အခန်း ၄၄

ကံဆိုးမည့်နေ့အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း။ ရွှေပိုးကွင်းသံချပ်ကာ

စူးချန်ခုန်းသည် အစိမ်းရောင်နှင့်လူ၏ သရုပ်မှန်ကို မှန်းဆကာ အဘယ်ကြောင့် သူသည် ဒူးလေးများစွာ လိုအပ်နေသနည်းဟု တွေးမိသည်။ သို့သော် ထိုလူက အမြောက်အမြားဝယ်ယူရန် ဆန္ဒရှိနေပြီး စူးချန်ခုန်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်သောစျေးနှုန်းကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သောကြောင့် သူ့မှာ ငြင်းစရာအကြောင်းမရှိပေ။ ဒါကလည်း သူ့ကို ပြသနာတွေ အများကြီး သက်သာစေလိမ့်မည်။ "ဒါပေမယ့် ဒီထဲမှာ လှည့်စားတာတွေများ ရှိနေလား" စူးချန်ခုန်းသည် ရုတ်တရက် အလှစ်တိုက်မခံရမီ အစိမ်းရောင်နှင့်လူက သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုသည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိကာ သတိကြီးကြီး ထားလိုက်သည်။

“သဘောတူတယ်။”

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် မဆိုင်းမတွ နှုတ်ဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

ဝယ်သူအတည်တကျရှိခြင်းသည် စူးချန်ခုန်းအတွက် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဒီမှာ ငွေသုံးရာ”

စူးချန်ခုန်းက သဘောတူတာကိုမြင်တော့ အစိမ်းရောင်နှင့်လူက သူ့ရင်ဘတ်ထဲက ငွေစက္ကူတစ်အုပ်ကို ထုတ်ပြီး ငွေသုံးရာကို ရေတွက်ကာ စူးချန်ခုန်းကို လွှဲပေးလိုက်သည်။

အစိမ်းရောင်နှင့်လူ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာမှာကို သတိထားနေရင်း စူးချန်ခုန်းသည် ငွေစက္ကူများကို လက်ခံခဲ့သည်။

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည့် ပဋိပက္ခ မဖြစ်ပွားခဲ့ပါ။ စူးချန်ခုန်းသည် ငွေစက္ကူအရွက်သုံးရာကို အောင်မြင်စွာလက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ခြင်းတောင်းထဲရှိ လေးထောင့်တံသုံးချောင်းကို အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူအား လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး အရောင်းအဝယ်မှာ အလွန်ချောမွေ့သွားခဲ့သည်။

"ငါ့နာမည်က ကျောက်ချင်းပါ။ မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ။”

အရောင်းအ၀ယ် ပြီးသွားသောအခါ အစိမ်းရောင်နှင့်လူက သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပြီး စူးချန်ခုန်းအကြောင်း မေးမြန်းသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ ပြောသော နာမည်သည် အတုအယောင် ဖြစ်နိုင်ချေများသည်။

"မင်းက ငါ့ကို သရဲမျက်နှာလို့ ခေါ်လို့ရတယ်။"

စူးချန်ခုန်းက ဒါကို ကောင်းကောင်းသိတဲ့အတွက် သူ့အမည်ရင်းကို ထုံးစံအတိုင်း မဖော်ပြခဲ့ပါ။

ကြက်သွေးရောင် သရဲမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ကာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် နာမည်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ငါတို့ တစ္ဆေဈေးဖွင့်တဲ့လတိုင်း တွေ့ပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်ကြမယ်။"

အစိမ်းရောင်နှင့်လူ ကျောက်ချင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ စူးချန်ခုန်းသုံးသော နာမည်သည် အတုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ္ဆေဈေးတွင် လစဉ်တွေ့ဆုံ၍ သူတို့၏ အရောင်းအဝယ်များကို ပြုလုပ်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ၊” စူးချန်ခုန်းက ခပ်တုတ်တုတ်ဖြေသည်။

အရောင်းအ၀ယ်ပြီးသောအခါ ကျောက်ချင်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ဒူးလေးသုံးချောင်းဖြင့်လှည့်၍ အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"အဲ့ဒီသရဲမျက်နှာက တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဘုရား ခွန်အားနယ်ပယ်မှာရှိလောက်တယ်။ သူ့ဓားသွားနည်းပညာက ပိုတောင်ထက်သေးတယ်။ ငါ သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ မလိုလောက်ဘူး... ပြီးတော့ သူက အရမ်းသတိထားနေတဲ့ပုံပဲ။ ခုနကမှ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားတယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို တစ်ချိန်လုံး သတိကြီးကြီးထားနေတာ။ တွေးကြည့်လိုက်ရင် သူကို့ ငါတို့အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ခေါ်ယူဖို့ ကြိုးစားတာ မဆိုးလောက်ပါဘူး။ လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်မှာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ!” ကျောက်ချင်းသည် အကွာအဝေးသို့ လျှောက်သွားကာ မျက်နှာဖုံးအောက်မှ မျက်နှာထက်ဝယ် ထူးထူးခြားခြား အရိပ်အယောင်တို့ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာလေ၏။

ကျောက်ချင်းသည် တစ္ဆေဈေးတွင် ဒူးလေးရောင်းနေသော စူးချန်ခုန်းကို သတိပြုမိသော်လည်း စျေးနှုန်းကိုမေးမြန်းရန် ကိုယ်တိုင်လာရောက် ပြောကြားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် တိတ်တဆိတ် လိုက်ကြည့်ကာ သူ့ရည်ရွယ်ချက်များ ရှင်းလင်းအောင်လုပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းက နွားမျက်နှာဖုံးနှင့်လူများအား ဆန့်ကျင်သည့် ခွန်အားသည် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်ပြီး ကျောက်ချင်းသည် စိတ်ပြောင်းသွားလောက်အောင် သတိထားမိစေကာ စူးချန်ခုန်း၏ ဒူးလေးများကို ငွေဖြင့်ဝယ်၍ ရေရှည်လက်တွဲရန် သဘောတူစေခဲ့သည်။

အမှန်တော့ သူတို့တိုက်ခိုက်ရင် ကျောက်ချင်းက သူအနိုင်ရနိုင်တယ်လို့ ခံစားမိပေမယ့် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးက ကြီးမားလှသည်။ စွန့်စားရမည့်အစား ငွေကို သုံးဖြုန်းခဲ့သည်။ အသက်က အရေးကြီးဆုံးအရာပဲလေ။

"ဒီကျောက်ချင်းက အန္တရာယ်များတဲ့ လူဖြစ်ပဲ။ ထင်သလောက် ထင်သလောက် လွယ်လောက်ဘူး။ နောက်ကျရင် ပိုသတိထားရမယ်။"

ကျောက်ချင်း ထွက်သွားသောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ကျောက်ချင်းသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မှတ်ယူလို့ရသည့် သူမဟုတ်ကြောင်း သတိထားလျက် သူ့အကြည့်များက လေးနက်နေလေ၏။

"ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ ထိုးစစ်စွမ်းရည်က အားကောင်းပေမယ့်။ ငါ့ရဲ့ ခံစစ်က အားနည်းနေတုန်းပဲ။ မြှားတွေ ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကြုံရပြီး အရေးကြီးတဲ့ နေရာမှာ ထိမိသွားရင် အသက်အန္တရာယ် အများကြီးရှိတယ်။ ငါ သတိထားရမယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် နတ်ဘုရားခွန်အားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အသွေးအသားတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာဖြစ်လို့ ဒူးလေးများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်က သူ့ဘဝ အဆုံးသတ်သွားနိုင်သည်။

ကျောက်ချင်းထံ ဤဒူးလေများကို ရောင်းလိုက်လိုက်ပြီးမှ သူက အဲ့တာတွေ သုံးပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ရယ်စရာ ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် အကာအကွယ်တစ်ချို့ လိုလေသည်။

သံအင်္ကျီသို့မဟုတ် ရွှေခေါင်းလောင်းကာကဲ့သို့သော အလျားလိုက်လေ့ကျင့်ရေးစွမ်းရည်နှင့် ဆင်တူသည့် နည်းများကို လေ့ကျင့်ရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဓား သို့မဟုတ် ဓားသွားကို မကြောက်သည့် အတိုင်းအတာအထိ ကျွမ်းကျင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပြီး တစ်ရက်အတွင်း မအောင်မြင်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် လူတစ်ဦး၏ အသက်စွမ်းအားကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျော့နည်းစေသည်။

"ငါပြန်ရောက်ရင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ထည်လုပ်မယ်!"

နောက်ဆုံးတွင်တော့ စူးချန်ခုန်းသည် အကာအကွယ်အတွက် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဖန်တီးခြင်းကဲ့သို့သော ပြင်ပအကူအညီကို အားကိုးရန် တွေးခဲ့သည်။ အချိန်ကုန်သက်သာပြီး အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ချက်ချင်း တွေ့မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူ့အတွေးတွေကို စုစည်းပြီး စူးချန်ခုန်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းသုံးလောင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အလောင်းများကို အလျင်အမြန်ရှာဖွေခဲ့ရာ ငွေတစ်ရာအောက်သာရှိသော ငွေစက္ကူများကို တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် ဆွံ့အသွားလေ၏။ အဲ့လောက်တောင် ဆင်းရဲနေတာ ငွေရှာဖို့ စိတ်မ၀င်စားကြဘူးလား။

အကြာကြီးမနေဘဲ ဒါတွေလုပ်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းဟာ တစ္ဆေဈေးရဲ့ ကျက်တီးတောင်တန်းတွေကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် နံနက်အစောပိုင်းတွင် ဂျင်ဆင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ နှစ်လကြာ ကျင့်ကြံရန် ပဓာနချီစွမ်းအင်ပျံ့နှံ့ခြင်းဆေးအတွက် ဆေးပင်များကို အလုံအလောက် ဝယ်ယူရန် ဂျင်ဆင်းအိမ်တော်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒါတွေအားလုံးပြီးသွားတဲ့အခါ စူးချန်ခုန်းဟာ သံနက်အိမ်တော်သို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးဘဲ ပြန်လာခဲ့သည်။

သံနက်အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်သောအခါ စူးချန်ခုန်း၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်သည် ပုံမှန်လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ပန်းပဲထုလုပ်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ အကာအကွယ် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကိုလည်း တီထွင်ဖို့ မမေ့ခဲ့ပါ။

"ငါ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို လုပ်တဲ့အခါ သတ္တုချပ်ဝတ်တန်ဆာကို မဖန်တီးနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ပေါ့ပါးတဲ့ အတွင်းခံချပ်ဝတ်တန်ဆာကို သွားရှာတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ရွှေပိုးထည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်မျိုးကို ဖန်တီးမယ်။"

သူ့အခန်းထဲတွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူ့နှင့်လိုက်ဖက်မည့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို တွေးတောကာ အသေးစိတ်ပုံစံများကို ရေးဆွဲနေသည်။

အကောင်းဆုံး အကာအကွယ်သည် သံချပ်ကာ အပြည့်အစုံနှင့်မှ ဖြစ်သော်လည်း သံချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် လေးလံပြီး ထင်းလွန်းသဖြင့် အာရုံစိုက်မခံရဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝတ်ဆင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရွှေပိုးပျော့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာပုံ ပေါ်လာသည်။

ရွှေပိုးထည်အပျော့စားချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် အဓိကအားဖြင့် သတ္တုဝါယာကြိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် သံကြိုးချပ်ဝတ်တန်ဆာ၏ ငယ်ရွယ်စားပုံစံဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ခံစစ်အားသည် သံ သို့မဟုတ် သံကြိုးချပ်ဝတ်တန်ဆာထက် အဆပေါင်းများစွာ နိမ့်ကျသော်လည်း ၎င်း၏ အားသာချက်မှာ ပေါ့ပါးခြင်းဖြစ်ပြီး အဝတ်အစားအောက်တွင် ဝတ်ဆင်နိုင်သည်။

"ရွှေပိုးသားအပျော့စားချပ်ဝတ်တန်ဆာကို သံကြိုးချပ်ဝတ်တန်ဆာနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ရွှေရောင်ပိုးကွင်းချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ထည်ကို ဖန်တီးလိုက်မယ်" စူးချန်ခုန်းက အစီအစဉ်တကျ အမြန်ရေးဆွဲလိုက်သည်။

သံကွင်းသံချပ်ကာကို သံချပ်ကာပုံစံဖြစ်အောင် သံကွင်းများကို ချိတ်ဆက်ကာ ပြုလုပ်ရသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ၎င်းတို့ နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ကာ ရွှေပိုးထည်သံချပ်ကာထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကို ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ဝတ်ဆင်နိုင်ကာ သံကြိုးချပ်ဝတ်တန်ဆာထက် ပိုမိုပေါ့ပါးသည်။

စူးချန်ခုန်းက တစ်ခုခုကို စိတ်ထဲမှာစွဲနေပြီဆိုရင် သူအမြဲလုပ်သလို တခြားအလုပ်သမားတွေက ညနေပိုင်း အလုပ်ဆင်းချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီး ပန်းပဲရုံမှာ တစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်ကာ ဒူလေးနဲ့ ရွှေရောင်ပိုးကွင်း ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဖန်တီးသည်။ ၎င်းသည် စီမံကိန်းနှစ်ခုလုံးတွင် တိုးတက်မှုကို နှောင့်နှေးစေသော်လည်း သူ့တွင် အချိန်များစွာရှိပြီး ကိစ္စများကို ဖြည်းညင်းစွာ လုပ်ဆောင်ရန် လိုကြောင်း သိပါ၏။

စူးချန်ခုန်းမှ သွန်းလုပ်ထားသော သန့်စင်ထားသည့် သတ္တုဝိုင်ယာကြိုးများကို ဆွယ်တာအင်္ကျီကဲ့သို့ သံချပ်ကာအဖြစ် ထိုးပြီး ကာကွယ်ရေးကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် လက်ချောင်းထိပ်အရွယ် သံကွင်းငယ်များဖြင့် ရောယှက်ထားသည်။

ထိုအလုပ်သည် ပန်းပဲပညာသာမက လက်လုပ် လက်မှုပညာလည်း လိုအပ်သည်။ ၎င်းမှာ အချိန်ကုန်ပြီး လုပ်အားအများကြီးလည်း သေချာပေါက် လိုအပ်သည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် နှိမ့်ချကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် အလွန်စိတ်ရှည်ပြီး စေ့စပ်သည်။

မတူညီသော တူရိယာများနှင့် ကိရိယာများကို ဖန်တီးခြင်းဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ ပန်းပဲစွမ်းရည်သည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်။ နှစ်လမှ သုံးလအတွင်း ပန်းပဲပညာ အဆင့် ၆ ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် နေ့တိုင်း အချိန်ယူ၍ ရွှေပိုးကွင်းချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဖန်တီးသည်။ သူ့မှာ အံ့အားသင့်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပေမဲ့ ဝတ်စုံပြည့်ရဖို့ နှစ်လတောင် အချိန်ယူရပါသေးသည်။ အခန်းထဲတွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ရှေ့မှ ရွှေအိုရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စုံလုံးကို သတ္တုဝါယာကြိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး သံကွင်းများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ၎င်း၏အသွင်အပြင်သည် လှပသည်ဟု မခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း အထူးသဖြင့် စူးချန်ခုန်း အထူနှင့် အကွင်းများစွာ အပိုဆောင်း ထပ်ထည့်သည့် နှလုံးဧရိယာတစ်ဝိုက်တွင် အလွန်လက်တွေ့ကျသည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာ၏ အနားသပ်ကို သားရေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် ဝတ်ဆင်ရ ပိုအဆင်ပြေစေပါသည်။

စူးချန်ခုန်းက "ပေါင်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက် အလေးချိန်ရှိတယ်" စူးချန်ခုန်း၏ ခုခံမှုနှင့် အလေးချိန် ညီမျှအောင် လုပ်ထားသောကြောင့် ရွှေရောင်ပိုးကွင်းချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် ပေါ့ပါးခြင်းမရှိပေ။ ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင်နှစ်ဆယ်ကျော်သာရှိသော သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် လှုပ်ရှားသွားလာရန် အနည်းငယ်ခက်ခဲပြီး အဆင်မပြေသော်လည်း စူးချန်ခုန်းကဲ့သို့ သန်မာသော သိုင်းသမားအတွက်မူ ထိုအလေးချိန်မှာ မဆိုစလောက်သာ။

"မဆိုးပါဘူး! ဒီရွှေပိုးကွင်းချပ်ဝတ်တန်ဆာနဲ့ဆိုရင် သာမန် ခုတ်ချက်၊ ထိုးချက်နဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေက ငါ့ကို ခြစ်ရာတောင် ထင်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။

စူးချန်ခုန်း တော်တော်လေး ကျေနပ်နေမိသည်။ လိုအပ်သည်ဖြစ်စေ မလိုအပ်သည်ဖြစ်စေ ရွှေပိုးကွင်းသံချပ်ကာသည် အရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် အသက်ကို ကယ်နိုင်သည်။