ကျွန်မ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်

သူ ဘာလို့ ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူနိုင်ရတာလဲ…

သူမကို ငြင်းသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား…

အဲဒီ လူကြိုက်များတဲ့ စကားပုံအတိုင်း ငြင်းပယ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား…

ဆရာ ဘာလို့ ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း မလိုက်နာတာလဲ…

“အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်...”

အလွန်တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသော လင်းယန်က အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေသည်။ “ဥက္ကဌ... ဥက္ကဌပေ... ကျွန်မ နားကြားလွဲသွားတာလား... ရှင်... ရှင် ကျွန်မနဲ့ ချိန်းတွေ့ချင်တာလား”

လင်းယန် ချောင်းဆိုးနေသည်ကို သတိပြုမိသော ပေယွီချန်က သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ “မင်း ကြားတာ အမှန်ပါပဲ။”

လင်းယန်၏ ဦးနှောက်က ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူမသည် စဉ်းစားနိုင်စွမ်းအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည်...

ထိုလူသည် သူမထံ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏စိတ်က ရူးသွပ်စွာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ လင်းယန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ပေယွီချန်ကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ အသစ်ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်က သူမကို ခွင့်မပြုပေ။

သူမ၏ အသက်ရှင်လိုသောဆန္ဒကြောင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် တောင့်တင်းနေသည်။

အဓိကတရားခံသည် သူမကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး အပန်းဖြေနေပုံနှင့် တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။

“မစ္စလင်း ဘာဖြစ်တာလဲ”

လင်းယန်သည် ပေယွီချန်ကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ မသိစိတ်ဖြင့် သူမသည် “ဥက္ကဌပေ ရှင် မျက်စိမကောင်းဘူးလား” ဟု ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ပေယွီချန် စကားမပြောနိုင်တော့...

လင်းယန်က သူ့ကို အလျင်အမြန် အကြံပေးလိုက်သည်။

“အဟမ်း ကျွန်မ ပြောချင်တာက ဒီနေ့ခေတ် ယောက်ျားလေးတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရမယ်။ ဒီရက်ပိုင်း မိန်းကလေးတွေက အန္တရာယ်များလာတယ်၊ ဒါကြောင့် ရှင် ဒါကို သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။”

ပေယွီချန်သည် အချစ်ရေးနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ဤမျှလောက် အပြစ်ကင်းပြီး ဖြူစင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ဘယ်သူမဆို သူ့ကို မြူဆွယ်ရာတွင် အောင်မြင်နိုင်မည်လား။

သူမ၏ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေသော ပေယွီချန်၏လက်များက ခဏတာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။ “ဟုတ်တယ်” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန်က “ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ပဲ။ ဒါဆို ရှင် ဒါကို သေချာ မစဉ်းစားသင့်ဘူးလား” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ပေယွီချန်က ထိုမိန်းကလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“မစ္စလင်း မင်္ဂလာဆောင်တာက ပိုပြီး ပညာရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုဖြစ်မယ်လို့ ခင်ဗျား အရိပ်အမြွက် ပြောနေတာလား”

လင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

သူ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေတာလဲ။

လင်းယန်သည် သူမ၏ခေါင်းကို လှုပ်ခါလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ အဲဒီလို မဆိုလိုပါဘူး။ ရှင်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ကျွန်မမှာ ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘူး။ မဟုတ်ဘူး ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ကျွန်မ လက်ထပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး”

လင်းယန်သည် သူမကိုယ်သူမ ပုံရိပ်ဆိုးတစ်ခု ဖန်တီးရန် အားတင်းကြိုးစားရင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိစွာ ရေရွတ်ပြောဆိုနေသည်။

သို့သော် ပေယွီချန်သည် သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ မှင်ရောင်ညကောင်းကင်နှင့်တူသော သူ၏မျက်လုံးများက မျက်မှန်နောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

“လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းက မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပေယွီချန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒါ ဖြစ်နိုင်တာလား…

သို့သော်... နောက်ကြောင်းပြန် လှည့်ကြည့်ပါက သူမ နားလည်နိုင်သည်။

ပေယွီချန်သည် သူမအား စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အသစ်အဆန်းတစ်ခုကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခဏတာ ချိန်းတွေ့ရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ဘယ်လိုလုပ်လက်ထပ်ရန် တွေးတောနေမှာလဲ...

သူမကပဲ ဘာမှမဟုတ်ဘဲ အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်နေခဲ့တာလား…

“ဒီလို ချမ်းသာတဲ့ ယောက်ျားတွေအားလုံးဟာ ရက်ခြား ရည်းစားတွေ ပြောင်းနေကြတာပဲ။ ဒါဟာ လုံးဝ ပုံမှန်ပဲ”

ထိုအတွေးဖြင့် လင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီ သူမက တစ်ဖန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလာပြန်သည်။

ဘာလို့လဲ။

ဘာလို့ အခြေအနေတွေ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာရတာလဲ။

ငါက သူ့ကို ချော့မြှူဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာ။ ငါဘယ်လိုလုပ် ပါဝင်ပတ်သက်သွားရတာလဲ...

“မစ္စလင်း ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ”

ပေယွီချန်သည် သူမကို လှမ်းကြည့်ကာ သူမ၏တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေသည်။

လင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ...

သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှု... သူမ ဘာကို ထပ်ပြီး တွေးနိုင်မှာလဲ။

သူမဟာ ရှက်ရွံ့မှုမရှိတဲ့သူ... သူ့ကို ဆေးရုံနဲ့ သူ့အိမ်အထိ လိုက်ခဲ့တဲ့သူ။ ပြီးတော့ သူမက သူ့ကို ချစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့တယ်...

သူမ သူ့ကို ငြင်းဆန်နိုင်သေးလား။ ပြီးတော့ ဘာပြောရမလဲ။ သူမက သူ့ကို မချိန်းတွေ့ချင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဖောက်ပြန်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲလို့ ပြောရမလား…

ထိုအချိန်တွင် လင်းယန်သည် သူမ၏နှလုံးသားက မီးပူလောင်နေသော ဒယ်အိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ ထင်တာက... ကျွန်မ တကယ်... ကျွန်မ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်...”