အရှိန်အဝါ လျော့ကျသွားသော ယောက်ျားက မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းကို ခံရနိုင်သည်
Vol. 5 Ch. 71
လင်းယန်သည် သူမ၏ အကြီးဆုံးဦးလေးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမ စကားပြောရန် ပြင်နေစဉ် ရုတ်တရက် အသက်ကြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာသည်။ သူသည် ဆံပင်ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်စိမှုန်နေသောကြောင့် မျက်မှန်တစ်လက် တပ်ထားသည်။ သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်လာသည်။
“အဖေ”
ဟေမူယွမ်သည် အဘိုးကို လှမ်းကြည့်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
အဘိုးက ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူသည် လူတိုင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ညစာစားဖို့ ထိုင်ကြပါ။ ငါ ကြေညာစရာတစ်ခု ရှိတယ်။”
လူတိုင်းသည် သူတို့၏နေရာများသို့ အလျင်အမြန် သွားထိုင်ကြသည်။
“အဖေ ကားအုပ်စုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တခြားအဖြေတစ်ခု ရှိသေးလား”
ဟေရှုံက မေးသည်။
အဘိုးသည် တိတ်တဆိတ် အရက်တစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင် လောင်းထည့်လိုက်သည်။ လင်းယန်၏ ဒုတိယဦးလေးက “နောက်လမှာ ကျွန်တော်တို့ တန်အိုရဲ့ ကားအုပ်စုနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်။ ရှုံးရင် အဖွဲ့ကို ဖျက်သိမ်းရလိမ့်မယ်။ အမြဲတမ်း အဆင့်အနိမ့်ဆုံးမှာ ရောက်နေတဲ့ အုပ်စုမှာ ဘယ်သူမှ ဆက်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟု ပြောသည်။
“တန်အို... အဖေ၊ သူက အရင်တုန်းက ခင်ဗျားရဲ့ လက်ယာရုံးတော် မဟုတ်ဘူးလား။ အဖေ ဖုန်းဆက်ပြီး စကားပြောလို့ရမှာပေါ့...”
ဟေရှုံက ဝင်ပြောသည်။
“အစ်ကိုကြီး မေ့လိုက်တော့။ တန်အိုက ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့သူပဲ။ သူက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါတို့ကို ချိုးနှိမ်ပြီး ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ သူ့ကြောင့် ငါတို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လမ်းချော်ခဲ့ရပြီး အခု သူ့ကို စကားပြောဖို့ ပြောနေတာလား”
ဟေလျန်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်။
“သူ့အဖွဲ့ကို ငါတို့ မနိုင်မချင်းတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
“တန်အိုရဲ့အဖွဲ့က တော်တော်လေး အင်အားကြီးတယ်။ သူက အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပြိုင်ကားမောင်းသူ အတော်များများကို မွေးထုတ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ကားမောင်းသူတွေအပြင် ငါတို့ရဲ့ကားတွေနဲ့ အင်ဂျင်တွေကိုတောင် သူ့အဖွဲ့နဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး...”
ဟေရှုံက ဤအရာကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရင်း စဉ်းစားနေသည်။
ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
ဟေလီဖုန်းက တံခါးဖွင့်ရန် ထရပ်လိုက်သည်။
“ဦးလေးတန်”
ဟေလီဖုန်းသည် ထိုဧည့်သည်ကို မြင်သောအခါ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။
လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် လက်ကိုင်အိတ်နှင့် သပ်ရပ်စွာ ဆံပင်ဂျယ်လ်လိမ်းထားသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ဝင်လာကာ “အဘိုး၊ ကျွန်တော် လာလည်တာပါ” ဟု ဆိုသည်။
“တန်ကျန်းယင်၊ ဒီနေ့ ငါတို့ မိသားစု ညစာစားကြမယ်။ မင်းကို ဖိတ်ခဲ့တာ ငါ မမှတ်မိဘူး။”
အဘိုးသည် ထိုသတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဧည့်သည်ကို မျက်နှာထား တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“အဘိုး၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ။ ကျွန်တော် ဒီကို ညစာအတူစားဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ ကျွန်တော် ဒီကို လာတာ”
ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက တောက်ပသော အပြုံးကို ပြသလိုက်သည်။
“မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
အဘိုးက ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဟားဟား... အဘိုး၊ ခင်ဗျားရဲ့အဖွဲ့ကို ကျွန်တော်ထက် ပိုသိသင့်ပါတယ်။ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ဆုံးပြိုင်ပွဲဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ပြိုင်ဘက်က ကျွန်တော့်အဖွဲ့ပါ။ ခင်ဗျားသိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော့်အဖွဲ့ကို နိုင်ဖို့ ခင်ဗျားမှာ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့အဖွဲ့ကို ဖျက်သိမ်းတော့မှာဆိုတော့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မရောင်းလိုက်တာလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ခင်ဗျားရဲ့အိတ်ကပ်ထဲကို ထည့်ဖို့ ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရှာနိုင်သေးတယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ”
ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက လှည့်စားလိုသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းပြောလို့ ပြီးပြီလား”
အဘိုးက သူ၏လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။
“ပြီးပြီ။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ”
ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက ပြန်ပြောသည်။
“ထွက်သွားစမ်း” ဟု အဘိုးက အမိန့်ပေးသည်။
အဘိုး စကားဆုံးသောအခါ ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဘိုး၊ ဒီလောက် ခေါင်းမာမနေပါနဲ့။ ခင်ဗျားရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့အဖွဲ့ကို ဝယ်ယူဖို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါဟာ ခင်ဗျားအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ မကြာခင် ပြိုင်ပွဲရှုံးပြီး ဒူးထောက်တောင်းပန်ရင်တောင် ကျွန်တော် မလိုချင်တော့ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒီကားအုပ်စုကို အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ပဲ အားကိုးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်နေ့ သုံးနပ် စားဖို့တောင် ခင်ဗျားတို့အတွက် ပြဿနာဖြစ်နေမှာ သေချာပါတယ်။ ဘာလို့ အခုထိ အဖွဲ့ကို ဆက်ကိုင်ထားသေးတာလဲ”
“မင်း ထွက်မှာလား မထွက်ဘူးလား”
ဟေလျန်က ထရပ်ပြီး ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ ခြေထောက်အနီးသို့ ဖန်ခွက်တစ်ခု ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
“ဟားဟား ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဗလာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့၊ ဆိုးရွားတဲ့ ကားအုပ်စုကို ချေမှုန်းတာကို ကြည့်နေလိုက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ဟာ ပြိုင်ကားကွင်းကနေ တစ်သက်လုံး ထွက်သွားရလိမ့်မယ်။ နှစ်ပတ်အတွင်း ပြိုင်ပွဲလမ်းကြောင်းမှာ တွေ့ကြတာပေါ့။”
ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် လှည့်ထွက်သွားစဉ် ပြုံးစိစိလုပ်လိုက်သည်။