ရက်ရောသော ဆုလာဘ်များ

အဝါရောင်စိတ်ဝိညာဉ်မျောက်များ အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် ထူထပ်သော သစ်တောသည် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မရှိသောကြောင့်၊ လင်းဆင်ကျီသည် မျိုးနွယ်စုဝင်များအုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ သစ်တောအတွင်းပိုင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

တောင်ကုန်းထိပ်တွင် ဧကအနည်းငယ် ကျယ်ဝန်းသော ရှင်းလင်းသော နေရာတစ်ခုရှိပြီး၊ ပေဆယ်ကျော်မြင့်သော သစ်သီးပင် ခြောက်ပင် ပေါက်ရောက်နေသည်။

ပိုမိုနီးကပ်စွာ စစ်ဆေးသောအခါ၊ စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်များသည် တောက်ပသော အနီရောင်အသီး ဆယ်လုံးကျော်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အသီးတစ်လုံးစီသည် လက်သီးဆုပ်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးပြီး၊ ကြည်လင်တောက်ပကာ၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ ပြင်းထန်သော လှိုင်းခတ်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူတို့သည် ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးများ ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးများသည် ပထမအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်အသီးများဖြစ်ပြီး၊ ရာစုနှစ်တစ်ကြိမ်သာ အသီးသီးသည်။ သူတို့ကို တိုက်ရိုက် စားသုံးနိုင်ပြီး၊ ချီစုစည်းခြင်း ကျင့်ကြံသူများ ကျင့်ကြံရန်အတွက် အထောက်အကူပြုသော စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် အတော်လေး အဖိုးတန်သည်။

ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးတစ်ခုစီတွင် ကြွယ်ဝသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါဝင်သည်—သူတို့ပါဝင်သော စွမ်းအင်သည် လင်ရှန်ဆေးလုံးများတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအင်နှင့် မကွာခြားပေ။ သူတို့ကို အများအားဖြင့် သေးငယ်သော ကျင့်ကြံမှု အတားအဆီးများကို ကျော်လွှားရန် အသုံးပြုကြသည်။ သူတို့၏ အာနိသင်သည် ပိုကျန်းဆေးလုံးများကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်မဆန်သော်လည်း၊ များစွာ မကွာခြားဘဲ၊ ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးတစ်ခုစီသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ် တန်ဖိုးရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးများသည် မှည့်ရန် အရေးပါသော အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ရိတ်သိမ်းရန် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်သည်။

မျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံး အတူတကွ ထိုင်ကာ၊ သတိလစ်နေသော လင်းရှီဂျီကို စောင့်ရှောက်ရင်း ကျင့်ကြံနေကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငါးရက်ကြာသွားပြီး၊ နေ့လည်ခင်း၌ ချောင်းဆိုးသံနှစ်ချက်အပြီးတွင်၊ ရက်ပေါင်းများစွာ သတိလစ်နေသော လင်းရှီဂျီသည် နောက်ဆုံးတွင် နိုးလာခဲ့သည်။

သွေးခဲနှစ်လုံးကို ချောင်းဆိုးထုတ်ပြီးနောက်၊ လင်းရှီဂျီ၏ မျက်နှာသည် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော အချိန်ကထက် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း စုဝေးရောက်ရှိလာပြီး၊ လင်းရှီဂျီ၏ ဒဏ်ရာများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

နိုးလာသော လင်းရှီဂျီသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူ၏ ပထမဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အခြေအနေဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ အသက်များကို သူ၏အသက်ထက် ပိုအရေးထားသောကြောင့်၊ မျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံးကို အလွန်ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လင်းဆင်ကျီသည် လင်းရှီဂျီ သတိလစ်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို တင်ပြခဲ့ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် လင်းရှီဂျီ၏ စိတ်ကို သက်သာရာရစေခဲ့သည်။

“ဆင်ကျီ၊ မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်။ ငါ နေရက် မများတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါတို့မိသားစုရဲ့ အနာဂတ်ပဲ။ ဒီ စမ်းသပ်မှုရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်နဲ့ အမြတ်အစွန်းအားလုံးကို အကြီးအကဲများကောင်စီကို အမှန်အတိုင်း တင်ပြမယ်။ ဆုလာဘ်တွေက ရရှိထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ မတူညီပေမဲ့၊ သေချာပေါက် များပြားလိမ့်မယ်။”

လင်းရှီဂျီသည် ကျေနပ်သော အပြုံးကို ပြသပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံးကို ချီးမွမ်းကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဒဏ်ရာများအကြောင်း စတင်ပြောဆိုခဲ့သည်။

“လူတိုင်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ဒဏ်ရာတွေ တည်ငြိမ်သွားပါပြီ။ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာဖို့ ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး အနားယူဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လမ်းမှာ သတိနဲ့ ဂရုတစိုက် နေရပါမယ်။ တောင်တန်းထဲက ထွက်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ လုံခြုံသွားပါလိမ့်မယ်။”

“ဒါ့အပြင် စိတ်ဝိညာဉ်အသီးအားလုံးကို ရိတ်သိမ်းရမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ အုတ်မြစ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးပင်အချို့ကို မိသားစုရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးဥယျာဉ်ထဲ ပြန်စိုက်သင့်တယ်။ သူတို့ အသက်ရှင်ရင် ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ စိတ်ဝိညာဉ်အသီး ရာနီးပါး ထပ်ရနိုင်တယ်”

မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ညွှန်ကြားပြီးနောက် လင်းရှီဂျီသည် အစိမ်းရောင် သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လင်းဆင်ကျီကို ပေးအပ်ပြီး၊ အသီးပင်များကို အိတ်ထဲထည့်ကာ မိသားစုပိုင်မြေတွင် ပြန်စိုက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သိုလှောင်အိတ်ကို ယူကာ လင်းဆင်ကျီသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကာ စစ်ဆေးလိုက်ရာ အပြုံးတစ်ခုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြသခဲ့သည်။

လင်းရှီဂျီပေးခဲ့သော သိုလှောင်အိတ်သည် ကုဗမီတာ ရာနီးပါး ကျယ်ဝန်းပြီး၊ ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးပင် ခြောက်ပင်ကို ထည့်ရန် လုံလောက်သည်—လင်းဆင်ကျီ အသုံးပြုနေသော အိတ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးသောကြောင့်—နေရာမလုံလောက်သော ပြဿနာကို လုံးဝ ဖြေရှင်းပေးသည်။

အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးနောက် လင်းရှီဂျီသည် ဟွီယွမ်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူကာ သောက်သုံးပြီး ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် ခွေထိုင်လိုက်သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် မွှေးရနံ့များ လွှမ်းခြုံသွားသောအခါ၊ တရားထိုင်နေသော ကျင့်ကြံသူအားလုံး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

“ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးတွေ မှည့်ပြီ”

လင်းဆင်ကျီသည် ဝမ်းသာအားရ မျက်နှာလွှမ်းကာ ပြောလိုက်သည်၊

“ထျန်ဖန်း၊ ထျန်ဟုန်၊ ထျန်မင်၊ မင်းတို့ သုံးယောက် သွားပြီး ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးတွေကို ခူးကြ။ ပတ်ဝန်းကျင်က မြေကြီးကိုပါ ယူပြီး၊ ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးပင်တွေကို အမြစ်ပါမကျန် တူးယူကြ။ ကျန်တဲ့လူတွေ၊ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် နေကြ။ စိတ်ဝိညာဉ်အသီးတွေရဲ့ အနံ့က နတ်ဆိုးသားရဲတချို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မြန်မြန်လုပ်ရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရမယ်။ တောင်တန်းထဲက ထွက်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ လုံခြုံသွားမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် တညီတည်း တုံ့ပြန်ကာ ချက်ချင်း အလုပ်စတင်ကြသည်။

လင်းထျန်မင်နှင့် အခြားသူများသည် ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးပင်တစ်ပင်စီသို့ ခုန်တက်ကာ၊ အသီးများကို ဂရုတစိုက် ခူးယူပြီး ကျောက်စိမ်းသေတ္တာများထဲ ထည့်လိုက်ကြသည်။

နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံအကြာတွင် လင်းထျန်မင်သည် သစ်ပင်နှစ်ပင်မှ အသီးများကို ရိတ်သိမ်းပြီးစီးကာ၊ ပထမအပင်မှ ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီး ဆယ့်နှစ်လုံးနှင့် ဒုတိယအပင်မှ ဆယ့်တစ်လုံးကို ခူးယူခဲ့သည်။

အသီးများကို ခူးပြီးနောက် သူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ မြေဆိုးဓားကို ထုတ်ယူကာ သစ်ပင်များပတ်လည်ကို တူးဖော်စပြုခဲ့သည်။

သူသည် ပေကိုးပေခန့် နက်သည်အထိ တူးပြီးမှ ရပ်တန့်ကာ၊ ရေပုံးလောက် ထူသော သစ်ပင်ပင်စည်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး၊ မြေကြီးနှင့်အတူ သစ်ပင်တစ်ခုလုံးကို အမြစ်မှစ၍ ဆွဲနုတ်ရန် သူ၏ အစွမ်းအစကို အကုန်အစင် အသုံးပြုခဲ့သည်။

လင်းထျန်မင်နှင့် အခြားသူများ သစ်သီးပင် ခြောက်ပင်ကို သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ၊ စိတ်ဝိညာဉ်အသီးများ၏ အနံ့ဖြင့် ဆွဲဆောင်ခံရသော ပထမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲအချို့သည် အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး လင်းဆင်ကျီက ချက်ချင်း တားဆီးကာ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

လင်းထျန်မင်နှင့် အခြားသူများ သစ်သီးပင်များကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းပြီးသည်နှင့်၊ သူတို့သည် ချက်ချင်း လင်းရှီဂျီကို သွားရှာခဲ့ကြသည်။

လင်းထျန်မင်နှင့် အခြားသူများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လင်းရှီဂျီသည် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

“ထျန်မင်၊ မင်း အောင်မြင်ခဲ့လား”

“ဟုတ်ကဲ့”

“ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီးပင် ခြောက်ပင်စလုံး မှည့်သောအသီးများ သီးခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ စုစုပေါင်း ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်အသီး ရှစ်ဆယ့်သုံးလုံး ရိတ်သိမ်းခဲ့တယ်။ သစ်ပင်ခြောက်ပင်ကိုလည်း အမြစ်ကနေ အောင်မြင်စွာ တူးယူခဲ့ပြီးပြီ၊ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးဥယျာဉ်ထဲ ပြန်စိုက်ဖို့ အချိန်မီ မျိုးနွယ်စုကို ပြန်ယူသွားရုံပဲ။”

သူတို့၏ ရိတ်သိမ်းမှုကို တင်ပြပြီးနောက်၊ လင်းထျန်မင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်များကို တစ်ဦးစီ ထုတ်ယူကာ လင်းရှီဂျီကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သိုလှောင်အိတ်များကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်၊ လင်းရှီဂျီသည် တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီး လင်းဆင်ကျီနှင့် အခြားသူများကို အလျင်အမြန် စုစည်းခဲ့သည်။

အနည်းငယ် ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ မိသားစုဝင်အားလုံး မဆိုင်းမတွဘဲ နောက်ဆုတ်ကာ၊ ထူထပ်သော သစ်တောကို ဖြတ်သန်းပြီး တောင်တန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

တစ်နေ့၏ တစ်ဝက်မပြည့်မီတွင်၊ သူတို့ လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါကာ၊ မိသားစုဝင်များသည် ကျယ်ပြန့်သော လွင်ပြင်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ လိုယွမ်တောင်တန်းမှ ထွက်ကာ လူသားမျိုးနွယ်စု ထိန်းချုပ်ထားသော နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထူထပ်သော သစ်တောမှ လွင်ပြင်ပေါ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ သူတို့သည် အမှန်တကယ် လုံခြုံသွားကြပြီဖြစ်သည်။ လူတိုင်း သက်ပြင်းချကာ၊

“နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ ရောက်ပြီ”

လူတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသခဲ့ကြသည်။ ဤခရီးစဉ်၌ သူတို့၏ ရိတ်သိမ်းမှုသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်ခဲ့ပြီး၊ ယခု သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်သွားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

လင်းထျန်မင်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲအိတ်ထဲမှ ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်ကို လွှတ်ပေးကာ သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ကျွေးခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်၏ ကျောပေါ်သို့ တက်ကာ၊ အဖွဲ့ကို သယ်ဆောင်ပြီး စိမ်းလန်းသော ဝါးတောင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းခဲ့သည်။

ယခု နေ့လည်ခင်းဖြစ်ပြီး၊ ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်သည် စိမ်းလန်းသော ဝါးတောင်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တစ်နေ့တာလုံး ခရီးသွားပြီးနောက်၊ လင်းထျန်မင်နှင့် အခြားသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် မျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။

ကြီးမားသော ဖွဲ့စည်းပုံအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူတို့သည် အခြားမျိုးနွယ်စုဝင်များစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး၊ အခြားသူအချို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

လူများသည် ခရီးစဉ်၏ ရလဒ်များကို ခန့်မှန်းကြပြီး၊ ပုဂ္ဂလိကတွင်ပင် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

လင်းရှီဂျီသည် ခရီးစဉ်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် ရလဒ်များကို မထုတ်ဖော်ရန် သူတို့ကို ကြိုတင်ညွှန်ကြားထားသောကြောင့်၊ ပါဝင်သူများသည် သဘာဝအားဖြင့် ဘာမျှ မျှဝေခဲ့ကြခြင်း မရှိပေ။

စုဝေးရောက်ရှိနေသော မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ဖယ်ရှားပြီးနောက်၊ သူတို့အားလုံး မျိုးနွယ်စု၏ ဆုလာဘ်များကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူတို့၏ နေအိမ်များသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

လင်းရှီဂျီသည် နောက်ထပ် မဆိုင်းတော့ဘဲ ချက်ချင်း စိမ်းလန်းသော ဝါးတောင်ထိပ်သို့ ပျံသန်းကာ၊ ရှီမျိုးဆက်ဝင် အချို့နှင့် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။

စိမ်းလန်းသော ဝါးတောင်ထိပ်ရှိ ရင်ပြင်တစ်ခုတွင်၊ ရှီမျိုးဆက်ဝင် လင်းမိသားစုဝင် ခုနစ်ဦးသည် သတင်းတစ်ခု ရရှိပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောရန် စုဝေးခဲ့ကြသည်။

“ပဉ္စမအစ်ကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်တဲ့ ခရီးစဉ်ဆိုတော့ ဒီတစ်ခါ ဘယ်လောက်အထိ ရိတ်သိမ်းခဲ့မလဲ မသိဘူး!”

လင်းရှီဆင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ လင်းရှီလူက ပြုံးရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်-

“တော်တော်များများ ရထားမှာ သေချာတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့အားလုံးကို စုစည်းခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဟုတ်ပါတယ်”

အဖွဲ့သည် လက်ရှိဖြစ်ရပ်များကို ဆွေးနွေးရင်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် လင်းရှီဂျီက ရင်ပြင်တွင် ပေါ်လာသည်။

လင်းရှီဂျီ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း ထရပ်ကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

လင်းရှီဂျီ၏ အားနည်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသော မိသားစုဝင်များသည် အလျင်အမြန် မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

“ပဉ္စမအစ်ကို၊ ဒဏ်ရာရထားတာလား”

“ကျွန်တော့်ဒဏ်ရာက ဘာမှ မပြင်းထန်ပါဘူး။ ခဏလောက် အနားယူရင် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ။ မောင်နှမတွေ စိတ်မပူနဲ့။”

လင်းရှီဂျီသည် မိသားစုဝင်များကို နှစ်သိမ့်ပြီး မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များကို အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့သည်။

သူသည် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပုံနှင့် နောက်ဆုံး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဖော်ပြသောအခါ၊ လူတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ကြသည်။