လုံးဝ နှလုံးသားမဲ့ပြီး ခံစားချက်မဲ့
Vol. 4 Ch. 50
ဝမ်ချောင်ဟွေသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လင်းယန်၊ နင် သေချင်လို့လား။ အဲဒါတွေ အကုန်လုံး ငါ့ဥစ္စာတွေ။ နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါတွေကို ထိရဲတာလဲ”
ဟဲရှန်ရှန်၏ မျက်နှာတွင်လည်း ဒေါသများ တောက်လောင်နေသည်။
“လင်းယန်၊ နင် ရူးနေတာလား။ ငါတို့ဆီက ဒီလောက်ထိခိုးယူရလောက်အောင် ဆင်းရဲနေတာလား”
ဝမ်ကျင်းယန်လည်း အံ့သြသွားသည်။
“ဘာ... မင်း ဒီလောက်အထိ လုပ်ရမှာလား”
သူ စကားဆုံးသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများသည် တောရိုင်းဆန်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုနောက်လိုက်နေသည့်ပုံစံဖြင့် တောက်ပလာသည်။ သူသည် ဤဘက်ကို လင်းယန်အား အနည်းငယ်သာ ပြသခဲ့ဖူးသည်။
“ငါ ကြိုက်တယ်။ မင်း ဒါကို အရင်ကတည်းက လုပ်သင့်တာ”
လင်းယန်သည် ပြောင်းရွှေ့သူများကို ငှားရမ်းထားသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အိမ်ထဲသို့ အလုအယက်ဝင်ကာ ပစ္စည်းများ စတင်ရွှေ့ပြောင်းတော့သည်။
ဝမ်ချောင်ဟွေက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ကာ ကြိမ်းမောင်းတော့သည်။
“လင်းယန်၊ နင်က မိန်းမယုတ် နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူမြင်သူမြင် ငါတို့ကို ခိုးယူရဲတာလဲ။ ငါ ရဲခေါ်တော့မယ်။ ငါ အခုပဲ ခေါ်တော့မယ်”
လင်းယန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“ရဲလား သေချာတာပေါ့၊ ငါ့အကူအညီ လိုသေးလား”
ဟဲရှန်ရှန်သည် သူမ၏ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
“လင်းယန်! နင် တော်တော် ရဲတင်းလာတာပဲနော်။ ငါ ဒါကို အွန်လိုင်းမှာ တင်ပြီး နင့်ရဲ့ နာမည်ဆိုး တစ်ခါပြန် တက်လာအောင် လုပ်မယ်”
ဝမ်ချောင်ဟွေသည် ပြောင်းရွှေ့သူတစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။
“နင်တို့ မလုပ်ရဘူး။ နောက်ထပ် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထိရင် နင်တို့အားလုံးကို ဖမ်းခိုင်းမယ်”
ပြောင်းရွှေ့သူများက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ခြေစုံရပ်သွားကြသည်။
ဤမိခင်နှင့်သမီးတို့သည် လင်းယန်ကို မည်သို့ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်ကို စောင့်ကြည့်နေသော ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် မလိုမုန်းထားမှုသည် အန္တရာယ်ရှိစွာ တောက်ပနေသည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ”
လင်းယန်သည် မိခင်နှင့်သမီးတို့၏ မာနထောင်လွှားသော မျက်နှာများကို လေ့လာကြည့်ပြီး သူမ၏အိတ်ထဲမှ ဖိုင်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲငင်ပြောလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လေအေးပေးစက်၊ တီဗီ၊ အဝတ်လျှော်စက်၊ ထမင်းစားပွဲ၊ နံရံကပ်စက္ကူအထိ... အားလုံး ငါ ဝယ်ခဲ့တာ။ လသာဆောင်က သစ်ခွအိုးတွေတောင် မပြောတော့ဘူး။ အခု ငါ့ပစ္စည်းတွေ ယူချင်တယ်။ ပြဿနာရှိလား”
သူမ၏လက်ထဲတွင် ခိုင်မာသော သက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်သော ပြေစာများ ရှိသည်။
ဝမ်ချောင်ဟွေနှင့် ဟဲရှန်ရှန်တို့၏ မျက်လုံးများသည် သူမ၏ဖိုင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ အတွင်း၌ ပြေစာအမျိုးမျိုး ရှိသည်။
သူတို့၏မျက်လုံးများ ဆုံသောအခါ သူတို့၏အမူအရာများက အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
“လင်းယန်၊ နင် ဒီလိုလုပ်ရဲတာ တော်တော် ရဲတင်းတာပဲ။ နင် ဒါတွေ အကုန်ဝယ်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ နင် ငါတို့ကို ပေးခဲ့တာလေ။ ဒါတွေ အခု ငါတို့ဥစ္စာတွေ။ ဒါတွေ အကုန် ပြန်ယူသွားဖို့ နင်မှာ ဘာအကြောင်းပြချက်ရှိလို့လဲ”
ဝမ်ချောင်ဟွေက သူမကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လင်းယန် ရယ်လိုက်သည်။
“အော်၊ ဒါဆို နင်တို့ အကုန် ငါဝယ်ခဲ့တာကို ဝန်ခံတယ်ပေါ့... ဟုတ်တယ်၊ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ နင်တို့ကို ပေးချင်တယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူးဘူး။ နင်တို့မှာ သက်သေ အထောက်အထား ရှိလား”
“မိန်းမယုတ် နင်... နင်...”
လင်းယန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“နှေးကွေးမနေနဲ့၊ အကုန်လုံးကို ဂရုတစိုက် ရွှေ့လိုက်! ငါ မင်းတို့ကို နှစ်ဆ ပေးမယ်”
ပြောင်းရွှေ့သူများသည် အစပိုင်းတွင် ဤရှုပ်ထွေးမှုတွင် မပါဝင်လိုကြပေ။ သို့သော် လင်းယန်က အားလုံးဝယ်ခဲ့ပြီး သူမက သူတို့ကို နှစ်ဆပေးမည်ဟု ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဝမ်ချောင်ဟွေကို တွန်းဖယ်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အားလုံးကို ထုပ်ပိုးတော့သည်။
“အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်။ အားလုံး ရပ်လိုက်”
“အဲဒီ မှန်တင်ခုံကို မထိနဲ့။ နင်တို့ မထိရဘူး”
“လင်းယန် နင် မိဘမဲ့သမီးနဲ့ အမေကို အနိုင်ကျင့်နေတာ။ နင် မင်းဦးလေးကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်နေတာ”
...
ခဏတာအတွင်း ပြောင်းရွှေ့သူများသည် လင်းယန်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အားလုံးကို သယ်ဆောင်သွားကြသည်။ မိခင်နှင့်သမီးတို့၏ ကန့်ကွက်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ မကြာမီ အိမ်သည် လုံးဝနီးပါး ဗလာဖြစ်သွားသည်။
လင်းယန်သည် နံရံကပ်စက္ကူများကိုပင် ခွာပစ်ရန် သူတို့ကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
သူမ ပြန်ရောက်လာခါစက သူမ၏ မင်းသမီးအဖြစ် ဝင်ငွေက အတော်လေး များပြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်ဟွေသည် သူမအား အတော်လေး ယဉ်ကျေးပြီး ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။
သူမ အလုပ်ပြုတ်ပြီး ပိတ်ပင်ခံရပြီးနောက် ဝမ်ချောင်ဟွေသည် သူမ၏ စစ်မှန်သော အရောင်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ပြလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမကို အနိုင်ကျင့်၊ မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး အိမ်လခပင် တောင်းခဲ့သည်...
လင်းယန်သည် သူမ၏ ချစ်ခင်သူများအပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်နိုင်သောသူမျိုးဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ တကယ်လိုချင်ပါက လုံးဝ နှလုံးသားမဲ့ပြီး ခံစားချက်မဲ့သူ ဖြစ်နိုင်သည်။