ငါ ပိုက်ဆံရှာနေလို့
Vol. 4 Ch. 49
ဝမ်ကျင်းယန်သည် ဤသည်မှာ အမြင်မှားခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသိခဲ့ပေ။ လင်းယန်သည် ယနေ့ညတွင် သူမ၏ပုံမှန်မဟုတ်သော အသွင်အပြင်နှင့် အနည်းငယ်ကွဲပြားနေပုံရသည်။
ကားမောင်းကွင်းမှ ပိတ်ပင်ခံရပြီး လင်းရွှေယာနှင့် ဟန်ယိရွှမ်တို့၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းခံရပြီးနောက် သူမသည် ဆက်တိုက်သော နောက်ပြန်လှည့်မှုများကြောင့် ပြိုလဲသွားပုံရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
အမှန်စင်စစ် သူသည် သူတို့၏ ယခင်တွေ့ဆုံမှုပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာပုံရသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။
ယနေ့ညတွင် အထူးသဖြင့် သူမ၏ ယခင်ပုံစံအနည်းငယ်ကို သူတွေ့မြင်နိုင်သည်။ သူမသည် တက်ကြွပြီး တောက်ပနေသည်။
“ဒီနေ့ ရွေးချယ်ပွဲအပြင် တခြားဘာတွေ လုပ်ခဲ့သေးလဲ”
ဝမ်ကျင်းယန်သည် မေးမြန်းလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
လင်းယန်သည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းယန်က သူ့မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်သည်။
“မင်း တော်တော်လေး စိတ်ကောင်းဝင်နေတယ်လို့ ငါ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ”
“ငါလား”
လင်းယန်သည် သူမ၏မျက်နှာကို သူမကိုယ်တိုင် ထိလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုနေ့တွင် ကားမောင်းခဲ့ရုံသာဖြစ်သည်။
သိသာနေလို့လား…
“ဖြစ်နိုင်တာက ငါ ပိုက်ဆံရှာနေလို့လေ” လင်းယန်က ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူမ၏အဖြေက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထင်သည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ မင်းကိုယ်စား ငါ အိမ်ရှင်နဲ့ ဆက်သွယ်လိုက်မယ်”
...
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်...
ဝမ်ကျင်းယန်သည် အထူးအကဲအပို ထိရောက်မှုရှိသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် အိမ်ရှင်နှင့် အဆက်အသွယ်ရပြီးဖြစ်သည်။ သေချာပေါက်ပင် အိမ်လခက ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် နိမ့်နေသည်။
ဤရပ်ကွက်သည် အထူးအလွန်ကောင်းမွန်သော သို့မဟုတ် ဇိမ်ခံရပ်ကွက်မဟုတ်သော်လည်း အမှန်စင်စစ် အိမ်လခနှင့် တန်ပါသည်။
လင်းယန်သည် သူမ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချက်ချင်းအတည်ပြုပြီး ပြောင်းရွှေ့ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူမ၏အဒေါ်နေထိုင်သော တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ဝမ်ကျင်းယန်သည် လမ်းလျှောက်ရင်း “မနက်ဖြန် ပရိဘောဂနဲ့ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေ သွားယူတဲ့အခါ ငါ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်” ဟု ပြောသည်။
လင်းယန်က သူမ၏လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး”
သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ဓာတ်လှေကားသည် တိခေါက်သံနှင့်အတူ မှန်ကန်သော အထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူတို့သည် ပြောင်းရွှေ့သူများနှင့်အတူ တိုက်ခန်းသို့ လျှောက်သွားကြသည်။
“မင်းမှာ ပိုင်ဆိုင်မှု နည်းနည်းလေးပဲရှိတာ။ ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်တယ်။ မင်း ဘာလို့ ပြောင်းရွှေ့တဲ့လူတွေကို ငှားခဲ့တာလဲ” ဝမ်ကျင်းယန်က နှုတ်ခမ်းစူရင်း မှတ်ချက်ချသည်။
လင်းယန်သည် တံခါးခေါင်းလောင်းကို နှိပ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါကို ဘယ်သူပြောလဲ။ ငါ့မှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိတယ်”
သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် တံခါးပွင့်သွားသည်။
သူမ၏ အဒေါ် ဝမ်ချောင်ဟွေသည် လင်းယန်ကို တွေ့သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူမသည် ပေါက်ကွဲကာ သူမကို ကျယ်လောင်စွာ လှောင်ပြောင်စတင်တော့သည်။
“ဟေ့ ဒါ ငါတို့ရဲ့ နာမည်ကြီး အနုပညာရှင် လင်းယန် မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ဖီးနစ်ငှက်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေတာ။ သူ ဘာလို့ ဒီလို ယိုယွင်းနေတဲ့ နေရာကို ပြန်လာတာလဲ”
ဟဲရှန်ရှန်သည် လင်းယန်ရောက်နေကြောင်း ကြားသောအခါ မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ သူမ၏အခန်းမှ ပြေးထွက်လာသည်။ သူမသည် လင်းယန်၏ နှာခေါင်းကို ညွှန်ပြကာ သူမကို ပြင်းထန်စွာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“လင်းယန် နင် အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမ။ ငါ့ရဲ့ ဇာတ်ရုပ်ကို ခိုးယူရဲတယ်ပေါ့။နင် ငါ့အိမ်မှာ ဆက်နေချင်သေးတာလား ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရဘူး”
ဝမ်ချောင်ဟွေသည် ဝမ်ကျင်းယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဝိုး၊ သူ့ကို ကြည့်ပါဦး။ မင်း စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပေးဖို့ ချောမောတဲ့ ဂျီဂိုလိုတစ်ယောက်ကိုတောင် ခေါ်လာခဲ့တာလား”
ဝမ်ကျင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့...
“လင်းယန်၊ မင်းကို တစ်ခုပြောမယ်။ ဒါ ငါ့အိမ် ပြီးတော့ မင်း ဒီအချိန်ကစပြီး ပျောက်သွားစေချင်တယ်။ မင်း မသွားရင် မင်းကို ကျူးကျော်မှုနဲ့ ဖမ်းဖို့ ရဲခေါ်လိုက်မယ်”
ဝမ်ချောင်ဟွေသည် ထောင့်တစ်နေရာကို ညွှန်ပြရင်း တံတွေးထွေးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့အတူ ထွက်သွား”
လင်းယန်၏ အကြည့်သည် ဝမ်ချောင်ဟွေ၏ လက်ညှိုးညွှန်ရာသို့ လိုက်သွားသည်။ သူမ၏ ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝမ်ချောင်ဟွေက အမှိုက်ကဲ့သို့ ပစ်ထုတ်ထားခဲ့သည်။
ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူ၏ဒေါသကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
“ဖ** နင် အိုနာဟောင်းပဲ။ လင်းယန်က ဒီအိမ်အတွက် အရင်က ပိုက်ဆံမပေးခဲ့ဘူးလား။ နင်တို့နှစ်ယောက်က ထွက်သွားသင့်တာ...”
ဝမ်ချောင်ဟွေသည် ထိုအချိန်တွင် ကျေနပ်အားရပြီး မာနကြီးသော အသွင်အပြင်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါ့ကို တရားစွဲလိုက်ပါလား၊ ရဲက ငါ့ကို ဖမ်းနိုင်အောင်လို့ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်မှာ ငါ့နာမည် အတိအကျပါတာ”
လင်းယန်သည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲတော့မည့်ပုံစံဖြစ်နေသော ဝမ်ကျင်းယန်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ သူမသည် ပြောင်းရွှေ့သူများကို လက်ယပ်ခေါ်ကာ “ငါ့ပစ္စည်းတွေ သယ်သွား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ မစ္စလင်း” ပြောင်းရွှေ့သူများသည် ထောင့်တွင်ရှိသော ပစ္စည်းအားလုံးကို ကောက်ယူကာ သေတ္တာများထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်ဟွေသည် လင်းယန် ထွက်သွားတော့မည့်ပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ သူမလက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ လှောင်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် “မင်းရဲ့ အမှိုက်တွေကိုယူပြီး ထွက်သွား” ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
လင်းယန် ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ အလျင်မလိုပါဘူး။ ငါ့ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးတာ မပြီးသေးဘူး”
ဝမ်ချောင်ဟွေ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြိုကွဲသွားသည်။
“မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေ။ ဒီအရာတွေအပြင် မင်းမှာ ဘာတွေရှိသေးလဲ”
လင်းယန်သည် ဝမ်ချောင်ဟွေနှင့် ဟဲရှန်ရှန်တို့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အိမ်ကို စစ်ဆေးရင်း လျှောက်သွားသည်။ သူမသည် ပြောင်းရွှေ့သူများကို ဘေးတစောင်းကြည့်ကာ “ဝင်လာပြီး အကုန်ထုတ်သွား။ ဘာမှ မကျန်ခဲ့စေနဲ့” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။