နင် ရူးသွားပြီ

မေပယ်မြစ်အိမ်ရာတွင်...

လင်းယန်သည် ပြောင်းရွှေ့သူများကို သူမ၏ တိုက်ခန်းသစ်အတွင်း၌ အရာအားလုံးကို ထားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

သူမသည် ဤပရိဘောဂများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့ကို တကယ်နှစ်သက်သည်။ သူမ နေရာကို သန့်ရှင်းပြီး အလှဆင်ပစ္စည်းများ ထပ်ထည့်လိုက်သည်နှင့် သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး နွေးထွေးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ယခင်သူမ၏ နေရာနှင့် မတူနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံး သူမသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ အိမ်ခေါင်မိုးအောက်တွင် နေစရာမလိုတော့ပေ။ သူမသည် အိမ်ဟုခေါ်နိုင်သော နေရာတစ်ခု ရရှိလိမ့်မည်။

သို့သော် လင်းယန်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိပြီး လက်တင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမသည် မှိုင်တွေသော မျက်နှာဖြင့် မပျော်ရွှင်စွာ သက်ပြင်းရှည်များ ချနေသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သွား၍ သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ အဒေါ်နဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မအတွက် အရမ်းဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ သူတို့ မထိုက်တန်ဘူး။ သူတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်တော့ရင် ပြီးတာပဲ...”

လင်းယန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ခွေးပေါက်လေး၊ ငါ အရမ်းဒေါသထွက်နေတယ်။ ဘာလို့ ငါ အဲဒီလောက် ဟန်ဆောင်ပြီး အလုပ်သမားတွေကို နှစ်ဆပေးခဲ့ရတာလဲ။ ငါ အကြီးအကျယ် အရှုံးပေါ်ခဲ့တာ”

ဝမ်ကျင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

“ဒါကြောင့် မင်း အဲဒီလောက် ဝမ်းနည်းနေတာလား”

လင်းယန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲ။ ငါ ဖြုန်းတီးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံအတွက် ဝမ်းမနည်းလို့ မရဘူးလား”

ဝမ်ကျင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ပိုက်ဆံနှင့်ပတ်သက်၍ မည်မျှ ရူးသွပ်ကြောင်း သူ လုံးဝနီးပါး မေ့သွားခဲ့သည်...

ဝမ်ကျင်းယန် စကားပြောတော့မည်အပြုတွင် ရုတ်တရက် သူ၏စခရင်ပေါ်တွင် သတင်းဆောင်းပါးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သူ့ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဘာ... လင်းယန်... မင်း နောက်ထပ် ကောလဟာလတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပြန်ပြီ!”

လင်းယန်သည် သိပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။ “ငါ ပုန်းနေတာပဲလေ။ ဘာလို့ ကောလဟာလ ဖန်တီးရမှာလဲ။ ဘယ်သူက ငါ့ကို မှတ်မိမှာလဲ”

“မင်းကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်” ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူ့ဖုန်းကို သူမ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

လင်းယန်သည် သံသယဖြစ်ဟန်ဖြင့် သူ့ဖုန်းကို ယူလိုက်သည်။

သူမသည် ဆောင်းပါးခေါင်းစဉ်ကို ဖတ်သောအခါ ကြောက်လန့်တကြား ဆိုဖာပေါ်မှ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

‘ဖျော်ဖြေရေးလောကရဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်လို့ခေါ်တဲ့ လင်းယန်ဟာ ပြာပုံထဲကနေ ပြန်ထလာခဲ့ပါပြီ။ သူမဟာ ဆုရမင်းသား ပေနန်ရှုနဲ့ ညနက်ပိုင်းမှာ ချိန်းတွေ့ခဲ့ပါတယ်’

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

ဖုန်းသည် လင်းယန်၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

“ငါ... ပေနန်ရှုနဲ့ ငါ”

လင်းယန်သည် သူမ၏နာမည်သည် ဤဘဝတွင် ပေနန်ရှု၏နာမည်ဘေးတွင် ကောလဟာလတစ်ခု၌ ပါလာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူမကို သနားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ ပေနန်ရှုကြားမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို အစောပိုင်းက မေးချင်ခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း သေပြီပဲ။ ပေနန်ရှုရဲ့ ပရိသတ်တွေက ရက်စက်ပြီး ကြမ်းတမ်းတာနဲ့ နာမည်ကြီးတယ်။ မင်းရဲ့ အလောင်းကို လက်ခြေအစုံအလင်နဲ့ ပြန်ကောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်...”

လင်းယန်သည် ဆောင်းပါးတစ်ခုလုံးကို ဖတ်နေစဉ် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဓာတ်ပုံကို အလျင်အမြန် နှိပ်လိုက်သည်။

ဆောင်းပါးပါ ဓာတ်ပုံသည် သူမ အရက်မူးခဲ့သော ညက၊ ပေနန်ရှုနှင့် ပေယွီချန်တို့ သူမကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသော ညက ရိုက်ကူးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမနှင့် ပေနန်ရှု နှစ်ဦးတည်းသာ ပါဝင်သည်။

ပေယွီချန်၏ ဓာတ်ပုံ ပါခဲ့လျှင် သူမသည် အမှန်တကယ် အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲခံရလိမ့်မည်။

ဖ**...

ဒီ ပါပါရာဇီတွေက တကယ် နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ...

ဝမ်ကျင်းယန်သည် လင်းယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။

“ဒါဆို မင်းနဲ့ ပေနန်ရှုကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဓာတ်ပုံအရ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်ရင်းနှီးပုံရတယ်။ အဲဒီညက မင်းမှာ ချစ်သူရှိတယ်လို့ ငါ့ကိုပြောပြီးတော့ ပေနန်ရှုရဲ့ကားထဲကို ဝင်သွားတယ်။ မင်းရဲ့ချစ်သူက ပေနန်ရှုလို့ မပြောနဲ့နော်”

လင်းယန်သည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေပုံရသည်။

“ဘာ... မင်း ရူးနေတာလား။ အဲဒီနေ့က ငါ အရက်မူးနေတာ၊ ပြီးတော့ ပေနန်ရှုက သူက ကြင်နာတတ်တဲ့သူမို့ ငါ့ကို ကူညီခဲ့တာ။ ငါ ဘယ်မှာနေလဲ သူ မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ ငါ့ကို တစ်ညတာ ခေါ်ထားလိုက်တာ”

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

“တော်ပါတော့ မင်းရဲ့ အရက်ခံနိုင်ရည် အဲဒီလောက် မြင့်တာတောင် ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် လွယ်လွယ် အရက်မူးနိုင်မှာလဲ။ ပေနန်ရှုက မင်း အရက်မူးနေလို့ မင်းကို ကူညီခဲ့တာလား။ သူက နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်လေ။ မင်း အိပ်မက်မက်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း ရူးသွားပြီ”