သူ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး

သူမသည် ချစ်ရေးချစ်ရာနှင့် အချစ်အကြောင်း သိပ်နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ကားပြိုင်ပွဲများတွင် သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်လေးများ အခြားမိန်းကလေးများကို မည်သို့ချစ်ရေးဆိုကြသည်ကိုမူ လေ့လာသင်ယူခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းယန် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲရန် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"ဦးလေးရှဲ့ ဒီမှာပဲ ရပ်မနေပါနဲ့။ ဝင်ထိုင်ပါဦး" ဟု သူမက ဆိုသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပလာသည်။ "ဟုတ်ကဲ့..."

သို့သော် ဟေမူယွမ်က သူ့စကားကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းနောက်ကျနေပြီ၊ အဆင်မပြေဘူး။ နောက်မှပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့"

ဤသည်မှာ သတ်သတ်မှတ်မှတ် ရက်စွဲမရှိခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းပင်။

ဟေမူယွမ်က သူ့ကို ငြင်းဆန်လိုက်ကြောင်း သိရှိသော ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့အလိုလိုပင် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း... ကောင်းပြီ..."

လင်းယန်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ...

သူ ဘာလို့ သဘောတူလိုက်တာလဲ။

သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် နာခံရတာလဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘာမှ တိုးတက်မှု မရှိတာ မဆန်းပါဘူး။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသော လင်းယန်က သူနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် အခြားတစ်ဖက်က သူမ မည်သည့်အရာကို ပြောလိုသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ မိခင်က အပေါ်သို့ တက်တော့မည့်ဟန်ရှိသဖြင့် လင်းယန်က အလျင်အမြန်ပင် "ဟာ ဦးလေးရှဲ့၊ ခုနက လမ်းလျှောက်တာ ခြေထောက်ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ ဖြစ်နေတာ မြင်တယ်။ ဒဏ်ရာက မပျောက်သေးဘူးလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ မိခင်သည် လင်းယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။

"မစ္စတာရှဲ့ ဒဏ်ရာရထားလား"

သူမ၏ မိခင်သည် ရှဲ့ကျန်းအပေါ် အေးတိအေးစက် ရှိခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာနှင့် ပညာရေးက ဧည့်သည်တစ်ဦးကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြုမူစေရန် တားဆီးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သဘာဝအတိုင်းပင် ဒဏ်ရာရနေသော ဧည့်သည်အပေါ် စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

လင်းယန်သည် ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "အမေ အမေ မသိခဲ့ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတော့ ရှဲ့ကျန်းက သူမ၏မိခင်အား မပြောပြခဲ့ပေ။

လင်းယန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ဒီနားမှာ သူခိုးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်မလား။ ဦးလေးရှဲ့က အမေ့ဘေးကင်းရေးကို စိတ်ပူပြီး ညတိုင်း အမေ ဘေးကင်းရဲ့လားဆိုတာ လာကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ တစ်ညကျတော့ သူခိုးကို တကယ်တွေ့ပြီး ဖမ်းဖို့ကြိုးစားရင်း သူ့ခြေထောက် မတော်တဆ ထိခိုက်မိသွားတယ်။ ဒဏ်ရာက တော်တော်ပြင်းထန်တယ်..."

ဟေမူယွမ်သည် ဤအဖြစ်အပျက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှ မသိခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အံ့သြမှုဖြင့် ပြူးကျယ်နေပြီး စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။

တကယ်တော့ ရှဲ့ကျန်းသည် သူ့ခြေထောက် အနည်းငယ်သာ နာကျင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လင်းယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလိုလိုပင် သူမ၏ စွပ်စွဲချက်များကို ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"မူယွန်၊ မဟုတ်ဘူး... သေးသေးလေးပဲ နာတာပါ... ကျွန်တော် ပြန်ကောင်းသွားပါပြီ..."

လင်းယန်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

သူမ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီ။ သူမ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူက သူမကို ကူညီရန် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူမက အံကြိတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အမေ ဦးလေးရှဲ့က အမေ သူ့ကို စိတ်ပူမှာစိုးလို့ပါ။ အဲဒီဒဏ်ရာက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းလို့ သူ အတော်လေးကြာကြာ အိပ်ရာကတောင် မထနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဟုတ်သားပဲ အမေမှာ အရင်က ကျွန်မ သုံးခဲ့တဲ့ ကြွက်တက်နာအတွက် ဆေးမလိမ်းဘူးလား။ တော်တော် ထိရောက်တာပဲ။ အမေ ဘာလို့ ဦးလေးရှဲ့ကို မလိမ်းပေးတာလဲ။ သူ တစ်ယောက်တည်းနေတာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမှန်းလည်း မသိဘူး။ ကြည့်ပါဦး၊ အခုတောင် ခြေထောက်က ထော့နဲ့နေတုန်းပဲ"

"ဒီ..."

ဟေမူယွမ် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်သည်။ ထိုလူက သူမကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"အရင်ဝင်ထိုင်ပါ။ ကျွန်မ ဆေးသွားယူပေးမယ်။ ကျန်နေသေးတာ ရှိပါသေးတယ်"

လင်းယန်သည် သူမ၏မိခင် သဘောတူလိုက်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်းအား မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ဟေမူယွမ်က သူ့အား အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့သော ရှဲ့ကျန်းက မှင်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်ခြေထောက်က..." ဟု သူ လေးကန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ဒဏ်ရာရထားတာပဲ"

လင်းယန်က ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ သူမသည် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ထိုးထွက်ကာ သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးရှဲ့ အခုဆို တောင် ကောင်းကောင်းရပ်လို့ မရဘူးမလား။ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ အထဲကို လိုက်ခဲ့"