နတ်ဆိုး၊ ဆရာလေး

ရှီးကျင်း အတွင်းပိုင်းမြို့, ရှဲရှို့အိမ်တော်။

ဤဆိုင့ခန်းမသည် ဘုရင်မင်းမြတ် လက်ထက်တွင် ဘုရင်မင်းမြတ် ဆင့်​​ခေါ်ယူမယ့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ထိပ်တန်းကိုယ်စားလှယ်သုံးဦး၏ နေထိုင်ခဲ့ရာ နေရာဖြစ်ကြောင်း ကောလဟာလများ ထွက်ပေါ်ထားလျက် ရှိသည်။ ၎င်းကို ထိပ်တန်းပညာရှင်တို့၏ နေထိုင်ရာဟုလည်း ခေါ်တွင်ပြီး အတွင်းမြို့၏ အလွန်လှပ၊ တိတ်ဆိတ်သော ဥယျာဉ်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။

နောက်ပိုင်း ဘုရင်ကျန်းခေတ် ကျဆင်းလာသောအခါ ဤနေရာသည် ဆရာကြီးအိမ်တော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို ထပ်မံကျင်းပသောအခါ နံပါတ် ၁ ပညာတော်သင်စံအိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ရှဲရှို့" ဟူသော စကားလုံးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရည်အချင်း အရှိဆုံးနှင့် အလှပဆုံးလူများကို ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ် ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် သခင်လေးသည် သဘာဝကျကျ ရှဲရှို့အိမ်တော်ထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

စာမေးပွဲ မစသေးသော်လည်း သခင်လေးသည် ထိပ်တန်း သုံးဦးတွင် ပါဝင်လာမည်ကို လူတိုင်းသိကြသောကြောင့် ရှဲရှို့အိမ်တော်တွင် နေထိုင်ရခြင်းက သူ့အတွက် သဘာဝကျပါသည်။

ရှဲရှို့အိမ်တော်တွင် အရပ်မြင့်မြင့်၊ ဦးထုပ်ဆောင်းလျက်၊ ခါးပတ်ကျယ်ကျယ် ပတ်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ့ခေါင်းနောက်မှာတော့ ကျယ်ပြောလှတဲ့ အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံရဲ့ နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး နေနဲ့လဟာ နေရာတိုင်းအတွက် လင်းလက်ပေးနေသည်။

သခင်လသည် ကြယ်များဖြင့် ဝန်းရံထားသော နေနှင့်လအောက်တွင် ထိုင်နေ၏။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် သခင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို အာဟာရဖြည့်တင်းရန် သူ့ကိုယ်ပိုင် အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံကို အသုံးပြုကာ ချီစွမ်းအင်၊ သွေးများဖြင့် ဖြည့်တင်းရန် ကူညီပေးနေခဲ့သည်။

တခြားလူများအတွက်မူ အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံသည် မဟာယာနနယ်ပယ်ကို တွေ့ဆုံဖို့အတွက် အခွင့်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သခင်​လေးအတွက်မူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဥ်ကို နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကူညီရန် ဖြစ်သည်။

လူတွေမှာ မတူညီတဲ့ နောက်ခံအခြေအနေတွေ ရှိကြပါ၏။ သူတို့ဟာ နေနဲ့လအောက်မှာ အတူတူ နေထိုင်ကြပေမယ့် နှိုင်းယှဉ်လို့ မရတာတွေ ရှိပါသေးသည်။

ထိုအချိန်တွင် အောင်သွယ်အဖွဲ့အစည်းက နံ့သာသခင် အလျင်အမြန် ရောက်ချလာခဲ့ရာ မှတ်တမ်းခန်းရှိ စစ်အရာရှိ ချောင်ယွင်နင်က မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

ဧည့်သည်က ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံ အပြင်ဘက်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အမြန် ပြန်ပြောပြနေစဥ် ချောင်ယွင်နင်၏ မျက်နှာတွင် လေးနက်သော အမူအရာမျိုး ရှိနေသည်။ သူသည် အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံထဲ အမြန်သွားကာ သခင်လေးအနားတွင် ရပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သခင်လေးက သူ့ကို သတိပြုမိသဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ဆိုလိုက်ပါ၏။

"ယွင်နင် မင်းစကားပြောလို့ ရတယ်"

ချောင်ယွင်နင်က အောင်သွယ်ရှန်နဲ့ တခြားသူများက ချန်ရှီကို လုပ်ကြံရန် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ကြောင်း ဆောလျင်စွာ ပြောပြလိုက်သည်။

"အခု အောင်သွယ်ရှန်နဲ့ အောင်သွယ်အဖွဲ့အစည်းက သခင်ခုနစ်ယောက် ချန်ရှီလက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားကြပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးပါ သခင်လေး...."

"အမျိုးသမီးရှန်က ဦးနှောက်မကောင်းဘူးလား"

သခင်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်တန့်၍ မတ်တပ် ထရပ်လိုက်သည်။

"သူမက ချန်ရှီကို ချောင်းမြောင်းသတ်ဖြတ်ဖို့ စလုပ်ခဲ့တဲ့သူလား .. သူမကို ဘယ်သူက ဒီသတ္တိပေးခဲ့တာလဲ"

သူသည် ချောမောသော မျက်နှာရှိပြီး အရပ်ရှည်သည်။အပြာရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ၀တ်ဆင်ထားပြီး တော်ဝင်စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ရှီးကျင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော အခြားပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

သူက စကားပြောပြီးနောက် သက်ပြင်းလည်းချပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ရှီးကျင်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီးရှိတယ်... သူမရဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေကို ဘယ်သူ့မျက်စိအောက်က ဖျောက်ထားနိုင်မှာလဲ ချန်ရှီဆီကလည်း ဖျောက်လို့မရဘူး၊ ချန်ထန်ဆီကလည်း ဖျောက်ထားလို့ မရဘူး... အရှေ့ပိုင်းစက်ရုံနဲ့ မိသားစု ဆယ့်သုံးမိသားစုကို ထည့်ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး... သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအားလုံးကို တခြားသူတွေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေပုံရတယ်... ချန်ရှီကို သတ်ဖို့ အသုံးချချင်နေတဲ့ သူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်...."

သူက အပြန်ပြန် အလှန်လှန် လမ်းလျှောက်နေရင်း။

"အောင်သွယ်ရှန် သေဆုံးတာက မိသားစုကြီး ၁၃စုရဲ့ စွဲလမ်းမှု ရလဒ်ပဲ မဟုတ်ရင် အခုအချိန်အထိ သူတို့ ဘာလို့ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားကြမှာလဲ... တခြားသူတွေရဲ့ တာဝန်ကို မယူချင်ကြဘူး ထင်ပါရဲ့။ သူမသေတာက ငါ့အတွက် သတိပေးချက်တစ်ခုလည်း ဟုတ်တယ်...."

ချောင်ယွင်နင်က ရှေ့ကို ငုံ့ပြီး :"သခင်လေး... အောင်သွယ်ရှန်အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့က??"

သခင်လေး : "သူမအတွက် လက်စားချေတာကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြရအောင်... ယွင်နင် မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ထား... ငါ့အစီအစဉ်ကို မဖျက်စီးပစ်ဖို့ သတိပေးထား!"

ချောင်ယွင်နင်က သဘောတူလိုက်သည်။

"ကန့်သတ်ချက်တွေ များလွန်းရင် လူတွေရဲ့နှလုံးသားကို ထိခိုက်သွား​စေမိမှာကိုပဲ ကြောက်ရပါတယ်"

သခင်လေး: "ငါ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ငါသိပါတယ် ချန်ရှီကိစ္စက စိတ်ပူစရာမရှိပါဘူး... သူ့ကို သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်နေရင် ငါ့အဆင့်အတန်းကို နိမ့်ချပြီး သူ့ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သလိုပဲ... ငါကသာ သူ့ကို ငါ့အဆင့်အတန်းနဲ့ တူသွားအောင် မြှင့်တင်​ပေးလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ အရင်လုပ်ရပ်တွေက သူ့ကို ကူညီပေးသလို ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား...ဒါ့အပြင် ချန်ထန်က တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိ ဝန်ကြီးတစ်ဦး... မိသားစုကြီး ဆယ့်သုံးစုရဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုကို လိုအပ်တယ် ပြီးတော့ ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ၀န်ကြီးလည်း လိုတယ်"

ချောင်ယွင်နင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"သူက ချန်ရှီရဲ့ အဖေပါ သူ လွယ်လွယ်နဲ့ လက်နက်မချမှာကိုတော့ ကြောက်ရတယ်"

သခင်ငယ်က ပြုံးပြီးပြောတယ်

"သူငါ့ကို လက်နက်ချဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ မြတ်နိုးတဲ့ ဆန္ဒကို အကောင်အထည် ဖော်ပြီးရင် သူ့ကို တရားရုံးမှာ ဆက်ပြီး ကူညီစေချင်ရုံပဲ"

ချောင်ယွင်နင်က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးမွမ်းခဲ့သည်- "သခင်လေးက တကယ်ကို သည်းခံတတ်လွန်းတယ်... အဲဒါကြောင့်လည်း ချန်ရှီကို ဒီလို ဆက်ဆံနိုင်တာ... သူက ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး သခင်​လေး​ကို အကြိမ်ကြိမ် ပစ်မှတ်ထားနေတာ...."

သခင်လေးက အနည်းငယ်ပြုံးပြီး "ဘာမှလုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကိုသတိပေးလိမ့်မယ်... အဲ့ကျရင် သူက ပိုနာခံတတ်လာလိမ့်မယ်"

ရှီးကျင်းမှ လူများစွာသည် အောင်သွယ်ရှန် သေဆုံးခြင်းအကြောင်းကိုလည်း သိရှိခဲ့ကြရာ အသီးသီး သက်ပြင်းသာ ချနိုင်ခဲ့သည်။

ရှီးကျင်းမြို့တွင် ရှောင်ကျင်းဟွာ ဘုရားကျောင်း ရှိသည်။

ဤနေရာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တပည့်များ စုဝေးရာ နေရာဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် လာရောက်ကြသော ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တပည့်များအားလုံး ဤနေရာတွင် စာရင်းပေးသွင်းရပါမည်။ သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း ထိုနေရာတွင် တည်းခိုခဲ့ပြီး အနောက်နွားရှင်းကျိုးရှိ အခြားသော ဘုရားကျောင်းများမှ ဘုန်းတော်ကြီးများစွာနှင့်လည်း သိခွင့်ရခဲ့သည်။

သူမသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အထွတ်အမြတ်ထားရာ နေရာသုံးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ဗောဓိဓမ္မကျောင်း၏ တပည့်ဖြစ်သည်။ အဆင့်အတန်း မြင့်မားပြီး ဗောဓိဥယျာဉ်ထဲတွင် နေထိုင်နိုင်သည်။ ရှောင်ကျင်းဟွာ ဘုရားကျောင်းက ဆရာလေးချန်ယွဲ့ဆို သူမနှင့် စကားပြောရန် အမြဲလာခဲ့သည်။

ဆရာလေး ချန်ယွဲ့ကလည်း မူလက ဗောဓိကျောင်းက သီလရှင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆရာကြီးမြောက်ယင်းရဲ့ ညီမ ဖြစ်သဖြင့် သူတော်စင်မရွှမ်း အတွက်က အစ်မကြီးဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာကာ ရှောင်ကျင်းဟွာ ဘုရားကျောင်း၏ ဆရာလေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ဆရာလေးချန်ယွဲ့က အပြင်ဘက် တံစက်မြိတ်အောက်က ရေစက်တွေကို ကြည့်နေ၏။

"အောင်သွယ်ရှန်က ချမ်းသာပြီး တန်ခိုးကြီးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီးကို ကိုင်ထားတာ... အဲဒီအရာတွေကို တခြားသူတွေကသာ ဖြန့်သုံးလိုက်ရင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ လူတော်တော်များများက အောင်သွယ်ရှန်ကို သေစေချင်ပေမယ့် သူမက သခင်လေးရဲ့လူပဲလေ...သူမကို ထိရဲရင်တောင် သခင်လေးကို မထိရဲဘူး... အခုအချိန်အထိ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်တာတောင် သူက စိတ်ဖောက်ပြန်ပြီး မာနကြီးနေတယ်... သူမမှာ တကယ် မလဲကျနိုင်တဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေပြီလို့ ထင်နေပုံပဲ!"

လက်ဖက်ရည်အိုးက အသံထွက်လာပြီး လေဝင်ပေါက်မှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်လာသည်။ သူတော်စင်မရွှမ်းသည် မီးသွေးမီးကို ဖုံးကာ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကောက်ယူ၍ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ရေဆေးလိုက်သည်။

"ရှီးကျင်းမှာ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြား ညစ်ပတ်တဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိနေတယ် ဒါက လောကီဆန္ဒတွေ အပြင်းထန်ဆုံးနေရာပဲ... ဒီနေရာက လောကီတပ်မက်မှုတွေကို ဖယ်ရှားပြီး ဗုဒ္ဓဉာဏ်အလင်းရရှိဖို့ တကယ်ပဲ အထောက်အကူ ဖြစ်ပါ့မလား"

ဆရာလေးချန်ယွဲ့က သူမအား လေးလေးနက်နက် ကြည့်ကာ သတိပေးလေသည်။

"ရွှမ်းအာ... သခင်​လေးကို ချစ်မြတ်နိုးနေတာတွေ စွန့်လွှတ်လိုက်... စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါ... ဒါမှပဲ မင်း ဒြပ်စင်လေးပါးရဲ့ လွတ်ကင်းမှုကို ရနိုင်မှာ...."

ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမစိတ်ထဲမှာ ချန်ရှီရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိနေသေးသည်။ ဆရာ​​လေးချန်ယွဲ့ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ချင်း သူမ လန့်ဖျပ်သွားပြီး။

"အောင်သွယ်ရှန်က ဒီညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေအကြောင်း သိတယ် ဒါပေမယ့် သခင်လေးလည်း ဒီညစ်ပတ်တဲ့ အကြောင်းတွေကို သိထားတာပဲ... အောင်သွယ်ရှန်ကို သတ်ပစ်ဖို့ ဘာကြောင့် တောင်းဆိုခဲ့တာလဲ.... သခင်လေးက အရမ်း ငြိမ်နေတယ်..."

လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လက်ဖက်ခြောက် ထည့်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ခြောက်ကို ရေနွေးဖြင့်ပြုတ်ပြီး အညစ်အကြေးများကို စစ်ထုတ်သည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ကျက်သရေရှိပြီး သူမ သေချာ လေ့ကျင့်ခဲ့တာ ထင်ရှားပါသည်။

ဆရာလေးချန်ယွဲ့ : "အရင်က သူတို့ စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်ခဲ့ကြပေမယ့် အခု အောင်သွယ်ရှန်က ကွယ်လွန်သွားပြီ သခင်လေးကသာ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိတဲ့သူပဲလေ။ သူက ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီး ထားပြီး ဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ မသုံးတတ်ဘူး... သူ ဝင်လုပ်ရင် တခြားသူတွေက သူ့​ကို ထောက်ပံ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူလုပ်ရမှာက သူတို့ရဲ့လက်ကိုင်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကိုယ့်အကျိုးအတွက် သုံးနေဖို့ပဲ..."

သူတော်စင်မရွှမ်း : "အောင်သွယ်ရှန်က မတူဘူး။ သူက ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမအတွက် အောင်သွယ်တမ်း ကစားတဲ့ ပြည့်တန်ဆာပိုင်ရှင်... အကျင့်စာရိတ္တ သိက္ခာလည်း မရှိဘူး၊ သူ့ကို ယုံကြည်ရဖို့က ခက်တယ်"

စကားဆုံးတော့ သူမက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ မော့သောက်လိုက်သည်။

ဆရာလေးချန်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး :"နှစ်ယောက်ကို နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ရင် လျှို့ဝှက်ချက်က သခင်လေးရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ... အောင်သွယ်ရှန်က သေကို သေရမယ်"

သူတော်စင်မရွှမ်းက လက်ဖက်ရည်ကို ငှဲ့ပြီး ဆရာလေးချန်ယွဲ့ထံ တလေးတစား ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာလေး... အောင်သွယ်ရှန် ချန်ရှီကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရတဲ့အကြောင်း သခင်လေး သိမယ်ထင်လား"

ဆရာလေးက မျက်မှောင်သာ ကြုတ်ပြီး ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းအပြင်ဘက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရယ်သံ ထွက်​ပေါ်လာသည်။

"သိပါတယ်... သခင်လေးက သိတာကြာပြီ"

နှစ်ယောက်သား အမြန်ထရပ်လိုက်သည်။

အပြင်​က​နေ လှပတဲ့ မိန်းက​လေးတစ်​​ယောက်​ လမ်း​လျှောက်​လာတာကို​ တွေ့လိုက်​ရ၏။ သူမသည် သာလွန်ဆန်ပြီး အခြားလောကီ အမူအယာမျိုး ရှိသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ အငွေ့အသက်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသလို လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဘုရားလောင်းကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေ၏။

သူမသည် မီးခိုးရောင် ၀တ်စုံနှင့် မီးခိုးရောင် ဘုန်းကြီး ဦးထုပ်ဆောင်းထားသည်။ သူမကိုယ်တွင် အလှဆင်ခြင်း မရှိသော်လည်း တောက်ပပြီး လူအများကို နုပျိုလှပသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်​ပေသည်။

သူမနောက်မှာတော့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးလည်း ရှိပါ၏။ သူသည် ချန်ယွဲ့နဲ့ သူတော်စင်မရွှမ်းကို လေးလေးစားစား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မဝင်တော့ဘဲ တရားစခန်း အပြင်ဘက်တွင်သာ နေခဲ့သည်။

"ဆရာလေးရူးမုန့်...."

ဆရာလေးချန်ယွဲ့နဲ့ သူတော်စင်မရွှမ်းတို့က သူ့ကို ဂါဝရပြု နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူမ အခန်းထဲ လှမ်းဝင်လာတော့ သူတော်စင်မရွှမ်းက ဆရာလေးရူးမုန့်အတွက် ကူရှင်တစ်ထည် ယူလာပေးလေ၏။

ဆရာလေးရူးမုန့်က တစ်ပါးတည်းသာ နေထိုင်သော ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို မသိရသော်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အောင်မြင်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ရှောင်ကျင်းဟွာ ဘုရားကျောင်းကို ရောက်ပြီးနောက် ဘုန်းကြီးတွေနဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့ရာ နေ့ရောညပါ စကားပြောမပြတ်ခဲ့ချေ။ ဆရာလေးချန်ယွဲ့တောင် သူမ ရှေ့တွင်ပင် လုပ်ကြံခံခဲ့ရပြီး တရားရုံးနှင့် လူထုကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဆရာလေးရူးမုန့်ဟာ အလွန်ကျော်ကြားလာခဲ့ပြီး သူမ၏ နှုတ်သတ္တိနှင့် ဉာဏ်ပညာကြောင့် ချီးကျူးခံခဲ့ရသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာက ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် ရှားရှားပါးပါး ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေသည်။ သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း သူမအတွက်ပါ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ပြင်ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာတော်... အောင်သွယ်ရှန်က ချန်ရှီကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာ သခင်လေး သိတယ်လို့ ဘာလို့ပြောတာလဲ...."

ဆရာလေးရူးမုန့်ရဲ့ မျက်လုံးများက ဉာဏ်ပညာအလင်းများဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။

"အောင်သွယ်ရှန်င သခင်လေးရဲ့လူပဲ၊ သခင်လေးက ရှီးကျင်းမှာရှိတဲ့ အရာရှိတွေနဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မိန်းမတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ သူမရဲ့ ဉာဏ်ရည်လိုတယ်။ ဒါပေမယ့် သခင်​လေးရဲ့လက်ထဲမှာ ဉာဏ်ရည် ရှိသွားပြီဆိုတော့ အောင်သွယ်ရှန်က မလိုအပ်တော့တဲ့လူ ဖြစ်သွားတယ်... သူမ သခင်လေးကို ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မှာ အားလုံးက စိုးရိမ်နေကြတာ.... အဲဒါကြောင့် ဒီလူတွေ အောင်သွယ်ရှန်ကို ဖယ်ရှားလိုက်တာက သခင်လေးအတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာကို လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ..."

ဆရာလေးချန်ယွဲ့က ခေါင်းယမ်းလေသည်။

"ဆရာလေးက သခင်ငယ်ကို အဆိုး​မြင်လွန်းတယ်... သူ့မှာ ဒီလို အတွေးမျိုး မရှိလောက်ပါဘူး"

ဆရာလေးရူးမုန့်က လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး ပြုံးပြလေသည်။

"သခင်လေးက အောင်သွယ်ရှန်ကို ဒီလိုလုပ်စေချင်ပေမယ့် တိုက်ရိုက်မပြောဘူး အရိပ်အမြွက် နည်းနည်းပြောရင် အောင်သွယ်ရှန်က သခင်လေးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားပြီး ချန်ရှီကို ချောင်းမြောင်းပြီး သတ်ပစ်ဖို့ တွေးနေပါလိမ့်မယ်.... ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက ဒီမလိုအပ်တဲ့လူကို ဖယ်ရှားဖို့ ချန်ရှီကို အသုံးချနေတယ်ဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ဘူး"

သူတော်စင်မရွှမ်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြော​လေသည်- "သခင်လေးက ဒီလိုလူမဟုတ်တာ သေချာတယ်!"

ဆရာလေးရူးမုန့်က သူမ၏မျက်လုံးများကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူတော်စင်မက တစ်စုံတစ်ခုနဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတတ်သူပဲနော်"

သူတော်စင်မရွှမ်းရဲ့ နှလုံးခုန်သံက တုန်လှုပ်သွား​လေသည်။

ဆရာလေးရူးမုန့် : "အခု သခင်လေးက လူတိုင်းကို အရမ်းကျေနပ်စေတဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ... ပါတီအားလုံးက သခင်လေးကို ပြန်ပေးသင့်တယ်... အငယ်တန်းညီမ ချန်ယွဲ့... ငါတို့ဗောဓိဘုရားကျောင်းရော တစ်ခုခု ပြန်ပေးသင့်လား"

သူတော်စင်မရွှမ်း အတော်လေး အံ့ဩသွားပြီး "ငါတို့ရဲ့ ဗောဓိဘုရားကျောင်းမှာ ညစ်ပတ်တဲ့ လက်ကိုင်တွေ မရှိဘူး ဘာလို့ သခင်​​လေးကို ပြန်ပို့ရမှာလဲ"

ဆရာလေးချန်ယွဲ့ : "ဗောဓိဘုရားကျောင်းနဲ့ ရှောင်ကျင်းဟွာ ဘုရားကျောင်းတွေက ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တဲ့ နေရာတွေဖြစ်ပြီး သန့်သန့်ရှင်းရှင်းပါပဲ... ညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေကို မသိပါဘူး"

ဆရာလေးရူးမုန့်က လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို ထပ်ဖြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်လား? ငါ ဒီကို ပထမဆုံး ရောက်တုန်းက ရှီးကျင်းက နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ ပြည့်နေပြီး တပ်မက်မှုတွေ သောင်းကျန်းနေတာ... အထူးသဖြင့် တပ်မက်မှုတွေ ရောယှက်နေတဲ့ ငါတို့ ရှောင်ကျင်းဟွာ ဘုရားကျောင်းငယ်လေးမှာ တဏှာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်လှုပ်နေတယ်... အငယ်တန်း ညီမက ဒီမှာ မင်ဖေးတရားကို ထိုင်နေတာလား"

သူတော်စင်မရွှမ်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ထမေးလေသည်။

"ဆရာလေးရူးမုန့်... မင်ဖေး တရားထိုင်တာက ဘာလဲ"

"နာမ်ခန္ဓာက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဓာတ်လေးပါးက အချည်းနှီးဖြစ်ကုန်တယ်... အဲဒီခဏမှာ တရားအားထုတ်တာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပွားများအားထုတ်ရတယ်... ဟွာရှဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းပေါ့... ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ကျင့်ကြံမှု နှစ်ခုရဲ့ သန့်ရှင်းမှု နည်းလမ်းလို့လည်း ပြောကြတယ်... ကံမကောင်းစွာနဲ့၊ ဒါက ဘုန်းကြီးတွေကို အလိုဆန္ဒပင်လယ်ထဲ ပစ်ချပြီး နစ်မြုပ်စေတတ်တယ်။ ငါတို့ ရှောင်ကျင်းဟွာ ဘုရားကျောင်းမှာ မင်ဖေးတရားထိုင်နည်းကို ကျင့်သုံးတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိလား?"

ဆရာလေးချန်ယွဲ့ : “ ဒီမှာ ဒီလိုနည်းလမ်းမရှိဘူး”

အဖြေကို ကြားတော့ ဆရာလေးရူးမုန့်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးက မရိုးသားမှတော့ အပိုပြောစရာ မလို​တော့ဘူး"

နောက်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်သွားတော့သည်။ ဆရာလေးချန်ယွဲ့က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာနဲ့ ဆိုလာသည်။

"ဒီဆရာလေးရူးမုန့်က မေးခွန်းထုတ်စရာ နောက်ခံရှိတယ်... ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရှိတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... ရွှမ်းအာ သူမနဲ့ ဝေးဝေးနေပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့!"

"ဒါပေမယ့် သူ့စကားတချို့က မမှားပါဘူး။ သခင်လေးက ပေးထားတာမို့ သူ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ရမှာပဲ... ရွှမ်းအာ ချန်ရှီဆီကိုသွားပြီး နံပါတ် (၁) ဘွဲ့အတွက် မပြိုင်ခိုင်းနဲ့..."

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း အနည်းငယ် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်လာသည်။

"ချန်ရှီက ထိပ်တန်းပညာရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာ... သူ ဒီအကြံဥာဏ်ကို နားမထောင်မှာပဲ ကြောက်ရတယ်"

"မင်း သူ့အတွက် ကောင်းကျိုး ဆိုးကျိုးတွေကို ရှင်းပြလိုက်ရင် သူလည်း သဘာဝကျကျ နားထောင်လိမ့်မယ်။ သူ နားမထောင်ရင် နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာနည်းလမ်းတွေကို အသုံးချပြီး နားထောင်ခိုင်းလိုက်!"

သူတော်စင်မရွှမ်းရဲ့ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူမ၏ဝမ်းဗိုက် အောက်ပိုင်းနှင့် ဦးခေါင်းနောက်ဘက်က နာကျင်မှုကို ခံစား​နေရသည်။ သူမသည် သူ့ကိုယ်သူ "ဒီရက်တွေမှာ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဆရာဦးလေးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ကြီးကြီးမားမား တိုးတက်လာခဲ့ပြီ... အခု နတ်အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်ထဲကို ဝင်သွားပြီ သူက အခြေတည်ဝိညာဥ် အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ် အဲဒါတောင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ မတိုက်နိုင်ရင် သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး...." ဟု သုံးသပ်နေမိသည်။

ဆရာလေးချန်ယွဲ့ : "နတ်ဆိုးတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့နည်းတွေက သူ့ကို နာခံမှုမပြနိုင်သေးဘူး ဆိုရင်... ငါ့ဘုရားကျောင်းကို လာခိုင်းလိုက်... ငါသူ့ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဆွဲဆောင်ကြည့်မယ် ရွှမ်းအာ ဒီကိစ္စက မင်းလက်ထဲမှာပဲ"

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ရှောင်ကျင်းဟွာ ဘုရားကျောင်းက ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံတွင် ရံဖန်ရံခါ အော်ဟစ်သံများ ကြားနေရပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံကျယ်ကြီးများက သိုလှောင်ရုံ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ ညာဘက်သို့ တဟုန်ထိုး မြည်နေသည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း အဝေးကနေတောင် အသံကို ကြားနေရသည်။

"ချန်ရှီ မိုးခြိမ်းမှော်ပညာကို လေ့ကျင့်နေတာ ဖြစ်နိုင်လား"

သူမ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မိုးခြိမ်းသံက ပိုပြင်းထန်လာသည်။

"ဒီမိုးခြိမ်းသံက မိုးကြိုးအဆောင်လက်ဖွဲ့ မှော်စွမ်းအင်မှ မဟုတ်တာ။ လက်သီး၊ ခြေထောက်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမှုကနေ ဖန်တီးထားတဲ့ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းပဲ"

သူမ အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး ၎င်းနောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူတို့၏ အဓိက မိုးကြိုးငါးလုံး၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကမ္ဘာ ရေနဂါးအဖွဲ့အစည်း အစီအစဥ် စသဖြင့် အားလုံးသည် မိုးကြိုးမှော်ပညာကို လုပ်ဆောင်ရန် သဘာဝစွမ်းအားနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ စွမ်းအားကို စုစည်းထားရသည်။ ယင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၊ နတ်များနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ချေးမငှားဘဲ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို အသုံးပြုသည့် မိုးကြိုးပစ်ချက် မှော်ပညာက တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသည်။ ယခုလို မိုးကြိုးပစ်ချက်မျိုးသည် ရုပ်ခန္ဓာက မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် လက်သီးသည် အသံအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ မိုးကြိုးပစ်သံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲ ထွက်လာခြင်းပင်။

ဤအသံမျိုးသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ ရွှေအမြုတေ အဆီအနှစ်ကို ဖြိုခွဲနိုင်သည်။ အခြေတည်ဝိညာဉ်ကို သတ်နိုင်သလို နတ်ဝိညာဉ်ကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာမှာလည်း အလားတူ နည်းလမ်းတွေ ရှိပါ၏။ ဗောဓိဓမ္မနယ်ပယ်တွင် အလားတူ ဗုဒ္ဓနည်းလမ်းများကို မကြောက်မရွံ့ခြင်းတံဆိပ်၊ ကောင်းသောဓမ္မ အပါအဝင် တခြား ရွှေလက်ဝါး စည်းတံဆိပ်များလည်း ရှိသည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းကို လေ့ကျင့်ရန် ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို ဦးစွာ မွေးမြူထားရန် လိုအပ်သည်။

ချန်ရှီက ဗုဒ္ဓဘာသာ ရွှေကိုယ်ထည်ကို လျှို့ဝှက်စွာ လေ့ကျင့်နေတာ ဖြစ်နိုင်လား။

သူတော်စင်မရွှမ်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မိုးခြိမ်းသံက ပိုကျယ်လောင်လာသည်။ ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံက စာရေးများနှင့် လက်ထောက်များ အားလုံး ဖျော့တော့စွာဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ အချို့က မြေပြင်ပေါ်တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်နေကြသည် သို့မဟုတ် နံရံတွင် ကိုင်ထားကြသည်။ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကြောင့် သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်များက တုန်လှုပ်​နေပြီး အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။

"အစ်ကိုတို့...လူကြီးမင်းချန် ဘယ်မှာလဲ"

လက်ထောက်သံအမတ်က သူမကို မှတ်မိတာကြောင့် အမြန်နှုတ်ဆက်ပြီး ရုံးအနောက်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလေသည်။

သူတော်စင်မရွှမ်းသည် ပထမဆုံး သိုလှောင်ရုံ အနည်းငယ်ကို ဖြတ်၍ သူ့နောက်သို့လိုက်ကာ ယမ်းမှုန့်များနှင့် အလှမ်းဝေးသော ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံ နောက်ဖေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် ဧက ၃၀ ကျော် ကျယ်ဝန်းသော ခြံကြီးဖြစ်ပြီး အပြားလိုက် အုတ်ပြာများဖြင့် ခင်းထားသည်။

"သူတော်စင်မရွှမ်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အားနည်းတယ်... နောက်ထပ် ဆက်သွားဖို့ မတက်နိုင်တော့ဘူး... တောင်းပန်ပါတယ် "

လက်ထောက်သံအမတ်က သူမကို ထားခဲ့ကာ အမြန် ပြန်ထွက်သွား၏။ သူတော်စင်မရွှမ်းလည်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီး အိမ်နောက်ဖေးသို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်နောက်ဖေးမှာ တောက်ပလင်းလက်နေပြီး သူမ မျက်လုံးထဲမှာ ပထမဆုံးမြင်ရတဲ့ အရာကတော့ ဆဌမအဆင့် အ​ခြေတည်ဝိညာဥ်ပဲ ဖြစ်ပါသည်။ ကွင်းပြင်ထဲတွင် ရွှေတံခါးရှစ်ပေါက်ရှိပြီး တံခါးများမှ နတ်အလင်းရောင်သည် လေထဲတွင် လွင့်မျောကာ ကောင်းကင်မှ အလင်းတန်းတစ်ခုသဖွယ် ရောက်ရှိလာသည်။

အ​ခြေတည်ဝိညာဥ် အဆင့်၆သည် ယခင်အဆင့်များထက် ပိုကြီးပြီး စွမ်းအားနယ်မြေ ထိပ်ပိုင်းဆွဲငင်အားသည် တစ်ဧကခန့်ရှိကာ အရွယ်အစားက လေးလက်မခန့်ရှိသည်။ နတ်တန်ခိုးသည် နယ်မြေထဲတွင် ရောယှက်လျက် လယ်ကွင်းရှိ ဧကရာဇ်စည်းတံဆိပ်ကို သန့်စင်ပြီး အောက်ဖက်ရှိ လူငယ်တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ချန်ရှီသည် ယခုအချိန်တွင် အင်္ကျီမပါဘဲ အဖြူရောင် ဘောင်းဘီရှည်ကိုသာ ၀တ်ထားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်း ကြွက်သားများသည် အဆီအစအနများ ကင်းစင်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားများကြားရှိ အဆစ်များသည် လုံးဝ ပွင့်သွားပြီး အပိုကြွက်သားလိုင်းများ မကျန်တော့ပေ။

သူသည် ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေသရဖူကို မ၀တ်ထားဘဲ ဆံပင်ကို လှုပ်ရှားရလွယ်ကူစေရန် အနီရောင်ပိုးဖဲကြိုးဖြင့်သာ ချည်ထားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ရွေ့လျားလာသည်နှင့်အမျှ ဆွဲငင်အားသည် သူနှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်လာသည်။

ရွှေကိုယ်ထည် မဟုတ်ပေမယ့် ရွှေကိုယ်ထည်ထက်တော့ ပိုကောင်းနေ၏။ သူတော်စင်မရွှမ်းမှာ သူ အင်္ကျီမဝတ်တာကို မြင်တော့ သူမရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီက သူမကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။

သူမ သတိ နိုးကြားလာပြီး မဟာယာန ဗုဒ္ဓဘာသာ အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ် သုံးခု၏ နှလုံးသွင်း သုတ္တန်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းကာ စည်းတံဆိပ်ကို တစ်ချက်တည်း ပြေးထိုးရာမှ ကာကွယ်ရန် လျှို့ဝှက်စွာ ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ အံ့အားသင့်စရာမှာ ချန်ရှီရ ဘာမှ မလုပ်ဆောင်ဘဲ သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ ထို့နောက် အံ့သြစရာကောင်းသည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ဒြပ်ဆွဲအားနယ်ပယ် အလွှာများသည် သူ့ဦးခေါင်းနောက်တွင် ဆက်လက်ကျနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး သန့်စင်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဆွဲအားနယ်ပယ်တစ်ခု ပြုတ်ကျတိုင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ နတ်အလင်းစက်ဝိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆွဲငင်အားခြောက်ခု ကျဆင်းလာသောအခါ ချန်ရှီက သူမရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။