အခန်း ၃၆

သဲပျံဓားသွား ယန်စုန့်

"ယန်စုန့်လား။ သူက သဲပျံဓားသွား ယန်စုန့်လား။"

"ဒီငါးယောက်က လက်စားချေဖို့ ရောက်လာတာလား။"

တည်းခိုခန်းအတွင်းတွင် ဧည့်သည်အချို့က အချင်းချင်း တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြသည်။

သည်းထိတ်ရင်ဖိုစရာတွေကို နှစ်သက်သူတွေ ရှိသလို ပြဿနာတက်မှာ ကြောက်ရွံ့သူတွေ ရှိလေသည်။ သူတို့က အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြေးဒင်္ဂါးအချို့ကို အလျင်အမြန်ထုတ်၍ ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ ဒုက္ခရောက်မည်ကို စိုးသဖြင့် တည်းခိုခန်းမှ အမြန်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒီမှာ စလုပ်ရတာ အဆင်မပြေဘူး။ ငါတို့ရဲ့အာဃာတတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အပြင်ထွက်ကြရအောင်။"

ယန်စုန့်က ဘာသိဘာသာနဲ့ အကြံပေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကိုကြားတော့ ဆံပင်တိုတို တောင့်တောင့်တင်းတင်း စွန်းပုဝမ်နဲ့ တခြားသူတွေက သဘောတူလိုက်ကြပြီး ခေါင်းညိတ်မပြခင် ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာ၌ လူများစွာ မျက်လုံးများစွာနှင့်။ တိုက်ပွဲစတင်ရန်မှာ အမှန်ပင် မကောင်းပါ။ အပြင်တစ်နေရာ၌ ရန်ငြိုးများကို ဖြေရှင်းခြင်းပါက ကြီးကြီးမားမား ပေါက်ကွဲမှုများနှင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ဆွဲဆောင်မိခြင်းတို့မှ တားဆီးနိုင်လေသည်။

စွန်းပုဝမ်နှင့် ကျန်သူများ လှည့်ကြည့်ကာ တည်းခိုခန်း၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ယန်ဆောင်း၏ မျက်လုံးနက်နက်များတွင် အေးစိမ့်သော အရိပ်တစ်ခု လင်းလက်လာသည်။

ဘာအသိပေးချက်မှ မရှိပါဘဲနှင့် ထိုင်နေသော ယန်စုန့်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ ရှေ့သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့်တိုးကာ မြေပြင်မှ ခွန်အားကို သူ၏ခါးမှတဆင့် လက်နှစ်ဖက်သို့ ဖြန့်ချလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်က ဓားအိမ်ပေါ်တွင် နောက်တစ်ဖက်က လက်ကိုင်ပေါ်တွင်တင်ကာ သူ့ဓားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"သတိထား!"

စွန်းပုဝမ်သည် သူ့နောက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံခံမိပြီး ကျရောက်ဆဲဆဲ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိကာ သူ့အဖော်များကို သတိပေးဖို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ရှေ့သို့ ရှောင်ရန် သူ့ကိုယ်သူ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ကျန်တဲ့လေးယောက်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်တုံ့ပြန်ခဲ့ပေမယ့် နှစ်ယောက်က နှေးလွန်းနေခဲ့သည်။

"ရွှမ်း"

ပြတ်သားသော အသားများ စုတ်ပြဲသွားသည့် အသံကြားတွင် မုန့်တောင်သူခိုးများထဲမှ လူနှစ်ဦးသည် ယန်စုန့်၏ နောက်မှ ရက်ရက်စက်စက် အလစ်တိုက်မှုကြောင့် သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ပြတ်သွားကာ သွေးများ ဖြန်းခနဲနှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

"အား လူသတ်မှု၊ လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ!"

တည်းခိုခန်းအတွင်း ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားကာ အတွင်းမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

သွေးထွက်သံယိုဖြစ်တာနဲ့ ခေါင်းတွေ ပြုတ်ကျတာက လူအများစု ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ထက် ကျော်လွန်သွားလေပြီ။

“ဒီဓားသွားက… တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာပဲ!” စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။ ယန်စုန့်၏ဓားသည် ရိုးရှင်းပုံပေါက်သော်လည်း ၎င်းသည် "ခွဲခြမ်းဖြတ်တောက်ခြင်း" ကဲ့သို့ လျင်မြန် တိကျပြီး ပြင်းထန်သော အမြန်နှုန်းနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုတို့ ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တခဏချင်းမှာပဲ သူဟာ ထူးထူးခြားခြား စွမ်းရည်ရှိတဲ့ သိုင်းပညာရှင်နှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။

"သေစမ်း! စက်ဆုပ်စရာပဲ!"

စွန်းပုဝမ်နှင့် ကျန်သုံးယောက်တို့သည် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသများ ရောထွေးကာ မျက်လုံးများရဲရဲနီလျက် ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်လာ၏။

ယန်စုန့်က စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသည်။ ခုနကမှ သူတို့ရဲ့ ရန်ငြိုးတွေကို အပြင်မှာရှင်းဖို့ အကြံပေးခဲ့ပေမယ့် သူတို့ လှည့်လိုက်တာနဲ့ တည်းခိုခန်းထဲမှာ လူသတ်ဖို့ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သူတို့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ပြီး အဖော်နှစ်ယောက်ကို နေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်သည်။

"စစ်ပွဲမှာ အားလုံးက တရားမျှတတယ်။ လူနည်းစုနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လာအနိုင်ကျင့်တာကရော စက်ဆုပ်ရွံရှာစရာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ယန်စုန့်သည် မန်တောင် သူခိုးကိုးဦးမှ ငါးယောက်သည် သာမန်ဓားပြများထက်ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ကို သိလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ခွန်အားသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် အထက်က သိုင်းပညာရှိများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ငါးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်းနှင့်ရင်ဆိုင်တာက သူ့အတွက် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ သို့သော် ပထမနှစ်ယောက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းက သူ၏အောင်ပွဲအခွင့်အရေးကို သိသိသာသာတိုးစေပါသည်။

"အတူတူ သတ်ကြ။"

စွန်းပုဝမ်က အော်ပြောပြီး သူ့ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူနှင့် ကျန်အဖော်နှစ်ယောက်က ယန်စုန့်ဆီ ပြေးဝင်လာကြသည်။

စွန်းပုဝမ် ကိုင်စွဲသော ဓါးနည်းပညာသည် ပြင်းထန်လှသည်။ သူသည် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေကို ခွင်းကာ ဓားအိမ်မှ ဓားကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားချက်၏ အရှိန်သည် ထူးခြားပြီး အသားတွေ စုတ်ပြဲသံကိုတောင် ကြားနေရသည်။

“ချွမ်း”

ယန်စုန့်သည် သူ့ဓားကို တားဆီးရန် လွှဲရမ်းလိုက်ရာ ဓါးရှည်နှစ်ချောင်း တိုက်မိသွားပြီး စူးရှသော သတ္တုသံကို ထွက်ပေါ်လာကာ ရိုက်ခတ်မှုမှ မီးပွားများ ထွက်လာလေ၏။ "ချွမ်း ချွမ်း!"

စွန်းပုဝမ်၏ ဓါးနည်းပညာသည် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ရိုက်ခတ်နေရာ သူ၏ ဓားရှည်သည် လှည့်ပတ်နေသော ဘီးကဲ့သို့ ရစ်ပတ်နေကာ ခံစစ်မရှိ ထိုးစစ်ချည်းသာ။ အမှားအနည်းငယ်က ပြိုင်ဘက်ကို နှစ်ပိုင်းခွဲစေမှာဖြစ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား ခွန်အားကို ပြသနိုင်သည် ။

သို့ပေမယ့် ယန်စုန့်ဟာ ချင်းရွှေမြို့၏ သိုင်းပညာလောက၌ သူ့ရဲ့ မနည်းလှတဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ရပ်တည်ခဲ့သူပင်။ သူနှစ်သက်သော ဓါးနည်းပညာသည် ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းနှင့် တိကျမှုအတွက် လူသိများသည်။ တိုက်ကွက် ဖလှယ်မှု အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် စွန်းပုဝမ်ကို တိုက်စစ်ဖွင့်သူမှ ခံစစ်ထိုးသူသို့ အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးကာ ဓားချက်များကို အရူးအမူး ကာကွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် စွန်းပုဝမ်တွင် သူ့ထက် ခွန်အားမနည်းသော အဖော်နှစ်ယောက်လည်း ရှိသေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လူသားများအောင်မြင်နိုင်မှု၏ အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ဖြင့် ခွန်အားသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်တွင် ကာလကြာရှည်စွာ ကျင့်ကြံခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။

“သတ်!”

ကျန်သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်က ဘယ် နောက်တစ်ယောက်က ညာနှင့် သူတို့၏ဓားများကို ဝှေ့ရမ်းပြီး ယန်စုန့်ကို တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

လက်သီးနှစ်ဖက်ဖြင့် လက်လေးဖက်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ခဲယဉ်းပြီး လူတစ်ဦးသည် အဆင့်တူပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို တာဆီးဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာ တစ်ဖက်ကို မျက်ခြည်ပြတ်သွားသည်။ ထို့အပြင် စွန်းပုဝမ်နှင့် သူ၏အဖော်များသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါင်းတိုက်ခြင်း မဟုတ်။ သူတို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် စည်းချက်ညီနေ၏။

"ချွမ်း ချွမ်း ချွမ်း"

ယန်စုန့်သည် သုံးယောက်ကို တစ်ချက်တိုက်ခိုက်ရင်း သိသိသာသာ ရုန်းကန်စပြုလာသည်။

အတွင်းအား၏ အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ယန်စုန့်သည် ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်တွင်ရှိသောသူများထက် ခံနိုင်ရည်ပိုရှိသော်လည်း ၎င်း၏အစွမ်းသတ္တိနှင့်အမြန်နှုန်းသည် အမှန်တကယ်တော့ ခွန်အားသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ မသာလွန်ပါ။

“ဖောက်၊ ဝုန်း၊ ဒုန်း”

တိုက်ပွဲဝင်လေးဦး၏ ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားမှုမှ လှိုင်းလုံးများသည် ခန်းမအတွင်းရှိ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို ကွဲကြေစေပြီး အစားအသောက်များနှင့် ဟင်းချိုများကို နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲစေရာ လုံး၀ ရှုပ်ပွသွားစေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဧည့်သည်များသည် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

"ဒါက သိုင်းပညာရှင်တွေကြားက ရန်ပွဲတဲ့လား။ အရမ်းအစွမ်းထက်တာပဲ။ ယန်စုန့်က သူတို့သုံးယောက်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ပုံမပေါ်ဘူး။"

"သုံးယောက် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာလေ။ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ!"

အချို့ဧည့်သည်များသည် သိုင်းပညာရှင်များ၏ အစွမ်းသတ္တိကို အံ့ဩနေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တွန်းအားက သာမန်လူတွေကို အနားကပ်ဖို့တောင် ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ယန်စုန့်က ပြိုင်ဘက် သုံးယောက်နှင့် ယှဉ်ချပြီး အားနည်းလာသည်မှာ သိသာပါသည်။

"မင်းသူခိုးလေး သုံးယောက်အတွက်… မီးတောက်နီအတတ်!"

ယန်စုန့်သည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်ကာ ရဲတွတ်နေလေပြီ။ သူ့လက်မောင်းများရှိ သွေးကြောများက ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ ထိုးထောင်လာသည်။ ဓါးသွားတစ်လျှောက်တွင် အနီရောင်တောက်တောက် အလင်းတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားကာ လောင်မြိုက်သော ရောင်ဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်စုန့်၏ ခုတ်ချက်နှင့်အတူ စွန်းပုဝမ်၏အမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာဆီသို့ အပူလှိုင်းများ ပြေးလာနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

“ခွမ်း”

စွန်းပုဝမ်သည် သူ့ဓားဖြင့် တားဆီးပြီး ပြတ်သားသော တိုက်မိသည့် အသံကြားတွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ထိမှန်သွားရာ ခြေတစ်လှမ်း နှစ်လှမ်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ဓားကိုင်ထားသော သူ့လက်သည် ထုံကျင်ကာ အားနည်းလာသည်။

"ချီစွမ်းအင်အစစ်လား။ ယန်စုန့်က အဲ့ဒီ မီးတောက်နီအတတ်ကို လုယူနိုင်ခဲ့တာလား။"

စူးချန်ခုန်းက ဒါကိုမြင်တော့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုအချိန်တုန်းက ယန်စုန့်သည် မီးတောက်နီအတတ်ကို ဝယ်ယူလိုက်သော မြေခွေးမျက်နှာဖုံးဖြင့် ထိုလူနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ထံမှ မီးတောက်နီအတတ်ကို လုယူခဲ့သလား သို့မဟုတ် သဘောတူညီမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိခဲ့သလား မသိခဲ့ရ။ သို့သော်လည်း ယန်စုန့်သည် ယခုတော့ မီးတောက်နီအတတ်ကို သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်ကိုပင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။

“သတ်!”

သူ၏ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်ကို အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့်အတူ ယန်စုန့်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများ တိုးလာသည်။ သူသည် ပြိုင်ဘက်သုံးဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာသည် နီရဲလာကာ ခွန်အားသန့်စင်မှုနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှ ပြင်းထန်သော ကိုယ်ခံပညာရှင်သုံးဦးကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့ပေမယ့် စူးချန်ခုန်းက အဲဒါက တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက်တောင် ကြာနေပြီဆိုတာ သိသည်။ ယန်စုန့်၏ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်သည် ကျိန်းသေပေါက် ပါးလွှာပြီး ကြာရှည်ခံမည်မဟုတ်သောကြောင့် သူက အောင်နိုင်သူကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆုံးဖြတ်ရန် တိုက်စစ်ဖွင့်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းက ကြားဝင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဘယ်သူပဲ နိုင်နိုင် ဘယ်သူပဲ ရှုံးရှုံး အရေးမကြီးပါ။ သူက ပွဲကြည့်ဖို့အတွက်သာ ဒီမှာရှိနေတာပင်။

ခန်းမအလယ်တွင် စားပွဲကုလားထိုင်များ ကွဲအက်ကာ ရှုပ်ပွနေ၏။ မုန့်တောင်သူခိုးကိုးဦးအနက်မှ မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် လူတစ်ဦးမှာ ရင်ဘတ်တွင် လှီးဖြတ်ခံထားရသည့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရရှိကာ အရိုးပေါ်တွင် ဒဏ်ရာနက်ကြီးနှင့် ပတ်ပတ်လည်ရှိ အသားများ လောင်ကျွမ်းကာ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်မှ ဆေးလိပ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်လျက်ရှိရာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။။

ထိုအချိန်တွင် စွန်းပုဝမ်၏မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သောအကြည့်တစ်ခုက ဖျတ်ကနဲ ပေါ်လာသည်။ သူသည် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ၏ လက်သီးတဝက်ခန့်ရှိသော မီးခိုးရောင်အလုံးလေး တစ်ခုက သူ့လက်ဖဝါးတွင် ပေါ်လာပြီး ယန်စုန့်၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ယန်စုန့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်မျိုးလို့ ထင်ရတဲ့ မီးခိုးရောင် စက်လုံးကြီးဆီ သူ့ဓားကို အမြန်လွှဲလိုက်သည်။

“ဖောင်း!”

ဓားသည် အရှိန်ဖြင့်သယ်ဆောင်လာသော မီးခိုးရောင်စက်လုံးအား ထိမှန်ကာ မီးခိုးရောင်အမှုန့်အဖြစ်သို့ ကွဲကြေသွားရာ ယန်စုန့်က မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"အား"

ယန်စုန့်သည် သူ့မျက်လုံးများထဲသို့ အမှုန့်များ စိမ့်ဝင်သွားရာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်သံလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် တောက်လောင်နေသော ခံစားချက်ကို ယူဆောင်လာရာ သူ့မျက်လုံးများကို အလိုအလျောက်မှိတ်သွားပြီး မျက်ရည်များကျလာသည်။

စွန်းပုဝမ်သည် သံပုရာသီးတစ်လုံးလို တစ်စုံတစ်ရာကို စက်ဆုပ်ဖွယ် နည်းဗျူဟာတစ်ခုအဖြစ် ပစ်ချလိုက်ပုံရသည်မှာ သေချာသော်လည်း ၎င်းက အလွန်ထိရောက်မှု ရှိလေသည်။