သူမ၏ IQ ကို သူ အထင်ကြီးလွန်းခဲ့သည်

မေပယ်မြစ်အိမ်ရာတွင်...

ဝမ်ကျင်းယန်သည် တစ်နေကုန် ဈေးဝယ်ထွက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပွထွက်နေသော အိတ်များနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

“လင်းယန်၊ မင်းလိုချင်တဲ့ပစ္စည်းတွေ ရောက်ပြီ။ လာကြည့်ဦး...”

“ကောင်းလိုက်တာ”

လင်းယန်သည် သူမ၏စာအုပ်ကို လွှင့်ပစ်ကာ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

သူမသည် အိတ်များကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူမ၏စာရင်းပါ အရာအားလုံးကို ရရှိခဲ့သည်။

လင်းယန်သည် ပစ္စည်းတစ်ခုစီကို ဖက်ကာ သူတို့ကို သူမ၏ အဖိုးတန်ကလေးငယ်များကဲ့သို့ ချီးမွမ်းနေသည်။

ဤအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာက အလုပ်ဖြစ်မည်နည်းဟု သူမ တွေးနေသည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ သူမ အားလုံးကို အသုံးပြုမည်။

လင်းယန်သည် သူမ၏ တိုက်ခန်းကို အလှဆင်တော့သည်။ သူမသည် မက်မွန်သားဓားနှင့် နတ်တံခွန်ကို ချိတ်ဆွဲကာ အိမ်အနှံ့တွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ကပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကြက်သွန်ဖြူတစ်မွှာစီကို ကြိုးဖြင့်သီကာ သူမလည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် ထူးဆန်းပြီး အံ့သြသော မျက်နှာဖြင့် သူမကို ကြည့်နေသည်။

“မင်းက... ဘုန်းကြီးတစ်ပါးလို လုပ်နေတာလား”

လင်းယန်သည် ဝမ်ကျင်းယန်ကို အဝါရောင်အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ပေးရင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။ “ခွေးပေါက်လေး၊ လာဦး။ ဒါကို ငါ့နဖူးမှာ ကပ်ဖို့ ကူညီပါဦး။ အလယ်တည့်တည့်ဖြစ်ရမယ်။ သေချာကပ်ပေး”

ဝမ်ကျင်းယန်က “မင်း တကယ်ပြောနေတာလား” ဟု မေးသည်။

လင်းယန်က “အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ မြန်မြန်လုပ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သက်ပြင်းရှည်ချကာ အကူအညီမဲ့စွာ သူမဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်ရှိသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ယူကာ “ငါ တကယ်ပဲ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“လာ လာ လာ...”

လင်းယန်သည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ သူမ၏ဦးခေါင်းကို စိတ်မရှည်စွာ ညွှန်ပြသည်။

ဝမ်ကျင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

အခြားမိန်းကလေးများသည် သူ့ရှေ့တွင် အနမ်းရရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်ကြသော်လည်း သူမက သူ့ကို ဤသို့လုပ်ခိုင်းနေသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူ၏ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် တိပ်တစ်လွှာကို ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးဖြင့် လင်းယန်၏နဖူးကို တည့်တည့်ချိန်လိုက်သည်...

ဝမ်ကျင်းယန်၏ လက်သည် လင်းယန်ကို ထိတော့မည့်အချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ သေးငယ်သော လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“အား”

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုသည် ဝမ်ကျင်းယန်ကို ထိုးနှက်လိုက်သောကြောင့် သူ အော်လိုက်သည်။

“ဒုက္ခပဲ နာတယ်ဟ လွှတ် လွှတ် လင်းယန်၊ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”

‘လင်းယန်’သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး အသက်မဲ့သော၊ အေးစက်သော မျက်လုံးတစ်စုံကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

‘လင်းယန်’၏ မျက်လုံးများသည် ဝမ်ကျင်းယန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး အန္တရာယ်ရှိစွာ မှေးမှိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဝမ်ကျင်းယန်၏ လက်နှင့် သူကိုင်ထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်...

သူသည် ကြမ်းတမ်းသော အဝါရောင် စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး သူပေါ်တွင် မဖတ်နိုင်သော လက်ရေးအချို့ကို အနီရောင်မှင်ဖြင့် ရေးထားသည်...

မကြာမီ ‘လင်းယန်’သည် နေရာတစ်ခုလုံးကို တိတ်တဆိတ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သစ်သားဓား၊ နတ်တံခွန်နှင့် အိမ်ပတ်လည်ရှိ အဆောင်လက်ဖွဲ့များဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လည်ပင်းပတ်လည်ရှိ ကြက်သွန်ဖြူများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

‘လင်းယန်’၏ ပါးစပ်က သေးငယ်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး သူမနားထင်များကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ်... သူသည် သူမ၏ IQ ကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့သည်...

ပေယွီချန် သတိပြန်ရသောအခါ သူသည်...

သူ၏ သတိသည် သူ့ထိန်းချုပ်မှုအလွန်ဖြစ်ပြီး လင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

မကြာမီ သူသည် တိုက်ခန်းအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော အရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်...

ပေယွီချန်သည် ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့ကို တစ်ခုခုအဖြစ် သဘောထားမိလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခံစားချက်များသည် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသည်။

ဝမ်ကျင်းယန်သည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မပျော်ရွှင်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

“ဟေ့၊ လင်းယန် မင်းပဲ ငါ့ကို အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မင်းပေါ်တင်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ပေယွီချန်သည် သူ့ကို တစ်စက္ကန့်ကြာ စိုက်ကြည့်သည်။

“မင်းမှာ ဆေးလိပ်ရှိလား”

သူမသည် ကွဲပြားခြားနားပုံရသည်ဟု ခံစားရသော ဝမ်ကျင်းယန်သည် အံ့သြသွားပြီး “ဆေးလိပ်။ မင်း ဘယ်တုန်းက ဆေးလိပ်စသောက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။