သူတို့ကို အနိုင်ယူရမယ်

အဘွားရှားက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"မဟာယာနနယ်ပယ်က သခင်ဆယ်​လောက်လောက်ကို မစည်းရုံးနိုင်ရင် မင်း သူ့ကို တိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ဘူး... တစ်ဆယ်လေး ဒီအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါတော့..."

ချန်ရှီ ပြုံးလိုက်သည်။

"အားလုံး ဒီအတွက်တော့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော့်မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်...."

အဖွားရှား နဲ့ တခြားသူတွေလည်း စိတ်ပူချင်နေရင်တောင် သူတို့မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိတော့ပါဘူး။ ချန်ရှီမှာ အမြဲတမ်း ကိုယ်ပိုင်ထင်မြင်ချက် ရှိတယ်ဆိုတာလည်း သူတို့သိထားတာကြောင့် သူတို့လည်း မေးခွန်းတွေ ထပ်မမေးတော့ချေ။

ဟေးကော်ရဲ့ အမြန်နှုန်းက သက်ရှိကမ္ဘာမှာထက် ပိုမြန်သည်။ ည၏ဒုတိယ အချိန်ရောက်တော့ တောင်မြင့်ခရိုင်ဆီ ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ သို့သော် ချန်ရှီသည် နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို မရဏကမ္ဘာ ရောက်အောင်သာ အသက်သွင်းနိုင်ကာ သက်ရှိလောကထဲသို့ ဘယ်လို ဝင်ရောက်ရမလဲ မသိခဲ့ပေ။

အဘွားရှားက နဂါးဓားကို ငှားကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီဓားက သက်ရှိကမ္ဘာရဲ့ တောင်တွေပေါ်က နဂါးစွမ်းအင်ကနေ အသွင်ပြောင်းခဲ့တာ... နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံထားပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်က ဖောက်ထွင်းပစ်လို့ မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ စွမ်းအင်တွေနဲ့ ညစ်ညမ်းသွားခဲ့တာ... သက်ရှိကမ္ဘာထဲကို ပြန်ဝင်ချင်ရင် လွယ်ပါတယ်... ဒီရတနာကို ပူဇော်ပြီး ယန်စွမ်းအင်နဲ့ လှုံ့ဆော်လိုက်ရုံပဲ"

သူမသည် သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင်ကို စုဆောင်းပြီး ဓားကို မြှင့်တင်ခဲ့သည်။ ထက်ရှသောဓား လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ယင်နှင့်ယန်ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသော လမ်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုလမ်းမှ ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ညကင်းစောင့်က ဂုံးခေါက်နေပြီ။

အသံကိုကြည့်လျှင် စတုတ္ထနာရီ ဖြစ်နေပြီ။

လူတိုင်း မရဏကမ္ဘာထဲမှ ထွက်ခွာ၍ သက်ရှိကမ္ဘာပေါ် ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

ရုတ်​တရက်​ တိုးတိုးတိတ်​တိတ်​ အသံတစ်​ခု ထွက်​လာသည်​။ အသံရဲ့ ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်တော့ ညစောင့်က သူ့လက်ထဲက ပစ္စည်းကို မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် သူတို့ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်ကာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်သကဲ့သို့ လှည့်ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အဘွားရှား နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို ချန်ရှီဆီ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီဓားကို မသန့်စင်ရသေးဘူး... အကျိုးသက်ရောက်မှု ကြီးလာအောင် ယင်းယန် စွမ်းအင်တွေနဲ့ ထပ်ခါထပ်ခါ သွေးပေးသင့်တယ်...ယင်စွမ်းအင်က ဒီဓားကို မရဏကမ္ဘာကို ဖြတ်သန်းဖို့ လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သလို ယန်စွမ်းအင်ကလည်း သက်ရှိကမ္ဘာကို ဖြတ်သန်းဖို့ ဒီဓားကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်တယ်။"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"မရဏကမ္ဘာကို လမ်းဖွင့်ဖို့ ဓားကို လရောင်အလင်းပေးရမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်နေတာ..."

သူက အဖွားရှားနဲ့ တခြားသူတွေကို တောင်နီခန်းမရဲ့ ဌာနခွဲကို ပို့ပြီး ချင်းယန်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကိုတော့ သစ်သားတွန်းလှည်းထဲက ဆွဲထုတ်ပြီး အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တက်ကာ လရောင်အောက်မှာ ထားချလိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချင်းယန်ဟာ ​​အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး သူ့ရဲ့ကျိုးနေတဲ့ အရိုးတွေကို ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ကာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ခုန်ချလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ခုန်ချလိုက်တာက သူ့အသက်ကို တုန်လှုပ်စေကာ ထပ်မံ သေဆုံးသွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချန်ရှီ အိမ်ခေါင်မိုးသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။ တစ်ဖန် ပြန်ရှင်လာတဲ့အခါ သူသည် ပို၍ နာခံမှုရှိလာပြီး လရောင်ကို ခံစားနိုင်ဖို့ ခေါင်မိုးပေါ်တွင်သာ နာခံစွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှ မှော်ဆေးပင်အချို့ကို ကောက်ယူပြီး လူသုံးယောက်အား ပေးခဲ့ရာ သူတို့ရဲ့ အသားအရေတွေက ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျူးကဲကျန့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဟေးကော်နဲ့ သစ်သားလှည်းကို ယူကာ တောင်မြင့်ခရိုင်မှ ရှီးကျင်းသို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်မှာ တောက်ပနေပြီ။ ရှီးကျင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဆက်သွယ်ရမယ့် အချိန်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံရဲ့ ဦးတည်ရာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ကျုံးခွေနဲ့ ဆက်ဆံဖို့ လိုနေသေးတယ်... ဘယ်သူတွေ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်နေလဲဆိုတာ လိုက်ကြည့်လို့ မရသေးဘူး"

သူ အတော်လေး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ သို့နှင့် ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံကို မသွားတော့ဘဲ ရှီးကျင်းက ရှန်းရှန်ခန်းမဆီကိုသာ တိုက်ရိုက် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံမှ သုံးမိုင် သို့မဟုတ် လေးမိုင်အကွာတွင် သိုးထိန်းများသည် ၎င်းတို့၏သိုးများကို စားကျက်ထဲ လွှတ်ထားကြ၏။ သိုးအုပ်စုသည် ဝမ်းဗိုက်ကြီးသည်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ မနီးမဝေးတွင် ဆယ်ဧကကျော်သော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ဝမ်းဗိုက်ကြီး နွားအနည်းငယ်ကလည်း ပြန့်ကျဲနေသေးသည်။

ထို့အပြင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အောက်တွင် ဗိုက်ကြီးနေသော ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး သို့မဟုတ် သုံးဦးရှိသည်။ ခါးကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ မုန့်စားရင်း၊ သကြားရေသောက်ကာ စကားစမြည် ပြောနေကြသော်လည်း မျက်လုံးများက ရံဖန်ရံခါ ထိုဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လမ်းမှာ ထင်းသယ်လာတဲ့ အမျိုးသားတွေ နဲ့ ဆီဒင်ကုလားထိုင်ကို ထမ်းလာတဲ့ အလုပ်သမားများက သစ်ပင်အောက်မှာ အနားယူနေကြသည်။ ဝဝတုတ်တုတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လက်ထဲတွင် ပန်းပွင့်လက်ကိုင်ပုဝါကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမက ချွေးများကို သုတ်ရင်း လှုပ်ယမ်းကာ ကုလားထိုင်ထမ်းသူများကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး အမြန်ထခိုင်းနေ၏။

"​ရောက်လာသင့်ပြီ...."

သိုးထိန်းများသည် စာတိုက်လမ်းကို အသီးသီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံရဲ့ သံအမတ်နေရာ ခန့်အပ်ထားတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်... အစီရင်ခံ မလာသေးဘူးလား ဒီလို လူဆိုးတစ်ယောက်က မင်မင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေတွေကို ဘယ်လိုလုပ် လိုက်နာနိုင်မှာလဲ..."

သိုးထိန်းတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလေသည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အောက်မှာ လက်ဖက်ရည်ရောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးဟာ ဗိုက်ကြီးနေတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေဆီကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။

“​တောင့်ခံထားလို့ရ​သေးလား”

အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က စားပွဲပေါ်မှာ ခါးဆန့်ပြီး အံကြိတ်ထားလေသည်။

"ရတယ်... သခင်လေးကြောင့် ကလေးမွေးနိုင်တာပဲလေ... ရက်နည်းနည်းကြာပေမယ့် ဒီကောင်ကိုတော့ ကြံစည်ရမယ်!"

အခြားအမျိုးသမီး :"အိုး... ငါ့ကို ကန်နေပြီ!"

တတိယအမျိုးသမီးက "အိုး မဟုတ်ဘူး... မွေးတော့မယ်!"

"နေပါဦး... မင်း အဲဒီကလေး ချန်ရှီကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ကြံရမယ်!"

တခြားသူတွေက သူမကို အားပေးကြလေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကြာကြာမထိန်းနိုင်တော့သဖြင့် မီးဖွားရန် သယ်ဆောင်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုင်ခုံပေါ်မှ ဝဝတုတ်တုတ် အမျိုးသမီးမှာ အောင်သွယ်အဖွဲ့အစည်း၏ အကြီးအကဲ အောင်သွယ်ရှန် ဖြစ်သည်။ သူမဗိုက်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလို့မဟုတ်ဘဲ အရမ်းဝ​နေတာကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ အလုပ်သမားတွေရဲ့ ခြေထောက်များသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့်အတူ တုန်ခါနေတာ ဟန်ဆောင်ရုံသာ မဟုတ်ပေ။ သူမကို သယ်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းလွန်း၏။

အောင်သွယ်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ သြဇာသည်လည်း ပြည်နယ်ငါးဆယ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ညံ့ဖျင်းသောလုပ်ငန်း ဖြစ်သော်ငြားလည်း လစာ အလွန်ကောင်းမွန်သော လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရှီးကျင်းသည် ဂုဏ်သရေရှိသူများနှင့် ဆန္ဒများစွာရှိသည့် နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မီးရောင်များ၊ စပျစ်ရည်များ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ပစ္စည်းဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေပြီး ထူးဆန်းသော ဝါသနာများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဂုဏ်သရေရှိသူများကြားတွင် မကြာခဏ ဒီလိုကိစ္စများ ရှိတတ်ပြီး ၎င်းတို့အချင်းချင်းကြားတွင် အောင်သွယ်ပေးသူ လိုအပ်ပါသည်။

ဒါကြောင့် အောင်သွယ်ရှန်လည်း ရှီးကျင်းမှာ စီးပွားရေး ကောင်းနေ၏။ သူမသည် မရေမတွက်နိုင်သော အဆင့်မြင့်အရာရှိများနှင့် ထင်ရှားကျော်ကြားသူများ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်များကို ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့ပြီး အဆိုပါပုဂ္ဂလိက အချက်အလက်များကြောင့် ယနေ့ထိ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤလျှို့ဝှက်ချက်များသည် သူမအသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မလား သို့မဟုတ် သူမအသက်ကို နုတ်သွားမလား မသိသောကြောင့် သခင်လေးထံ ခိုလှုံခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူမကို ရှင်သန်ခွင့် ပေးခဲ့သောကြောင့် သခင်​လေးကို တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။

ချန်ရှီကို သတ်မယ့် ယနေ့အစီအစဉ်သည် သခင်လေးရဲ့ ကြင်နာမှုကို ကျေးဇူးဆပ်ရမယ့် အချိန်ဖြစ်သည်။ နွားနှင့် သိုးများ ထပ်မံမွေးတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ချန်ရှီက မလာသေးပေ။

အောင်သွယ်ချန်လည်း အနည်းငယ် ရှက်သွားပုံရသည်။ သူမသည် ပန်းပွင့်လက်ကိုင်ပုဝါကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အံကြိတ်နေ၏။

"မင်မင်းဆက်က ဒီလိုနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးသွားတော့မယ်! ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံ သံအမတ်ကြီး ရာထူးတက်ပြီး လေးရက်မြောက်နေ့မှာ ပျင်းရိပျင်းရိနဲ့ ရုံးတက်ဖို့ ပျက်ကွက်နေတယ်တဲ့ သူ ဒီနေ့ ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံကို မသွားရင် မနက်ဖြန်ကျ လွတ်သွားလိမ့်မယ်"

အထမ်းသမား တစ်ယောက်က သတိကြီးစွာမေးသည်။

"စောင့်ဦးမှာလား"

"စောင့်မယ်!" အောင်သွယ်ရှန် သွားတွေကို ကိုက်နေ၏။

နေ့ခင်းရောက်လို့ လူတိုင်း ငတ်လာကြပေမယ့် ချန်ရှီက ရောက်မလာသေးချေ။ နွားနှင့် သိုးများ မွေးပြီးလို့ သိုးထိန်းများက ခေါ်ဆောင်သွားသော်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးက ထိန်းထားဆဲဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ ချန်ရှီ တာဝန်ကျတာ မဟုတ်ဘူးလား "

တစ်စုံတစ်ယောက်က ခပ်တိုးတိုး ပြောသည်။

အောင်သွယ်ရှန်လည်း ဒေါသအရမ်း ထွက်လာသည်။

"မနက်သုံးနာရီလောက်ကတည်းက သူ့ကိုစောင့်နေတာ နေဝင်ခါနီးအထိတောင် မလာသေးဘူး... ဝန်ထမ်းနဲ့ တရားရေးဝန်ကြီးဌာနက အရာရှိတွေက အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုဖို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... လစာရော လိုချင်​ကြ​သေးရဲ့လား?"

"အခု ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

အထမ်းသမားက မေးပြန်သည်။ အောင်သွယ်ရှန်က တင်းမာသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ပြန်ဆုတ်... အနားယူမယ် မနက်ဖြန် သုံးနာရီမှ ပြန်လာကြမယ်!"

လူတိုင်းသည် ခါးသီးသော အမူအရာများဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ မတတ်နိုင်တဲ့အဆုံး အထမ်းသမားတွေလည်း ကုလားထိုင်ကို ချက်ချင်း ရုတ်သိမ်းကာ ရှီးကျင်းဆီသို့ ဦးတည် ပြန်သွားကြသည်။

အောင်သွယ်ရှန်သည် သူမ ကဲ့ရဲ့ရင်း မျက်လုံးတွေကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မလာပေမယ့် မနက်ဖြန်ရော မလာဘဲ နေနိုင်မှာလား... ဒါက မင်း အလုပ်လုပ်နေတဲ့ နေရာပဲလေ!"

ချန်ရှီသည် ရှီးကျင်းမြို့မှ တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားသော သစ်သားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တူခရိုင်၏ သေမင်းတောင်ကြားဆီသို့ ဦးတည်သွား​နေခဲ့သည်။ ဟေးကော်က သစ်သားလှည်းရှေ့မှ အမြန်ပြေးသွားပြီး နန်းနန်းသည် ခွေးနောက်ကျောပေါ် စီးနင်းကာ တခစ်ခစ်ရယ်နေသည်။

ချန်ရှီသည် ရှင်းရှန်ခန်းမသို့သွား၍ နန်းနန်းကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ ဟူဖေးဖေးလည်း အစကတော့ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ချန်ရှီက ပြန်သွားရန်သာ စည်းရုံးပစ်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်နှင့် တစ်ညတိတိ သေသေချာချာ မအိပ်ရသေးချေ။ သူသည် ပထမရက်၌ ရှီးကျင်းမှ မရဏတောင်ကြားသို့ လှည့်ပတ်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် မြေအောက်ကမ္ဘာမှ တောင်မြင့်ခရိုင်၊ ထို့နောက် တစ်ဖန် ရှီးကျင်းသို့၊ ထို့နောက် ရှီးကျင်းမှ သေမင်းတောင်ကြားသို့ တစ်ဖန် လည်ပတ်နေရရာ အခု သူလှည်းထဲမှာ ငိုက်မျဉ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ချန်ရှီ နိုးလာပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"အလောင်းတွေ တွေ့တဲ့ နေရာက အနီးအနားမှာ ရှိသင့်တယ်!"

ဤသည်မှာ ရှီးကျင်း ပတ်လည်ရှိ တောင်သုံးလုံးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် အရှေ့ပိုင်းတောင်တန်း ဖြစ်သည်။ သစ်သားလှည်းသည် တောင်ပေါ်ရှိ စာတိုက်လမ်းကို ဖြတ်သွားစဥ် ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်များကို မြင်နိုင်သော်လည်း ကြီးမားသော အနက်ရောင် သံတိုင်များကိုမူ မတွေ့ရ။

ချန်ရှီ လှည်းကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို မြှင့်တင်ကာ သန့်စင်သော ယင်စွမ်းအင်ဖြင့် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။ သက်ရှိကမ္ဘာနဲ့ မရဏကမ္ဘာကို ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် ခွဲထုတ်ကာ မရဏကမ္ဘာထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ဦးခေါင်းသည် မရဏကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်အထက်တွင် ပေါ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တိုင်ကြီးကို တွေ့​နေရ၏​။ ချန်ရှီ သူ့ခေါင်းကို နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သက်ရှိကမ္ဘာမှာက ဘာမှမတွေ့ရချေ။

"ထူးဆန်းတယ်... တကယ်ထူးဆန်းတယ်!"

အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားသော်လည်း အလားတူပင်။

"မရဏကမ္ဘာမှာ ဒီတိုင်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် သက်ရှိတွေရဲ့ကမ္ဘာမှာ တိုင်တစ်ခုမှ မရှိဘူး... ဧကန္တ အကြွင်းအကျန်ခေတ်မှာ မရဏကမ္ဘာတစ်ခုလည်း ရှိသေးတာလား"

ဂရုတစိုက်လေ့လာရန် အချိန်မရှိသဖြင့် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

တူခရိုင်ကို ရောက်တဲ့အခါ နန်းနန်း ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လှည်းထဲမှာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီသည် မရဏတောင်ကြားသို့ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ ခရိုင်မြို့ရှိ တည်းခိုခန်းသို့သွားကာ အခန်းတစ်ခုကြိုတင်ယူ၍ ကလေးမလေးကို အိပ်ရာထဲ ထည့်သိပ်လိုက်သည်။

နန်းနန်းသည် အိပ်ရာနိုးနိုးချင်း နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။

"ကိုကိုကြီး... နန်းနန်း ဗိုက်ဆာတယ်"

သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလာသည်။ ချန်ရှီလည်း သူမကို အိပ်ရာထဲက ဆွဲထုတ်ပြီး အောက်ထပ်ကို ခေါ်သွားကာ တူခရိုင်ရှိ ညဈေးကို သွားကာ အစာရှာရတော့သည်။ ဟေးကော်နဲ့ သစ်သားလှည်းက သူ့နောက်က လိုက်၍ ဟင်းကောင်းကောင်း ချက်စားဖို့ ဝယ်ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ စီရီနာရီအထိ နန်းနန်း မနိုးသေး။ ချန်ရှီ သူမကို စောစောထဖို့ မတောင်းဆိုဘဲ မြို့ထဲက စောစောထွက်ပြီး ဧကရာဇ်ရှောင်းလန်စွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာကို ရှာခဲ့သည်။ နာရီဝက်လောက် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ခရိုင်မြို့ကို ပြန်လာကာ သစ်သားလှည်းနဲ့ ထီးပေါ်မှ စာလုံးတွေကို ခြေရာခံဖို့ ခွေးနက်သွေးနဲ့ သစ်ကြံပိုးခေါက်ကို သုံးလိုက်သည်။

နန်းနန်း နိုးလာတဲ့အခါ ချန်ရှီက သူမကို ထပ်စားဖို့ ခေါ်သွားပေးသည်။ နန်းနန်းသည် သေမင်းတောင်ကြားသို့ မထွက်ခွာမီ​ ဟေးကော်နဲ့ ခဏလောက် ရန်ဖြစ်ခဲ့သေးသည်။

ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတွေ စာသင်ပြီးတဲ့အချိန်။

သေမင်းတောင်ကြားရှိ ဝမ့်ယိုးမြို့တွင် ကလေးများစွာသည် ကျောင်းဆင်းပြီမလို့ ပျော်ရွှင်စွာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ကြသည်။ ဆရာ ရုံးနန်ကလည်း သူတို့နောက်မှ ပြေးလိုက်လာ၏။

"အရမ်းမပြေးနဲ့... ချော်လဲလိမ့်မယ် မှောင်နေပြီ မြို့ထဲက မထွက်​တော့နဲ့!"

သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ဆိုးသော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပြီး ထိုကလေးများကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံတတ်သည်။

ကျောင်းသားတွေ ထွက်သွားပြီးနောက် ရုံးနန် တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဆယ့်ကိုးနှစ်လောက်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ကိုစောင့်နေ၏။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တောက်ပြောင်သော ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ချောင်း ချထားလေသည်။ သူမက ပြုံးပြီး။

"အစ်ကို အိမ်မှာ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်... အစ်ကို့ကို စောင့်နေတာတဲ့!"

"ဧည့်သည်?"

ရုံးနန် အံ့သြသွားပြီး သူ့ညီမနဲ့အတူ အိမ်ကို အမြန်ပြန်တော့သည်။ ယခုနှစ်တွင် သူသည် အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး သူ့ညီမနှင့် အသက်တူကာ မိဘတွေက အမွှာပူးမွေးထားသည်။ သို့သော် သူ့ညီမသည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး လှပသည်။

သူ့ညီမ ရုံးရှင်းအာ ကြီးပြင်းလာချိန်မှာတော့ သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းတဲ့လူတွေက သူ့အိမ်တံခါးဝကို ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အများစုမှာ ချမ်းသာသော မိသားစုတွင် သူ့ညီမကို ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်​စေချင်ကြသည်။ သူအရမ်းဒေါသထွက်ပြီး အောင်သွယ်သူတွေကို ပြန်ရိုက်လွှတ်ပစ်သည်။ သူဘယ်သူ့ကို စော်ကားမိမှန်း မသိပေမယ့် အဲဒီ့နောက်မှာတော့ အောင်သွယ်ပေးသူ တစ်ယောက်မှ သူ့ဆီ ထပ်မလာတော့ချေ။

ထိုအောင်သွယ်သူကို အောင်သွယ်အဖွဲ့အစည်း ဟုန်ညောင်က လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ဦးက ပြောပြသည်။ အောင်သွယ်အဖွဲ့အစည်းကို စော်ကားခဲ့မိလျှင် သူ့ညီမကို ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်မပြု​ပေးနိုင်တော့ပါ။

ထို့ကြောင့် ညီမပ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမနှင့် လက်ထပ်ရန် ဘယ်သူကမှ လာမတောင်းပေ။ သိပ်မကြာခင်ကပဲ ကျူးကဲကျန့် ဆိုတဲ့လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သူက ရုပ်ချောပေမယ့် အသက်နည်းနည်း ကြီးနေပြီ။

သူ့ညီမ အိမ်နောက်သို့ လိုက်သွားသော်လည်း တံခါးအပြင်ဘက်တွင် သစ်သားလှည်းတစ်စီး ရပ်နေတာသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ခွေးနက်တစ်ကောင်သည် လှည်းရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ပြုံးလျက် သူ့ကိုကြည့်နေသည်။

ရုံးနန် မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်သည်။

အိမ်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခြံထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကလေးမလေးကို ကိုင်ပြီး မိဘတွေနဲ့ စကားပြောနေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူဝင်လာတာကို မြင်တော့ လူငယ်က သူ့လက်ထဲက ကလေးမလေးနဲ့အတူ မတ်တပ်ထရပ်လာသည်။

"အစ်ကို ရုံးနန်... မင်း မနေ့ညက ငါ့ကို အရမ်းလိုက်ဖမ်းခဲ့တာပဲ"

ရုံးနန်၏ မျက်လုံးများသည် သူ့ဘေးနားရှိ ကလေးမလေးအပေါ် ကျရောက်လာပြီး သူ့မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား​တော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ရှိ နေနှစ်စင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးတော်မှ တောက်လောင်နေသော နတ်မီးသည် ကောင်းကင်ကို မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ၍ တိမ်နီများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားစေကာ ကောင်းကင်၌ မီးပင်လယ်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မျက်ခုံးမွှေးများကြားမှ မျက်လုံးမှယ အပြည့်ပွင့်လာပြီး ကောင်းကင်ပြင်ပေါ်တွင် တောက်ပနေသော လရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လရောင်က မြေကြီးပေါ်မှာ ထွန်းလင်းနေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ရုတ်တရက် မှောင်မဲပြီး အုံ့မှိုင်းသွားကာ ဝမ့်ယိုးမြို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ္ဆေမီးရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပေတစ်ထောင်မြင့်သော တစ္ဆေနတ်ဘုရားများ ဖြစ်သည့် အဖြူအမည်းတမန်တို့က ချန်ရှီနဲ့ နန်းနန်းတို့နောက်တွင် ရပ်နေ၏။

ဟေးကော်သည် ခွေးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မှော်မီးကို နင်းမိကာ ရုံးနန်နောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ရုံးနန်ကလည်း အနီရောင် တစ္ဆေနတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အလွန်အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားများဖြင့် ရပ်နေသည်။

သူက ဘာမှမလုပ်ဘဲ နန်းနန်းနောက်ကိုသာ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးမ နောက်တွင် မရဏကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ယံ၌ လခြမ်းကွေးတစ်ခု တွဲလောင်းကျနေသည်။ ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရား၏ မျက်ခုံးများကြား ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လခြမ်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားပါသည်။

ကျုံးခွေလည်း လခြမ်းကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ကျောင်းသား ကျုံးခွေ ကောင်းကင်ဘုံသခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူက ချက်ချင်း ဒူးထောက်၍ အလေးပြုရန် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

နန်းနန်းသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အမူအရာဖြင့် ထိုတစ္ဆေနတ်ဘုရားကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

"ငါက ကလေးပဲ ရှိသေးတာ.... ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူး!"

သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွား၏။ ဒီစာကြောင်းကို ချန်ရှီက သင်ပေးခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မရပ်မနား လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်။ မသင်ယူနိုင်ရင် ညဘက် အပြင်ထွက်ကစား​ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခြိမ်းခြောက်ထားတာကြောင့်ပင်။

ကျုံးခွေက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး။

"ဒီမှာကြာကြာ မနေသင့်ဘူး ငါတို့ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ လိုက်ဖမ်းတာတွေ ခံရနိုင်တယ်... ကောင်းကင်ဘုံ တရားမျှတမှုသခင်ရဲ့ နေရာကို သူတို့ရှာတွေ့သွားရင် ငါတို့ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောရအောင်"

သူသည် သူ့လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လူသုံးယောက်နှင့် ခွေးကလေးသည် ရုံးမိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ဖန် ပေါ်လာပြန်သည်။ အဖြူအမည်းတမန်သည်လည်း ပုန်းကွယ်ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ခဏအကြာတွင် ချန်ရှီနဲ့ ကျုံးခွေတို့သည် မြို့ငယ်လေးရှိ ကျောက်တံတားပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ တံတားအောက်မှာ ရေတွေ စီးဆင်းနေပြီး နန်းနန်းက အိုးမည်းကို စီးကာ လှည့်ပတ်ပြေးနေ၏။ ချန်ရှီလည်း နန်းနန်းကိုရှာတွေ့ပုံ ဇာတ်လမ်းကို အတိုချုံး ပြောပြလိုက်သည်။

"မရဏကမ္ဘာမှာ အပြောင်းအလဲ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်နေပြီ... သရဲနဲ့ တ​စ္ဆေ​နတ်ဘုရား တော်တော်များများက တရားမျှတမှုသခင် ရဲ့နေရာကို ခြေရာခံနေတယ်... သူ့ရဲ့ လုံခြုံရေးကိုလည်း အရမ်းစိုးရိမ်တဲ့အတွက် မင်းဆီကို အလည်လာရင်း လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ပေးဖို့ တောင်းဆို​ပေးထားတယ်"

ကျုံးခွေ: "သခင်ကြီးရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ငါလုပ်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး!"

ချန်ရှီ: "တျယ်ချစ်က ဘယ်သူလဲ? မရဏတမန်ပဲလား"

"သူက နွားခေါင်းမရဏတမန် ပါ... သူနဲ့ငါ လိုက်ဖမ်းခံရပြီး ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တာ ခံရလို့ ဒီမှာ လူပြန်ဝင်စားရတာ.. ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး မွေးတုန်းက စကားမပြောဘူး ပုတ်ခတ်ခံရပေမယ့် မသေကြဘူး နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ဘယ်သူလဲဆိုတာ မှတ်မိသွားတယ်... ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့် နေ့ဘက်မှာ ရုံးနန်ပဲ... ငါ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုက အခြေတည်ဝိညာဥ် အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာ... ငါက ညဘက်မှာပဲ ငါ့ရုပ်အစစ်ကို ပြနိုင်တယ် တျယ်ချစ်လည်း အတူတူပဲ... "

"လုံလောက်ပါပြီ"

ချန်ရှီ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ မင်းအကူအညီ လိုနေတာ တစ်ခုရှိတယ်"

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ပြောပါ"

နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်း မိုးချုပ်ချိန်၌ မီးပုံးများပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ရှီးကျင်းကလည်း အလွန်အသက်ဝင်လာသည်။

လှေသမားနှင့် လှေမိန်းကလေးသည် ခရီးသည်များကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် ချွီရှန်း မြစ်ဆိပ်ခံတွင် အပျော်သဘောဖြင့် ဆိုက်ကပ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီက ကျားသစ်ခေါင်း၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အနီရောင်အ၀တ်အစားကြီးဝတ်ဆင်ထားသော လူနဲ့အတူ အပျော်စီးလှေပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။

"ငါတို့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အနိုင်တိုက်ရမှာလား"

အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့ သန်မာတဲ့လူက ချန်ရှီကို မေးလေသည်။ လှေပေါ်က မိန်းကလေးဟာလည်း တစ်ခုခုမှားနေပြီလို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရချင်း သူ့အဖေကို အမြန်ကြည့်ကာ အမြန်ပြေးဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။

လှေသမားက နားမလည်သေးဘဲ စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက ချက်ချင်း ဖခင်လက်ကိုဆွဲပြီး လှည့်ထွက်ပြေးလေ၏။ ထိုအချိန်တွင် သံမျှော်စင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော လူတစ်ဦးသည် ကမ်းစပ်မှ ကုန်းပတ်ဆီသို့ ခုန်ဆင်းလာကာ သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးသည် ပေါက်ထွက်တော့မလို ပြင်းထန်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ချို ရှိသည်။

လှေပေါ်က ကောင်မလေး မျက်နှာလည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး :"ငါ့အမေကို ကယ်ဆယ်ဖို့ သဘောတူတဲ့အထိ သူတို့ကို တိုက်ရမှာပေါ့... ပြီးရင်တော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ"

ကျုံးခွေလည်း အဖေနှင့်သမီးဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။