အခန်း (၁၂၅)

“နားလည်မှု နံရံ”

သူ့ရှေ့တွင် စကားလုံးသုံးလုံးသာ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့နောက်ကွယ်ရှိ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်သည်။ ဤစကားလုံးများရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ဒေမီယန် သည် စာမေးပွဲ၏ ဤအပိုင်းအတွင်း သူဘာလုပ်ရမည်ကို ချက်ချင်းသိရှိလိုက်သည်။

‘နားလည်မှုနံရံမှာ ရာစုနှစ်များ သို့မဟုတ် ထောင်စုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်တွေ ပါဝင်တယ်။ ဘယ်စွမ်းရည်ကို မင်း နားလည်သဘောပေါက်မလဲဆိုတာကတော့ ကံကြမ္မာက ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။ ၃ ရက်အတွင်း ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည် ရဲ့ ၂၅% ကို မင်း နားလည်သဘောပေါက်အောင် မလုပ်နိုင်ရင် မင်း ကျရှုံးလိမ့်မယ်။’

စာမေးပွဲက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ရိုးရှင်းလွန်းပုံရပေမဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုတော့ ရှိရမယ်လို့ သူသိသည်။ သို့တိုင် သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို သူ၏ အားသာချက်များထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူကာ သူတစ်ခါမျှ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒေမီယန် သည် ၎င်းတို့မှ တစ်စုံတစ်ရာ ရယူနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စကားလုံးများကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည် ဆိုတာ အတိအကျ ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း စူးစမ်းချင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ်များကိုသာ ကြားဖူးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းအကြောင်း စဉ်းစားနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ မကြာမီ သူသိလိမ့်မည်။

သူ့ရှေ့မှ စကားလုံးသုံးလုံးနောက်ကွယ်ရှိ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အက္ခရာများ ပင်လယ်ထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ကွဲသွားခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤဇာတ်ကောင်များသည် ပို၍ကြီးမားသည့်အရာတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းနေသကဲ့သို့ စုစည်းမိကြသော်လည်း သူ အာရုံစိုက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖန်ပြန်လည် ကွဲသွားခဲ့သည်။

နံရံထဲက စွမ်းရည်တွေက သူ့ကို တမင်ရှောင်ရှားနေသလိုမျိုးပင်။

သို့သော်လည်း ဒေမီယန် သည် နံရံဆီသို့ အခုမှ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သိပ်စိတ်မပူပန်ခဲ့ပေ။ စိတ်အေးအေးထားကာ တောက်လောင်နေသော နံရံကို စိုက်ကြည့်ရင်း တရားထိုင်ခြင်းအခြေအနေထဲသို့ သူ စိတ်နှစ်လိုက်သည်။

သူ့အတွက် မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ဒေမီယန် စတင်တရားထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် နာရီပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် တန်ဖိုးရှိသည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

‘နေပါဦး… ဒီမှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ထိုက်တန်တဲ့ ဗဟုသုတတွေ ရှိတယ်ဆိုရင်၊ ငါ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို ထင်ဟပ်စေမယ့် စွမ်းရည်တစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ် ရမ်းသမ်းပေးမှာလဲ’

သူသည် ထိုအယူအဆတစ်ခုလုံးကို ယုတ္တိမရှိဟု ယူဆခဲ့သည်။ သူ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံဖြင့် နံရံကို စိုက်ကြည့်နေရုံဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သက်မဲ့အရာဝတ္ထုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုအတိုင်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရင်း သူသည် အခြားယူဆချက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

‘ငါ လေ့လာချင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ရွေးရမှာလား’

၎င်းသည် သူ၏ နေရာလွတ်အတွက် စွမ်းရည်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ လျှပ်စီးဓာတ်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာဖြစ်စေ၊ တစ်ခုစီသည် မတူညီသော အမျိုးအစားများဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် လွယ်ကူသော ဆုံးဖြတ်ချက်မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ အားသာချက်များနှင့် အားနည်းချက်များကို သတိရှိရှိ နားလည်ပြီး ဘာကို တိုးတက်အောင် လုပ်ရမည်ကို သိရှိရမည်ဖြစ်သည်။

သို့တိုင် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဘက်မလိုက်ဘဲ နေရန် မည်သူ့အတွက်မဆို ခက်ခဲသည်။ အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဘာလုပ်ရမည်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

‘ငါ သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့တာကတော့ ငါ့ဓားပဲ။ ငါ ဓားပညာကို တီထွင်နေပေမဲ့ အဲဒီလှုပ်ရှားမှုတွေ အားလုံးက နေရာလွတ်စွမ်းရည်ကို အခြေခံထားတာ။ ငါ့ရဲ့ မူလဓားကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကို လုံးဝ မလေ့ကျင့်ရသေးဘူး။’

သူသည် ဓားကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါအကြောင်းကို လုံးဝနီးပါး မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မြေအောက်ထောင်အတွင်း၌ သူစတင်နားလည်စပြုစဉ်က သူ့ကို အကြီးအကျယ် ကူညီပေးခဲ့သော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ဓားပညာတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ၎င်းကို သူ အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

‘ဓားလမ်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ပြီလို့ ပြောတာက အရမ်း မာနကြီးရာကျတယ်။ ငါ အပေါ်ယံလေးပဲ ထိမိသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။’

စွမ်းရည်က အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်ရုံဖြင့် သူ၏အောင်မြင်မှုများက ၎င်းနှင့်လိုက်ဖက်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ သူသည် သူ၏ဓားပုံစံကို ပိုမိုပြုပြင်ရမည်။ မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် သူ၏ နေရာလွတ်စွမ်းရည်ကို ပြသရန် ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

‘ငါ ဖတ်ဖူးတဲ့ မန်ဟွာတွေထဲက ဓားပညာရှင်တွေလို ဖြစ်ချင်တယ်။ အဲဒီလူတွေက ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ဂြိုဟ်တွေကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်နိုင်တယ်။’

ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်မိတော့ ဒေမီယန် ၏ ရင်ခုန်နှုန်း မြန်လာပြီး မျှော်လင့်ချက်များ ပြင်းပြလာခဲ့သည်။ ထိုသို့တွေးခြင်းက ကလေးဆန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

ဖြည်းဖြည်းချင်း သေချာစွာပင် သူသည် သူ၏ သန့်စင်သော ဓားအရောင်အဝါကို သူ့ကိုယ်ထဲမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ dungeon ကာလများကတည်းက တိုးတက်မှုမရှိခဲ့သောကြောင့် ဤ အရောင်အဝါသည် သူပိုင်ဆိုင်သော အခြားစွမ်းအားအများစုနှင့် ကွဲပြားသည်။

၎င်းကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးသလို ယဉ်ပါးအောင်လည်း မလုပ်ဆောင်ရသေးပေ။ ၎င်းသည် dungeon အတွင်းပိုင်းကိုသာ သိရှိသော ဒေမီယန် ၏ ပုံရိပ်လက္ခဏာဖြစ်သည်။

ထိုအရောင်အဝါမှာ အရောင်အဆင်းမရှိသော်လည်း ၎င်း၏ လှိုင်းထန်မှုများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ခံစားနိုင်သည်။ ဒေမီယန် မှ ၅ မီတာ အကွာအဝေးအတွင်း စာရွက်တစ်ရွက်ကို ချလိုက်ပါက ချက်ချင်း ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ဝန်းရံထားသော ဓားအရောင်အဝါသည် ရိုင်းစိုင်းပြီး မယဉ်ပါးသေးကာ ကိုယ်ကျင့်တရားကဲ့သို့သော သဘောတရားများဖြင့် မချုပ်တည်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်း၏တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ သတ်ဖြတ်ရန်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏တစ်ခုတည်းသော လှုံ့ဆော်မှုမှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးပင်ဖြစ်သည်။

ဤခံစားချက်တွင် တစ်ဖန်ပြန်လည် စွဲလန်းနေစဉ် ဒေမီယန် သည် အမှတ်ရနေခဲ့သည်။ အတိတ်အကြောင်းကို ထိတ်လန့်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းခြင်းမရှိဘဲ dungeon အတွင်းမှ သူ၏နေ့ရက်များကို အမှတ်ရနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပြင်ပမှ မသိသာလှပေ။ ဒေမီယန် ပင် ထိုအချက်ကို မသိစိတ်က ရှောင်ရှားနေခဲ့သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် သူသည် ပျက်စီးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် dungeon မှ နာလန်ထူရန် အချိန်တကယ်မယူခဲ့ဖူးဘဲ သူ နာလန်ထူနိုင်မည်လားဆိုသည်မှာ မသိနိုင်သေးပေ။ ထိုနှစ်များအတွင်း သူ့အတွင်းပိုင်း၌ တစ်စုံတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး သူ့တည်ရှိမှု၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ဓားအရောင်အဝါထဲတွင် နစ်မွန်းနေပြီး သူ့ရှေ့မှ စာမေးပွဲကို ခဏတာမျှ မေ့လျော့နေချိန်တွင်ပင် ဤအချက်ကို သတိမထားမိအောင် ရှောင်ရှားနေခဲ့သည်။

သူ၏ရှေ့မှ နံရံပေါ်တွင် ပဟေဠိတစ်ခုကဲ့သို့ အပိုင်းများစွာ စတင်ပေါင်းစပ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အပေါ် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရောင်အဝါနှင့် တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဇာတ်ကောင်များသည် စကားလုံးများဖြစ်ပေါ်လာရန် ချိတ်ဆက်မိကြပြီး စာကြောင်းများသည် စာပိုဒ်တစ်ခုဖြစ်လာရန် ထပ်ဆင့် ပေါင်းစပ်မိကြသည်။

သို့သော် ဤစာပိုဒ်မှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ စာပိုဒ်အတွင်း၌ ဖော်ပြထားသော မရေမတွက်နိုင်သော နည်းလမ်းများသည် သူ့အလိုလို စုစည်းသွားကြပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ပိုင်ဆိုင်သော စကားလုံးအစုအဝေးအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

မျက်စိရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသော အက္ခရာများ မရှိတော့သလို မြင်ကွင်းများလည်း ပြောင်းလဲခြင်းမရှိတော့ပေ။ လွတ်နေသော နေရာလွတ်ထဲတွင် အရာနှစ်ခုသာ ရှိသည်။ တစ်ခုမှာ ဒေမီယန် ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ခုမှာ သူ့ရှေ့မှ စာသားဖြစ်သည်။

ဒေမီယန် မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြင်ကွင်းက သူ့ကို ဖမ်းစားထားသည်။

"ဗွိုင်ဒ်နှလုံးသားဓားဥပဒေ"

ထိုစကားလုံးများ သူ့နှုတ်မှ ထွက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒေမီယန် သည် သူ၏ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နန်းတော်ထဲတွင် နောက်ထပ်ဆူပူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လုံမျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်လေးကို ကောင်းကင်ယံမှ နဂါးကိုးကောင် ဟိန်းဟောက်သံက ရွေးချယ်လိုက်ပြီ”

“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီနည်းစနစ်က ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းကို လာရောက်ဖူးတဲ့ ရှေးဟောင်းနဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ နည်းစနစ်ပဲ။ လုံမျိုးနွယ်စုက နဂါးတွေနဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိတာကို ထည့်တွင်းစဉ်းစားရင် သူ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး ရတာ မဆန်းပါဘူး”

“ပိုင်ရန်လည်း အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခု ရခဲ့ပြီ။ သူမက အသံဥပဒေမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ကြားတယ်”

“ရှီမျိုးနွယ်စု အမွှာနှစ်ယောက်စလုံးက တူညီတဲ့စွမ်းရည်ကို ရကြတယ်။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်တာလဲ။ Wall ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေက လူတစ်ဦးချင်းစီအပေါ် မူတည်ပြီး ထူးခြားတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ထားတာ”

“အရင်က ကောင်လေးက ဘယ်လိုလဲ” ဟု အကြီးအကဲတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“အာ၊ သူက ရမ်းသမ်းပြီး မသိတဲ့နည်းစနစ်တစ်ခု ရသွားတာ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက သူ့အရည်အချင်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူးဖြစ်ရမယ်” ဟု အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်။

သို့သော် ယခင်က အဖိုးအိုတွင်မူ လုံးဝမတူညီသော ရှုထောင့်တစ်ခုရှိနေသည်။ သူသည် ဒေမီယန် ကို အချိန်တိုင်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏နည်းစနစ်ကို ရရှိသည်အထိ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

‘ဗွိုင်ဒ်နှလုံးသားဓားဥပဒေ။ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး ဒီမှာ ဘယ်တော့မှ ပေါ်လာမပေးသင့်ဘူး။’ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ထိုတိကျသော ဓားဥပဒေသည် တိမ်တိုက်ကမ္ဘာ တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်အတိတ်တစ်ခု ရှိခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ သိရှိကြသည်။ သမိုင်းပညာရှင်များသည် ၎င်း၏တည်ရှိမှုကို ကမ္ဘာမှ ဖယ်ရှားရန် တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

‘သို့တိုင် ထိုကောင်လေးအတွက် ပေါ်လာခဲ့သေးသည်။ သူ၏အနာဂတ်…’

အဖိုးအိုသည် သူ၏အတွေးများကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ သို့သော် ယခင်က ထိုဓားဥပဒေကို လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသူ အများစု၏ ကံကြမ္မာကို သူသိသည်။ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် အဆုံးမရှိသော ဝမ်းနည်းမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် ခက်ထန်သောမျက်နှာဖြင့် အဖိုးအိုက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ အဲလို မဖြစ်စေရဘူး။ သူ့ကို ငါ့လက်အောက်ကို ခေါ်ပြီး အဲဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စမျိုး ထပ်မဖြစ်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ရမယ်။"