နားလည်လား
Vol. 5 Ch. 70
“ရှောင်ယန်၊ သွားကြစို့။ နောက်ကျလို့ မဖြစ်ဘူး။ မင်းရဲ့ အဘိုးက နောက်ကျတဲ့သူတွေကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား” ဟု ဟေမူယွမ်သည် သူမပြီးသွားသောအခါ လင်းယန်ကို ပြောသည်။
လင်းယန်သည် ဟေမူယွမ်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏မိခင်၏လက်ကို ချိတ်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
...
သူမမိခင်၏နေရာသည် မြို့ပြင်တွင် တည်ရှိသောကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိရန် နာရီဝက်နီးပါး ခရီးသွားခဲ့ရသည်။
လင်းယန်သည် ထိုအိမ်ကို မြင်သောအခါ အတိတ်ပုံရိပ်များဖြင့် လွှမ်းခြုံခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ငယ်ဘဝသည် ဤအိမ်နှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ဆက်နွယ်နေသည်။ သူမသည် ဤနေရာတွင် ချစ်စရာကောင်းသော အမှတ်တရများစွာ ဖန်တီးခဲ့သည်။
လင်းယန်သည် ငယ်စဉ်က ဤနေရာတွင် ရှေးဟောင်းပြိုင်ကားတစ်စီး ရှိခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ သူသည် သူမ၏ အဘိုး၏ အကြိုက်ဆုံး၊ အဖိုးတန်ဆုံး ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ သူ ဒေဝါလီခံရသောအခါ မလွှဲမရှောင်သာ ရောင်းချခဲ့ရသည်။
မကြာမီ လင်းယန်နှင့် သူမ၏မိခင်က ဧည့်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။
“အဒေါ် ရောက်လာပြီလား။”
အသက် ၂၀ အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦးက ဟေမူယွမ်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်ဖုန်း” ဟေမူယွမ်က သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
ရှက်တတ်သော ထိုကောင်လေးမှာ လင်းယန်၏ ဒုတိယဦးလေး၏ တစ်ဦးတည်းသောသား ဟေလီဖုန်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အဘိုးတွင် သားသုံးယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် စုစုပေါင်း ကလေးလေးယောက် ရှိသည်။ လင်းယန်၏မိခင်က။ တတိယမြောက်ကလေး ဖြစ်သည်။
လင်းယန်၏ အငယ်ဆုံးဦးလေးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်ခဲ့ပြီး သူသည် သူမအား ပြိုင်ကားမောင်းနည်း အများစုကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
သူမသည် ပြည်ပမှ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းယန်သည် သူမ၏ အငယ်ဆုံးဦးလေးအိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဦးလေးသာ မရှိခဲ့လျှင် ဝမ်ချောင်ဟွေနှင့် သူမ၏သမီး၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို သူမသည် ဘယ်သောအခါမှ သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။
မကြာမီ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက အခန်းတစ်ခုမှ လျှောက်လာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် လင်းယန်နှင့် ဟေမူယွမ်တို့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုသွားသည်။
“အစ်ကိုကြီး...”
ဟေမူယွမ်သည် ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားကို လှမ်းကြည့်ရင်း သတိဝီရိယရှိစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူသည် လင်းယန်၏ အကြီးဆုံးဦးလေး ဟေရှုံ ဖြစ်သည်။ လင်ယွဲ့ထုံ၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် သူသည် လင်းယန်နှင့် သူမ၏မိခင်ကို ရန်သူများကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ တွေ့ဆုံတိုင်း ဟေမူယွမ်ကို သူက လှောင်ပြောင်ပြီး ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချလေ့ရှိသည်။ ဟေမူယွမ်သည် အပြစ်ရှိသောကြောင့် ထိုအရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံခဲ့ပြီး တစ်ခါမျှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
“အဘိုး ဘယ်မှာလဲ”
လင်းယန်သည် ဟေလီဖုန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“အစ်မ၊ အဘိုးက အခန်းထဲမှာ။ သူက ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ ကားအုပ်စုအကြောင်း ပြောနေတယ်။” ဟေလီဖုန်းက သက်ပြင်းချပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။
“ရှောင်ဖုန်း ဘာဖြစ်တာလဲ”
ဟေလီဖုန်း၏ မျက်နှာကို သတိပြုမိသော လင်းယန်က မေးသည်။
“အင်း... နည်းနည်းတော့...”
ဟေလီဖုန်းသည် တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အစ်မယန်၊ မကြာသေးခင်က အခြေအနေတွေက သိပ်မကောင်းဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကားအုပ်စုက လက်ရှိမှာ အဆင့်အနိမ့်ဆုံးမှာ ရှိတယ်။ နောက်ပြိုင်ပွဲမှာ မနိုင်ရင် ဖျက်သိမ်းရလိမ့်မယ်။”
လင်းယန်က နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ ကောင်းမွန်သော ကားအုပ်စုတစ်ခုတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး တင်းကျပ်သော စနစ်တစ်ခု ရှိတတ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် အရည်အချင်းကို ဦးစားပေးလိမ့်မည်။ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သောကြောင့် အားနည်းသော အုပ်စုများ ဖျက်သိမ်းခံရသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတည်းဖြင့် အဖွဲ့တစ်ခုလုံး၏ ရှင်သန်မှုကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။
လင်းယန်သည် အခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေစဉ် သူမ၏ အကြီးဆုံးဦးလေး ဟေရှုံက ဟေလီဖုန်းကို စိတ်တိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှောင်ဖုန်း မင်း ဘာလို့ ဒါတွေကို သူတို့ကို ပြောနေတာလဲ။ သူတို့က ဘာသိလို့လဲ”
ဟေလီဖုန်းသည် အဆူခံရပြီးနောက် ခေါင်းကို အနေရခက်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ရှောင်ယန်က သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ပြနေတာပါ။ သူမှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။”
ဟေမူယွမ်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။
“စိုးရိမ်မှု”
ဟေရှုံက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်သူမို့ စိုးရိမ်နေတာလဲ။ မင်းတို့မိသားစု မရှိခဲ့ရင် ငါတို့မိသားစု ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်မှာလား။ အခုဆို ဖေဖေရဲ့ အဖိုးတန် ကားအုပ်စုတောင် ဖျက်သိမ်းခံရတော့မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကံဆိုးစေတဲ့သူတွေပဲ။ ဒါကို မင်းတို့ ဘယ်လို မေးရဲတာလဲ။ ငါတို့ပြောရင်တောင် မင်းတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းတို့ နားလည်ရဲ့လား။ မင်းတို့ ကူညီနိုင်မှာလား”