ကျုံးခွေ

ရှီးကျင်းမြို့ အပြင်ဘက် နေဝင်ချိန် တက်လာချိန်တွင် ဆင်ဖြူတော်တစ်ကောင် မြင်ကွင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ဧရာမဆင်ကြီးသည် ကျောက်စိမ်းဖြူမှ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ နှင်းဖြူဖြူဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှီးကျင်းမြို့ရိုးထက် အလွန်ကြီးမားသည်။ ဆင်ခေါင်းပေါ်တွင် အမွေးအမှင်များ ပေါက်နေပြီး စမ်းရေပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သစ်သားပျဉ်ပြားပေါ်မှာ ပျဉ်ပြားတွေနဲ့ ထိုင်စရာကို ဆောက်ထားပြီး ရွှေရောင်စောင်တစ်ထည်ကိုလည်း ချထားသည်။

ထွားကြိုင်းသန်မာသော အရပ် ၁၅ ပေခန့်ရှိ အမျိုးသားများသည် လေးထောင့်တွင် အင်္ကျီမပါဘဲ ရပ်နေကာ ပတ်ပတ်လည်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဆင်၏ကျောဘက်တွင် လေးမျက်နှာစလုံးတွင် လှေကားထစ်များ ပါရှိသည့် သုံးထပ်သစ်သား အဆောက်အအုံ တစ်ခုရှိသည်။ လှေကားထစ်တစ်ခုစီတွင် ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်စီ ရပ်နေပြီး မီတာများစွာမြင့်သော နတ်ဝိညာဥ်က သူ့အနောက်တွင် ရပ်နေသည်။

တတိယထပ်ရှိ သစ်သားအဆောက် အအုံတွင်၊ ပညာရှင်နှင့်တူသော လူများသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်ကာ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ စကားပြော၊ ရယ်မော​နေကြသည်။

"သခင်လေးက ဘယ်​မှာလဲ"

အားလုံးက လှမ်းကြည့်နေကြစဥ် တစ်ယောက်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ မေးလေ၏။

ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် ဆင်ကြီးတစ်ကောင်သည် မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရှီးကျင်းမြို့ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဆင်ကြီး၏ဦးခေါင်းကို စောင့်ကြပ်နေသော သန်မာသောလူလည်း ရှိသေးသည်။ အဝါရောင် မြေခွန်အားခန္ဓာကျင့်စဥ် ကျင့်ထားသည့် သန်မာသောလူသည် ရွှေရောင်များ တောက်ပနေပြီး အဆုံးမရှိ ခွန်အားများ ရှိ​နေသည်။ ကျား သို့မဟုတ် နဂါးဟောက်ခြင်းနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ရုတ်တရက် ဟောက်သံကလည်း မိုးခြိမ်းသံထက် ကျယ်လောင်၏။

ဆင်၏ ကျောဘက်တွင် အချင်းဝက် လေးငါးမီတာရှိသော ကြာပန်းစင်တစ်ပွင့် ရှိသည်။ အထင်ရှားဆုံးမှာ အရပ်ခြောက်မီတာရှိသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါး၏ ရွှေရုပ်တုပင်။ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် မြတ်စွာဘုရား၏ အလင်းရောင်သည် ဖြူစင်သော ရောင်ခြည်များ ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ဤသန့်ရှင်းသောမြေကို အနောက်ပရဒိသုဟု ခေါ်သည်။

ဘုန်းကြီးသည် သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးကို အပေါ်စီးမှ မြင်နေရသော ဗုဒ္ဓကဲ့သို့ပင် လမ်းဘေးနှစ်ဖက်ရှိ လူများနှင့် ရှီးကျင်းမြို့ အဆောက်အဦများပေါ်က ကြာပန်းစင်ပေါ်တွင် ရပ်နေ၏။

"သခင်လေးက ရဟန်းလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါင်းယမ်းပြီး :"အဲဒါက သခင်​လေး မဟုတ်ဘူး... အဲဒီဘုန်းကြီးက တပေါက်ကော်ဘုံကျောင်းရဲ့ သူတော်စင် သားတော် ဝူရှန်း... "

ကြာပန်းစင်ပေါ်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အသွင်အပြင်နှင့် သန့်စင်သော ပုလင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကရုဏာကြီးမားသော အသွင်အပြင်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ရှိသေးသည်။ သူမသည် ဗောဓိတာအိုကျောင်းက သူတော်စင်မရွှမ်း ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လောကသိအမည်မှာ ကျိရွှမ်းရွှမ်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပြေပြစ်ပြီး ချစ်ခင်တတ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်လည်း ​​ပါလာသေးသည်။ သို့သော်လည်း ချန်ရှီသည် ဤလူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော ရေလရှန့်ကျင့်မှ တပည့် ဖန့်ခုန်းလျို ဖြစ်သည်ကို သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထံမှ ကြားသိရသည်။ လူငယ်ဟာ ဆံပင်မညှပ်ဘဲ ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကျင့်သုံးသော်လည်း ပွေရှုပ်​သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးများစွာနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိသည်။

ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးများက သူတို့အား စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီလူတွေအားလုံးက သခင်တွေပဲ ဒါပေမယ့် သူတော်စင်မရွှမ်းက သူတို့ထဲ ဝင်ရောနေတယ်... သူမက နံပါတ်တွေပဲ ဖြည့်နေတာလား"

သူသည် လူစုလူဝေးကို ငုံ့ကြည့်ကာ ထိုလူများသည် အလွန်ထူးချွန်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် သခင်ငယ်လေး မဖြစ်နိုင်ကြောင်းတော် ခံစားနေရပါသည်။

ဆင်ဖြူတော်နှစ်ကောင် မြို့ထဲသို့ တစ်လှမ်းပြီး တစ်လှမ်း ဝင်ရောက်လာသည်။ မြို့တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ရန် ကြီးမားလွန်းသော်လည်း ဆင်ဖြူတော်နှစ်ကောင်၏ ခြေလေးချောင်းပေါ်တွင် မှော်အတတ်အမျိုးမျိုး ထွန်းညှိထားသည်။ ထူထဲသော ခြေတစ်ဖက်စီတွင် ရာနှင့်ချီသော အဆောင်စာလုံးများက ဆင်ကြီးများကို တိမ်ပြာပေါ်သို့ လှမ်းတက်စေပြီး ဖြည်းညှင်းစွာထကာ မြို့တံခါးအထက် ကွက်လပ်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း မြို့ထဲသို့ လှမ်းခွင့်ပြုလေသည်။

လူတိုင်း မျှော်ကြည့်လိုက်စဥ် ကျွန်းဖြူနှစ်ကျွန်း လေထဲမှာ လွင့်မျောနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ရုတ်တရတ်ပင် နောက်ထပ် သမင်ကြီးတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ခေါင်းပေါ်တွင် အကိုင်းအခက်များဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။ သမင်ချို၏ အကိုင်းအခက်များပေါ်တွင် လူတချို့က လေးနှင့်မြှားများဖြင့် ကျော၌လွယ်ကာ ရပ်ကာ သတိကြီးစွာ ကြည့်နေကြသည်။

ဒီသေနတ်ပစ်သမားတွေရဲ့ စွမ်းရည်က အားကောင်းပေ၏။ သူတို့နောက်မှာ လွင့်မျောနေတဲ့ နတ်ဝိညာဉ်တွေ ရှိကာ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးလေသည်။

သူတို့ဝိညာဉ်များတွင် ဦးခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ချောင်းပါရှိပြီး ၎င်းတို့တစ်ဦးစီသည် လေးတစ်ချောင်းစီ ဆွဲကာ မြှားဆွဲပစ်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ထူးဆန်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ကို လေ့ကျင့်ခဲ့လိမ့်မည်။ ဒါကြောင့်သာ ၎င်းတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များသည် ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်စဉ်ကို ပြသနိုင်စေခဲ့သည်။

စီကာသမင်၏ နောက်ကျောတွင် တိမ်တိုက်များ ရှိပြီး နှင်းဆီရောင် တိမ်တိုက်များနှင့် ထည်ဝါသော ရောင်ဝါများ ရှိသည်။ တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော တာအိုဝါဒီ လူငယ်များစွာ ရှိကြသလို အသီးသီးတွင် ထူးခြားသော အသွင်အပြင်ရှိသည်။

"သူ့နောက်မှာ မြင်နေရတဲ့ ရူယိရုပ်သဏ္ဌာန်နဲ့ ယပ်မှန်တစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူကို တွေ့လား... သူ့ရဲ့ လောကသိနာမည်က ယွိလင်ကျစ်... သူက တာအိုဘာသာ သန့်ရှင်းတဲ့နယ်မြေကလေ... ထိုက်ဟွာချင်နန်းတော်က တာအိုကျင့်ကြံသူပေါ့"

ချန်ရှီဘေးက တစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြလာသည်။

ချန်ရှီ ယွိလင်ကျစ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အငွေ့အသက်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့သွေးများက အလွန်သန်စွမ်းနေကာ သူ့နောက်ကွယ်မှ မြင်နေရသော ကျောက်စိမ်း ရူယိသည် ထူးထူးခြားခြား မှော်ဆန်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ ရောင်ဝါက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတော်တော်များများထက်တောင် ပြင်းထန်နေသေးပြီး ချန်ရှီကို ဖိအားတွေတောင် ပေးနေ၏။

"တကယ်ကို ထူးထူးခြားခြားပါပဲ!"

ချန်ရှီလည်း ဝင်ရောက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဓားကိုင်ထားတဲ့ တာအိုဘုန်းကြီး ကျင်းလျိုက တာအိုဘာသာရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့နယ်မြေ ဖြစ်တဲ့ ဟောက်ယွမ်နန်းတော်က ကျင့်ကြံသူ..."

ချန်ရှီ၏ မျက်လုံးများက ကျင်းလျိုကို စိုက်ကြည့်သော်လည်း ကျင်းလျိုရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတော့ သူ နားမလည်နိုင်လဲ့။ "ဒီလူက တကယ့်အရည်အချင်း ရှိတယ်" လို့ အံ့သြတကြီးနဲ့ ပြောနေရုံကလွဲပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့။

တတိယမြောက် တာအို ကျင့်ကြံသူသည် ခေါင်းပေါ်တွင် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးဖြင့် တိမ်တိုက်ထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ချန်ရှီ သူ့ဘေးနားကလူကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် အဲဒီလူက စကားမပြောလာသဖြင့် ဒီတာအိုကျင့်ကြံသူကို မသိမှန်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

"ငါက သူလူတိုင်းကို သိမယ်ထင်နေတာ"

စီကာသမင် ဖြတ်သွားပြီးနောက် နောက်ထပ် သမင်သုံးကောင် ရောက်လာသည်။ ချန်ရှီဘေးက ဖြတ်သွားဖြတ်လာတွေကတော့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ။ သူတို့သည် ကြီးကြီးမားမား မိသားစုမှ ထူးချွန်သော ကလေးများ ဖြစ်ကြသော သမင်ကျောပေါ်ရှိ လူများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ဆင်ဖြူတော်နှင့် စီကာသမင်တို့ ဖြတ်သွားပြီးနောက် လေထုသည် အလွန်အသက်ဝင်ကာ ဆူညံလာသည်။ ဆင်ဖြူတော်နှင့် စီကာသမင်တို့သည် သခင်လေး မရောက်လာမီ အရိပ်အယောင် ဖြစ်ပုံရပြီး မကြာခင် မီးမောင်းထိုးပြတော့မှာ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီပင်လျှင် ဤအငွေ့အသက်တွေဆီမှ ကူးစက်ခံရပြီး ၎င်းကို စောင့်မျှော်နေပါသည်။

သို့သော် မြို့အပြင်ဘက်တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်သည် နေဝင်ချိန်ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး သက်တန့်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ရှီးကျင်းဆီသို့ အကြီးအသေး တာအိုဘုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား​စေသည်။

"ဒါက ဖူကျန့်အဆောက်အအုံရဲ့ ဆရာကြီးပဲ!"

လူအုပ်ထဲမှ လူတချို့ ရွှင်လန်းလာသည်။

မတူကွဲပြားသော တာအိုဘုံ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများ ပါရှိသော နတ်ဝိညာဥ်တွင် တာအိုဘုံများ များစွာရှိသည်။ ဘုံကျောင်းများထဲမှ ခမ်းနားဆန်းကြယ်သော နတ်ဘုရားလောင်းများ၏ ရွတ်ဆိုသံများကိုပင် ကြားရနိုင်သည်။

အသွင်သဏ္ဍာန် အမျိုးမျိုးရှိ ထူးဆန်းသော သားရဲများသည် ဤဘက်သို့ လျှောက်လာကာ နှင်းဆီရောင်စုံ တိမ်တိုက်တစ်လျှောက် လျှောက်လာကြသည်။ သားရဲများ၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်တစ်လှည့် သို့မဟုတ် ထိုင်တစ်လှည့်ဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ရုပ်ရည်နှင့် လေးနက်သောအမူအရာများ ရှိသူတွေကတော့ ဖူကျန့်အဆောက်အအုံက ဆရာကြီးများ ဖြစ်သည်။

ထိုတာအိုဘုံများ၏ နောက်ကွယ်တွင် အကန့်အသတ်မရှိ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပနေသော အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံ တစ်ခုရှိသည်။ နေနှင့်လသည် ကောင်းကင်၌ လွင့်နေ၏။ နေဝင်သည်နှင့် တောက်ပသောလက ပေါ်ထွန်းလာသော်လည်း ထိုကောင်းကင်၌ နေနှင့်လသည် ကမ္ဘာကြီးထဲက နေ့ကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးလျှံချီလင်၏ ခြေထောက်အောက်မှ မီးတောက်မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေး!" တစ်ယောက်ယောက်က စခေါ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး!"

"သခင်လေး!"

"သခင်လေး!"

ရှီးကျင်းမြို့တော် အတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်လေထုသည် အလွန်နွေးထွေးနေပြီး လူများက လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရူးသွပ်​နေသော အမူအရာများဖြင့် ကြည်နူးနေကြသည်။

ရုတ်တရက် အသံတစ်သံက လူအုပ်ကြီး၏ အော်သံကို လွှမ်းမိုးပြီး လူတိုင်းနားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရောက်ရှိသွားသည်-

"ကျန်းကျိုး တရားရေးအရာရှိ တုဝမ့်ရှူး... မင်းက ကျန်းကျိုးက အရာရှိတစ်ယောက်ပဲ ဒါပေမယ့် နတ်ဆိုးတွေကို မွေးမြူတယ်၊ သာမန်လူတွေနဲ့ ကျွေးမွေးပြီး အသက်ရှည်ဆေးတွေကို သန့်စင်တယ်... မင်းရဲ့အပြစ်တွေကို ငါစုံစမ်းနေပေမယ့် မင်းငါ့လက်ထဲက လွတ်သွားတာကြာပြီ... ရှီးကျင်းမှာ မင်းဘယ်လမ်းက ပြေးနိုင်သေးလဲ?"

မီးလျှံချီလင်၏ ဦးခေါင်းသည် ဆံပင်များ အထက်သို့ လွင့်နေသလိုမျိုး မီးတောက်လောင်နေသော တောင်ငယ်တစ်ခုနှင့် တူ​လေသည်။

မီးတောက်ထဲမှာ လူငယ်တစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။ အပေါ်ကနေ ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရချေ။

"ဒီနေ့ တရားရုံးမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အကာအကွယ် ပေးရင်တောင် ငါမင်းရဲ့အသက်ကို နှုတ်ပြီး ကျန်းကျိုး ပြည်သူတွေအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာပေးမယ်... တုဝမ့်ရှူး... ကျေးဇူးပြုပြီး သေခြင်းကို လာလက်ခံပါ!"

သူပြောပြီးသည်နှင့် ရှီးကျင်းမြို့ထဲမှ ဆံပင်ဖြူအဘိုးကြီးသည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အတွင်းမြို့ဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

"သခင်လေး... ငါ့ကို ဘာအမျက်ဒေါသကြီးနေတာလဲ မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို အသက်စွန့်ခိုင်း​နေတာလဲ... ငါ ဧကရာဇ်မင်းဆီ တိုင်တန်းပစ်မယ်!"

"ငါ မင်းနဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ရန်ငြိုးမရှိပါဘူး ဒါပေမယ့် မင်းကို ကျန်းကျိုးက လူတွေအတွက်တော့ ငါသတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်..."

မီးလျှံချီလင်ရဲ့ခေါင်းထက်က မီးတောက်ထဲမှာ လူငယ်လေးက ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောပြီး ခုန်ထွက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဆံပင်ဖြူအဘိုးကြီးကို ခဏချင်း လှမ်းဖမ်းလိုက်လေသည်။

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးကြီးက ကျန်းကျိုးက တရားသူကြီးချုပ် တုဝမ့်ရှူး ဖြစ်နိုင်သည်။ မလွတ်မြောက်နိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းလှည့်၍ သူ့ဝိညာဉ်ကို တွန်းအားပေးကာ လူငယ်နှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့တွေ့ပြီးချင်းမှာပဲ ဓားတစ်လက်နဲ့ တုဝမ့်ရှူးမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီးပြီ။ တခဏချင်းမှာပဲ လေထဲက သွေးတွေကျလာပြီး အောက်နားက လူတွေရဲ့ ဦးခေါင်းနဲ့ မျက်နှာတွေပေါ် ဖိတ်စင်ကျလာ၏။ တုဝမ့်ရှူးရဲ့ ဦးခေါင်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

လူငယ်လေးသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အလင်းတန်း ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များထဲတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော မီးလျှံချီလင်ရဲ့ ခေါင်းထိပ်သို့ ပြန်​ရောက်သွားခဲ့သည်။

"သခင်လေး--"

ချန်ရှီသည် သူ့ဘေးမှ ရုတ်တရက် အော်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ထိုလူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ဆူညံပြီး တုန်လှုပ်နေ၏။

"သခင်လေး သခင်လေး!"

အနီးနားရှိလူများသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ကယ်တင်ရှင်ကို မြင်ရသကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကုန်ကြသည်။ အော်သံတွေက ဆူညံလွန်းတာကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော အသံများ စုစည်းကာ လှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် ရိုက်ခတ်လာသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ ရွှင်မြူးမှုကြားတွင် သခင်လေးသည် မီးလျှံချီလင်၏ ခေါင်းပေါ်၌ ရပ်လျက် ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ရှီးကျင်း​မြို့အတွင်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ချန်ရှီ ညစ်ညမ်းတဲ့လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ သခင်လေးရဲ့ အသံကို ယခင်က ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖန်ဝမ့်ရှန်းကို သတ်ပြီးနောက် မီးလောင်နေသော မိုင်ထောင်ချီ အသံပို့အဆောင်လက်ဖွဲ့ထဲမှ သခင်​​လေး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီနောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။

"ဒီလူက ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ သူတော်စင်တစ်ယောက်ပဲ... ဒါပေမယ့် သူက သစ္စာဖောက်ကြီး... ဆိုးသွမ်းသူပဲ"

ချန်ရှီ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချန်ထန်က သူ့ကိုလိုက်ရှာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ထန်ဟာ မီးပုံးကိုကိုင်ပြီး မီးလျှံချီလင် ထိပ်တွင် ရပ်နေသော လူငယ်ကို ကြည့်နေ၏။ သူက ရုတ်တရက် မီးပုံးကို ချန်ရှီလက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်တော့ ညစာစားချိန်ရောက်ပြီ!"

ချန်ရှီလည်း တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

နေဝင်ပြီမို့ လရောင်ကလည်း တောက်ပလာပြီ။

သို့သော် ဖူကျန့်အဆောက်အအုံ အကြီးအကဲ၏ အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံက လရောင်သည် နေနှင့်လကဲ့သို့ အလွန်အမင်း တောက်ပခြင်း မရှိပေမယ့် ၎င်းရဲ့ နေနှင့်လ နှစ်စင်းသည် မြို့ထဲသို့ဝင်လာပြီး ရှီးကျင်းမြို့၏ မြို့တစ်ဝက်ကို နေ့ကဲ့သို့တောက်ပနေ​စေကာ မီးပုံးများတောင် လုံးဝ မလိုအပ်တော့ပေ။

ချန်ထန်: "မီးမမှုတ်နဲ့.... ငါ သူ့အလင်းရောင်ကို မငှားချင်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားတော့ ချန်ရှီလည်း မီးပုံးကိုမငြိမ်းသတ်ဘဲ ချန်ထန်ကိုသာ ကြည့်သည်။

သားအဖနှစ်ယောက် ရှုပ်ပွနေသော မြို့နှင့် ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ချန်ထန် အချိန်အတော်ကြာ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဆို၏။

"သခင်လေးက အရှိန်အဟုန်နဲ့ အာဏာ တည်ဆောက်နေတာ...သူ့မှာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်... သူနဲ့ မတည့်ရင် နောက်ပိုင်း မင်းသတိထားရမယ် အပြင်ပန်းက သူတော်စင်တစ်ယောက်လို မြင်နေရပေမယ့် အတွင်းထဲမှာတော့ ရည်မှန်းချက်ကြီးတယ်။ သူက ဆက်ဆံရလွယ်တဲ့လူတော့ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

"ဘာလို့ ဒီလိုပြောတာလဲ"

"ငါ တုဝမ့်ရှူးကို သိတယ် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က သူ့အလုပ်အကြောင်း သတင်းပို့ဖို့ ရှီးကျင်းကို လာလည်တုန်းက သူနဲ့တွေ့ခဲ့တယ်... သူ့မျိုးရိုးနာမည်က တု... မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုထဲက မဟုတ်ဘူး။ သူက အသက်အရမ်းကြီးတယ်။ သူ့အသက်ကို ရှည်စေဖို့အတွက် နတ်ဆိုးတွေ သုံးတယ်...ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ဒီလောက်အသက်ကြီးရတာလဲ...သူက သူ့အလုပ်အကြောင်း သတင်းပို့ပြီးရင် ကျန်းကျိုးကို ပြန်သွားချင်တယ်.... သူ့မှာ ငွေအနည်းငယ်နဲ့ လောက်ငှနေပြီ ငါတောင်သူ့ကို နည်းနည်း ပေးလိုက်သေးတယ်"

ချန်ရှီ: "တုဝမ့်ရှူးက အသက်ရှည်ဆေးအတွက် နတ်ဆိုးတွေကို မွေးမြူခဲ့တာလား"

"နတ်ဆိုးတွေကို မွေးမြူတာ အသက်ရှည်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး လူတွေကို ထာဝရအသက်ရှင်စေနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် လုပ်မယ့် ပထမဆုံးသူဟာ သူမဟုတ်ဘဲ မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုပဲ... တုဝမ့်ရှူးက အလကား သေသွားရတာ!"

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး "တုဝမ့်ရှူးမှာ တန်ခိုးကြီးတဲ့ နောက်ခံ မရှိပါဘူး။ သခင်လေးက သူ့ကိုယ်သူ အရှိန်အဟုန်မြှင့်ဖို့ တုဝမ့်ရှူးခေါင်းကို ချေးသွားတာ... မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုကို မစော်ကားခဲ့ဘူးပေါ့... အဲဒီလူက အရမ်း လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ကမ္ဘာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနိုင်တယ်"

ချန်ရှီသည် ချန်ထန်ကို လေးလေးနက်နက်ကြည့်ကာ "ညီအစ်ကို မင်း ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးမှာ ဝင်ချင်လား" လို့ မေးမိလုနီးပါးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ချန်ထန်က ဥပဒေကို သမာသမတ်ကျစွာ ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။ သူဒီလိုပြောရင် ချန်ထန်ဟာ ​​တရားမျှတမှုအတွက် သူ့ကို စတေးပြီး တရားရုံးကို ပို့ပေးလိမ့်မည်။

သားအဖနှစ်ယောက် အိမ်ပြန်လာပြီးမှ မီးပုံးကို မီးငြိမ်းလိုက်သည်။ ညစာစားချိန်မှာ ချန်ရှီက ဆိုလာ၏။

"ကျွန်တော် အပြင်ထွက်မယ်... သုံးလေးရက်လောက် ကြာနိုင်တယ်"

"မင်းဘယ်သွားမလို့လဲ ဘာလုပ်မှာလဲ မင်းနဲ့ဘယ်သူ သွားမှာလဲ... မင်းမထွက်ခွာခင် ငါ့ကိုသေချာပြောသွား..."

ချန်ရှီက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ​ပြန်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အသိပေးတာ... ခွင့်ပြုချက်တောင်း​​နေတာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ထန် လက်သီးများကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားလိုက်မိသည်။ ချန်ရှီကလည်း သူ့တူချောင်းတွေကို ချလိုက်၏။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

ချန်ထန် ဟစ်အော်ကာ လက်သီးကိုဖွင့်၍ ဆက်လက် စားသောက်လိုက်သည်။

"သံသယဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ စရိုက်လက္ခဏာရှိတဲ့ လူတွေနဲ့ အရမ်းနီးကပ်မနေပါနဲ့... ဥပဒေကို ချိုးဖောက်မိဖို့ လွယ်တယ်..."

ချန်ရှီ တူချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆက်စား၏။

"ကျ​နော့်သူငယ်ချင်းတွေက လူကောင်းမဟုတ်ဘူးလား... ချန်ထန် ခင်ဗျားမှာ သူငယ်ချင်းကောင်းတောင် မရှိဘူးလေ..."

ချန်ထန်မှာ နဖူးမှာ သွေးပြန်ကြောများ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်အထိ ဒေါသထွက်လာသော်လည်း ဒေါသကို မျိုသိပ်ကာ။

"မင်း မဆင်မခြင် ပြုမူနေရင် အနှေးနဲ့အမြန် ဝိညာဥ်တစ်သောင်းအလံထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်!"

ချန်ရှီက သွားတွေကို ကြိတ်ကာ :"ကျ​နော်တို့ နှစ်ယောက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံကို ဘယ်သူက အရင်​ရောက်မလဲ ဆိုတာ မသေချာသေးပါဘူး!"

ဟေးကော် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဟင်းပွဲများထဲက နည်းနည်းစီထည့်ရင်း အပြင်ထွက်စားလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်ရှီရဲ့ အသံက ပင်မအခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

"ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်မယ့်လူတွေက လူဆိုးတွေမဟုတ်ဘူး... အဘွားရှား၊ ဦးလေးချင်းယန်နဲ့ ဦးလေးဟူတို့ပဲ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး"

ချန်ဖန်က ဒေါသတကြီးနဲ့ :"သူတို့က လူဆိုးတွေချည်းပဲ မင်းအဘိုးကို လမ်းမှားသွားအောင် လုပ်လိုက်တာ"

"ချန်ထန်... သူတို့ကို လမ်းလွဲသွားစေတဲ့သူက အဘိုးပဲလို့ တွေးဖူးလား။"

"သူက ငါ့အ​ဖေ!! မင်း သူ့အကြောင်းပြောခွင့် မရှိဘူး!"

သူတို့ နှစ်ယောက် စကားများ ရန်ဖြစ်ကြပြီ။ ဟေးကော်မှာ အမြော်အမြင်ရှိစွာနဲ့ စောစောထွက်လာခဲ့တာတောင် ဝမ်းသာမိသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ချန်ရှီသည် ဟေးကော်နဲ့အတူ သစ်သားလှည်းပေါ် လေးရက်စာ ရိက္ခာတွေ တင်လိုက်သည်။ အဘွားရှား၊ ချင်းယန်၊ ဟူရှောင်လျောင်တို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံး တူခရိုင်သို့ ဦးတည် ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

ရှီးကျင်းမြို့သည် ပင်လယ်ပြင်ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် တောင်တန်းများ ဝန်းရံထားသည်။ ၎င်းသည် နဂါးများ ဆင်းသက်လာခဲ့ဖူးသလို အလွန်ချမ်းသာသော နေရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှီးကျင်းမြို့မှ မိုင်တစ်ရာကျော်က ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာသည် လူဆိတ်ညံနေပြီး ရွာများ၊ မြို့များနှင့် ခရိုင်မြို့များ အားလုံး ပျက်စီးယိုယွင်းကာ ဟောင်းနွမ်းနေပုံရသည်။

မြို့တစ်မြို့ကို ဖြတ်ကျော်သွားသောအခါ အဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာ အများအပြားသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် လှုပ်ရှားနေသော သစ်ပင်တစ္ဆေနှင့် ဆက်ဆံ​နေကြရသည်။ သစ်ပင်တစ္ဆေသည် အကိုင်းအခက်များကို ဓားရှည်များသဖွယ် ဝေ့ယမ်းနေ၏။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားရှည်များသည် အကိုင်းအခက်များ တစ်လျှောက် ပျံသန်းသွားကာ မှော်ဆရာများကို သတ်ဖြတ်ကာ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ထွက်ကျလာ​စေသည်။

ချန်ရှီလည်း ဤအဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာများသည် တောင်နီခန်းမက မှော်ဆရာများ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပြုမိပါသည်။ သစ်ပင်တစ္ဆေကို တွန်းလှန်ရန် အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့က ကိုင်တွယ်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် သူ ဝင်မကူညီခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် အနီးနားတွင် အခြေတည်ဝိညာဥ် အဆင့်တွင် ထိုင်နေသော မှော်ဆရာကြီးတစ်ဦးရှိလေသည်။ ဒါက မှော်ဆရာသယ်များ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို လေ့ကျင့်ပေးနေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"တောင်နီခန်းမက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကျယ်​ပြန့်လာပြီ"

ချန်ရှီ တစ်ယောက်တည်း တွေးနေမိသည်။

သစ်သားလှည်းသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားပြီး ညနေပိုင်းတွင် တူခရိုင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

တူခရိုင်က ဟွမ်ယန်တောင်တန်းများထဲ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်သွားရသည်။ ပထဝီအနေအထားအရဆို နေရာတိုင်းတွင် မြွေများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ ရှိသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိပြီး နတ်ဆိုးများက တောင်များကို သိမ်းပိုက်ကာ နယ်မြေကို အုပ်ချုပ်သည်။

ခရိုင်၏ အစွန်အဖျားတွင် ကျော်ကြားသော မရဏတောင်ကြား ရှိသည်။ ရက်ပေါင်းတစ်ရာကြာပြီးနောက် ဘယ်သူမှ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့အတွက် နတ်ဆိုးကြီးက ရင့်ကျက်လာပြီး အဲဒီနေရာမှာ နတ်ဆိုးပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြသည်။

ရက်တစ်ရာနေ့တွင် အာကာသမှ နတ်ဘုရားသည် သူ့မျက်လုံးများကို အာရုံစူးစိုက်ပြီး မိုင်တစ်ရာအတွင်း အရာအားလုံးနှင့်အတူ ရင့်ကျက်သော နတ်ဆိုးကို အငွေ့ပြန်စေကာ တွင်းကြီးတစ်ခုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

တွင်းထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ နတ်ဆိုးတွေက အဲဒီကို ပြေးသွားကြတာမို့ မရဏတောင်ကြားလို့ ခေါ်ခဲ့ကြသည်။

ကျူးကဲကျန့်က သူတို့ကို အမြန်လာတွေ့ပြီး လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်သည်။

"ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ငါ ငါ့တာဝန်ကို ပြီးမြောက်သွားပြီ... လူဝင်စားတဲ့ တ​စ္ဆေတမန်ကို တွေ့တယ် ဒါပေမယ့် တစ္ဆေတမန်က ကျုံးခွေ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသေချာဘူး အဲဒီလူက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ကိုးနှစ်ကတည်းက မွေးဖွားခဲ့တာ... သူ့မိဘတွေက ရှန်နန်ရွာက.... သူက သေမင်းတောင်ကြားထဲမှာပဲ ကြီးပြင်းလာတာ နတ်ဆိုးတွေလည်း အဲ့ကပဲ ကြီးပြင်းလာတာလို့ ဆိုကြတယ်။ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းပြီးနောက်ပိုင်း လူနေထိုင်တာ မရှိတော့လို့ နတ်ဆိုးသွေးစွန်းထင်းပြီး ဝိညာဉ်ဖြစ်လာခဲ့တာ...."

လူအုပ်ကြီးသည် မရဏတောင်ကြားဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လာရင်း စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

ကျူးကဲကျန့်: "သူမွေးတဲ့ညမှာ နတ်ဆိုးတွေက ရှန်နန်ရွာကို ရောက်လာတယ်တဲ့ ရွာကို တိုက်ခိုက်ပြီး ရွာကို ဝိုင်းထားလိုက်တာ.... ရှန်နန်ရွာရဲ့ ကန့်ညောင်လည်း သူတို့ ရွာထဲကို အပြေးဝင်လာတော့မှာကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး... အဲ့အချိန်မှာ အဲဒီလူက ငိုယိုပြီး မွေးလာတော့ နတ်ဆိုးတွေက ပေါက်ကွဲတယ်တဲ့... သူ့မိဘတွေကလည်း လန့်ပြီး ဝိညာဥ်အဘွားကို ကြည့်ခိုင်းတော့ ကလေးက သရဲတစ္ဆေ​တွေကို စားနေတာ မြင်လိုက်ရတယ်တဲ့... အဲဒါကြောင့် သူ့ကို တျယ်ချစ်လို့ နာမည်ပေးလိုက်တယ်..."

မရဏတောင်ကြားသည် လူဆိတ်ညံရာအရပ်ဖြစ်ပြီး အခြားနေရာများထက် တောထဲတွင် နတ်ဆိုးများက ပိုများသည်။ နတ်ဆိုးများကြားတွင် အလွန် ကျော်ကြားသည့် ပြင်းထန်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအင် တစ်ခုရှိသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာတွင်ပင် ရွာနှင့်မြို့များ ရှိနေသေး၏။

ရွာသူရွာသားများသည် လယ်မြေများ ပြန်လည်သိမ်းယူကြပြီး သီးနှံများ စိုက်ပျိုးကာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

"တူခရိုင်ရဲ့ အစိုးရအရာရှိတွေက အခွန်ကောက်ဖို့ သေမင်းတောင်ကြားထဲကို မဝင်ရဲဘူး။ ဒါကြောင့် လူတော်တော်များများက ဒီမှာနေနေကြတာ... အန္တရာယ်နည်းနည်း ရှိတာကလွဲလို့ ဒီမှာက အပြင်မှာထက် ပိုအဆင်ပြေတယ်။"

မြို့တစ်မြို့ကို ဖြတ်သွားစဥ် စာဖတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချန်ရှီ အတွင်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆရာတစ်ဦးသည် ကလေးအချို့ကို သင်ကြားပေးနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းဆရာသည် ကျားသစ်ခေါင်း၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း၊ သံမျက်နှာနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးတွန့်များဖြင့် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ သူက သန်မာပြီး အစွမ်းထက်ပုံပေါက်ပေမယ့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်ပြီး ကလေးတွေကို စာရေးတတ်အောင် သင်ပေးနေ၏။

ချန်ရှီ သူ့အကြည့်တွေကို ပြန်ရုတ်လိုက်စဥ် ကျူးကဲကျန့်က စကားဆက်လေသည်။

"တျယ်ချစ်က ထူးဆန်းတဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ မွေးဖွားလာတာ... သူ့မှာ ပိန်ပိန်ပါးပါး ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နဖူးမြင့်ပြီး ဦးချိုပေါက်တော့မယ့်ပုံပဲ... သူမွေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နွားခေါင်းနဲ့ လူခန္ဓာကိုယ်ရှိတဲ့ လူစိမ်းတစ်ကောင် ဖြစ်သွားတယ်လို့ ကောလဟာလတွေ ထွက်ထားသေးတယ်..."

ချန်ရှီသည် ကျားသစ်ခေါင်း၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းဆရာကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီလူဖြစ်နိုင်လား"

ကျူးကဲကျန့်က ခေါင်းယမ်းပြသည်။

"ဒီလူတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒီလူကြီးက ရုံးနန်... မြို့က လာတာ။ သူက အသက် ၂၀ လောက် ရှိနေပြီ... သံသယရှိလို့ စုံစမ်းထားပေမယ့် သူ့မိသားစု နောက်ခံက သန့်သန့်ရှင်းရှင်းပဲ... စာကျက်ပေမယ့် နယ်ချဲ့ စာမေးပွဲတော့ မအောင်ခဲ့ဘူး..."

သူတို့ မြို့ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။

"ရှန်နန်ရွာကို မိုင်နည်းနည်း လမ်းလျှောက်ရမယ်... စကားမစပ် ရုံးနန်မှာ သူ့ထက် နာရီအနည်းငယ် နောက်ကျပြီးမှ မွေးတဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်... သူက အရမ်းသိမ်မွေ့ပြီး လှတယ်"