အခန်း (၁၀၈)

နာရီပေါင်းများစွာ လေဟာပြင်တွင် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်တယ်မှ ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒေမီယန်၏ မာနာပမာဏသည် လုံးဝမကုန်ခမ်းခဲ့သော်လည်း သူသည် သူသည် အေပီရွန်နှင့် အနည်းငယ်မျှ ဆက်သွယ်မှုရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဤဆက်သွယ်မှုသည် မည်သည့်အချိန်တွင် အားကောင်းလာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ယင်းသည် ကမ္ဘာမြေနှင့် ဒုတိယအဆင့်သာရှိပြီး လေဟာပြင်တွင် လွင့်မျောနေသော ကျပန်းကောင်းကင်ကိုယ်ထည်များနှင့် သူရှိခဲ့သော ဆက်သွယ်မှုများထက် များစွာအားကောင်းသည်။

ကလဲရ်သည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု၏ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သောအခါ အံ့ဩတကြီး ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူတို့သည် အော်ရိုရာအတွင်းရှိ ဒေမီယန်၏အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် တယ်လီပို့လုပ်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် မြို့နှင့် သူအပြင်ဘက်ရှိ နယ်မြေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

မြို့ကို လွှမ်းခြုံထားသော စည်ကားသော လေထုနှင့် သူ၏ ကြီးမားသော အရွယ်အစားသည် သူမအား အံ့အားသင့်စေရန် လုံလောက်သော်လည်း သူသည် ရေခဲတောင်၏ ထိပ်ဖျားမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကလဲရ်သည် ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုသောအခါ မြို့၏အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသော ခမ်းနားထည်ဝါသော ရဲတိုက်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ မြို့အချို့ထက် ပိုမိုကြီးမားသည်။

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုဒေသ၏ မာနာသိပ်သည်းမှုကို ကြည်နူးနေပုံရပြီး ကမ္ဘာမြေထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆပိုမိုသိပ်သည်းသည်။ သူမ၏စွမ်းရည်များရှိသူတစ်ဦး၏ တိုးမြှင့်ထားသော အမြင်အာရုံဖြင့် သူမသည် မြို့ပြင်ရှိ အဝေးမှ မြင်ကွင်းကို ခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ခံတွင် မြင့်မားစွာ ရပ်တည်နေသော ကြီးမားသော တောင်တန်းများနှင့် စိမ်းလန်းစိုပြေသော လွင်ပြင်များသည် သူမသည် အမှန်တကယ် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ရှိနေကြောင်း သူမအား သိရှိစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သူမရှူရှိုက်သော လေထဲတွင်ပင် ငြိမ်းချမ်းသော လေထုသည် စိမ့်ဝင်နေသောကြောင့် အတွေ့အကြုံတစ်ခုလုံးသည် သူမအား ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။

"အေပီရွန်က ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု ရို့စ်က သူမ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကလဲရ်သည် မြင်ကွင်းများကြောင့် တွေဝေနေစဉ် ခေါင်းကိုသာ မသိမသာ ညိတ်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ ၁၀ မိနစ်ခန့်ကြာမှ သူမသည် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ဒီနေရာက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပတယ်" ဟု ကလဲရ်က ချီးကျူးစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကမ္ဘာမြေသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်လားဟု သူမတွေးမိသော်လည်း သူမသည် သူကို မြင်တွေ့ရန် အသက်ရှင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီကြာမြင့်မည်ပင်။

"အမေ၊ ဒီအိမ်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မြို့ကို အသားကျဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ပေးမယ်" ဟု ဒေမီယန်က နေရာလွတ်လက်စွပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလက်စွပ်ထဲမှာ သင်ဘယ်တော့မှ လိုအပ်မှာမဟုတ်တဲ့ ရွှေနဲ့ငွေတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဒီအိမ်က ကျွန်တော့်တစ်ယောက်တည်းရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုပါ။ ဒါကြောင့် သင်နှစ်သက်သလို လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီမြို့ဟာ ဒီကမ္ဘာကြီး ဘယ်လောက်ငြိမ်းချမ်းတယ်ဆိုတာကို ထည့်တွက်ရင်တောင် သင်ဖြစ်နိုင်သမျှ အလုံခြုံဆုံးနေရာတွေထဲက တစ်ခုပါ။

"ကျွန်တော် အယ်လီနာကို ဓားအသစ်ရဖို့ တစ်နေရာရာကို ခေါ်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်လာရင် ရို့စ်ရဲ့အဖေနဲ့ တွေ့နိုင်တယ်။"

ကလဲရ်သည် အိမ်ကိုကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမယခင်နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ထက် များစွာကြီးမားပြီး သူမတစ်ယောက်တည်းနေထိုင်ရန် စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ပေ။ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူမသည် စူးစမ်းလေ့လာရန် အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမလှည့်ထွက်သွားသောအခါ သူမ၏အမူအရာသည် တင်းမာလာခဲ့သည်။ ကမ္ဘာမြေမှ ထွက်ခွာသည့်နေ့မတိုင်မီကပင် သူမမြင်ခဲ့သော အိပ်မက်များသည် ယခင်မြင်ခဲ့သည်ထက် များစွာဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

သူမသည် သွေးပင်လယ်များနှင့် အဆုံးမရှိသော သတ်ဖြတ်မှုများ၏ ရူးသွပ်သောမြင်ကွင်းကို မြင်ခဲ့သည်။

မကြာမီကာလတွင် သူမနေထိုင်မည့်အိမ်ကို လျှောက်သွားရင်း ကလဲရ်၏ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။

‘ငါဟာ ကမ္ဘာသစ်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး အားကောင်းလာရမယ်။ ငါအားကောင်းသရွေ့ ဘယ်သူ့အတွက်မှ တစ်စက္ကန့်တောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရဘူး။’

သူမသည် ဒေမီယန်အကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ တောက်ပသော အပြာရောင်ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေစဉ် အချို့သော ယောက်ျားတစ်ဦး၏ပုံရိပ်သည် သူမ၏ခေါင်းထဲသို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း ဒေမီယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအသွင်ဆောင်လုနီးပါးဖြစ်နေသော အယ်လီနာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီကမ္ဘာရဲ့မြင်ကွင်းတွေကို နည်းနည်းခံစားနိုင်အောင် အဲဒီကို ပျံသန်းသွားကြတာ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ဒေမီယန်က အကြံပြုလိုက်သည်။

အယ်လီနာသည် ချက်ချင်းငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် သူ့ကို ကြိုဆိုခဲ့ပြီးနောက် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်ဟာလဲ။ ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဒေမီယန်က စနောက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်" ဟု အယ်လီနာက တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူဘာပြောနေသည်ကိုပင် နားထောင်ရန် သူမသည် ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဒေမီယန်သည် အရိပ်ထဲမှ ဇာရာကို ခေါ်ထုတ်ရင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သုံးဦးသည် သူမပေါ်သို့ တက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

‘ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်ကို သွားလည်ကြတာပေါ့နော်။’

ဇာရာ၏တိုးတက်လာသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အဖွဲ့သည် အာ့ခ်ဒေးလ်သို့ ရောက်ရှိရန် တစ်နာရီသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ဒေမီယန်သည် မြို့ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

"ငါဒီကိုနောက်ဆုံးလာတုန်းကနဲ့ ဘာမှမပြောင်းလဲဘူး။"

သူနောက်ဆုံးမြို့ထဲသို့ ခြေချပြီး ၂ နှစ်သာရှိသေးသောကြောင့် ထိုစကားသည် အနည်းငယ်ရိုးအီနေသော်လည်း သူပြောခဲ့သည်။ သူသည် ရို့စ်၏မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်ပြုံးစေသောကြောင့် ထိုက်တန်သည်ဟု သူခံစားခဲ့သည်။

ဇာရာသည် လူအုပ်ကြားသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယခင်အပြုအမူကို တစ်ဖန်ခံယူကာ ဒေမီယန်၏အရိပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ဒေမီယန်သည် အရည်ပျော်နေသော သတ္တုနံ့များထွက်သော ရင်းနှီးသော အဆောက်အအုံဟောင်းတစ်ခုသို့ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့သည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အယ်လီနာ၏မျက်လုံးများသည် သူကိုနေရာယူထားသော လက်နက်တန်းများဆီသို့ ချက်ချင်းရောက်သွားသည်။

စားပွဲတွင် မည်သူမျှမရှိသော်လည်း နောက်ဖေးအခန်းမှ သတ္တုသံများ တဂျိမ်းဂျိမ်းမြည်သံများ ကြားနိုင်သည်။ ဒေမီယန်သည် အရုပ်ကဏ္ဍရှိ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ လက်နက်များကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသော အယ်လီနာကို ကြည့်ရင်း ရပ်နေခဲ့သည်။

အယ်လီနာသည် ထိုကဲ့သို့ အလွန်သန့်ရှင်းသော လက်နက်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ဒီဇိုင်းနှင့် ချွန်ထက်မှုသာမက သူတို့ထုတ်လွှတ်သော အရောင်အဝါလည်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ဓားအဟောင်းကို နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် ရွှေပုံကြီးရှေ့တွင် အမှိုက်ပုံနှင့်တူသည်။

ဓားကဏ္ဍကို ကြည့်ရှုနေစဉ် အယ်လီနာသည် ကွဲပြားခြားနားသော ဒီဇိုင်းများစွာကို အံ့အားသင့်ခဲ့သည်။ လိမ်ထားသောဓားများ၊ ဓားရှည်များနှင့် ကာတာနာများနှင့် ထူးထူးခြားခြား ဆင်တူသည့်အရာများပင် ရှိသည်။

ဓားအချို့သည် သူမယခင်က မမြင်ဖူးသော ပုံစံများဖြင့် ပုံသွင်းထားသော်လည်း သူတို့သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် မရှိတော့သောကြောင့် ယင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

"ဒေမီယန်၊ ဒီတစ်ခုကို လိုချင်တယ်" ဟု အယ်လီနာက သူ့လက်ကို ဆွဲကာ သီးခြား ကာတာနာတစ်ခုကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ဟန်ဆောင်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်သည်ကို သူကြာမြင့်စွာကတည်းက မမြင်ခဲ့ပေ။ ဓားများကို သူမ၏ချစ်ခြင်းသည် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသောအဆင့်တွင် ရှိနေပုံရသည်။

သူမလိုချင်သောဓားကို ကြည့်ရင်း ဒေမီယန်သည် ဓားသွားသည် လက်တွေ့အားဖြင့် ပွင့်လင်းမြင်သာနေသော ချောမွေ့သော ကာတာနာတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မည်မျှပင် အားနည်းပုံရစေကာမူ သူ၏စွမ်းအားကို လျှော့မတွက်သင့်ပေ။

ဒေမီယန်သည် သူမ၏ရွေးချယ်မှုကို နားလည်သဘောပေါက်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အလင်းဓာတ်တွင် အထူးပြုသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏အကြီးမားဆုံးအားသာချက်မှာ သူမ၏အရှိန်အဟုန်ဖြစ်သည်။ လေးလံသောဓားသည် သူမအတွက် အဟန့်အတားဖြစ်စေမည်သာဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ခဏလေးပဲစောင့်ပါ" ဟု ဒေမီယန်က ကောင်တာပေါ်သို့ ခုန်တက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ နောက်ဖေးအခန်းသို့ ဦးတည်သော သတ္တုတံခါးထူကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဟေ့၊ အဘိုးကြီး ဒီမှာလား" ဒေမီယန်သည် နောက်ဖေးအခန်းထဲသို့ ဝင်သောအခါ သူ၏စကားပြောဟန်သည် အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ လျော့ရဲသွားပုံရသည်။

"ဟေ့၊ ဘယ်သူက တံခါးမခေါက်ဘဲ ဝင်လာတာလဲ" ဟု အသံမာမာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဗော်မက်သည် သူ၏တူကို ဆွဲယူကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကိုအနှောင့်အယှက်ပေးသော လူမိုက်၏ဦးခေါင်းကို ထုချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူရောက်သောအခါ ရင်းနှီးသော်လည်း မရင်းနှီးသော ယောက်ျားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်သည်။

သူတို့၏နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံမှုမှ ၂ နှစ်သာကြာသေးသော်လည်း ဒေမီယန်သည် များစွာကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ဆံပင်ရှိ ငွေရောင်အစင်းများသည် ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး အရပ်အနည်းငယ်မြင့်လာကာ သူ၏အသွင်အပြင်တစ်ခုလုံးသည် ပိုမိုရင့်ကျက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်က သူဝတ်ဆင်ခဲ့သော ချွေးခံဘောင်းဘီနှင့် အင်္ကျီမှ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသော ဈေးကြီးသော အဝတ်အစားများကို မပြောဘဲနေပါ။

"ဟင် မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲကောင်လေး။ ငါမင်းအတွက်လုပ်ပေးထားတဲ့ ဓားကို မင်းအခုပဲချိုးပစ်လိုက်ပြီလို့ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်" ဗော်မက်က ဆုံးမသော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို မြင်ရန်ခက်ခဲသည်မဟုတ်ပေ။

ဒေမီယန်လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာလဲ၊ မင်းကိုလွမ်းလို့ ဒီကိုလာခဲ့တယ်လို့ ပြောရင် မင်းငါ့ကို ယုံမှာမဟုတ်ဘူးလား"

ဗော်မက်သည် သူ့မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်သော်လည်း အဓိကအကြောင်းအရာသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်သွားသည်။ "ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ဓားကို တစ်ချက်လောက်ကြည့်ပြီး ပြင်ဆင်စလိုက်မယ်။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေ့ ငါကိုယ်တိုင်အတွက် လာတာမဟုတ်ဘူး။ မင်းကို လက်နက်လုပ်ပေးစေချင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။"

သို့တိုင် ဒေမီယန်သည် သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါကို မင်းရဲ့ပေးချေမှုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်တယ်။ ငါ့ကိုယုံကြည်ပါ၊ အဲဒါနဲ့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မင်းစိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်။"

ဗော်မက်သည် ဓားကို ဆွဲယူလိုက်သောအခါ အထူးစိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဓားမည်သို့ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်သည်။

သူ၏ဓားသွားသည် ၁ မီတာခန့် ရှည်လျားလာပြီး သူ၏အနားသည် သိသိသာသာ ချွန်ထက်လာခဲ့သည်။ သူ၏လုံးဝနက်မှောင်သော မျက်နှာပြင်သည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး သူကို ပုံဖော်ထားသော ခရမ်းရောင်လိုင်းများသည် ယခုအခါ စင်ကြယ်သော ရွှေရောင်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

"ဟင်"

သူပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်ရှုသောအခါမှသာ ဤပြောင်းလဲမှုများ၏ အရေးပါမှုကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

"ကောင်လေး၊ ဘယ်သူက မင်းအတွက် ဒီဓားကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးခဲ့တာလဲ" ဗော်မက်က မေးလိုက်သည်။ သူသည် သက်သက်သိလိုစိတ်သာဖြစ်ပြီး ဒေမီယန်က သူတို့၏စာချုပ်ကို ချိုးဖောက်သည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ပေ။ ဓားကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးခဲ့သူသည် သူ့ထက် ပိုကောင်းသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

"ဘယ်သူမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး အဘိုးကြီး။ ဓားက သူ့ဘာသာသူ လုပ်ခဲ့တာ။"

ထို့နောက် ဒေမီယန်သည် ဓားသည် အဆင့် SSS ရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကို အမွေအနှစ်သင်္ချိုင်းတွင် စားသုံးခဲ့ပြီး အဆင့်တူသို့ တိုးတက်ခဲ့သော လုပ်ငန်းစဉ်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဗော်မက်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း သူဆက်လက်စစ်ဆေးနေစဉ် ဒေမီယန်၏စကားများတွင် အမှန်တရားကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ဓားသွားကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းထက် တိုးတက်လာသကဲ့သို့ မည်သည့်အနှောင့်အယှက်မှ မတွေ့ရပေ။

ဗော်မက် ယခင်က လုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူသည် ဓားအတွင်းရှိ ပြောင်းလဲမှုတိုင်းကို မြင်တွေ့ကာ သူကို သူ၏ပညာရပ်ကို ပိုမိုနားလည်စေရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဓားသည် ဖြတ်သန်းခဲ့သော တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ၏ မှတ်တမ်းများကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ပြီး အလားအလာများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ဗော်မက်သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီကောင်လေး၊ ဒါက တကယ်ကောင်းတဲ့ ပေးချေမှုပဲ။ မင်းသူငယ်ချင်းကို ဒီကိုပြန်ခေါ်လာပါ၊ သူတို့လိုချင်တဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေကို ငါရနိုင်အောင်။"