ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စဉ်းစားပါ

လူတိုင်း ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းယန်သည် သူမ၏မိခင်ကို အိမ်သို့ ခေါ်သွားသည်။

မူလက သူမ၏အဘိုးသည် သူတို့ကို ညစာစားရန် အိမ်သို့ ဖိတ်ကြားသောအခါ သူမမိခင်၏ စိတ်အခြေအနေကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ သို့သော် အခြေအနေများက ဤသို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏မိခင်သည် အိမ်ပြန်လမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။

လင်းယန်သည် သူမ၏မိခင်သည် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး အပြစ်နှင့် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားချက်အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ခံယူခဲ့ပြီး သူသည် သူမ၏ ကျန်းမာရေး ယိုယွင်းလာစေခဲ့ကြောင်း အလွန်ကောင်းစွာ သိသည်။

ဤအရာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပါက သူမမိခင်၏ ကျန်းမာရေးနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေသည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။

သူမသည် သူမမိခင်၏အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန် နည်းလမ်းများစွာကို ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဝမ်းနည်းမှုထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်...

သူမ၏မိခင်သည် သူမ၏ဖခင်နှင့် ကွာရှင်းသောအခါ တရားသူကြီးက သူမ၏မိခင်အား လျော်ကြေးနှင့် အိမ်တစ်လုံး ရရှိမည်ဟု စီရင်ချက်ချခဲ့သည်။

သို့သော် ပထမဦးလေးသည် မကြာခဏ ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် အရက်မူးနေစဉ် သူသည် ချမ်းသာသော လူငယ်သခင်လေးတစ်ဦးကို စော်ကားမိပြီး တရားစွဲခံခဲ့ရသည်။ ထောင်ချခံရပါက သူ၏ဘဝက ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

သူမမိခင်သည် သူမ၏ဦးလေးကို ကယ်တင်ရန် လင်းယွဲ့ထုံအတွက် အခြေအနေတစ်ခုအဖြစ် သူမ၏ လျော်ကြေးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။

သူတွင် လင်းယွဲ့ထုံက သူမအား ပေးရန်ရှိသော မြို့တော်ရှိ ကြီးမားသော အိမ်ကြီးလည်း ပါဝင်သည်။ သူမ၏မိခင်သည် မြို့ပြင်ရှိ ယိုယွင်းနေသော အိမ်ငယ်လေးတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် သူမ၏ ပထမဦးလေးက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း တစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် တရားစွဲခံရခြင်းအတွက် သူ၏စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို သူမ၏မိခင်အပေါ်၌ပင် သက်သာရာရအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် သူမ၏မိခင်၏နေရာသို့ ရောက်သောအခါ လင်းယန်သည် သူမ၏လက်ကို သူမ၏မိခင်အား ချိတ်ပြီး နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။

“မေမေ၊ သူတို့ပြောတာတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ။ သူတို့ရဲ့အမှားတွေကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မပေးပါနဲ့။ မေမေ လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ မေမေ ကျွန်မကို ဘာမှ လုပ်ပေးဖို့မလိုပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်မလည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်နိုင်တယ်။ ရွှေယာအတွက်ဆိုရင် သူ့မှာ အဖေရှိတယ်။ သူတို့ ကောင်းကောင်းနေထိုင်နေကြတယ်။ မေမေ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး...”

လင်းယန်သည် ခဏရပ်ပြီးမှ သူမအား ဆက်လက်စည်းရုံးရန် ကြိုးစားသည်။

“မေမေ၊ မေမေ တကယ်ပဲ ကိုယ့်အတွက် စဉ်းစားပြီး အစီအစဉ်ဆွဲသင့်တယ်။ ဒါက ပျက်စီးသွားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုပဲ။ မေမေက ငယ်ရွယ်သေးတယ်။ မေမေ တစ်သက်လုံး ဒီလိုပဲ နေထိုင်ဖို့ တွေးနေတာလား?”

လင်းယန်သည် သူမမိခင်ကို အမြဲလိုလို နှစ်သိမ့်ခဲ့သော်လည်း မကြာခဏ စိတ်ကျေနပ်မှုမရှိသော ရလဒ်များကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။

သူမ၏မိခင်သည် အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်နောက်တွင် သူမကိုယ်သူမ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူမ လိုချင်သည်မှာ သူမ၏ ‘အပြစ်’ ကို ပြန်လည်ဖြေရှင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ဦးစားမပေးခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်က ချမ်းသာသောမိသားစုမှ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခံရပြီး မာနကြီးသော အမျိုးသမီးငယ်လေးသည် ဒုက္ခနှင့် အမှန်တရားတို့ဖြင့် ပုံသွင်းခံခဲ့ရပြီး စိတ်ဝိညာဉ်မဲ့သော အခွံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“ရှောင်ယန်၊ ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီနှစ်တွေအားလုံးပြီးနောက် ငါ အသားကျနေပါပြီ။ အဲဒီစကားတွေက ငါ့ကို စိတ်ဓာတ်ကျစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းဦးလေး ပြောတာ မှန်တယ်... ဒါ ငါ့အမှားပဲ...”

လီယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်...

လင်းယန်သည် သူမ၏မိခင်ကို နားထောင်ရင်း အကူအညီမဲ့စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမ စကားပြောရန် ပြင်နေစဉ် အောက်ထပ်တွင် ရင်းနှီးသော အပြာရောင်ကားတစ်စီးကို တွေ့လိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ကားထဲမှ ထွက်လာ၏။

ထိုလူသည် လမ်းမီးတိုင်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားသောအခါ လင်းယန်သည် သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

“ဦးလေးရှဲ”

“ရှောင်ယန်...”

ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် သူ၏ခြေလှမ်းကို အရှိန်မြှင့်ကာ သူမကိုလည်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် ဟေမူယွမ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း အတော်လေး သတိဝီရိယရှိပုံရသည်။ သူ၏အသံသည် ပို၍ပင် နူးညံ့သွားသည်။

“မူယွမ်၊ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီ...”

လင်းယန်သည် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဦးလေးရှဲ၊ ဒီလောက် ညနက်ပိုင်းမှာ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”

သူ၏နာမည်မှာ ရှဲကျန်းဖြစ်ပြီး ရှဲကော်ပိုရေးရှင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သည်။ သူသည် သူမမိခင်၏ တက္ကသိုလ်ကျောင်းနေဖက်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ရွယ်တူများဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်သောကြောင့် သူ၏အသက်အရွယ်နှင့် မတူပေ။ ငယ်စဉ်က ကျောင်းတွင် လူကြိုက်များသော ချောမောသူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။ သူ၏ကြွယ်ဝမှုနှင့် ထင်ရှားသော အဆင့်အတန်းကြောင့် သူသည် ယခုအရွယ်တွင်ပင် လှပသော မိန်းကလေးငယ်များစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဆဲပင်။