ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် လမ်းခွဲခြင်း
Vol. 5 Ch. 72
တန်ကျန်းယင် ရောက်လာသောကြောင့် ထမင်းစားပွဲပတ်လည်ရှိ လေထုသည် တင်းမာပြီး တင်းကြပ်လာသည်။ လူတိုင်း မပျော်ရွှင်ပုံရသည်။
လင်းယန်၏ အဘိုးက သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နောက်ထပ်ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ပို၍ အိုမင်းသွားပုံရသည်။
သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးက ဝမ်းနည်းကြေကွဲပြီး တည်ကြည်နေသည်။
“တန်ကျန်းယင်က နောက်ပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်မှာ သေချာတယ်။ ငါတို့ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားရမယ်။”
ဟေလီဖုန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ ပထမကတည်းက အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လမ်းပြက နှစ်ရက်အကြာမှာ ထွက်သွားပြီး အစားထိုးရှာမတွေ့သေးဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ပြိုင်နိုင်ပါ့မလားတောင် မသိဘူး...”
လင်းယန်၏ အကြီးဆုံးဦးလေးသည် ရုတ်တရက် သူ့လက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ အားဖြင့် ရိုက်ချကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါတို့မိသားစု ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေလဲ ကြည့်စမ်း။ ငါတို့ဟာ အရင်တုန်းက ထိပ်တန်းအဖွဲ့နဲ့ ပြိုင်ကားကွင်းကို လွှမ်းမိုးခဲ့တာ။ အခုဆို လမ်းပြတစ်ယောက်တောင် မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူမဆို ငါတို့ကို အဆုံးသတ်နိုင်တယ်။ မင်းတို့မိသားစု ငါတို့ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာကို အခု ကျေနပ်ပြီလား”
ဟေမူယွမ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာက တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမမျက်နှာက လုံးဝ ဖြူဖျော့နေတော့သည်။
ဟေလျန်က မကျေနပ်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“တော်ပါတော့ အစ်ကိုကြီး။ တော်ပြီ။ ဒီကိစ္စက မူယွမ်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ ငါတို့က ကျန်တဲ့သူတွေလောက် အရည်အချင်း မရှိတာ ငါတို့ရဲ့ အမှားပဲ။”
လူငယ်တစ်ဦးသည် လျှောက်လာပြီး ထိုလူ၏စကားကို ကြားသောအခါ အသံထွက်ရယ်လိုက်သည်။
“ဒုတိယဦးလေး၊ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာတောင် အဲဒီ ကံဆိုးသူတွေကို ခင်ဗျား ကာကွယ်နေတုန်းပဲလား။ ကျွန်တော့်အဖေ ပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒီ မသမာတဲ့ ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့သူတွေက ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို မယူသွားခဲ့ရင် ဟေမိသားစု ဘယ်လို ဒီလောက် သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်မှာလဲ”
ထိုလူသည် လင်းယန်နှင့် ဟေလီဖုန်းတို့ထက် အနည်းငယ် အသက်ကြီးပုံရသည်။ သူသည် ပထမဦးလေး၏သား ဟေမင်ခိုင် ဖြစ်သည်။
လင်းယန်သည် ဟေမင်ခိုင် စကားပြောနေစဉ် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါတို့က ကံဆိုးသူတွေဆိုရင် မင်းနဲ့ မင်းအဖေက ဘာတွေလဲ။ ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးမှ ရောက်တဲ့ ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူးလား”
လင်းယွဲ့ထုံသည် ဟေမိသားစု၏ ကျရှုံးမှုနောက်ကွယ်မှ တရားခံအမှန်ပင်။ သို့သော် သူမ၏မိခင်က တကယ့်သားကောင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အကြီးဆုံးဦးလေး ဟေရှုံသည် သူမခံစားခဲ့ရသော အနိုင်ကျင့်မှုများနှင့် အရှက်ရမှုများရှိနေသော်လည်း သူမ၏ညီမကို ကြင်နာသောစကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။ သူ၏စကားများသည် အမြဲတမ်း လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ဝေဖန်မှုများ ပါဝင်သည်။
ဟေမင်ခိုင်သည် သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
“ဟာကွာ လင်းယန်၊ မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ပြန်ပြောစမ်း။ နင်က အသုံးမကျတဲ့ အရှုံးသမားလို့ ငါ့ကို ဘယ်လို ပြောရဲတာလဲ။ နင် ဘာလို့ နင့်အစ်မ လင်းရွှေယာနောက် မလိုက်သွားတာလဲ။ နင့်ရဲ့ ခွေးသားအဖေကို သွားရှာလိုက်။ အော် ဟုတ်ပြီ၊ ငါ မေ့လုနီးပါးပဲ လင်းယွဲ့ထုံက တော်တဲ့ စီးပွားရေးသမားကြီးပဲ။ သူက ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့...”
“တော်တော့။ အားလုံး တိတ်တိတ်နေစမ်း။”
အဘိုးက သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမသောအခါ ထမင်းစားပွဲရှိ အငြင်းပွါးမှုက ချက်ချင်း အဆုံးသတ်သွားသည်။
ထို့နောက် အဘိုးသည် ထရပ်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွါသွားတော့သည်။ သူသည် စာကြည့်ခန်းသို့ လျှောက်သွားသည်။
ဟေမင်ခိုင်သည် လင်းယန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။
“ဟဲ့ကောင်မ၊ နင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို တော်တော် အထင်ကြီးနေပုံပဲ။ နင် ဘာပြောနေလဲတောင် နင် မသိဘူး။ ကားအုပ်စုတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ဘယ်လောက် ရန်ပုံငွေ လိုအပ်လဲ နင် သိလား။ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘယ်လို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာလဲ။ နင်ကိုယ်တိုင် မကြိုးစားကြည့်ဘူးလား။ ပြိုင်ကားအကြောင်း နင် ဘာသိလဲ။ ဘီးတောင် ဘယ်လိုလဲရမှန်း နင် မသိဘူး။ နင် ဘယ်လိုတောင် ပါးစပ်ဖွင့်ရဲတာလဲ”
သူမ၏ အကြီးဆုံးဦးလေး ဟေရှုံက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်ခိုင်၊ သူ့နဲ့ နောက်ထပ် မငြင်းခုန်နဲ့တော့။ သူ နားတောင် နားမလည်ဘူး”
သူမ၏မိခင် စိတ်ပူမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လင်းယန်သည် သူမ၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအကြောင်း ဘာတစ်ခုမျှ မပြောခဲ့ပေ။ သူမသည် ပြိုင်ကားမောင်းသူဖြစ်ကြောင်း လင်းရွှေယာတစ်ဦးတည်းသာ သိသည်။
လင်းယန် ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ သူမသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ နေခဲ့သည်။
ဟေမင်ခိုင်နှင့် ဟေရှုံတို့သည် သူတို့၏တူများကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုသည် ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။