အခန်း (၈၅)

ကမ္ဘာမြေ, ၂၀၅၅

ကမ္ဘာမြေသည် မန္တန်အား နိုးထလာသည်မှာ ၁၀ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ယခင်ခေတ်လူတို့အတွက် အသိအမှတ်ပြုရန် ခက်ခဲသော အနေအထားသို့ ယဉ်ကျေးမှု ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မန္တန်သည် နေ့စဉ်ဘဝနှင့် လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို တိုးတက်စေသည့် နည်းပညာနှင့် ထုတ်ကုန်အသစ်များစွာကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့သည်။ ပထမ ၅ နှစ်ခန့်သည် ကမ္ဘာသစ်နှင့် အသားကျရန် အချိန်ယူခဲ့ရသော်လည်း နောက်ပိုင်း ၅ နှစ်သည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လူသားမျိုးနွယ်သည် အခြေအနေကို နားလည်သည်နှင့် လျင်မြန်စွာ သင်ယူလေ့လာပြီး တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးရန် အမြဲတမ်း အသင့်ရှိသော လူမျိုးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် လိုက်လျောညီထွေစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

သိပ္ပံဝတ္ထုရုပ်ရှင်များတွင်သာ မြင်တွေ့နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော အနာဂတ်ဆန်သည့် အရာများစွာသည် လွန်ခဲ့သော ၅ နှစ်အတွင်း ပုံမှန်အရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထုတ်လုပ်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အထက်တန်းလွှာများသာ ဝယ်ယူနိုင်သည့် ပျံသန်းနိုင်သော ကားများပင် တီထွင်နိုင်ခဲ့သည်။

နည်းပညာအပြင် လူ့အဖွဲ့အစည်းသည်လည်း ကြီးမားသော တိုးတက်မှုများ ရရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ကောင်းမွန်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆိုးရွားခြင်း ရှိမရှိကို မသိရသေးပေ။ ကမ္ဘာမြေသည် ၎င်း၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယအဆင့်သည် ပိုမိုအဖြစ်များလာသောအခါ ရည်ရွယ်ချက်အမျိုးမျိုးရှိသော အဖွဲ့အစည်းများစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် စည်းစနစ်တကျ ရှိရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့ သိပြီးသား အယူအဆအတိုင်း လူသားများသည် သူရဲကောင်းများနှင့် လူဆိုးများ ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် ကွဲပြားသွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ တောက်ပသောအလင်းရောင်သည် ကမ္ဘာဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ၎င်း၏လူများကို ခဏတာ မျက်စိကွယ်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုအလင်းရောင်၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်များကို ထိုအချိန်က မသိရသေးသော်လည်း ထူးဆန်းသော လူပုဂ္ဂိုလ်များစွာသည် သစ်တောများအတွင်းမှ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ အရေအတွက်သည် ဆယ်ဂဏန်းအတွင်းသာ ရှိသော်လည်း ထိုလူများသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သူ့ကိုမဆို သာလွန်သော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ဤသူများသည် ယခုအခါ သူရဲကောင်းများနှင့် လူဆိုးများကို တာဝန်ယူထားသော အဖွဲ့အစည်းများကို ဦးဆောင်နေသူများ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိရသေးသော်လည်း ဤလူများအကြား နှစ်ဖက်ကွဲနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူရဲကောင်းများကို ဦးဆောင်သူများသည် မြင့်မြတ်သော လေသံရှိပြီး မည်သည့် နိမ့်ကျသော လုပ်ရပ်ကိုမဆို မနှစ်မြို့ဖွယ်ဟန်ဆောင်ကြပြီး လူဆိုးများကို ဦးဆောင်သူများသည် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အမြဲတမ်း လောဘကို ဆောင်ထားကာ ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒများကို လိုက်လျောနေကြသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ထိုလူများသည် အင်အားစုများကို စုစည်းလာကြပြီး လူသားများသည် ၎င်းတို့အကြား ကွဲပြားသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မည်သူများဖြစ်သည်၊ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မသိရသော်လည်း လူတို့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

သာမန်လူထုသည် စည်းစနစ်တကျရှိမှုကို လိုလားပြီး Asgard ဟုခေါ်သော သူရဲကောင်းအသင်းက ၎င်းတို့ကို ပေးအပ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်လိုသူများ သို့မဟုတ် အပြစ်ပြုလိုသူများသည် Niflheim ဟုခေါ်သော လူဆိုးအသင်းဆီသို့ တိမ်းစောင်းသွားကြသည်။

သူရဲကောင်းများနှင့် လူဆိုးများသည် အမြဲတစေ စစ်ခင်းနေကြသော်လည်း အပေါ်ယံအားဖြင့် ကမ္ဘာကြီးသည် ငြိမ်းချမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။ တံခါးများသည် ဆက်လက်၍ ပေါ်ထွက်နေပြီး သူရဲကောင်းများက ၎င်းတို့ကို ဂရုစိုက်ကာ လူတို့၏ ကိုးကွယ်မှုကို ရရှိနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် လူဆိုးများသည် ရာဇဝတ်မှုသေးသေးမွှားမွှားများကို ကျူးလွန်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အကြံအစည်များကို ကြံစည်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် အာဏာကို လွယ်ကူစွာ ရယူနိုင်ပြီး ၎င်းသည် လူတို့၏ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို နတ်ဘုရားများဟု ကြွေးကြော်ကာ မိမိတို့နှစ်သက်ရာများကို လုပ်ဆောင်ကြသည်၊ အနည်းဆုံး ဖမ်းဆီးခံရသည်အထိဖြစ်သည်။

သို့သော် အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း အဆင့်မြှင့်တင်ရန် သေဆုံးမှု လိုအပ်သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် မကောင်းကြောင်း သို့မဟုတ် လူဆိုးများကို ဖမ်းဆီးသင့်ကြောင်း မည်သည့် ဖြောင့်မတ်သော သတင်းစကားမျှ မရှိပါ။ ထိုသို့သော အရာသည် လုံးဝ ဉာဏ်မရှိရာရောက်ပေမည်။

ဖမ်းမိသော မည်သည့်လူဆိုးကိုမဆို တွေ့သည့်နေရာ၌ သတ်ပစ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် မိမိထက် အင်အားကြီးသူနှင့် တွေ့ဆုံမိသော မည်သည့်သူရဲကောင်းမဆို အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ သေဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

ယခင်က တည်ရှိခဲ့သော ကုန်သည်များအသင်းပင် ဤပဋိပက္ခအတွင်း နစ်မြုပ်သွားကာ Asgard နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ Asgard ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို သဘောမတူသူများသည် လုံးဝ နှုတ်ထွက်သွားကြသည် သို့မဟုတ် Niflheim သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ယခု သြဂုတ်လဖြစ်သည်။ လေများသည် ဆောင်းဦးရာသီကို သယ်ဆောင်လာပြီး အရွက်များ စတင်ညိုလာသည်။ အပြာရောင်ဆံပင်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ပန်းခြံတစ်ခုကို ဖြတ်လျှောက်ကာ ရှုခင်းကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။

အယ်လီနာသည် လွန်ခဲ့သော ၄ နှစ်တာကာလအတွင်း တံခါးများ၌ အချိန်အများစုကို ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ အနားယူချိန်များ၌သာ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အရာအားလုံးသည် ဤမျှရုတ်တရက် မည်သို့တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူမသိသည်။ သို့သော် သူမသည် သူရဲကောင်းလည်းမဟုတ်၊ လူဆိုးလည်းမဟုတ်ပေ။ သူမသည် လူအများရှေ့တွင် သာမန်ဘဝကို နေထိုင်ရင်း လျှို့ဝှက်စွာ အင်အားစုဆောင်းနေခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက ရမ်းကားစွာပြုမူခြင်း သို့မဟုတ် အရပ်သားများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကို သူမတွေ့မြင်ပါက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေမည်မဟုတ်သော်လည်း လူများကို ကယ်တင်ရန် တက်တက်ကြွကြွ ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်း မရှိပေ။

ဒေမီယန်ကို ထောင်ထဲသို့ ပို့လိုက်သည်မှာ ၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး၊ အယ်လီနာသည် ဂျင်၏ အမွေအနှစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်မှာ ၂ နှစ်ခွဲရှိပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သူသည် သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။

သို့မဟုတ်၊ သူသည် လအနည်းငယ်ကြာ လူအများရှေ့သို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရခဲသည်။ ထို့နောက် ဂျင်သည် သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် NightChaser ဟူသော သူရဲကောင်းအမည်ကို ခံယူကာ လူဆိုးများနှင့် တံခါးများကို တိုက်ခိုက်ပြီး လူအများ၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် လူတို့က "လူသားတို့၏ အင်အားကြီးမားသောသူများ" ဟုခေါ်သည့် အင်အားအကြီးဆုံးသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤသူများသည် လူဆိုးများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် တံခါးများကို ပိတ်ခြင်းအတွက် အများဆုံး လုပ်ဆောင်သူများဖြစ်သည်။

သို့သော် အယ်လီနာသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူမကို မလိုက်မချင်း သူမသည် သူဘာလုပ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် သူ့ကို သေဒဏ် ချမှတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်၌ပင် ဒေမီယန် ပြန်လာမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုမှေးမှိန်သော နတ်သားကြိုးမျှင်၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ဆက်သွယ်ပေးသော ခံစားချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အမြဲတမ်းရှိနေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်၏ မီးရှူးတန်ဆောင်အဖြစ် ထည်ဝါစွာ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။ သူမပင်လျှင် ဤသို့တွေးတောခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကို အကြောင်းမဲ့ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သော်လည်း သူမ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် မေ့ပျောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်၊ သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို သတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်၊ ရှေ့ဆက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်၊ သို့သော် ထိုနတ်သားကြိုးမျှင်သည် သူမ၏ အသိစိတ်တွင် တည်ရှိနေသမျှ သူမ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုကြိုး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် သူရှိသည်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သော ၄ နှစ်တာကာလအတွင်း သူမသည် သူပြန်လာသောအခါ သူ့အဆင့်တွင် ရှိနေစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မရပ်မနား လှုပ်ရှားကာ သူ့မိခင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ဂျင်ကို သူမ ဂရုမစိုက်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဒေမီယန် ပြန်လာသောအခါ ဂျင်သည် သေရန် ရက်ချိန်းထားပြီးသား မဟုတ်ပေလော။

ထိုသို့ဖြင့် သူမသည် အဆင့် ၉၀ သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရန် အတိုင်းအဆမဲ့ နီးကပ်လာခဲ့သည်။

ဤအတွေးများအားလုံး ပြန်ပေါ်လာသောအခါ အယ်လီနာသည် ပန်းခြံခုံတန်းလျားတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် အခါအားလျော်စွာ အရာအားလုံးကို စဉ်းစားသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် အကြောင်းပြချက် အတိအကျတစ်ခု ရှိနေသည်။

အထက်တန်းကျောင်းပြီးဆုံးခဲ့သည်မှာ ၇ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ အတန်းဖော်များအတွက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပွဲအတွက် ထူးဆန်းသော အရေအတွက်ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာနိုးထလာသည်မှာ ၁၀ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သောကြောင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သူမသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၁ နှစ်သာရှိသေးသောကြောင့် အသက် ၁၄ နှစ်တွင် အထက်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် အတော်အတန် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ ပညာရေးစံနှုန်းသည် ၂၀၃၀ ခုနှစ်များတွင် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း မြင့်တက်ခဲ့ပြီး ပိုမိုခက်ခဲသော သင်ယူမှုပုံစံကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။

လူအများစုသည် အသက် ၁၅ နှစ်တွင် အထက်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရကြသော်လည်း သူမနှင့် ဒေမီယန်တို့သည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် ငယ်ရွယ်သော အပိုင်းတွင် ပါဝင်သောကြောင့် ဘွဲ့ရပြီးမှသာ အသက် ၁၅ နှစ် ပြည့်ခဲ့ကြသည်။

အထက်တန်းကျောင်းအကြောင်း တွေးတောရင်း အယ်လီနာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုနေ့ရက်များသည် သူမအတွက် ကောင်းမွန်သော အမှတ်တရများဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် နာကျင်စရာလည်းကောင်းခဲ့သည်။ သူမသည် ဒေမီယန်နှင့် အထက်တန်းကျောင်းတွင် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ သူ အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

သူမ ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့လျှင်ပင် မည်သည့် ကျေးဇူးကိုမျှ မလိုချင်ဟုဆိုကာ သူသည် အမြဲငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ့၏ အမြဲတမ်း အပြုအမူဖြစ်ပြီး သူ အားနည်းသူအဖြစ် နိုးထလာပြီးနောက် ပို၍ပင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ အနိုင်ကျင့်ခံရမှု ပိုဆိုးလာသော်လည်း သူသည် တိတ်တဆိတ် ခံယူကာ သူ့ဘဝကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

အယ်လီနာသည် သူထင်ထားသည်ထက်ပင် သူ့၏ ဤအရည်အသွေးကို လေးစားခဲ့သည်။ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အရာအားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်သော သူ့ဆန္ဒသည် သူမ ပိုင်ဆိုင်လိုသော အရာဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် ၎င်းသည် သူပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သော ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုဟု သူမထင်ခဲ့သည်။

သူ ရှင်သန်နိုင်သည်ဟူသောအချက်မဟုတ်ဘဲ သူတစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော အပိုင်းဖြစ်သည်။

ဤအရည်အသွေးသည် သူမ၏ ပုံမှန်ခံစားချက်များကို တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုသော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို သူ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်နေသည်ကို ကြည့်ရှုပြီး ကူညီနိုင်သမျှ ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အတူတကွ ကုန်ဆုံးခဲ့သော အခိုက်အတန့်တိုင်းကို ပျော်ရွှင်စရာ အမှတ်တရများဖြစ်စေရန် သူမ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဤရှာဖွေမှုတွင် သူမသည် သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း ချစ်မိသွားခဲ့သည်။ သူ့၏ ခိုင်မာသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုအတွက်၊ ထိုက်တန်သူများအပေါ် သူထားရှိသော ကြင်နာမှုအတွက်၊ သူမအနားတွင်သာ ပြသသော လွှမ်းမိုးသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးအတွက် ဖြစ်သည်။

အယ်လီနာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် အထက်တန်းကျောင်း ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပွဲသို့ တက်ရောက်သင့် မသင့် ဆုံးဖြတ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဒေမီယန်အကြောင်းကိုသာ ပြန်လည် အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ပျော်ရွှင်စရာ အထက်တန်းကျောင်းဘဝကို သူ့မျက်နှာ၏ အမှတ်တရများနှင့် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် သူမ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပွဲအကြောင်း တွေးတောရင်း အယ်လီနာသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပြန်ပါ။ ၎င်းသည် ဒေမီယန်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ဖူးသောသူများနှင့် သူမကို သူ့အား သူငယ်ချင်းအဖြစ်မှ ဖယ်ရှားရန် ဖိအားပေးရန် ကြိုးစားမည့်သူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည်။

၎င်းသည် လူတို့၏ဘဝကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် နောက်ကွယ်မှ ကောလာဟလများ ဖြန့်ခဲ့သော ဆိုးယုတ်သော မိန်းကလေးများနှင့် သူမကို တပ်မက်စွာ ကြည့်ရှုကာ သူမနှင့် ပေါင်းသင်းရန် ကြိုးစားနေကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြွားဝါနေမည့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော ယောက်ျားလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည်။

အဆိုးဆုံးမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းသစ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းနှင့်အတူ ဤလူအများစုသည် သူမ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများကို တိုးတက်စေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို တရားမျှတမှုကို ကာကွယ်သူများဟု ထင်မြင်ကြပြီး ထိုအဆင့်အတန်းကို အသုံးပြု၍ မိမိတို့၏ အတ္တကို မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားဖွယ်ရှိသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမ၌ရှိသော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်တစ်ခုဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် သူမ တွေ့လိုသော တစ်ဦးတည်းသောသူလည်း ရှိသည်။

၎င်းမှာ သူမ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်တွင် အယ်လီဆင် ကလက်ခ် ဟုခေါ်သော ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ရက်များတွင် သူမအတွက် ရပ်တည်ပေးခဲ့သူ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

အယ်လီနာသည် ဒေမီယန်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သူမအား ဖွင့်ဟခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် သူမကို တတ်နိုင်သမျှ အခိုက်အတန့်တိုင်းကို ပျော်ရွှင်စရာ အမှတ်တရများဖြစ်စေရန် အကြံဥာဏ်ပေးခဲ့သော ဆရာမဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် အယ်လီဆင်နှင့် နေ့စဉ်နီးပါး စကားပြောဆိုခဲ့ပြီး ဆရာမတစ်ဦးထက် အစ်မကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ အယ်လီနာသည် ကုန်သည်များအသင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ၎င်းတို့အတွက် အလုပ်များနေသောကြောင့် ဘွဲ့ရပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။

အထက်တန်းကျောင်းတွင် ဒေမီယန်မှလွဲ၍ သူမ စကားပြောရသည်ကို နှစ်သက်သော တစ်ဦးတည်းသောသူကို တွေ့ဆုံနိုင်ရန်အတွက် သူမသည် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပွဲသို့ သွားမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အယ်လီနာသည် သူမထိုင်နေသော ပန်းခြံခုံတန်းလျားမှ ထရပ်ကာ ကျောင်းသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားလိုက်သည်။