အခန်း (၁၂၀)

"ငါ့သခင်လေးကို ဘယ်သူက တားဆီးရဲတာလဲ"

လှည်းအတွင်းမှ အရွယ်ရောက်စပြုနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခင်က ကြားလိုက်ရသော ဗုန်းခနဲ အသံအရ အသံပိုင်ရှင်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ခြင်းကြောင့် နံရံ သို့မဟုတ် ကြမ်းပြင်နှင့် ရိုက်မိခဲ့သည်မှာ ရှင်းနေသည်။

လှည်းတံခါးပွင့်လာပြီး ဆံပင်နက်၊ မျက်လုံးနက်နှင့် လူငယ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်သွယ်သော်လည်း အထင်ရှားဆုံးအချက်မှာ သူ့အရပ်ဖြစ်သည်။

'ဒီလူက သေးသေးလေး'

ဒေမီယန် ခန့်မှန်းရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ရှေ့မှလူသည် အများဆုံး ၅ ပေ ၂ လက်မသာ ရှိမည်ဟု ပြောလိမ့်မည်။ ထိုထက်ပင် ပိုတိုနိုင်သေးသည်။

"ငါ့ကို ကြည့်ဖို့ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်တာလဲ" ထိုလူသည် ဒေမီယန် ကို မြင်သည်နှင့် ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

'ဒါက ပုံမှန် သခင်လေး အမူအရာလား ဒါမှမဟုတ် ဒီလူမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရဖြစ်ပြီး တန်ခိုးပြလိုစိတ် ရှိတာလား'

သို့တိုင် ဒေမီယန် သည် ပါးစပ်ပိတ်ထားပြီး လုပ်ဆောင်ခြင်းမပြုမီ လေ့လာရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ အသစ်ရောက်ရှိသူဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်ရူးသွပ်သော လုပ်ရပ်ကိုမျှ မလုပ်ခြင်းက ပညာရှိရာရောက်သည်။

'ကောင်းပြီ၊ ငါ့မှာ ကျောထောက်နောက်ခံရှိရင် အဆင်ပြေမှာပဲ။'

ထိုလူငယ်သည် ဒေမီယန် ၏ တုံ့ပြန်မှုမရှိခြင်းကြောင့် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် 'သဘောပေါက်သွားခြင်း' ဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။

"ဪ ငါနားလည်ပြီ။ မင်းက တောသားတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ ဟွန့် ငါ့နာမည်က ဝမ်မင်း။ ကဲ၊ အခု ငါ့ရှေ့မှာ မြန်မြန် ဒူးထောက်လိုက်၊ ဒါမှ ငါ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်လို့ရမှာ"

အခြေအနေတစ်ခုလုံးက တော်တော်လေး ဟာသဆန်သည်။ ဒေမီယန် မျှော်လင့်ထားသည့် ပုံမှန် သခင်လေးတွေ့ဆုံမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူသည် ရိုးရှင်းစွာ လူပြက်တစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ငါ တကယ်ဒူးထောက်သင့်လား။ ဒီလိုလုပ်မှပဲ ငါတို့ချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့နိုင်မှာလားမသိဘူး" ဟု ဒေမီယန် က ဆိုလိုက်သည်။

ဒေမီယန် ၏ စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို လူအများ နားလည်သွားသောအခါ လူအုပ်ကြားထဲတွင် သဲ့သဲ့ရယ်သံများ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်မင်း (Wang Ming) မှာမူ ဉာဏ်ရည်ပိုင်းတွင် ချို့တဲ့နေပုံရသည်။

"ဟွန့် မင်းတို့လို အမှိုက်တွေနဲ့ဆိုတော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဘယ်အချိန် ဒူးထောက်ရမယ်ဆိုတာ သိတာ ကောင်းတယ်။"

ယခင်က လူအုပ်ကြားမှ ကြားခဲ့ရသော စကားဝိုင်းများကို ပြန်အမှတ်ရရင်း ဒေမီယန် သည် ရွှယ်မျိုးနွယ်စု၏ သခင်မလေးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်လာသည်။ သူမက အတူတူမိုက်မဲနေခြင်းမရှိပါက ဤလူကို လက်ထပ်ရခြင်းမှာ မည်သူ့အတွက်မဆို ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မည်။

ထိုသို့သော အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကြောင့် စိတ်ပျက်သွားသဖြင့် ဒေမီယန် သည် ဇာရာ ကို ထွက်ခွာရန် ရိုးရှင်းစွာ အချက်ပြလိုက်သည်။

"ကလေး၊ မင်းက ဒီလောက်မိုက်မဲတော့ ပျော်စရာမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်တစ်ခါ ပိုကောင်းတဲ့တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပြန်လာခဲ့သင့်တယ်" ဟု ဒေမီယန် က ဆိုသည်။

သို့သော် ဝမ်မင်းသည် ကျေနပ်ခြင်းမရှိသည်မှာ သဘာဝပင်။ "ငါ မင်းကို ထွက်သွားဖို့ ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်လို့လား"

သတိမပေးဘဲ သူ၏လက်ကို နောက်သို့ ဆွဲကာ ရှေ့သို့ ထိုးလိုက်ရာ မီးတောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြီးမားသည့် နဂါးတစ်ကောင်သည် ဒေမီယန် ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာသည်။

'ဒီကောင်လေးက ဒုတိယအဆင့် ပဲရှိသေးပြီး ဒီလိုမျိုး လုပ်ရဲသေးတာပဲ။ ဒါကို မျက်လုံးရှိပေမဲ့ မမြင်ဘူးလို့ ခေါ်တာလား' ဟု ဒေမီယန် တွေးလိုက်သည်။

သို့တိုင် သူသည် စော်ကားမှုကို ငုံ့ခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ဝမ်မင်းက အရှက်ရလိုစိတ် ပြင်းပြနေသဖြင့် ဒေမီယန် က သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။

သူရပ်နေရုံဖြင့်ပင် သူ့ကို ထိခိုက်နိုင်မည်မဟုတ်သော မီးနဂါးကို လျစ်လျူရှုကာ ဒေမီယန် က သူ၏လက်ညှိုးကို ဝမ်မင်းဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

'ဒါဆို ဒါပဲ လုပ်ရအောင်။'

သူ၏လက်ညှိုးကို အနည်းငယ်လျှော့ချကာ ဒေမီယန် သည် ပစ်မှတ်ကို ချိန်ညှိပြီးနောက် စုစည်းထားသော လျှပ်စီးတန်းနှစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရလဒ်များကိုပင် စောင့်မကြည့်ဘဲ သူလှည့်ပြီး မြို့ထဲသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထွက်ခွာသွားစဉ် လှည်းမောင်းသူကို ခပ်ရေးရေးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်မင်း၏ ယခင်လုပ်ရပ်များကြောင့် တန်းစီနေသည့်သူများ လမ်းရှင်းထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူ မည်သည့်အခက်အခဲမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ဒေမီယန် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် သူ၏နောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သောအော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် လူအုပ်၏ တိုးတိုးလေးရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝမ်မင်း၏ ခါးအောက်ပိုင်းရှိ အဝတ်အစားများမှာ မီးလောင်ကျွမ်းကာ ပြာမှုန်များဖြစ်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ဖော်ထုတ်ပြသနေသည်။ သူ၏ သေးငယ်သော အရာကို မလွဲမသွေ မြင်လိုက်ရခြင်းကြောင့် လူအုပ်က ရယ်မောကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်မင်းက ဟာသအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေချိန်တွင် လှည်းမောင်းသူက ဒေမီယန် ၏ မှေးမှိန်သွားသော နောက်ကျောကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

'ဒုတိယသခင်လေး ကြီးပြင်းဖို့ လိုတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီလိုအပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုမျိုးတွေက လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပထမသခင်လေးက ဒီအကြောင်းကို သိရင် ကျေနပ်မှာမဟုတ်ဘူး' ဟု လှည်းမောင်းသူ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် လျှပ်စီးများမထွက်ပေါ်မီကတည်းက ဒေမီယန် ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်ခဲ့သော်လည်း သူ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပေ။ လူအို၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ဖုံးကွယ်နိုင်မှုက သူ၏မျက်လုံးများကို လှည့်ဖြားနိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ဒေမီယန် လည်း ဤအရာကို သတိထားမိခဲ့သည်။

'ထိုလူငယ်၏ အရည်အချင်းများ မသေးငယ်သင့်ဘူး။ ပထမသခင်လေးပင်လျှင် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့နိုင်ကောင်းသည်။'

ထိုလူအိုမောင်းသူသည် အခြားစကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ၏ မာနာကို အသုံးပြု၍ ဝမ်မင်း၏ ဖော်ထုတ်ထားသော ခြေထောက်များကို ဖုံးအုပ်ပေးပြီး သူ့ကို လှည်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။

သူတို့ မြို့ထဲသို့ ထွက်ခွာသွားစဉ် ဝမ်မင်းသည် ဒေါသအမျက်ထွက်နေသည်။

"ကျပန်း အမှိုက်စရိုက်ကောင်က ဒီသခင်လေးကို စော်ကားရဲတယ်။ ငါ သူ့ကို အပြစ်ပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာမှာ၊ ငါ ကျိန်ဆိုတယ်"

သူ၏ဒေါသအရှိန်မြင့်နေသော တစ်ကိုယ်တော်စကားပြောနေစဉ် ဒေမီယန် ၏ ယခင်က ပစ်ပေါက်ခဲ့သည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ "စောက်ကျိုးနည်း" သူ၏လက်သီးဖြင့် နံရံကို ထိုးလိုက်သည်။

"ပထမအစ်ကို သူ့ကို ပြစ်ဒဏ်ပေးစေရမယ်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒေမီယန် သည် မြို့ထဲကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ မြို့၏ပတ်ဝန်းကျင်သည် အော်ရိုရာကဲ့သို့ အေပီရွန် ရှိ အဓိကမြို့ကြီးများကဲ့သို့ပင် စည်ကားသော်လည်း သူလက်ညှိုးထိုးပြလို့မရသော မူလကွဲပြားမှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

သို့တိုင် ဤအရာမှာ သူ့အာရုံစိုက်မှု မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မြို့တွင်းစကားပြောဆိုမှုများက သူ့လက်ရှိရည်မှန်းချက်များနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ထပ်တူကျနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်၊ မြန်မြန် မင်းမကြားဘူးလား။ ကောင်းကင်ကြယ်နန်းတော်က ၃ ရက်အတွင်း တပည့်စာမေးပွဲ ကျင်းပတော့မယ်တဲ့!"

"တကယ်လား ငါကြီးလာပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရင် ဂိုဏ်းဝင်မယ်"

"အိပ်မက်မက်မနေနဲ့။ ကောင်းကင်ကြယ်နန်းတော် က ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒုတိယအကောင်းဆုံး ဂိုဏ်းပဲ။ မင်းဘယ်လိုလုပ် ဝင်နိုင်မှာလဲ"

"အင်းငါက ကျောက်စိမ်းနတ်ဘုံနန်းတော်ကိုပဲ ဝင်ချင်တယ်။ ဒုတိယအဆင့်က ငါ့အတွက် နည်းလွန်းတယ်"

အမျိုးမျိုးသော စကားဝိုင်းများကို နားထောင်ရင်း ဒေမီယန် သည် အရာအားလုံး၏ အချိန်ကိုက် တိကျမှုကို အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

'ကံကြမ္မာဆိုတာ တကယ်ရှိတာလားလို့ မပြောနဲ့နော်'

ထိုအခါမှ သူသည် ဂိုဏ်းအကြောင်းကို သေချာ မလေ့လာရသေးကြောင်း သတိရမိသည်။

'ကောင်းပြီ၊ ငါ့မှာ လုပ်ဖို့ ၃ ရက် အချိန်ရတယ်။ ပြီးတော့ သိပ်ခက်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား'

ဒေမီယန် မေ့နေသည်မှာ ဤကမ္ဘာ၌ သူ ဆင်းရဲတွင်းနက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ငွေကြေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေသားတကျဖြစ်နေသောကြောင့် သူအရင်းအမြစ်သည် မည်မျှလိုအပ်သည်ကို သူ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့လုံး သူသည် ဟိုတယ် သို့မဟုတ် ဧည့်သည် နားနေစခန်းသို့ပင် ဝင်ရောက်ရန် အချိန်မယူဘဲ ဂိုဏ်းအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များ ရရှိရန်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူသည် အများအားဖြင့် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း အချို့သော အထွေထွေ ဗဟုသုတများကို ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ အမည်ဖော်ပြသည့်အတိုင်း ကောင်းကင်ကြယ်နန်းတော် သည် ထိုကဲ့သို့သော အယူအဆများအပေါ် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုးစစ်ဆင်နိုင်စွမ်းကို ဂရုစိုက်သော စစ်ရေးဂိုဏ်း တစ်ခုဖြစ်သည့်အပြင် ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းတွင် ထူးခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုလည်း ရှိသည်။

ယခုမူ ဒေမီယန် သည် ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းကို သိပ်မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် မာနာ ဖြင့်ဆိုလျှင် မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုမျှကြီးမားသော ဂိုဏ်းတစ်ခုက သူကို ဦးစားပေးနေချိန်တွင် သူသည် သူကို မှားယွင်းသည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ မှတ်ယူ၍မရပေ။

'ပြောရရင် ငါသွားစရာ တခြားနေရာမရှိတော့ဘူး။'

သူ ဆင်းရဲပြီး တိမ်လွှာကမ္ဘာအကြောင်းကို ဗဟုသုတ နည်းပါးခြင်းအပြင် ထိုဂိုဏ်းသည် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်များထဲတွင်ပင် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ယူဆခံရသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းအရ သူတို့ကို ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းက မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှ မရှိနိုင်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။

ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းအကြောင်း သူ မည်သည့်ဗဟုသုတမျှ မရှိသော်လည်း သူသည် အချိန်နှင့် ဆက်စပ်မှုရှိသည်မှာ ရှင်းနေသည်။ သူ၏ ယခင်တရားထိုင်ခြင်းများမှပင် နေရာလွတ်နှင့် အချိန်တို့ မည်မျှ နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်ကို သူ သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

တပည့်စာမေးပွဲများကို အသက် ၆၀ အောက် မည်သူမဆို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုနိုင်ပြီး ဤကမ္ဘာတွင်မူ သူသည် အတော်လေး ငယ်ရွယ်သော အသက်ပင်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ စတုတ္ထအဆင့် သတ္တဝါများစွာ ရှိနေခြင်းကြောင့် အသက် ၁၀၀၀ ကျော်သူများကို တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ သိပ်မဆန်းကြယ်လှပေ။

ဂိုဏ်းသည် ခရီးသွားရန် ရက်အနည်းငယ်ကြာသေးသောကြောင့် ဤဗဟုသုတကို ရရှိပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။

‘အခမဲ့ အိမ်ရမယ့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံနိုင်ဘူး...... ငါ့ရဲ့ အမြင်တွေကို ချဲ့ထွင်ဖို့လိုတယ်’