မင်္ဂလာပါ မစ္စလင်း

ဟာကွာ…

ဘာလို့လဲ….

ဘာလို့ သူမပဲ အမြဲတမ်း နာကျင်ရတာလဲ….

လင်းယန်၏ ဝမ်းနည်းမှုက မြစ်ရေဆန်တက်သလိုပင်။ သူမသည် ထိုသွေးဆောင်မှုကို ခုခံရန် သူမ၏ဆုံးဖြတ်ချက်အားလုံးကို အသုံးချပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၌ အတွေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ပေယွီချန် နိုးမလာခင် သူမ ထွက်ပြေးရမည်။

လင်းယန်သည် သူမ၏ကျောကို မတ်မတ်ထားပြီး ပြေးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ခါးကို အတင်းအကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမက ထပ်မံ၍ လဲကျသွားပြန်သည်...

လင်းယန်၏ ဦးခေါင်းသည် ထိုလူ၏ရင်ဘတ်ဖြင့် တိုက်မိပြီး သူမ၏ခေါင်းထိပ်ဖြင့် ထိုလူ၏မေးစေ့ကို တိုက်မိသွားခြင်းပင်။

သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာက ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

သူမ၏နဖူးပေါ်တွင် နူးညံ့သော၊ ပေါ့ပါးသော ခံစားချက်တစ်ခုကို သူမ ခံစားမိသည်...

ထိုအနမ်းသည် သူမ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်သွားသော ငှက်မွှေးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသည်။ ထိုလူ၏ နက်ရှိုင်းသော၊ ယောက်ျားပီသသော အသံသည် သူမ၏နားထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်္ဂလာပါ မစ္စလင်း။”

...

...

လင်းယန်၏ ဦးနှောက်သည် မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ ပြိုင်ကားမောင်းသူ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ယောက်ျားများ၊ စက်များနှင့် အင်ဂျင်များဖြင့် ဝန်းရံခံခဲ့ရသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ယောက်ျားများအပေါ် ခံစားချက်မဲ့လာပြီး သူတို့ကို အစ်ကိုများကဲ့သို့သာ သဘောထားခဲ့သည်။

သူမသည် ဝမ်ကျင်းယန်ကိုလည်း ယောက်ျားတစ်ဦးအဖြစ် ဘယ်သောအခါမှ မသဘောထားခဲ့ပါ။ ပေနန်ရှုပင်လျှင် သူမလေးစားပြီး အားကျသော နာမည်ကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ဟန်ယီရွှမ်က သူမသည် မိန်းမပီသမှုမရှိကြောင်းနှင့် အချစ်ဇာတ်လမ်းအကြောင်း ဘာမှမသိကြောင်း မကြာခဏ ညည်းညူခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သူမသည် ရုပ်ရည်ကောင်းသော ယောက်ျားမျိုးစုံကို တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော သူမ၏နှလုံးသားကို အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခုန်စေခဲ့သော ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် အပန်းဖြေနေပုံရပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် သူမ၏မျက်နှာရဲရဲလေးက ထင်ဟပ်နေသည်။

လင်းယန်သည် သူမ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အိပ်မက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလူရဲ့အနံ့... ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ။

တကယ်ကို ရင်းနှီးသလိုပဲ... သူမဟာ ဒီလူကို... တကယ်... တကယ် အချိန်အတော်ကြာ သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသလိုပဲ...

လင်းယန်သည် သူမသည် ထိုလူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် မှီနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိမထားမိဘဲ အချိန်အတော်ကြာ ငေးနေခဲ့သည်။

ပေယွီချန်သည် သူမ ပြုတ်မကျစေရန် သူမ၏ခါးကို ညင်သာစွာ ထောက်ထားရင်း ဤအနေအထားတွင် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ခါးပေါ်တွင် တင်ထားသော သူ၏လက်များသည် ကြောက်လန့်နေသော ယုန်ငယ်လေးကို နှစ်သိမ့်နေသကဲ့သို့ သူမကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ သူသည် သူမကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်...

လင်းယန်သည် သူမ၏အနူးညံ့ဆုံး၊ အားအနည်းဆုံးအပိုင်းကို သူ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမက လုံးဝဆန္ဒရှိနေခြင်းပင်။ သူမသည် သူ့ကို လုံးဝအားကိုးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

လင်းယန်သည် သူမကိုယ်သူမ နိုးထရန် ကြိုးစားရင်း သူမ၏ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြင့် လိမ်လိုက်ပြီး ချော်လဲကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏တင်ပါးကို ခါလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူ့ထံမှ ခွင့်လွှတ်မှုတောင်းခံရန် ချက်ချင်းပင် ဆိုဖာပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ “ဥက္ကဌပေ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်...”

ဒီနေ့ ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်မျိုး ပေးရမလဲ။

လင်းယန်၏စိတ်က လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်...

‘တကယ်တော့ ဒါဖြစ်ရတာက...'

“ဒါက... ဘာလို့လဲဆိုတော့...”

“အော် ဟုတ်ပြီ ပေယွီထန်ကြောင့်”

“သူက သူ့ကို ရှာခိုင်းလို့။ သူ ဒီမှာရှိတယ်လို့ ပြောပြီး ဝင်ဖို့ password ပေးခဲ့တယ်”

လင်းယန်သည် လိမ်ညာမှုကို လျင်မြန်စွာ ပြောရင်း အရှိန်ရလာသည်။

“နောက်ဆုံးတော့... ကျွန်မ မတော်တဆ ချော်လဲပြီး ရှင့်ပေါ်ကို ရောက်သွားတာ။ ရှင့်ရဲ့အနားယူချိန်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်”

ပေယွီချန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး အတော်လေး အထင်ကြီးပုံရသည်။

“မင်း တိုးတက်လာပြီပဲ။”

လင်းယန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

“ဟင် ကျွန်မ တိုးတက်လာတာလား”

“မင်းရဲ့ ရှင်းပြချက်က ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်းကောင်း တည်ဆောက်ထားပြီး ယုတ္တိရှိတယ်” ဟု ပေယွီချန် မှတ်ချက်ချသည်။

လင်းယန် စကားမပြောနိုင်တော့...

တကယ်တော့ သူက ငါ့ကို မယုံကြည်သေးဘူး….

သူက အမှန်တရားကိုလည်း မယုံဘူး၊ လိမ်ညာမှုကိုလည်း မယုံဘူး….

ငါတော့ ဒီတစ်ခါ တကယ်သွားပြီ...