ကိုယ် ရှိတယ်
Vol. 8 Ch. 158
“အာ့ထောင် ဘာဖြစ်တာလဲ” ကျောက်လန်ဟွာက လက်ကိုင်ပဝါကို အမြန်ထုတ်ပြီး ကျီကျောက်၏ မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် ထငိုရတာလဲ။ နင် တကယ်ပဲ ဒဏ်ရာရလာခဲ့တာလား။”
“အမေ” ကျီကျောက်က သူမကို စိတ်မပူစေချင်တာကြောင့် သူမ၏ မျက်ရည်တွေကို ချက်ချင်း သုတ်ပစ်လိုက်သည်။ “သမီး ဒဏ်ရာမရပါဘူး။ သမီး လုံးဝ ဒဏ်ရာမရပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီး… သမီး အရမ်းခံစားသွားရလို့ပါ။”
“တကယ်တော့ အမေသာ အခုလို ရုတ်တရက်ကြီး အမျိုးသမီးရှဲ့အကြောင်းကို မပြောလာခဲ့ဘူးဆိုရင် သမီးလည်း အမေ့ကို ဒီအကြောင်းကို ပြောမိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သမီးအပေါ် အမေ့စိတ်ထဲ ဆိုးရွားတဲ့ အမြင်တွေ မကျန်ရစ်စေချင်လို့လေ။ သမီး ဒီအကြောင်းကို အမေ့ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောထွက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် အမေက သမီး ခရိုင်တရားရုံးမှာ သွားတိုင်တော့ ဒဏ်ရာရခဲ့လား မရခဲ့ဘူးလားဆိုတာကို ပိုဂရုစိုက်နေလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်ထားခဲ့မိဘူး။”
ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ “အမေ သမီး အမေ့ကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။”
“အရူးမလေး နင် ငါ့ကို သေအောင် ခြောက်လန့်နေတာလား” ကျောက်လန်ဟွာက သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို စိတ်ဆိုးသလို ဆွဲလိုက်သည်။ “ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ငါ့ချွေးမတိုင်းက ငါ့သမီးတွေပါပဲ။ ဒါ့အပြင် နင့်မွေးစားအဖွားက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ငါမသိတာကြလို့။ ဒါပေမယ့် အာ့ထောင် နောင်အနာဂတ်မှာ ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ကိစ္စမျိုးတွေ မလုပ်ရဘူးနော်။”
“အဲဒီဘီလစ်စာရေးတွေနဲ့ ခရိုင်အရာရှိတွေက ဆက်ဆံရတာ မလွယ်ကူဘူး။ ဒီတစ်ခါ နင် ကံကောင်းသွားလို့။ တကယ်လို့ ငါတို့ခရိုင်တရားသူကြီးရဲ့ အရင်စိတ်နဲ့ဆို နင် သေချာပေါက် အချက် နှစ်ဆယ်လောက် အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်” ကျောက်လန်ဟွာက လက်ခုပ်တီးပြီး ဘုရား… ဘုရားဟု ဘုရားတကာ ကျီကျောက်ကို ဆူပူလိုက်သည်။
“အမေ သမီး သိပါတယ်။”
“ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စကို တခြားသူတွေကို မပြောနဲ့တော့” ကျောက်လန်ဟွာက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ဂရုတစိုက် သတိပေးသည်၊ “နင့်မွေးစားအဖွားက မကြင်နာတတ်ပေမယ့် အခြားသူတွေ နင် သူ့ကို ခရိုင်တရားရုံးမှာ တိုင်လိုက်တာကို သိရင် မကောင်းဘူး၊ ဒါက နောင်မှာ နင့်နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်။”
“နင်က အပြင်လူတွေရဲ့ ပြောစကားကို သိပ်ဂရုမစိုက်တတ်တဲ့သူဆိုတာ အမေ သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ချန်ချန်အကြောင်းကို နင် တွေးရမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။ ဒါ့ကြောင့် ဒီအကြောင်းကို တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးလို့ အမေ့ကို ကတိပေး။”
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ သမီး အမေ့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်။”
လရောင်အောက်မှာ ကျီကျောက်သည် ရိက္ခာသေတ္တာကို သယ်ပိုးပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ပြင်ဆင်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲမှာ လရောင်ကို ရှုစားနေသည့် ရှန်းယောင်သည် ခြေသံကိုကြားတော့ လှည့်ကြည့်ကာ သူမကိုတွေ့တော့ ပြုံးသွားခဲ့သည်။
သူ့ကြည့်ရတာ တုနှိုင်းမဲ့ကျောက်စိမ်းအသွင်ရှိ၏။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျီကျောက်၏ စိတ်ထဲ အဆိုပါစကားက အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ရှန်းယောင်ရဲ့ မျက်နှာက တကယ့်ကို ခန့်ညားချောမောလှပေသည်။
ကျီကျောက်သည် ဒီလိုခန့်ညားချောမောသော အမျိုးသားက သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်ဖြစ်သည်ဟူသော အတွေးကြောင့် အလွန်ရွှင်မြူးသွားသည်။
“မင်း ဘာဖြစ်လို့ပြုံးရယ်နေတာလဲ” ရှန်းယောင်က သူမလက်ထဲမှ ရိက္ခာသေတ္တာကို လှမ်းယူလိုက်ပေမယ့် သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကိုမြင်တော့ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ကျီကျောက်က ညင်ညင်သာသာ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “ဒီလောက်နောက်ကျနေပြီ ရှင် မအိပ်သေးဘူးလား။”
“ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို လိုက်ခဲ့ပေးမယ်” ရှန်ယောင်က သူမလက်ကို သဘာဝကျကျ ဆွဲကိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်၊ “အချိန်က လင့်နေပြီ။ မင်းတစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ရမှာကို ကိုယ်စိတ်မချဘူး။”
“… ကောင်းပြီ” ကျီကျောက်က ဒီလို ဂရုစိုက်ခံရတာကို သဘာဝအတိုင်း နှစ်သက်ပေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သား လက်ချင်းတွဲကာ မှိုင်းညို့ညို့ လရောင်အောက်တွင် တောင်ပေါ်ရှိ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
အဝေးက ခပ်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်ကို လှမ်းမြင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ သူတို့မျက်လုံးထဲရှိ သံသယတွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မကြောက်နဲ့” ရှန်းယောင်က သူမ၏ လက်ကို အသာညှစ်ပြီး တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်၊ “ကိုယ် ရှိတယ်။”
“အင်း” ကျီကျောက်က တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေသော မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းထဲသို့ ရှန်းယောင်နောက်ကနေ ကပ်ပြီး လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သား မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းထဲ ခပ်လျှိုလျှို ဝင်သွားသောအခါ ကျူဖျာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့ရာတွင် ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ သွေးအိုင် တစ်ခု ရှိနေလေ၏။