စိတ်ပြောင်းလွယ်တာ မိန်းမတို့ရဲ့ အခွင့်အရေး

ပေယွီချန်သည် စကားမပြောဘဲ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သရုပ်ဆောင်နည်းစနစ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် ‘သူမ’ကို ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကမ်းပေးစဉ် မနေနိုင်ဘဲ ဆူပူလိုက်သည်။ “မိန်းကလေးတွေ ဆေးလိပ်မသောက်သင့်ဘူး...”

သူမ ယူသောအခါ ဝမ်ကျင်းယန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ဆေးလိပ်မီးညှိရန် ပိုမိုနီးကပ်သွားသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် ‘လင်းယန်’သည် ဆေးလိပ်ကိုင်ပုံကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိသော ဆေးလိပ်သောက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပုံရသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ပေယွီချန်သည် ဆေးလိပ်မသောက်ပေ။ သူသည် ဆေးလိပ်ကို သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရုံသာဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုင်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေစဉ် ဤနည်းဖြင့် သူ၏ စိတ်ဖိစီးမှုကို သက်သာစေပုံရသည်။

“မင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား”

ဝမ်ကျင်းယန်သည် လင်းယန် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရပြီး မသိစိတ်ဖြင့် စကားပြောရန် မရဲတော့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ ဇာတ်ရုပ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်နေသောကြောင့် ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘူးလား။

“မင်း အခု သွားလို့ရပြီ”

“ကောင်းပါပြီလေ။ ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်ရင် ဖုန်းဆက်ပါ...”

“ခဏနေဦး” ဝမ်ကျင်းယန် ထွက်သွားတော့မည်အပြုတွင် မိန်းကလေး၏ အသံက သူ့ကို တားလိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်ပတ်လည်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ညွှန်ပြသည်။

“ဒါတွေ အကုန် ယူသွား”

ဝမ်ကျင်းယန် စိတ်ပျက်သွားသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း ရူးနေတာလား။ အကုန်ဝယ်ဖို့ ငါ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ရတယ်၊ အခု မင်း စိတ်ပြောင်းသွားပြီ”

ပေယွီချန်၏ မျက်လုံးများသည် သူ့ကို ခဏတာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“စိတ်ပြောင်းလွယ်ပြီး ခေါင်းမာတာက မိန်းမတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ”

ဝမ်ကျင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ကောင်းပြီလေ၊ သူမကို ချေပဖို့ သူ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘူး...

ဝမ်ကျင်းယန် ထွက်သွားပြီးနောက် ပေယွီချန်၏ မျက်လုံးများသည် မှန်တစ်ချပ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် လင်းယန်၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော စာရွက်တစ်ရွက် ကပ်ထားသည်။ သူမသည် ထင်ရှားသော စာသားတစ်ခုကို ရေးရန် အနီရောင် ခဲတံကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ပေယွီချန်သည် မှန်မှ စာရွက်ကို ဆုတ်ခွာကာ ဖတ်ရှုတော့သည်...

‘မင်းက ဘယ်လိုမျိုး ဆိုးသွမ်းတဲ့သူလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး’

‘ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပူးကပ်ရင် အောက်မှာရေးထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်’

‘မလိုက်နာရင် မင်းနဲ့အတူ ငါ သေမယ်’

သူမသည် ဤစာကြောင်းဘေးတွင် ဓားမတစ်ချောင်းကို ဆွဲထားသည်။

‘ပထမ ပေနန်ရှုရဲ့ ဆယ်လှမ်းအတွင်း မသွားနဲ့’

‘ဒုတိယ ရှင်ချောင်မူရဲ့ ဆယ်လှမ်းအတွင်း မသွားနဲ့’

‘တတိယ ဝေရှုဖုန်းရဲ့ ဆယ်လှမ်းအတွင်း မသွားနဲ့’

‘စတုတ္ထ ထန်းကျားယဲရဲ့ ဆယ်လှမ်းအတွင်း မသွားနဲ့’

‘ပဉ္စမ ဟန်ယိရွှမ်ရဲ့ ဆယ်လှမ်းအတွင်း မသွားနဲ့’

‘နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ပေယွီချန်ရဲ့ ဆယ်လှမ်းအတွင်း မသွားနဲ့။ ပေယွီချန်ရဲ့ ဆယ်လှမ်းအတွင်း မသွားနဲ့။ ပေယွီချန်ရဲ့ ဆယ်လှမ်းအတွင်း မသွားနဲ့’

...

ပေယွီချန် စကားမပြောနိုင်တော့...

နောက်ဆုံး စည်းမျဉ်းကလွဲရင် ပထမ ငါးခုက တော်တော်ကောင်းပုံရတယ်။

လင်းယန်၏ ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။

သူမ၏ စခရင်ကို ဖွင့်ရန် သူမ၏ လက်ဗွေရာ လိုအပ်သည်။ ပေယွီချန်သည် သူမ၏ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်သောအခါ မတော်တဆ စခရင် ပွင့်သွားသည်။

ပေယွီထန်သည် လင်းယန်ထံ စာတိုများစွာ ပေးပို့ခဲ့သည်။

ဗီဒီယို အပိုင်းအစများစွာလည်း ရှိသည်။ သူသည် တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သောအခါ ဇိမ်ခံ အိမ်ကြီးဘေးတွင် ရေကူးကန်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဗီဒီယိုများ ဆက်တိုက်ကို ပေယွီထန်က အစောပိုင်းက တိတ်တဆိတ် ရိုက်ကူးထားခြင်းဖြစ်သည်။

‘ဒီကားက သူငယ်တန်းကို သွားမှာ မဟုတ်ဘူး’ ဟု ရိုက်နှိပ်ထားသည်မှာ ‘အစ်မယန်၊ မင်းရဲ့ ဇာတ်ရုပ်အတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ ငါ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဗီဒီယိုတွေကို တောင်းထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ ဒါတွေ အကုန် ရိုက်ပြီးပြီ။ ကြည့်ပေးပါဦး’

မကြာမီ ပေယွီထန်သည် နောက်ထပ် စာတိုတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။

‘ဒီကားက သူငယ်တန်းကို သွားမှာ မဟုတ်ဘူး’ ဟု ရိုက်နှိပ်ထားသည်မှာ ‘အစ်မယန်၊ မင်း ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ တာဝန်ကို ငါ အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီ။ ငါတို့ ဘယ်တော့ အတူတူ လည်ပတ်ကြမလဲ။ စိတ်မပူနဲ့၊ လူသူအရောက်အပေါက်နည်းတဲ့ ကားလမ်းကြောင်းတစ်ခု ငါသိတယ်။ ငါ့အစ်ကို သိမှာ မဟုတ်ဘူး’

ပေယွီချန် စကားမပြောနိုင်တော့...

သူသည် လင်းယန်၏ ဖုန်းကို အသုံးပြု၍ ပြန်ကြားခဲ့သည်။

‘တောင်ပိုင်းနွေဦးစိမ်းလန်းသောသစ်ပင်’ က ပြန်ကြားသည်မှာ ‘ကျွန်တော် ပေယွီချန်ပါ’

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ပေယွီထန် ပြန်ကြားသောအခါ ဖုန်းက စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

‘ဒီကားက သူငယ်တန်းကို သွားမှာ မဟုတ်ဘူး’ က ပြန်ကြားသည်မှာ ‘အစ်ကို... အစ်ကိုကြီး။ ခင်ဗျား အခု အစ်မယန်နဲ့ အတူရှိနေတာလား။ ဘာလို့ သူမရဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်ထားတာလဲ။ အစ်မယန် ဘယ်မှာလဲ’

‘တောင်ပိုင်းနွေဦးစိမ်းလန်းသောသစ်ပင်’ က ပြန်ကြားသည်မှာ ‘အိပ်ပျော်နေတယ်’

‘ဒီကားက သူငယ်တန်းကို သွားမှာ မဟုတ်ဘူး’ သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။