ကျွန်တော် အခု ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့မယ်

မိုးတိမ်အိမ်တော်တွင်...

လင်းယန်က သူ့ကို အပ်နှင်းခဲ့သော တာဝန်ကို ပေယွီထန် မှတ်မိနေသည်။ သူသည် သူ့အစ်ကို၏ ဗီဒီယိုများကို ရယူရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပေယွီချန်၏ အိမ်တွင် တစ်ညတာ တည်းခိုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ယခင်ညကတည်းက သူသည် ဗီဒီယိုများစွာကို လျှို့ဝှက်စွာ ရိုက်ကူးခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် လုံလောက်သည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ ဒါက အစ်မယန်က သူ့ကို တာဝန်ပေးတဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ သူ ကောင်းကောင်း လုပ်ဖို့ လိုတယ်။

ပေယွီထန်သည် စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဟနေစေသည်။

ပေယွီချန်သည် နိုင်ငံတကာ ဗီဒီယိုကွန်ဖရင့်တစ်ခုကို အဆုံးသတ်ပြီး အနားယူနေသည်။

သူသည် အောက်ခံအဖြူရောင်အင်္ကျီကိုသာ ချန်ထားကာ ဘလိတ်ဇာကို ချွတ်လိုက်သောကြောင့် ပင်ပန်းနေပုံရသည်။ သူ့လည်ပင်းတွင် ချည်ထားသော တိုင်ကို ဆွဲလျော့ကာ အပေါ်ဆုံးခလုတ်နှစ်ခုကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်ဘောင်တပ်မျက်မှန်သည် အလင်းရောင်ကြောင့် အနည်းငယ် တောက်ပနေသည်။

ပေယွီထန်သည် အံ့သြခြင်းကို မခံနိုင်တော့ပေ။ အစ်မယန်သည် ထိုကဲ့သို့သော စုံလင်သော ရုပ်ရည်ကို ဘာကြောင့် မနှစ်သက်ရတာလဲ။

ပေယွီထန်သည် တိတ်တဆိတ် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်ရင်း ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ နောက်မဆုတ်ဘဲ သူသည် သူ့အစ်ကိုကို အလျင်အမြန် မှတ်တမ်းတင်တော့သည်။

ပိုရှင်းလင်းသော မြင်ကွင်းရရှိရန် ပေယွီထန်သည် တိတ်တဆိတ် တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားသည်။

သူသည် စားပွဲမှ သုံးလှမ်းအကွာသို့ ရောက်သောအခါ ပေယွီချန်၏ မျက်လုံးများသည် ရွှေရောင်ဘောင်တပ်မျက်မှန်နောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာသည်။

အလွန်တုန်လှုပ်သွားသော ပေယွီထန်သည် သူ၏ဖုန်းကို နောက်ကျောတွင် စိုးရိမ်တကြီး ဝှက်ထားလိုက်သည်။

“ဟေ့၊ အစ်ကိုကြီး အစ်ကို... အစ်ကို နိုးပြီ”

ပေယွီချန်က “ငါ့ကို ရှာနေတာလား” ဟု မေးသည်။

ပေယွီထန်က ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ဟား ဟား အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် စိုးရိမ်လို့ လာခဲ့တာပါ။ ရာသီဥတုက အရမ်းပူတယ်။ ခင်ဗျားကို ကြည့်ပါဦး၊ ချွေးတွေတောင် ထွက်နေပြီ။ အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား ရှပ်အင်္ကျီ ချွတ်လိုက်ချင်လား”

ပေယွီထန်သည် ညကတည်းက သူ့အနားတွင် ဝဲဂယက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်များသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ရေးထားသကဲ့သို့ ထင်ရှားလွန်းလှသည်။

ပေယွီချန်သည် သူ့ကို ကြားသောအခါ မျက်နှာထားမပြဘဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မလုပ်ဘူး”

ပေယွီထန်က စိုးရိမ်လာသည်။

“ဟင် သေချာလား။ မသက်မသာဘူးလား။ ကျွန်တော် အစ်ကို့အတွက် အင်္ကျီသန့်သန့် ယူပေးရမလား”

ပေယွီချန်က “ပေယွီထန်၊ မင်းမှာ အားလပ်ချိန် အဲဒီလောက် များနေတာလား” ဟု မေးသည်။

သူ၏ ရက်စက်ပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် လည်ပင်းကျုံ့သွားသော ပေယွီထန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည်။

“အဟမ်း... ကျွန်တော် အခု ထွက်သွားပါတော့မယ်”

ပေယွီထန်သည် စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်သွားပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

ဒုက္ခပဲ သူ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။

ပေယွီထန်သည် တစ်ခုခုကို တွေးမိသောအခါ ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

အော် ဟုတ်သား။

အစ်ကိုကြီးမှာ နေ့လယ်ပိုင်း ရေကူးလေ့ရှိတဲ့ အကျင့်ရှိတယ်။

သူ့ကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ရေကူးကန်ဘေးက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုန်းနေလို့ရတယ်။

သူ တကယ်ကို တော်တယ်။

ပေယွီထန်သည် ချက်ချင်းပင် ရေကူးကန်သို့ ပြေးသွားပြီး အကောင်းဆုံးရိုက်ချက်ရရန် အကောင်းဆုံးနေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် သူ့အစ်ကို မကြာမီ ရောက်လာသည်။

ပေယွီချန်သည် ရေကူးဘောင်းဘီတိုနှင့် လျှောက်လာစဉ် လက်ထဲတွင် မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ကြာမြင့်စွာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ထားသောကြောင့် အလွန်ကြံ့ခိုင်ပြီး ကြွက်သားများ တောင့်တင်းနေသည်။ အခြားအမျိုးသားများပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မည်မျှ စုံလင်သည်ကို ကြည့်၍ အံ့သြကြလိမ့်မည်...

သူသည် မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်ကာ ရေကူးကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ပေယွီထန်သည် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။

ဤကျေးဇူးကြောင့် သူသည် အစ်မယန်ပေးခဲ့သော တာဝန်တွင် အမှတ်အပြည့် ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆုန်ယောင်နန်ကို အနိုင်ယူနိုင်ပြီး ချန်ပီယံဆုကို ရရှိကာ ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်...

ပေယွီချန်သည် ရေကူးကန်မှ ထွက်လာပြီး သူ့ဆံပင်ကို သုတ်ရန် မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ပေယွီထန် ပုန်းနေသော နေရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးယဉ်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေသော ပေယွီထန်သည် ရုတ်တရက် ကြီးမားသော မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခု သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီ ထိုလူငယ်သည် အဝတ်အစားလဲပြီးသားဖြစ်သော ပေယွီချန်က သူ့ရှေ့တွင် တည့်တည့်ရပ်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်...