ငါ မင်းရဲ့ လမ်းပြ ဖြစ်နိုင်တယ်
Vol. 5 Ch. 73
“ရှောင်ယန်၊ ငါ မင်းရဲ့ အဘိုးကို သွားကြည့်ဦးမယ်။”
ဟေမူယွမ်သည် မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ထရပ်ပြီး စာကြည့်ခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။
မကြာမီ သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးလည်း သက်ပြင်းချကာ ထွက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လင်းယန်နှင့် ဟေလီဖုန်းသာ ကျန်တော့သည်။
လင်းယန်သည် ဟေလီဖုန်းကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
“ရှောင်ဖုန်း၊ ငါ မင်းကို ပြောစရာတစ်ခု ရှိတယ်...”
ဟေလီဖုန်းသည် သူမကို အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“အစ်မ၊ သူတို့ အစောပိုင်းက မင်းအကြောင်း ပြောခဲ့တာတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့...”
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မ မင်းနဲ့ တခြားအကြောင်းတစ်ခု ပြောချင်တယ်။ မင်းရဲ့ လမ်းပြ ထွက်သွားပြီလို့ မင်းပြောတာ ကြားလိုက်တယ်” ဟု လင်းယန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ရဲလီပြိုင်ပွဲတွင် အသင်းတိုင်းသည် ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးနှင့် လမ်းပြတစ်ဦးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။
လမ်းပြသည် ‘ယာဉ်မောင်း၏ မျက်လုံးများ’ လည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ အခြေအနေကို အစီရင်ခံရသည်။
လူအများအပြားသည် လမ်းပြ၏ အခန်းကဏ္ဍကို နားလည်မှုလွဲကြပြီး သူတို့သည် ယာဉ်မောင်းအား သတင်းကိုသာ ဖတ်ပြသည်ဟု ထင်ကြသည်။ သူတို့သည် လမ်းပြ၏ အခန်းကဏ္ဍက အရေးမပါဘူးဟု ယူဆကြသည်။
အမှန်စင်စစ် အတွေ့အကြုံရှိသော လမ်းပြတစ်ဦးသည် လမ်းကြောင်း၊ အကွေ့များ၊ လမ်းကြောင်းအရှည်နှင့် သူ၏အန္တရာယ်များ၊ လေတိုက်နှုန်းနှင့် လမ်းမျက်နှာပြင်၏ အစိုဓာတ်ပမာဏကို တိကျစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းပြ၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ပြိုင်ကားမောင်းသူအား အသင့်တော်ဆုံး အရှိန်နှင့် ဂီယာအနေအထားကို အသိပေးရန်ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းဖြင့် ပြိုင်ကားမောင်းသူသည် လမ်းကြောင်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် အချိန်ကုန်သက်သာပြီး သူတို့၏အရှိန်ကို တိုးမြှင့်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ကောင်းမွန်သော လမ်းပြသည် ရဲလီပြိုင်ပွဲတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ‘ဦးနှောက်’ ဖြစ်သည်။
ဟေလီဖုန်းသည် ခေါင်းကို ကုတ်ခြစ်ရင်း ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။
“အေး၊ သူ ထွက်ပြေးသွားတာ...”
ပြိုင်ကားမောင်းသူတစ်ဦး၏ လမ်းပြ ပျောက်သွားသောအခါ သူတို့သည် ဇနီး ထွက်ပြေးသွားသော ယောက်ျားတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့ကြသည်။
ဟေလီဖုန်းသည် အကူအညီမဲ့စွာ “ကျွန်တော်က သိပ် အသုံးမကျဘူး...” ဟု ပြန်ပြောသည်။
“သင့်တော်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေ ရှိသေးလား”
လင်းယန်က မေးသည်။
ဟေလီဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ခေတ်မှာ လမ်းပြကောင်းကောင်း ရှာရတာ ခက်တယ်။ ပြီးတော့ တန်ကျန်းယင်ရဲ့အဖွဲ့နဲ့လည်း အဆင်မပြေဖြစ်ထားတော့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို တားဆီးမှာ သေချာတယ်။”
လင်းယန်သည် နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မင်း တကယ်ကို သင့်တော်တဲ့ လမ်းပြ ရှာမတွေ့ရင် ငါ မင်းအတွက် ဖြစ်ပေးနိုင်တယ်။”
ဟေလီဖုန်း လန့်သွားသည်။
“မင်း”
သူသည် လင်းယန်သည် ပြိုင်ကားအကြောင်း ဘာမှ မသိဟု ယူဆခဲ့သည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် သူ့ကို လမ်းပြအဖြစ် အဆိုပြုလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မတွေးခဲ့ပေ။
ဟေလီဖုန်းသည် ပြုံးပြီး “အစ်မ၊ မင်း ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ကားအကြောင်း မင်းမှာ အထင်လွဲမှားမှုတွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ လမ်းပြတစ်ယောက်က ယာဉ်မောင်းကို သတင်းစာ ဖတ်ပြတာ မဟုတ်ဘူး။ လမ်းပြတစ်ယောက်က ပြိုင်ကားလမ်းကြောင်း၊ ရာသီဥတုနဲ့ ကားရဲ့ အခြေအနေအကြောင်း အချက်အလက်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့ လိုတယ်။ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံက ယာဉ်မောင်းနဲ့ တန်းတူ ဖြစ်သင့်တယ်။ ဘယ်သူမဆို ယာဉ်မောင်းဘေးမှာ ထိုင်လို့ မရဘူး...” ဟု ဆိုသည်။
ဟေလီဖုန်းသည် ခဏရပ်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင် လမ်းပြတစ်ယောက်မှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပြိုင်ကားလိုင်စင်လည်း လိုတယ်။ မင်း ပြိုင်ပွဲဝင်လို့ လုံးဝ မရဘူး...”
လင်းယန်သည် မရှင်းပြဘဲ “ငါ့မှာ လိုင်စင်ရှိတယ်။” ဟုသာ ပြန်ဖြေသည်။
ဟေလီဖုန်း အံ့သြသွားသည်။
“မင်းမှာ ဘာလို့ ရှိရတာလဲ”
လင်းယန်က “တကယ်တော့ လေးယောက်မြောက် ဦးလေးက ငါ့ကို ပြိုင်ကားမောင်းနည်း သင်ပေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေက စိုးရိမ်တတ်တယ်။ ဒါကြောင့် သူ ငါ့ကို လျှို့ဝှက် သင်ပေးနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ငါ ပြိုင်ကားနဲ့ ဝေးနေတာ ကြာပြီဆိုတော့ ငါ့လိုင်စင်က အခြေခံအကျဆုံး အမျိုးအစားထဲမှာ ပါတာပေါ့။ ငါ လမ်းပြလုပ်ဖို့ပဲ လုံလောက်တယ်...” ဟု ရှင်းပြသည်။
ဟေလီဖုန်းသည် ရယ်လိုက်သည်။ “ဝိုး၊ မင်း ပြိုင်ကားမောင်းသူ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ခဲ့ဘူး။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ရတာက အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲ”
လင်းယန်က “မင်း ငါ့ကို တကယ် လိုအပ်ရင် ပြောပါ။” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဟေလီဖုန်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အိုကေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”