အခန်း (၁၂၄)

ကောင်းကင်ကြယ်နန်းတော်တည်ရှိရာ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပနေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒီနှစ်က ကျွန်တော်တို့ နန်းတော်အတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေ သယ်ဆောင်လာမယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲလား" ဟု တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်၊ ဟောကိန်းက တကယ့်ကို ကြီးကျယ်လွန်းလို့ လုံးဝမှန်တယ်လို့ လက်ခံဖို့ ခက်နေပါတယ်" ဟု နောက်တစ်ဦးက ဆိုသည်။

စားပွဲခုံ၏ ထိပ်တွင် အတုမရှိကျက်သရေရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင်မူ စိတ်မပါဝင်စားမှုက ကြီးစိုးနေပြီး ထိုအမူအရာက သူမ၏ကျက်သရေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်နေသော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါသက်သက်ပင် သူမအနီးနားရှိ မည်သူ့ကိုမဆို အာရုံစိုက်စေနိုင်သည်။

"မှန်ပါတယ်" ဟု အမျိုးသမီးက ပြောသည်။

"ဟောကိန်းက ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းအတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေကို ပြောရုံတင်မကဘဲ ဘေးအန္တရာယ်ကိုပါ ပြောပြခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့အတွက်တင်မကဘဲ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးအတွက်ပါပဲ။"

"ဟောကိန်းရဲ့ နောက်တစ်ဝက်က နောင်မကြာခင်ကာလအတွက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ပထမတစ်ဝက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုပါတယ်" ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။

စုဝေးနေသော အကြီးအကဲများက သူတို့ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဟောကိန်းထုတ်နိုင်စွမ်း၏ တိကျမှန်ကန်မှုကို သိရှိကြသည်။ ယခင်က ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည့်အရာများ အကြိမ်ကြိမ် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ ရိုးသားစွာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဘယ်သူမှ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဟောကိန်းတွေနဲ့ စွမ်းရည်ကို သံသယမဝင်ရဲပါဘူး၊ နားလည်ဖို့ နည်းနည်းခက်နေရုံပါပဲ" ဟု အကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ဟောကိန်းကို သံသယဝင်ဖို့ အကြောင်းမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ကို ဘာက ထူးခြားစေတာလဲ" ဟု နောက်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား" ရုတ်တရက် ရယ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အားလုံးက အသံလာရာသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သောအခါ မသိမသာ မထင်မရှားရှိသော နှုတ်ခမ်းမွေးဖြူဖွေးဖွေးနှင့် အဖိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့မြင်ကြရသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သူ့ကို မဆန့်ကျင်ဝံ့ကြပေ။

"ဒီနှစ် တပည့်စာမေးပွဲကို ကျွန်တော်တို့ ကြည့်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါမဟုတ်ဘူးလား" ဟု အဖိုးအိုက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ "စိတ်ရှည်ကြပါ၊ အချိန်တန်ရင် သိလာပါလိမ့်မယ်" ဟုလည်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ခန်းမကို အလှဆင်ထားသည့် ကြီးမားသော ဖန်သားပြင်များဆီသို့ ပရိသတ်အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှု ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုဖန်သားပြင်များပေါ်တွင် ထောင်နှင့်ချီသော လူငယ် စိုက်ပျိုးသူများသည် လက်ရှိတွင် အရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုနေကြသည်။

“ဒီနှစ် စာမေးပွဲမှာ ပါဝင်တဲ့ ပါရမီရှင် အရေအတွက်က များနေပြီ။ တချို့ဆို လုံကောင်လေးလိုပဲ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပါရမီအမြင့်ဆုံးသူတွေထဲက တစ်ယောက်” ဟု အကြီးအကဲတစ်ဦးက မှတ်ချက်ချသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူမ၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်အတွင်းမှ တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ မာနာကို ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေသည့် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒီဖြစ်ရပ်ကို မြင်ရပါမယ်”

သူမအတွက် ခေါ်ဆိုမှု၏ ရင်းမြစ်ကို ရှာဖွေရန် မခက်ခဲခဲ့ပါ။ ရှာတွေ့သောအခါ သူမ အာရုံစိုက်ရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရသည်။ သူမသာမက မက်ဆေ့ချ်ကို ကြားလိုက်ရသည့် ကျန်အကြီးအကဲများပါ အာရုံစိုက်လာကြသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် အမည်မသိ လူငယ်တစ်ဦးသည် အရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲ၏ နောက်ဆုံးအဆင့်များကို အစွမ်းကုန် ဖြတ်ကျော်နေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟု အကြီးအကဲတစ်ဦးက ထိတ်လန့်စွာ ထရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သူက ကျောက်တိုင်ကို ရောက်တော့မှာလား”

“လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးက ဒီလောက်ကြာအောင် အမည်မသိဘဲ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး”

“မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက မနားမနေ ရှေ့ဆက်တိုးနေတုန်းပဲ”

အခြားအကြီးအကဲများက ထိုမြင်ကွင်းကို ဆွေးနွေးနေစဉ် အဖိုးအိုနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်တို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ အချင်းချင်း ကြည့်နေကြပြီး သူတို့မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လွင်နေသည်။

သူတို့ ကြည့်ရှုနေစဉ် ဒေမီယန် သည် နောက်ဆုံးအဆင့်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရေကန်အဆုံးရှိ ကျွန်းငယ်လေးပေါ်သို့ သူ့ကိုယ်သူ တွန်းအားပေး၍ တက်ရောက်သွားခဲ့သည်။

“ဟမ်”

အဖိုးအိုက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေးကို အာရုံစိုက်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒေမီယန် သည် ဒူးထောက်လျက် သူ၏နောက်ဆုံးတွန်းအားပေးမှုကြောင့် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်နာလန်ထူနေစဉ် မောပန်းစွာ အသက်ရှူနေခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာများမှာ မနက်ရှိုင်းသော်လည်း အများအပြားဖြစ်သည်။

ကမ်းစပ်သို့ ပြန်သွားရန် ထရပ်လိုက်စဉ် ဒေမီယန် သည် သူ့နောက်ဘက်မှ အနည်းငယ်ဆွဲအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျွန်း၏အလယ်ရှိ ကျောက်တုံးစေတီပုထိုးငယ်လေးမှ အနည်းငယ်တောက်ပနေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ ချက်ချင်း သူဆီသို့ မလျှောက်သွားခဲ့ပေ။ သူသည် ယခင်က ကျောက်တုံးစေတီပုထိုးတစ်ခုကို ရမ်းသမ်းထိမိခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေပြီး ထိုကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံမျိုးကို ထပ်မံကြုံတွေ့လိုခြင်းမရှိပေ။

သို့သော် ကျောက်တုံးစေတီပုထိုးက သူ့ကို ရွေးချယ်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။ သူ၏ဗဟိုမှ အနက်ရောင်စွမ်းအင်တန်းတစ်ခု စုစည်းလာပြီး ရှေ့သို့ ပစ်ထွက်လာသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ရုတ်တရက်ဖြစ်သောကြောင့် သူ တုံ့ပြန်ရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

မည်သည့်အနှောင့်အယှက်မျှမရှိဘဲ စွမ်းအင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထူးခြားသော မြင်ကွင်း သို့မဟုတ် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုမရှိခဲ့ဘဲ အမှန်တကယ်တွင် ထိုစွမ်းအင်၏ တည်ရှိမှုကိုပင် သူ မခံစားရတော့ပေ။

ထိုစွမ်းအင်တန်းသည် အခန်းထဲရှိ အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မရရှိလောက်အောင် သေးငယ်သောကြောင့် ရေကန်ကို ဖြတ်ကျော်အောင်မြင်စွာ လျှောက်လှမ်းခြင်းမှလွဲ၍ အခြားကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုမျိုးကို သူ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ သူသည် ကမ်းစပ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဖိအားသည် တစ်ဖက်တည်းသာ အလုပ်လုပ်ပုံရသောကြောင့် သူ၏ပြန်လျှောက်ခြင်းမှာ ပေါ့ပါးလှသည်။ သူမြင်ခဲ့ရသော အနက်ရောင်အလင်းရောင်အကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း နိဂုံးချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

'နောက်မှပဲ ရှာဖွေကြည့်ရတော့မယ်။'

တစ်ဖက်တွင်မူ လုံချန်၏ အကြည့်မှာ ဒေမီယန် ကို လက်တွေ့ကျကျ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒေမီယန် က သူ့ကို အနိုင်ယူသွားသည်ကို သူ လက်ခံနိုင်သော်လည်း ကွာခြားမှုမှာ ဤမျှကြီးမားနေခြင်းကြောင့် သူ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

‘ငါ ပိုပြီး ကြိုးစားလေ့ကျင့်ရမယ်။’

သူသည် သူ့လို ခိုင်မာသော နောက်ခံမရှိသူများအပေါ် ဘက်လိုက်တတ်သူမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ဒေမီယန် နှင့်ပတ်သက်လျှင်မူ ကွဲပြားသည်။ ဒေမီယန် ကဲ့သို့ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးကို လူသိများသင့်သော်လည်း သူ၏ ယခင်အောင်မြင်မှုများ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာကာ လုံချန်၏ ရမှတ်ကို ချေမှုန်းလိုက်ခြင်းမှာ သူ့မာနအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုပင်။

သို့သော် သူသည် စိုက်ပျိုးမှုကိုစွဲလမ်းသူ တစ်ဦးဖြစ်နေဆဲပင်။ ဒေမီယန် ကို နှိမ့်ချရန် မည်သည့်အစီအစဉ် သို့မဟုတ် အကောက်ကြံမှုမျှ သူ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ဒေမီယန် သည် သူ့ကို ကျော်လွန်ရန် ပန်းတိုင်အသစ်တစ်ခု ဟုတ်၊ မဟုတ် ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အရည်အချင်းရှိရုံဖြင့် ထိုသို့ အရည်အချင်းပြည့်မီခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကြား တိုက်ပွဲတစ်ခု လိုအပ်သည်။

ဒေမီယန် ထံမှလည်း တူညီသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို သူ ခံစားရသည်။ ဒေမီယန် ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါနှင့် ပုံစံကြောင့်ပင် စိန်ခေါ်ခံလိုစိတ်နှင့် ကြီးထွားရန် ဖိအားပေးခံလိုစိတ်ကို သူ ခံစားရသည်။ လုံချန်အနေဖြင့် ဤပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုအပြီး ဒေမီယန် အပေါ် သူ၏ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် အဓိကအားဖြင့် လေးစားမှု ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒေမီယန် ၏ စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားသောကြောင့် လုံချန်အနေဖြင့် အခန်းထဲတွင် ဆက်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် သူသည် ဒုတိယစာမေးပွဲ၏ ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

‘စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့သူပဲ’ ဟု ဒေမီယန် ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ တွေးလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ လုံချန်နောက်သို့ ဝင်ပေါက်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဒေမီယန် ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ သီးခြားနေရာလွတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော အခန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သူသည် မှောင်မိုက်သော နေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ရောက်ရှိနေသည်။ သူသည် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သေးငယ်သော အခန်းကျဉ်းတစ်ခု၏ ခံစားချက်ကိုလည်း ပေးစွမ်းသည်။

သူသည် တပည့်စာမေးပွဲအတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေသောကြောင့် ဒေမီယန် သည် အခန်းကို စူးစမ်းရန် တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းအပြီးတွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်ရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။

သူ၏ရှေ့မှ နေရာလွတ်သည် ပုံပျက်ကွေ့လိမ်သွားကာ နားမလည်နိုင်သော အရာများဖြင့် ရောထွေးနေသော ရှုပ်ထွေးပွေလီသည့် ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူဖတ်မရသည့် ရှေးဟောင်းဘာသာစကားများဖြင့် စကားလုံးများ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး အမျိုးမျိုးသော ပုံရိပ်များ လျှပ်တစ်ပြက် လင်းလက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အရာအားလုံးသည် ကျပန်းဆန်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စနစ်တကျစီစဉ်ထားသည်ဟု ထင်ရသည်။

အခန်းတစ်ခုလုံးသည် ဆန့်ကျင်ဘက် အရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဒေမီယန် ၏ အာရုံများကို ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများသည် သူ၏ရှေ့မှ လွင့်မျောနေသော စကားလုံးများပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ သူတွင် နက်နဲသောအရာတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို သူ ကောင်းစွာ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူ၏ သိစိတ်မပါဘဲ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ တရားထိုင်ခြင်းအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို အာရုံစိုက်နေစဉ် သူ၏မျက်လုံးရှေ့တွင် ကြီးမားပြီး လေးထောင့်ဆန်သော စကားလုံးသုံးလုံး ပေါ်လာခဲ့သည်။

“နားလည်မှု နံရံ”