သူ သူမရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အချည်းနှီး ဖြစ်စေခဲ့ခြင်း

ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း ဘာမှမသိနားမလည်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် များစွာကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူက သူမနှင့်ပူးပေါင်းရန်ပင် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

လင်းယန်၏ မမောမပန်းသော ကြိုးစားမှုများ၏ ရလဒ်အဖြစ် ရှဲ့ကျန်းက နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

အိမ်ထဲတွင် ဟေမူယွမ်၏ ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လျက်ရှိသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သစ်သားခုံလေးတစ်ခုပေါ် ထိုင်၍ နံရံပေါ်ရှိ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေပုံရသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ မျက်လုံးများက ဟေမူယွမ်ကို လွမ်းဆွတ်တောင့်တစွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏မိခင် ဆေးယူရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာချိန်အထိပင်။ သူသည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် သူ့မျက်လုံးများကို လွှဲဖယ်လိုက်သည်။

လင်းယန်သည် ရှဲ့ကျန်းဘေးရှိ ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို အကုန်သောက်ချပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အံကြီတ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးရှဲ့ ဦးလေးအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာပေးခဲ့တာပဲ။ ဘာလို့ ကျွန်မနဲ့ မပူးပေါင်းတာလဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။

ရှဲ့ကျန်းက "ရှောင်းယန်၊ ဦးလေး လုံးဝ သက်သာနေပါပြီ။ မင်းအမေက ဦးလေးရဲ့ခြေထောက်ကို စစ်ကြည့်ရင် လိမ်တာသိသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါဆို မင်းအမေက ဦးလေးကို ပိုတောင် မုန်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ့အပြင် ဦးလေးက သူ့ကို မလိမ်ချင်ဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောပြသင့်တယ်..." ဟု စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

လင်းယန်က မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ကျွန်မ အဆုံးထိ ကူညီပေးပါ့မယ်..."

ရှဲ့ကျန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမက သူ့ခြေထောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်သည်။

"အ"

ရှဲ့ကျန်းက နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လင်းယန်က "ဦးလေး ဒဏ်ရာရသွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟေမူယွမ်က လှေကားပေါ်မှ အလောတကြီး ဆင်းလာပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးသည်။

လင်းယန်က မျက်နှာသေလေးဖြင့် "ဦးလေးရှဲ့ရဲ့ ခြေထောက်နာနေတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပေယွီချန်နှင့် ကြုံပြီးနောက် သူမ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကို မည်သည့်အရာမျှ ထိခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ရှဲ့ကျန်းမှာ စကားလုံးမရှိတော့ပေ...

ဟေမူယွမ်က သူ့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူမသည် ရှဲ့ကျန်း၏ ခြေကျင်းဝတ်ပေါ်ရှိ ပွန်းပဲ့ရာကို ချက်ချင်း လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

"ဒီဆရာဝန်က တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ဆေးတွေကလည်း ကောင်းတယ်။ စမ်းကြည့်ပါ"

ဟေမူယွမ်က ဆေးပုလင်းကို သူ့အား ပေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းမှာ တန်ဖိုးရှိသော ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခုလို ပုလင်းကို ကိုင်ထားရင်း အလွန်ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လင်းယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ဖုန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက "အမေ၊ မနက်ဖြန် မနက်စောစောထရမယ်။ အခု သွားရတော့မယ်။ ဦးလေးရှဲ့ အလုပ်ပြီးရင် သူ့ကို လှေကားကနေ ဆင်းဖို့ ကူညီပေးပါ" ဟု လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏မိခင်က ငြင်းဆိုခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် လင်းယန်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းဆုပ်ပြီး သူမ၏မိခင်နှင့် ကောင်းမွန်စွာ စကားပြောဆိုကာ သူတို့၏ ခံစားချက်များကို တိုးတက်စေနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

လင်းယန်သည် သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမ၏နောက်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးကျလာသည်။

လင်းယန် အလိုလိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... ရှဲ့ကျန်း၏ ကားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

သူ အခုလေးတင်မှ အပေါ်တက်သွားတာပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန်ပြန်ထွက်လာတာလဲ။

ရှဲ့ကျန်းက ကားပြတင်းပေါက်ကို ချပြီး သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယန် တက်ခဲ့၊ ဦးလေး လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

လင်းယန်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးရှဲ့၊ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လာတာလဲ။ အမေက... ဦးလေးကို မောင်းထုတ်လိုက်တာလား။"

ရှဲ့ကျန်းမှာ ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ငါနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေရင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ပါ" ဟု သူက ဆိုသည်။

လင်းယန်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ...

သူမ တကယ်ကို စကားမပြောနိုင်တော့...

သူမ ကားတံခါးကိုဖွင့်ပြီး ကားထဲဝင်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ရှဲ့ကျန်းက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"ရှောင်းယန်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လင်းယန်မှာ စိတ်တိုနေဆဲပင်။

"ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်တာလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။

ရှဲ့ကျန်းက "ကျေးဇူးတင်တာက..." ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ထိုးလိုက်လို့လား" ဟု လင်းယန်က အကြံပြုသည်။

ရှဲ့ကျန်း ချောင်းဟန့်လိုက်သည်...

လင်းယန်မှာ စွမ်းအင်များ လုံးဝကုန်ခန်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ကျန်းက သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို အချည်းနှီး ဖြစ်စေခဲ့ခြင်းပင်။