲ့တယ်... သူတို့ထဲက ငါးယောက်က လက်ညစ်ပတ်ပြီး မရှိသင့်တဲ့အရာတွေကို ယူသွားတဲ့အတွက် ခေါင်းဖြတ်ခံရတာ... ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကတော့ ရှီးကျင်းမှာရှိတဲ့ စစ်စခန်း တော်တော်များများက ထိန်းချုပ်ပြီး ဖယ်ရှားပစ်တာမလို့ ရလဒ်တွေကို ရှာမတွေ့ခဲ့ရဘူး...."

ချန်ရှီ သူ့လက်ဖျားကို ခါလိုက်သည်။ ဤတရားဝင်ရာထူးကို ချန်ထန်က မဝယ်ခဲ့ပုံရသည်။

"မင်းနဲ့ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ချုပ်ကိုင်ထားချင်တာ အဲဒါကြောင့် မင်းကို ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံမှာ သံအမတ်ကြီးဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးထားတယ်။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေက မင်းကို စောင့်ကြည့်နေမှာ မင်းအမှားလုပ်မိနေသမျှ မင်းကို အပြစ်ပေးစရာအကြောင်း ရှိလာလိမ့်မယ်..."

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် တတိယအဆင့် အရာရှိဖြစ်လာတာ သိလား? ငါက တာဝန်ကို အားကိုးတယ်... စေ့စေ့စပ်စပ် လုပ်ပြီး အမှားအယွင်း မရှိဘူး။ အခွန် ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဂိုဒေါင်ရှစ်လုံးနဲ့ စပါးကျီလေးခုက ငါ့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ မကျူးလွန်ခဲ့ဖူးဘူး... အခွန် ဝန်ကြီးဌာနထဲကို ဝင်ကတည်းက မင်း ဒီစကားလေးလုံးကို မှတ်သားထားသင့်တယ်"

သူက မီးပုံးကို ချန်ရှီထံ ပေးလိုက်သည်။

ချန်ရှီ မီးပုံးကို ယူလိုက်သော် မီးပုံးဘေးဘက်တွင် ရေးထားသော "သတိ" ဟူသော စာလုံးကို တွေ့လိုက်ရပြီး နောက်ကျောတွင် "ထားပါ" ဟူသော စာလုံးကို ထပ်တွေ့ရသည်။

သတိထားပါ!

"မင်းက အသက် ၁၃ နှစ်မှာ အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်လာတာ... မင်းသတိမထားရင် မင်းကို တခြားသူတွေ ဖမ်းသွားလိမ့်မယ်။ ဒီစကားလေးလုံးနဲ့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အားပေးကြရအောင်"

ချန်ရှီ ဒီစကားလုံးလေးလုံးကို ကြည့်ပြီး ခဏလောက် ငြိမ်နေပြီးမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ထန် ငါ မင်းကို ဒုက္ခမပေးဘူး"

နှစ်ယောက်သား အိမ်ပြန်ရောက်လာကာ ညစာစားကြသည်။ ချန်ရှီ သူ့အခန်းကို ပြန်လာတော့ ကုတင်ဘေးတွင် သံအမတ်ကြီး၏ တရားဝင် ဝတ်စုံတစ်ထည်နှင့် ဗီရိုအတွင်းမှာလည်း လဲဝတ်ဖို့ တရားဝင်ဝတ်စုံ နှစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ချန်ရှီ တရားဝင်ဝတ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ ချန်ထန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားမပို့ခိုင်းပေမယ့် စွင်းယိရှန်းကတော့ သူ့ကို အခွန်ဝန်ကြီးဌာနဆီ ခေါ်သွားပေး၏။

အခွန်ဝန်ကြီးဌာနတွင် အမှုထမ်း အများအပြားရှိသော်လည်း အများစုမှာ ပြည်နယ်ငါးဆယ်၏ ငွေကြေး၊ လူဦးရေနှင့် ပစ္စည်းများကို စီမံခန့်ခွဲရန် တာဝန်ရှိသည့် ချင်းလိဌာနမှ စာရေးများနှင့် အရာရှိများ ဖြစ်ကြသည်။

အနောက်နွားရှင်းကျိုးက အရမ်းကြီးသဖြင့် အခွန်ဌာနကလည်း ဖောင်းပွနေသည်။ အထက်တန်းစား မိသားစုများမှ ကျင့်ကြံသူတွေက အလွန်များပြားပြီး ဌာနတစ်ခုစီတွင် ပြင်ပကလာသော အလုပ်လုပ်ကိုင်သူ အနည်းငယ်သာရှိသည်။

ချန်ရှီသည် စွင်းယိရှန်း နောက်သို့လိုက်သောအခါတွင် လူအချို့သည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း၊ အချို့က ဌာနဆိုင်ရာများကြားသွားကာ အဆောက်အဦနှင့် အစိုးရရုံးများကြားတွင် ပြေးလွှားနေကြပြီး အလုပ်များလွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များ ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်နေကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

အခွန်ဝန်ကြီးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ကြသည့် ပညာရှင်အချို့လည်း ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လူလတ်ပိုင်းများ ဖြစ်ကြပြီး သံတမန်နှင့် ဒုတိယ သံတမန်များအဖြစ် တာဝန်ထမ်းရန် လာရောက်ခဲ့ကြခြင်းပင်။

"လူကြီးမင်းစွင်း... ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခုစီရဲ့ သံတမန်တွေနဲ့ လက်ထောက်သံတမန်တွေကို ဒီလိုပဲ ဝီရိယ ကောင်းနေကြတာလား..."

"သေချာပေါက် ဝီရိယရှိရတာပေါ့...နေ့စဉ် ကိုင်တဲ့ ငွေကို သိန်းထောင်ချီပြီး တွက်ရတယ်။ ငွေနဲ့ အလှလေးတွေကို ပေးချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ကတိနဲ့ လက်မှတ် ရေးထိုးထားသရွေ့ မင်း ဒီသွေးဆောင်မှုကို တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက်တော့ ခံနိုင်ရည် ရှိနေမှာပဲ.. ဒါပေမယ့် အချိန်အတော်ကြာပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သွေးဆောင်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိတဲ့သူက နည်းနည်းပဲ ရှိတော့တယ်..."

"သူတို့ရဲ့ ​ရှေ့​နောက်​​က လူတွေကရော..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အသက်ရှင်နေသေးတယ်... အခု ဝိညာဥ်တစ်သောင်းအလံထဲမှာ ဧည့်သည် သွားလုပ်နေလောက်ပြီ"

"အိုး..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံ၏ လက်ထောက်သံတမန်နှင့် စာရေးများ စောင့်နေသည့်နေရာမှ စစ်ဆေးရေးမှူး ရှိရာသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ တာဝန်ရှိသူများက သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံရဲ့ စာရင်းစာအုပ်ကို ထုတ်ကာ ချန်ရှီအားပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သိုလှောင်ရုံ၏ အရန်နေရာသို့ သွားရောက် လည်ပတ်ရန် ခေါ်သွားကြသည်။

"လူကြီးမင်း.... ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံမှာ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ခဲကျည် ၂သိန်း၊ ကျည်ခွဲ ၄သိန်း၊ ပစ်မှတ်သေနတ်ကျည် ၄သိန်း၊ နဂါးငါးလှံ ၂၃၀၀၀၊ သုံးလုံးပြူးမီးသေနတ် ၂၃၀၀၀၊ ထွန်တုံးကြီး ၄သောင်း၊ အလတ်စား ရှစ်ရာပါ... လူကြီးမင်း ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဘက်ကို လာခဲ့ပါ"

ချန်ရှီသည် ကျည်ဆန်တောင်ကို ကြည့်ပြီး အမြောက်ကြီးရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ထက်ပင် အရပ်တစ်မီတာ ပိုမြင့်သည်။ ထက်ရှသော သံငြောင့်များ နှင့် မိုးခြိမ်းသံ အဆောင်စာလုံး အမျိုးမျိုးတို့ကို ရေးထိုးထားသည်။

"လူကြီးမင်း ဒီသံမှာ ရေးထားတဲ့ မိုးကြိုးကိုးလုံး အဆောင်လက်ဖွဲ့ သုံးဆယ့်ခြောက်ခုပါ၊ အတွင်းထဲမှာ မိုးကြိုးအဆောင်လက်ဖွဲ့က လေးဆယ့်ရှစ်ခု ရေးထွင်းထားပါတယ်... ယမ်းမှုန့်နဲ့ ဖောက်ခွဲပစ်စည်း ကျင်၃၀၀ ရှိပါတယ် အဲဒါကို နေငါးစင်းမီးမိုးကြိုး လို့ခေါ်ပြီး အရမ်းအစွမ်းထက်ပါတယ်"

ထုတ်လုပ်ရေး တာဝန်ခံ စာရေးတစ်ဦးက ရှင်းပြလေသည်။

"ဒီအရာရဲ့ သံချွန်းတွေက ပေါ့ပါးတယ်... တိုက်မိမှု နည်းနည်း ပြင်းထန်ရင်တောင် သံချွန်းတွေက အတွင်းပိုင်း ယမ်းမှုန့်တွေကို ညှစ်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားစေနိုင်တယ်။ ပေါက်ကွဲတဲ့အခါ အပြင်ခွံက အစိတ်အပိုင်း ၃,၀၀၀ ကွဲသွားပြီး သံငြောင့် ၂ ခု ကွဲသွားလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီအနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အမိန့်ပေးလေသည်။

"ဒီနှစ်ခုကိုထုတ်ပြီး ချွီးရှန်းမြစ်ကိုသွားလိုက်... မင်းထောင့်တွေ ကိုဖြတ်ပြီး ငါ့ကိုလှည့်စားခဲ့တာလား ဆိုတာကို ငါစစ်ဆေးကြည့်ချင်တယ်"

စစ်ဆေးရေးမှူး၊ လက်ထောက် သံတမန်များနှင့် စာရေးများသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ဆွံ့အကုန်ကြသည်။

"သခင်ငယ်ချန် ဒါကိုက ခွင့်မပြုထားပါဘူး!"

စွင်းယိရှန်းကလည်း :"လူကြီးမင်းငယ်ချန် ဒါကိုလုပ်လို့ မဖြစ်ပါဘူး... အဲဒါကို ထုတ်ပြီး မှုတ်လိုက်ရင် ချွီးရှန်းမြစ်ရဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အသေအပျောက်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်... နောက်ပြီး ဒီလက်နက်တွေ ပျောက်ဆုံးရင် မင်းတာဝန်ယူရမှာပါ "

ချန်ရှီ မကျေမနပ်ဖြင့် အဝေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တိုင်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။

စစ်ဆေးရေးအရာရှိ၊ လက်ထောက် သံတမန်များနှင့် စာရေးများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို နားလည်​နေကြသည်- "သူက ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံထဲ မရောက်ခင် နောက်လနည်းနည်းပဲ အသက်ရှင်နေရတော့မှာပဲ"

"လူကြီးမင်း..... ဒီဘက် လာပါ ဒီမှာက ကြီးကြပ်ထားတဲ့ အမြောက်တွေပါ"

သူတို့သည် ချန်ရှီနောက်သို့ ပြေးလိုက်ကြပြီး အမြောက်များကို စစ်ဆေးရန် ချန်ရှီကို ခေါ်သွားကြသည်။

"လူကြီးမင်း... အမြောက်ကြီးက ၁,၀၀၀၊ ရန်သူသတ်အမြောက် ၂,၄၀၀၊ ပေါ်တူဂီအမြောက် ၂,၄၀၀၊ ပန်းကန်လုံးနှုတ်ခမ်းဝသေနတ် ၁၀,၀၀၀၊ ပန်းကန်လုံးပေါက်သေနတ် ၃၀၀၀၀၊ ကျောက်ဖြန်းသေနတ် ၃,၀၀၀..."

ချန်ရှီသည် နှစ်မီတာရှည်သော အမြောက်များရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ လက်တုန်နေတာကို ကာကွယ်ရန် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ အဲဒီ နဂါးခေါင်းအမြောက်တွေကို ပြန်မြင်ရတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့လက်တွေ တုန်ခါလာ၏။

"အပြင်ထွက်ပြီး စမ်းကြည့်မယ်!"

ချန်ရှီ ပြောပြန်ရာ စွင်းယိရှန်းက သူ့ကို အလျင်စလို တားလိုက်ရလေသည်။

"သခင်ငယ်ချန် ဒါကိုက စမ်းကြည့်လို့ မရပါဘူး!"

ချန်ရှီသည် အဆိုအမြောက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် နဂါးခေါင်း၊ နဂါးကိုယ်ထည်နှင့် နဂါးအမြီးလို ထွင်းထားကာ နှစ်မီတာခန့်ရှည်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ခြေလေးချောင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် ယမ်းမှုန့်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး အပြင်ဘက်တွင် လေ၊ တိမ်တိုက်၊ မိုးခြိမ်းသံ အဆောင်စာလုံးများ ပါရှိထားသည်။

ဤအရာသည် လေထဲတွင် မိုင်ပေါင်းများစွာ ပျံသန်းနိုင်ပြီး အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်၊ အလွန်ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် ပေါက်ကွဲနိုင်သည်။

ပေါက်ကွဲသွားသောအခါတွင် လေ၊ မိုးခြိမ်းသံ၊ မီးနှင့် မီးခိုးများသာမက နဂါးဟောက်သံများကို တုန်ခါသွားစေကာ နဂါးနတ်ဘုရား၏ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်သည်။

ချန်ရှီသည် ဘယ်ညာကြည့်ကာ ထွက်ခွာရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။

စာရေးတော်တော်များများက ခေါင်းခါနေကြသည်။

"ဒီလူကြီးမင်းချန်ကတော့ မနက်ဖြန်မတိုင်ခင်မှာပဲ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းအလံထဲ ဝင်ရတော့မယ် ထင်တယ်"

လေးနှင့်မြှားများ၊ ရထားဖြတ်တံများ၊ လှံရှည်များ၊ ဓားရှည်များ၊ ပုဆိန်ရှည်များ၊ ကြိမ်ဒိုင်းများ၊ ခါးထိုးဓားများ၊ သံချပ်ကာ၊ ရွှေဗုံ၊ မီးကျောက်များ၊ မီးတပ်သားများ၏ တိုင်များနှင့် အခြားစစ်လက်နက်ပစ္စည်းများကို ချန်ရှီ ကြည့်ရှုနိုင်အောင် ဦးဆောင်လာခဲ့သည်။ အမွှေးတိုင်များ ပူဇော်ရတာကလည်း နေ့စဉ် သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိသည်။

ထို့အပြင် ဆားငန်၊ ဆာလဖာ၊ မီးသွေးမှုန့်၊ သကြားနှင့် အခြားပစ္စည်းများ ကီလိုဂရမ် သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိသည်။

ချန်ရှီသည် မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံရီ လက်နက်များကို ကြည့်ပြီးသွားသည်။ သူ ထွက်သွားချိန်က ညနေစောင်းနေပြီ။ သူဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အားအင်က ပြည့်နေသေးသည်။

"သေနတ်အများကြီးကို ငါတာဝန်ယူရတယ်... ငါ ရှီးကျင်းကို အောင်နိုင်မယ်!"

စွင်းယိရှန်းက သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသည်။

"လူကြီးမင်းငယ်ချန် ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံမှာရှိတဲ့ အရာတွေက ထိလို့မဖြစ်ပါဘူး... ထိမိရင် ခေါင်းဖြတ်ခံရလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"တစ်ခု နှစ်ခါလောက်ပဲ ပျောက်သွားရင်ရော?"

သူသည် ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံထဲက အဆောင်စာလုံး ရေးထွင်းထားသော လက်နက်အမျိုးမျိုးကို စမ်းကြည့်ချင်ခဲ့တာပင်။

"မဖြစ်ပါဘူး... စစ်ဆေးရေးမှူးတွေက နေ့တိုင်း စာရင်းစစ်လိမ့်မယ်!"

ချန်ရှီ နောင်တရပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ သူ့ဘေးနားက စစ်ဆေးရေးမှူးကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း... ခင်ဗျား အကျင့်ပျက်နေတတ်လား"

စစ်ဆေးရေးမှူးက ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်သည်။ စွင်းယိရှန်းလည်း လျှို့ဝှက်စွာ စိုးရိမ်နေမိ၏။

''သခင်ငယ်ချန်ကို ဒီရာထူးမှာ ထားဖို့ ဘယ်သူကများ တုံးနေတာလဲ မသိဘူး သူအမှားလုပ်မိအောင် ကြံစည်နေတာ အသိသာကြီး...'

သို့သော် သူသည် ကွမ်ဟွေ့သိုလှောင်ရုံရဲ့ သံအမတ် ဖြစ်သဖြင့် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် တာဝန်များရှိသည်။ ချန်ရှီကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေဖို့က မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူ ကွမ်ဟွေ့သိုလှောင်ရုံကို ပြန်သွားရဦးမည်။

ထိုအချိန်တွင် လူဆယ်ဦးကျော်သည် ကမန်းကတန်း ရောက်လာပြီး အဝေးကနေ ရယ်မောသံကို အရင်လွှတ်လာ၏။

"သံအမတ်ကြီး သေနတ်တွေ လာယူဖို့ ငါ အမိန့်ထုတ်ထားပြီးသားပါ... မင်း ငါတို့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ ဘာလို့ ထွက်မလာတာလဲ"

စွင်းယိရှန်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စာမေးပွဲဖြေဖို့ သွားရာလမ်းမှာ ချန်ရှီဆီက ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရတဲ့ မာမိသားစုရဲ့ တပည့်ဖြစ်ပါပဲ။ သူ့နာမည်က မာကျုံးကျိုးပင်။

မာကျုံးကျိုးသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် တရားဝင် အမှုထမ်းဝတ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတစ်ဒါဇင်လောက်ကလည်း စာမေးပွဲလာဖြေတဲ့ ပညာရှင်တွေပါပဲ။ ကျိုးချန့်ယင်နဲ့ သူ လမ်းမှာတွေ့တဲ့ တခြားသူတွေပါ။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့လည်း တရားဝင်အဝတ်အစားတွေ ၀တ်ထားကြရာ ရှီးကျင်းသို့ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့အားလုံး တရားဝင်ရာထူးများ ပေးအပ်ခြင်းခံရတာ ထင်ရှားပါသည်။

၎င်းတို့သည် မူလကတည်းက ကျွိရန်များ ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့အတွက် တရားဝင်ရာထူးများ စီစဉ်ပေးတာက မထူးဆန်းချေ။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ တရားဝင်ဝတ်စုံများကို ကြည့်ပြီး အသီးသီး ရာထူးကြီးမြင့်ကြသည်။ အချို့မှာ အဆင့်၈ မှဖြစ်ပြီး မာကျုံးကျိုးက အဆင့်၇ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီသည် ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံမှ စာရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာသော လက်ထောက်သံတမန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အထက်အရာရှိမှာ စာရွက်စာတမ်းတွေ ရှိလား"

မာကျုံးကျိုးသည် လက်ထောက်သံတမန်အား ဘေးဖယ်ကာ ချန်ရှီဆီသို့ လှမ်းတက်သွားလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိပါဘူး... ချန်ရှီ ငါက ကုံးထျန်းစီရင်စုရဲ့ အဆင့်၇ အရာရှိပါ။ လက်နက်နဲ့ စစ်လက်နက် ပစ္စည်းတွေ ဆွေးနွေးဖို့ ဒီနေ့ ငါဒီကို ရောက်လာတာ... ငါ့ကို ကြိုဆိုဖို့ မင်းဘာလို့ မပြင်ဆင်ထားတာလဲ..."

ချန်ရှီ ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ကြည့်နေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး စာရွက်စာတမ်းပြပါ..."

မာကျုံးကျိုးက ထိုင်ချလိုက်ပြီး :"ချန်ရှီ မင်းငါ့ကိုတွေ့တာတောင် မယဉ်ကျေးဘူး... ဟိုးရှေးရှေးတုန်းကတည်းက အဆင့်မြင့်အရာရှိက လူတွေကို သေတဲ့အထိ နှိပ်စက်နိုင်တယ်... ငါက မင်းထက် အဆင့်နှစ်ဆင့်မြင့်တယ် မင်းငါ့ကို ဒူးထောက် တောင်းပန်ရင် မင်းငါ့ကို ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အတိတ်ကပြစ်မှုတွေက ရှင်းသွားလိမ့်မယ်"

ကျိုးချန့်ယင်၊ ဝမ်ဖျင်နဲ့ တခြားသူတွေက ပြုံးပြီး ကြည့်နေကြသည်။

ချန်ရှီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ဝက်နဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်စေချင်တယ်ပေါ့?"

ဝမ်ဖျင်က အပြုံးနဲ့ ပြန်ပြောသည်။

"လူကြီးမင်းချန်... လူကြီးမင်းမာ မင်းကို တောင်းပန်ခိုင်းတာက မဟာကရုဏာ ပြနေတာပဲ... မင်းက အဆင့်၉ သူက အဆင့်၈ အရာရှိပါ... မင်းကို အပြစ်ပေးချင်ရင် မင်းကို ခက်ခဲအောင်လုပ်ချင်ရင် သူ့မှာ နည်းလမ်းတွေမှ အများကြီးပဲ..."

ကျိုးချန့်ယင်ကလည်း တိုးတိုးလေး အကြံဝင်ပေးသည်။

"မှန်တယ် လူကြီးမင်းချန်...လူကြီးမင်းမာက အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးဖြစ်​နေပြီ... သူက မင်းနဲ့ ငြိမ်းချမ်း​ရေး ယူစေချင်လို့ မင်းအမှားတွေကို ဝန်ခံသင့်တယ်နော်..."

ချန်ရှီ: "လူကြီးမင်းစွင်း တံခါးပိတ်လိုက်!"

စွင်းယိရှန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချန်ရှီ သူ၏တရားဝင်ဝတ်စုံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး။

"ဒီဝတ်စုံကို ဝတ်ထားရင် ငါလူတွေကို မသတ်ရဲပါဘူးလို့ မင်းတို့ထင်နေတာလား"

သူသည် သူ၏တရားဝင်ဝတ်စုံကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး မာကျုံးကျိုးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မာကျုံးကျိုးလည်း တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်တာကြောင့် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင်များ စတင်လှုပ်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ ချန်ရှီက သူ့ရှေ့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မာကျုံးကျိုးသည် ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်း စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူသည် ကြီးမားသော အမြောက်ကြီးကို ပြေးတိုက်ပစ်ကာ အမြောက်ကိုယ်ထည်ကိုတောင် တစ်ဖက်သို့ ခေါက်ချပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ပေါက်ကွဲသံများကို ကြားနေရစဥ် မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူက အလျင်အမြန်ကြည့်လိုက်တော့ ကျိုးချန့်ယင်၊ ဝမ်ဖျင်နဲ့ တခြားသူတွေ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ငါ ချန်ထန်ကို မျက်နှာသာပေးထားလို့ သူ့ရှေ့မှာ ကလေးကောင်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်ချင်နေခဲ့တာ ရက်နည်းနည်းပဲ ရှိသေးတယ်..."

ချန်ရှီသည် ကျိုးချန့်ယင်ကို ကောက်ယူပြီး ကောင်မလေးကို နဂါးခေါင်းဒုံးပျံနဲ့ ချိတ်ပြီး ဒုံးပျံတာတိုင်ပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ မာကျုံးကျိုး ခုခံဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ချန်ရှီရဲ့ လက်နှစ်ချောင်းကြောင့် သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်အစစ်အမှန်က ပြန့်ကျဲသွားပြီး ဒုံးပျံနဲ့လည်း ချိတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကို သတ်ရင်တောင်မှ မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးစုထဲမှာ ဘယ်သူက မေးရဲမှာလဲ"

ချန်ရှီ အဲဒီလူတွေကို ဒုံးပျံနဲ့ ကြိုးတုပ်နေတုန်း တအံ့တသြနဲ့ ရပ်နေတဲ့ စွင်းယိရှန်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းစွင်း... ကုံးထျန်းစီရင်စုကို အကြောင်းကြားပြီး လာတောင်းပန်ခိုင်းလိုက်... မဟုတ်ရင် သူတို့ကို ကောင်းကင်ကို လွှတ်တင်လိုက်​တော့မယ်"

စွင်းယိရှန်း ခုန်ထပြီး ပြောထွက်သွားသည်။

"ဘယ်သူ့ကိုမှ အရင်မသတ်​သေးနဲ့ဦး!"