မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလား...

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လာသော အကိုင်းအခက်များကို ချိုးဖျက်ပစ်ပြီးနောက် မိုးကောင်းကင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံတက်သွားသည်။ သို့သော် ပျံတက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် မြေပြင်မှ ထောင်မတ်သော သစ်ပင်ကြီးများ ထိုးထွက်လာပြီး သူ့ကို ထိုးဖောက်ရန် ဦးတည်လာသည်။

ဤထောင်မတ်လာသော သစ်ပင်များ၏ အကိုင်းအခက်များသည် လှံတံများသဖွယ် ထက်ရှလှပြီး တစ်ချက်ချင်း ထိုးဖောက်လာကာ သူ့ကို ထိမှန်ရန် ကြိုးစားသည်။

“ချွင်... ချွမ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤအကိုင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ၎င်းတို့ကို လွတ်လပ်စွာ ထိုးဖောက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထိသည်နှင့် အကိုင်းများသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ဤတိုက်ခိုက်မှု၏ စွမ်းအားသည် အလွန်ပြင်းထန်သည်မှာ မငြင်းနိုင်သော်လည်း သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အကာအကွယ်စွမ်းရည်ရှေ့တွင် မည်သည့်အဓိပ္ပါယ်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

ယခင်အခြေအနေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် များစွာပို၍ ပြင်းထန်သည်။ သို့သော် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်မှ တိုက်ခိုက်မှုမဟုတ်သမျှ သူ့အတွက် ခံစားမှုမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့အား ထိခိုက်မှုမဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း ထောင်မတ်သစ်ပင်များသည် မြေအောက်မှ အဆက်မပြတ် ထိုးထွက်လာပြီး အကိုင်းများသည် တစ်ချက်ချင်း လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်လာသည်။ ထိုးဖောက်မှုတိုင်းသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထိသည်နှင့် အကိုင်းများသည် ကွဲအက်သွားသော်လည်း မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

“မကြာခင် နောက်ထပ်နယ်နမိတ်တစ်ခုကို ရောက်တော့မယ်ထင်တယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က ရှေ့သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း နယ်နမိတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ရွှေရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ၎င်းသည် သတ္တုလမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဤသတ္တုလမ်းကြောင်းသည် အပြင်ဘက်ကမ္ဘာ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် မခြားနားပေ။ တောင်များ၊ ရေများ၊ ပန်းပင်များနှင့် သစ်ပင်များ ရှိသော်လည်း၊ အားလုံးသည် ရွှေရောင်ဖြစ်နေပြီး အလွန်ဆန်းကြယ်သည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာကို သာမန်ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူ၍ ဝင်ရောက်လာပါက အလောင်းပင် မကျန်ရစ်နိုင်ပေ။

ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း သူဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းပင်များ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များသည် ရုတ်တရက် ဓားသွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ဆီသို့ ထိုးဖောက်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် သိပ်သည်းလှပြီး ရှောင်တိမ်းရန် နေရာလွတ်မရှိပေ။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်နှင့် ကျောက်တုံးများပင်လျှင် ထက်ရှလာပြီး သူ့ကို ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားလာသည်။

မူလက သာမန်ပုံပေါက်နေသော အရာများသည် ချက်ချင်း လူ့အသက်ကို သိမ်းယူနိုင်သည့် လက်နက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းတို့သည် သတ္တုစွမ်းအင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အားကောင်းသော လက်နက်များသဖွယ် ထိုးဖောက်လာသည်။

“ဒိန်…”

ကျောက်တုံးဖြစ်စေ၊ သစ်ရွက်ဖြစ်စေ ယီထျန်းယွမ်ထိသည်နှင့် ကြည်လင်သော အသံထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ နတ်ဆိုးနဂါးဝတ်စုံ ဖြင့် ပြန်လည်တွန်းထုတ်ခံရသည်။ ၎င်းတို့သည် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မဖြစ်စေဘဲ လုံးဝခုခံခံရသည်။

“စွမ်းအားက မဆိုးဘူး။ ယခင်အဆင့်တွေထက် ပိုပြီး အားကောင်းတယ်။ နောက်ကို ရောက်လေလေ ပိုပြီး အားကောင်းလာလေပဲ… ဒါပေမယ့် ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှအဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး…” ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါရင်း ဆက်လက်ရှေ့သို့ လှမ်းသွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် တိုက်ခိုက်မှုများသည် သူ့အပေါ် ထိရောက်မှုမရှိပေ။ မည်မျှပင် ကြမ်းတမ်းစွာ တိုက်ခိုက်လာစေကာမူ သူ၏ နတ်ဆိုးနဂါးဝတ်စုံထက် သာလွန်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သူရှေ့သို့ ဆက်လက်လှမ်းသွားရင်း မကြာမီ နယ်နမိတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှေ့တွင် မည်သည့်အရာမျှ မမြင်ရဘဲ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် နေရာတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသည့်မြင်ကွင်းဖြစ်သော်လည်း မည်မျှထူးဆန်းသည်ဖြစ်စေ သူသည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ယီထျန်းယွမ်သည် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလာသည်ကို ခံစားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စွမ်းအင်များသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းတို့သည် မျက်နှာပြင်တွင်သာ ဖုံးလွှမ်းသွားရင်း ယီထျန်းယွမ်သည် မြူခိုးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်ရုပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်သည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြတ်သားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ပုံတူပွားထားသည့် ရုပ်ထွက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ သူနှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သူ၏ ယခုမျက်နှာကို ပုံတူပွားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီး လက်သီးကို မြှောက်ကာ အားပြင်းစွာ ထိုးလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုဘဲ “သူ့ကိုယ်သူ” ၏ ထိုးကြိတ်မှုကို ခံယူလိုက်သည်။ လက်သီးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် “ဒုန်း” ဟူသော အသံဖြင့် ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ပြန်လည်တွန်းထုတ်ခံရပြီး နောက်ပြန်လှဲကျသွားသည်။ ထိုအခါ ယီထျန်းယွမ်က လက်လှမ်းကာ ၎င်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး မြေပြင်သို့ အားပြင်းစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။ “ဘုန်း...” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ၎င်းသည် မြူခိုးအဖြစ် ပြန်လည်ပြိုကွဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများနှင့် ပြန်လည်ရောနှောသွားသည်။

ဤစမ်းသပ်မှုသည် လုံးဝအခက်အခဲမရှိခဲ့ပေ။ ယီထျန်းယွမ်အတွက် လွယ်ကူလှသည်။

“ဒါက နည်းနည်းတော့ အားနည်းလွန်းတယ်… စွမ်းအားကလည်း သိပ်မရှိဘူး... ကျင့်စဉ်အဆင့်ကလည်း နိမ့်ကျလွန်းတယ်…” ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ သို့သော် သူသိသည်မှာ ဤရုပ်သဏ္ဌာန်သည် သူ၏ အချက်အလက်များကို လုံလောက်စွာ မစုဆောင်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဖွဲ့စည်းလိုက်သော “သူ့ပုံတူ” သည် အလွန်အားနည်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို ပုံတူပွားထားခြင်းဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော စွမ်းအားမရှိပေ။ သူ၏ နတ်ဆိုးနဂါးဝတ်စုံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုတို့ကို မပွားနိုင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် များစွာနိမ့်ကျခဲ့သည်။

ရန်သူကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ၎င်းသည် မြူခိုးအဖြစ် ပြန်လည်ပြိုကွဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ အစပိုင်းတွင် ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အစပိုင်းဝင်ပေါက်နှင့် မခြားနားပေ။

“ဒါက တစ်ချိန်လုံး မြင်ယောင်မှုဖြည့်နယ်တစ်ခုဖြစ်နေတာလား… ဒီမြင်ယောင်မှုဖြည့်နယ်က အံ့ဩစရာပဲ။ သတိမထားမိဘဲ နောက်ထပ်မြင်ကွင်းတစ်ခုထဲကို ဝင်သွားခဲ့တာ။ ပြီးတော့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက လုံးဝအစစ်အမှန်ပဲ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် တအံ့တသြဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မြင်ယောင်မှုဖြည့်နယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားမှန်း လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ချောမွေ့စွာ နောက်ထပ်မြင်ကွင်းတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီး၊ “သူ့ကိုယ်သူ” ကို အနိုင်ယူပြီးနောက်မှသာ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အစပိုင်းဝင်ရောက်ခဲ့သည့် ရေခဲဂူဝင်ပေါက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုရေခဲဧရိယာသည်သာ စစ်မှန်ပြီး နောက်ပိုင်းအဆင့်များသည် မြင်ယောင်မှုဖြည့်နယ်များဖြစ်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီးက အကုန်လုံးက ကျပန်းဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး… တခြားစမ်းသပ်မှုအမျိုးအစားတွေလည်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကတော့ ဒြပ်စင်ငါးမျိုးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနိုင်ယူရတဲ့ စမ်းသပ်မှုပဲ… တခြားသူတွေဆိုရင်တော့ တခြားစမ်းသပ်မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်…”

“တောင်ပေါ်မှာ တောင်တွေရှိသလို လူပေါ်မှာလည်း လူတွေရှိတယ်… ငါက နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမယ့် သတိမထားမိဘဲ မြင်ယောင်မှုဖြည့်နယ်ထဲ ဝင်သွားခဲ့တာပဲ… ဒါကို မသိခဲ့ဘူး…” ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ “ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ စွမ်းအားက ပိုပြီးသာလွန်နေလို့ ကံကောင်းတာပေါ့… ဒီနေရာမှာ အန္တရာယ်များများစားစား မရှိခဲ့ရင် ငါလည်း ဒီမှာ အလွယ်တကူ ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားနိုင်တယ်…”

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အလင်းရောင်ဖြူဖွေးဖွေးများ လက်ခက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူသည် သိပ်မတွေးတောဘဲ ခြေလှမ်းကာ အတွင်းသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာသည်။ သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ ဧရာမကျောက်တိုင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ကျောက်တိုင်ဟု ခေါ်ရန်ထက် ကျောက်နံရံတစ်ခုဟု ဆိုရန် ပိုမိုသင့်လျော်သည်။

ဤအမြင့်တစ်ရာမီတာရှိ ကျောက်နံရံတွင် နတ်ဘုရားအင်းများကို သိပ်သည်းစွာ ထွင်းထုထားသည်။ ထိပ်မှအောက်ခြေအထိ အင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ၎င်းတို့သည် သာမန်နတ်ဘုရားအင်းများဖြစ်ပြီး ဆရာကြီးအဆင့်အင်းများအတွင်း ပါဝင်သည်ကို တွေ့ရသည်။

“ဒီကျောက်နံရံရှေ့ကို ရောက်ရင် အသိအမှတ်ပြုမှု ရရှိမရှိ သိနိုင်မှာလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ကျောက်နံရံရှေ့သို့ လှမ်းသွားပြီး လက်ဖြင့် ထိကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်နံရံမှ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ သူသည် နွေးထွေးသော ခံစားမှုကို ရရှိလိုက်သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် အလင်းရောင်များ အားလုံးပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျောက်နံရံသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ နတ်ဘုရားအင်းတစ်ခုမျှ သူ့ထံသို့ မထွက်ပေါ်လာပေ။

“ကျွန်တော်… မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလား…” ယီထျန်းယွမ်သည် အံ့ဩတကြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

အခန်း (၃၄၄) ပြီးပါပြီ။