အခန်း ၄၀

ဒူးလေး ဖန်တီးခြင်း

ဂျင်ဆင်းမြို့မှထွက်လာပြီး စူးချန်ခုန်းသည် သံနက်အိမ်တော်သို့ တောက်လျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း ဝယ်ခဲ့သော ပဓာနချီစွမ်းအင်ပျံ့နှံ့ခြင်းအတွက် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း အစုံသုံးဆယ်သည် သူ့အတွက် အချိန်တစ်ခုထိ လုံလောက်ပါသည်။

သံနက်အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် အီလေးဆွဲမနေဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

နံနက်ပိုင်းနှင့် ညနေခင်းဘက်တွင် ဝူချင်းရှီတို့ကို လေ့ကျင့်၏။ နေ့ဘက်တွင် ဓါးနည်းပညာကို ကျင့်ကြံသည်။ ညဘက်တွင် လိပ်အသက်ရှူနည်းကို ပြုစုသည်။ သူ့အချိန်ကို အပြည့်အဝ စီစဉ်ထားလေ၏။

ရက်အတော်ကြာပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ဓါးနည်းပညာကို လေ့ကျင့်နေသည်။

လေပြေတိုက်ခတ်လာသဖြင့် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်ကြီးများ၏ အကိုင်းအခက်များကို လှုပ်ခါကာ သစ်ရွက်များ ကြွေကျသွားချိန်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။

“ရွှမ်း!”

ထိုအချိန်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး သတိပေးချက်မရှိပါဘဲနှင့် သူ့ခါးမှ သံဖြတ်ဓားကို ဓားအိမ်မှထုတ်ကာ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ပိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံသော မျဉ်းကွေးကို ဆွဲချလိုက်သည်။

ရွှီး!

အရွက်များက နှစ်ပိုင်းစီပြတ်ကာ ပြင်းထန်သော အားကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ အပိုင်းပိုင်း ပြန့်ကျဲသွားလေတော့၏။

"ဒီ ခါးခုတ်ချက်ဟန်ပန်က ငါ့နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တယ်။ အဲဒါကို ငါ့ရဲ့ သံဖြတ်ဓားနည်းပညာမှာ ပေါင်းစည်းလိုက်တာက သံဖြတ်ဓားနည်းပညာရဲ့ သတ်ဖြတ်မှုကို နောက်တစ်ဆင့်တက်အောက် လုပ်နိုင်သွားပြီပေါ့။" စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်လဲ့နေလျက်။

သူသည် ဓားဆွဲနည်းပညာဖြစ်သည့် ဤခါးခုတ်ချက်ဟန်ပန်ကို ယန်စုန့်ထံမှ သင်ယူခဲ့တာပင်။ ၎င်း၏ အဓိကအချက်မှာ စွမ်းအင်ကို သိမ်းဆည်းရာတွင် တည်ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ လေးညှိ့ပေါ်ရှိ မြှားတစ်စင်းနှင့် တူသည်။ ဓားသည် ၎င်း၏ ဓားအိမ်မှ မကျွတ်ခင်ကတည်းက တိုက်ခိုက်ခြင်း၏ စည်းချက်အတိုင်း အံကိုက်ဖြစ်ပြီး သေစေသော ခုတ်ချက်အတွက် ရုတ်တရက် လုံး၀ လွတ်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ရန်သူက ထူးခြားပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သေစေသော တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းကြောင့် သူတို့သည် မလွှဲမရှောင်သာ အနေအထားတွင် သေချာပေါက် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ဤ ခါးခုတ်ချက်ဟန်ပန်၏ ခက်ခဲမှုမှာ မနည်းလှသော်လည်း မြင့်မားလှသော စွမ်းရည်တန်ဖိုး ၁၂မှတ် ရှိသည့် စူးချန်ခုန်းအတွက်တော့ ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်အောင်ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အသာလေးဖြစ်သည်။ စစချင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ဆယ်ရက်ကနေ တစ်လခွဲလောက် အချိန်ယူရပေမယ့် စူးချန်ခုန်းကတော့ နေ့တစ်ဝက်ကနေ အများဆုံး တစ်ရက်ထိပါပဲ။

ဓါးကို လေ့ကျင့်နေစဉ် စူးချန်ခုန်းသည် ခါးခုတ်ချက်ဟန်ပန်ကို ၎င်း၏ သံဖြတ်ဓားနည်းပညာတွင် ပေါင်းစည်းခဲ့ပြီး နည်းပညာ၏ ထူးချွန်အဆင့်ကို ခုန်ပျံကျော်လွှားခဲ့သည်။ နည်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရန်မှာ အချိန်တိုလေးမျှသာ ဖြစ်သည်။

မနက်ပိုင်းနှင့် နေ့လည်ပိုင်းများတွင် စူးချန်ခုန်း၏ ဝူချင်းရှီ ကျင့်ကြံမှုသည် ညီညီမျှမျှ လျင်လျင်မြန်မြန်ပင်။ သူ၏အတွင်းအားသည် ပိုမိုသန့်စင်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းရည် မြှင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ဝူချင်းရှီသည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာ၏။

လိပ်အသက်ရှူနည်းကိုတော့ ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခက်ခဲမှုကို ပဓာနချီစွမ်းအင်ပျံ့နှံ့ခြင်းဆေး၏ အကူအညီဖြင့် အချိန်နှင့် မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတို့ ပေါင်းစပ်ခြင်းဖြင့် အဆင့်တက်ဖို့က အချိန်တစ်ခုသာလိုတော့သည်။

"ငါအလိုအပ်ဆုံးအရာက ပိုက်ဆံပဲ" စူးချန်ခုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဂျင်ဆင်းအိမ်တော်တွင် သူဝယ်ခဲ့သော ပဓာနချီစွမ်းအင်ပျံ့နှံ့ခြင်း ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများသည် တစ်လလောက်သာ လုံလောက်ပါသည်။ ပဓာနချီစွမ်းအင်ဖြန့်ခြင်းဆေး၏ အကူအညီမပါဘဲ လိပ်အသက်ရှူနည်းတွင် နောက်ထပ်တိုးတက်မှု ရရှိရန်မှာ နှစ်များနှင့် တိုင်းတာရလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ပိုက်ဆံများများ ရှိထားမှဖြစ်မည်။

စူးချန်ခုန်း၏ ပိုက်ဆံရှာနိုင်စွမ်းက နှေးနေတာတော့မဟုတ်။ သံနက်အိမ်တော်တွင် သူသည် ဓားများကို သွန်းလုပ်ရာတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး တစ်လလျှင် ငွေဆယ်ချောင်းကျော် ရရှိနိုင်သည်။ သာမန်လူများအတွက် ဒါက စိတ်ကူးယဉ်လို့ မရနိုင်ပေမယ့် သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံနေတဲ့ စူးချန်ခုန်းအတွက်ကတော့ ရေပုံးထဲ ရေတစ်စက်လိုပါပဲ။

"တကယ်လို့ ငါက အချိန်တိုအတွင်း ငွေအလုံအလောက်ရချင်ရင် အေးအေးချမ်းချမ်း စည်းစနစ်တကျနဲ့ လုပ်နေလို့မရဘူး" စူးချန်ခုန်းက ဒါကို နားလည်သည်။ " ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းအတွက် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ လုပ်ရာမှာ ကူညီပေးခဲ့တုန်းက တစ်လမှာ ငွေတစ်ရာ ရနိုင်တယ်။ အဲဒီကနေ စလုပ်လို့ရတာပဲ..."

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မတူညီသောအရောင်တစ်ခု တောက်ပလာသည်။ ရှားပါးသောအရာများ၊ အထူးသဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား တားမြစ်ထားသည့်အရာများက တန်ဖိုးရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ပို၍ပင် အဖိုးတန်လေ၏။

ဥပမာအားဖြင့် အရည်အသွေးမြင့်ပစ္စည်းများရှိသော်လည်း ဓားများကို မဟာမီးတောက်အင်ပါယာတွင် တားမြစ်ထားခြင်း မရှိသည့်အပြင် ၎င်းတို့ကို မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဝယ်ယူနိုင်သည်။ အမှန်တကယ် အဖိုးတန်ဓားမဟုတ်ပါက ၎င်းကို အဆမတန်ဈေးဖြင့် ရောင်းချရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။

စူးချန်ခုန်းသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ထည်ကို ထုလုပ်ပြီး ရောင်းချပါက ဓားဆယ်ခု သို့မဟုတ် ဒါဇင်နှင့်ချီသော ဓားများပေါင်းစွာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိလိမ့်ပေမည်။

ဟုတ်တာပေါ့။ သူ ဒါတွေကို ရောင်းနိုင်မယ်လို့ ယူဆရုံပါပဲ။ သို့ပေမယ့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ထုလုပ်ပြီး ရောင်းချဖို့ အစီအစဉ် သူ့မှာမရှိပေ။ ပထမတစ်ချက်က ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ထည်ကို သူ့ဘာသာသူ ထုလုပ်ရန်မှာ အလွန်ကြာပါသည်။ တစ်စုံလုပ်ရန် တစ်လကျော် ကြာနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ထိုသို့သောပစ္စည်းသည် သတ္တုပစ္စည်းအများအပြားကို အသုံးပြုရသောကြောင့် ကုန်ကျစရိတ်များပြီး လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် အာရုံစိုက်ခံရလိမ့်မည်။

"ငါ 'ဒူးလေး' တစ်ချို့ကို လုပ်လို့ရတာပဲ..."

စူးချန်ခုန်းစိတ်ထဲမှာ အကြံတစ်ခု မြန်မြန် ရသွားသည်။

မဟာမီးတောက်အင်ပါယာတွင် ပုန်ကန်မှုကို တားဆီးရန် သံချပ်ကာနှင့် ဒူးလေးများကို တားမြစ်ထားသော်လည်း ပုံမှန်လေးများကိုတော့ မတားမြစ်ထားပေ။

လေးနှင့်လေးတံများကို ကန့်သတ်မထားသော်လည်း လေးပစ်သမားကောင်းတစ်ဦးသည် လေ့ကျင့်ရန် အချိန်အကြာကြီး လိုအပ်ပြီး ထူးချွန်သောကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ထိ လေ့ကျင့်ရန် နှစ်များစွာကြာနိုင်သည်။

ဒူးလေးမှာမူကား သူတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ရိုးရှင်းသည်။ ဒူလေးကြို့ဆွဲနည်းနှင့် ချိန်ရွယ်ပြီး ခလုတ်ဆွဲနည်းကို လေ့လာရန်သာ လိုအပ်ပါသည်။ ဒူးလေးကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဒူလေးသမားများကိုလည်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် မဟာမီးတောက်အင်ပါယာ၏ ဥပဒေများသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် ဒူးလေးများကို တားမြစ်ထားသည်။

စူးချန်ခုန်းလိုလူတစ်ယောက်အတွက်ပင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ထုလုပ်ရာတွင် ပစ္စည်းများ ပို၍ လိုအပ်ပြီး ပို၍လည်း ရှုပ်ထွေးသည်။ သံချပ်ကာပြုလုပ်သည် အချိန်ကုန်ပြီး အားစိုက်ထုတ်ရသည်။ သို့သော် ဒူးလေးများသည် ပိုမိုကျစ်လျစ်ကာ သံချပ်ကာ လုပ်တာလောက် အချိန်မယူရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးမှာ သံချပ်ကာထက် မနည်းလှပေ။

ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် ဒူးလေးများကို လုပ်၍ ရောင်းရန်နေရာရှာနိုင်ပြီး စျေးမြင့်မြင့်ရသည်နှင့် ထိုအမြတ်ငွေများကို ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးချသည်ဟု ခံစားရသည်။

မီးတောက်အင်ပါယာ၏ စည်းကမ်းများကို ချိုးဖောက်တဲ့ကိစ္စကတော့...မည်သူမျှ မသိသေးသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါသည်။

"အရင်ဆုံး၊ ပုံတွေ ဆွဲရမယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဒူးလေးပြုလုပ်ရန် ပုံကြမ်းများကို စတင်ရေးဆွဲခဲ့သည်။

ဒူးလေး အမျိုးအစားများစွာရှိသည်။ ချင်ဒူးလေး၊ ကျူးဒူးလေး၊ ကုတင်ဒူးလေး၊ ဝိုင်းရံဒူးလေး စသည်ဖြင့်။

ဥပမာအနေနှင့် ကုတင်ဒူးလေးနှင့် ဝိုင်းရံဒူးလေးများက ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ၎င်းတို့က လေးများနှင့်မြှားများထက် ပိုမိုအားကောင်းပြီး သတ္တုကိုတောင် ခြေလှမ်းရာနှင့်ချီအကွာမှ ဖောက်ထွက်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် တီထွင်ရန် ပို၍ရှုပ်ထွေးပြီး အချိန်နှင့်ပစ္စည်းများ ပိုမိုလိုအပ်ပါသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် တစ်ကိုယ်တော် ဒူးလေးများကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။ သူအရင်ဘဝကမြင်ဖူးတဲ့ ချင်ဒူးလေးရဲ့ ဒီဇိုင်းတွေက သူ့စိတ်ထဲမှာပေါ်လာပြီး အဲဒါတွေကို စပြီး ပုံဖော်လိုက်သည်။

နာရီအတော်ကြာပြီးနောက် ဒူးလေးအတွက် အစီအမံများက စူးချန်ခုန်းရှေ့မှာ ရှိနေလေပြီ။

၎င်းသည် ဒူးလေးလက်တံ၊ လေး၊ လေးကြိုးစသည်ဖြင့် အဓိကအားဖြင့် အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တစ်ကိုယ်ရည်သုံး ဒူးလေးဖြစ်သည်။

အဓိကအားဖြင့် ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိသော သစ်သားပစ္စည်းများကို သတ္တုနှင့် နွားသားရေဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ဤပစ္စည်းများသည် ရှားပါးသည်မဟုတ်သော်လည်း လိုအပ်သော လက်မှုပညာမှာ အနုစိတ်ပြီး သာမန်လူများ မပြီးမြောက်နိုင်သော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ပန်းပဲစွမ်းရည်သည် အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဤတာဝန်အတွက် စွမ်းအင်အချို့ကို မြှုပ်နှံရန် ပြဿနာမရှိလောက်ပေ။

စူးချန်ခုန်းသည် ပစ္စည်းအချို့ကို ချက်ချင်းဝယ်ရန် စောလျင်စွာ တွေးတောမိသွားသည်။

သစ်သားအတွက် စူးချန်ခုန်းသည် ဂျူဂျူးသစ်သားအချို့ကို ဝယ်ယူပြီး ဒူးလေး၏အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ယန္တရားများကို ကြေးနီဖြင့် အဓိကထား၍ ပြုလုပ်မည်။ ၎င်းတို့ကို သံနက်အိမ်တော်တွင် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သည်။ လေးကြိုးများအတွက် နွားသားရေကိုလည်း အခက်အခဲမရှိ ဝယ်ယူနိုင်သည်။

ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းပြီးသည်နှင့် စူးချန်ခုန်းသည် အလျင်အမြန် အလုပ်ဆင်းလိုက်သည်။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကဲ့သို့ပင် ဒူးလေးများသည် တားမြစ်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် မည်သူမှ မသိဘဲ လျှို့ဝှက်စွာ ပြုလုပ်ရပေမည်။

ဒူးလေး၏ အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ယန္တရားများသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး အရေးကြီးကာ သာမန်ပန်းပဲဆရာများသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မထုတ်လုပ်နိုင်သော မြင့်မားသည့် နည်းပညာနှင့် ထုလုပ်ရန်အတွက် မီးဖိုတစ်ခုလည်း လိုအပ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျှိုထံသို့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုဖြင့် ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။ “ကြီးကြပ်မှူးလျှို၊ ညနေပိုင်းကျရင် အလုပ်ရုံမှာ ကျွန်တော် အချိန်ပိုအလုပ်လုပ်ပြီး လက်နက်တွေ ထုလုပ်ချင်ပါတယ်...”

အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်များသည့် နေ့ဘက်တွင် သူသည် ဤအစိတ်အပိုင်းများကို ထုလုပ်၍မရပါ။ ထို့ကြောင့် ကြီးကြပ်မှူးလျှိုအား လက်နက်များ ထုထုတ်ရန်နှင့် အပိုငွေရှာရန် အချိန်ပိုအလုပ် လုပ်လိုကြောင်း ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

ဤတောင်းဆိုမှုသည် စည်းမျဉ်းများကို ဆန့်ကျင်သောကြောင့် ကြီးကြပ်မှူးလျှိုက တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် သံနက်အိမ်တော်တွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံး ပန်းပဲဆရာဖြစ်ပြီး ရာထူးတိုးရန် တစ်ခါမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ သူ့တောင်းဆိုချက်ကို လျစ်လျူရှုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ့အရည်အချင်းတွေနှင့်ဆိုလျှင် သံနက်အိမ်တော်က ထွက်သွားရင်တောင် ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မှာပင်။ ထုံးစံအတိုင်း သံနက်အိမ်တော်သည် သူ့တောင်းဆိုမှုကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပြီး သူ့အား ထွက်ခွာသွားစေမည့် မကျေနပ်မှုများကို တားဆီးရန် လိုအပ်ပေသည်။