အခန်း (၁၂၆)

မှောင်မိုက်သော နေရာလွတ်ထဲတွင် ဒေမီယန် သည် မျက်လုံးမှိတ်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ အာရုံများအားလုံး ပြင်ပကမ္ဘာမှ ပိတ်ထားပြီး သူ၏စိတ်မှာ အခြားနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သူ မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဒေမီယန် သည် မှောင်မိုက်သော နေရာတွင်ပင် ရှိနေသေးသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ စမ်းသပ်ခန်း၏ မှောင်မိုက်မှုသည် အမှောင်သက်သက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမှောင်မိုက်မှုသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ချောက်နက်ကြီးနှင့်တူသည်။

ဒေမီယန် မလှုပ်မယှက်နေခဲ့ပေ။ သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မသိရှိသလို သူ၏စိတ်မှာလည်း ယခင်က စကားလုံးများမှ သူရရှိခဲ့သော ခံစားမှုအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤနက်ရှိုင်းသော နေရာလွတ်အတွင်း၌ပင် ထိုစကားလုံးများကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် သူ ကြိုးစားခဲ့သည်။

‘ဗွိုင်ဒ်နှလုံးသားဓားဥပဒေ’

၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို သူ မသိသော်လည်း ၎င်း၏အမည်မှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်လွန်းသောကြောင့် ပထမဆုံးအကြိမ်တွင်ပင် ခမ်းနားသော စွဲမှတ်မှုကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။ ဤဓားဥပဒေ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာရန် သူ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူရရှိခဲ့သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတိုင်းသည် ခေတ္တမျှသာဖြစ်သည်။

သူရရှိခဲ့သော မူရင်းခံစားမှုမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။ ထိုစကားလုံးများမှ သူရရှိခဲ့သော ခံစားချက်ကို မှတ်မိရန် ကြိုးစားသောအခါ ပို၍သာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် သူသည် ၎င်းကို လုံးဝ မှတ်မိနိုင်တော့ခြင်းမရှိပေ။

“မင်း မှားနေပြီ။”

အေးစက်သောအသံတစ်ခုသည် နေရာလွတ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ဒေမီယန် က ၎င်း၏ ရင်းမြစ်ကို ရှာဖွေရန် မည်သို့ပင် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးပင် ဖြစ်သည်။

“ငါ့ကို ရှာဖို့ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့။ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ ကာလတွေကတည်းက တည်ရှိမှု ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပြီ” ဟု အသံက တစ်ဖန်ပြန်လည် ပြောကြားသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်သေဆုံးမှုအကြောင်း ပြောနေသော်လည်း အသံမှာ စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့နေဆဲပင်။

“ဒါဆို ငါ ဘာတွေ မှားနေတာလဲ” ဟု ဒေမီယန် က ပြန်ဖြေသည်။

“အားလုံးပဲ။”

ထိုအသံ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း သူ ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

“မင်း ဗွိုင်ဒ်နှလုံးသားဓားဥပဒေဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို ကြားတဲ့အခါ ဘာကိုတွေးမိလဲ” ဟု အသံက မေးလိုက်သည်။

ဒေမီယန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ စွမ်းရည်၏အမည်မှာ ထူးခြားပြီး နည်းလမ်းအများအပြားဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်သည်။ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ၏ အသံနေအသံထားက ၎င်းကို မှန်ကန်စွာ မည်သို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရမည်ကို သူ့ကို အရိပ်အမြွက်ပြသင့်သော်လည်း ထိုအသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့သောကြောင့် ထိုသို့သော အသံနေအသံထားများကို လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရသည်။

‘ဗွိုင်ဒ်နှလုံးသားဓားဥပဒေ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ’

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် ဓားလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်သည်ကို သူနားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ဓားအရောင်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် သူမျှော်လင့်ထားပြီးသား အရာပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအသံက ရည်ညွှန်းနေသည်မှာ ထိုအရာကို မဟုတ်ဟု သူ ထင်သည်။

“မင်း တကယ့်လူမိုက်ပဲ” ဟု အသံက ဆက်ပြောသည်။ “ဓားအပေါ် အာရုံမစိုက်နဲ့ဦး၊ မင်း ဒါကို သင်ယူဖို့ အခြေခံလိုအပ်ချက်တွေတောင် မပြည့်မီသေးဘူး”

‘ဓားအပေါ် အာရုံမစိုက်နဲ့။’ ဒေမီယန် သည် ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းစွာနားမလည်ခဲ့သောကြောင့် အပေါ်ယံအဓိပ္ပာယ်အတိုင်း လက်ခံခဲ့သည်။ ‘ဗွိုင်ဒ်နှလုံးသားဓားဥပဒေဆိုတာ ဘာလဲ’

ဒေမီယန် သည် ‘ဗွိုင်ဒ်’ ဟူသော စကားလုံးနှင့် ဆက်စပ်မှုများစွာ ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးနာမည်ကိုပင် မဖော်ပြလိုတော့ပေ။ သူ့ကို အားအနည်းဆုံးအချိန်တွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်စေခဲ့သည့် ကိုယ်ခန္ဓာပုံစံပင် ဗွိုင်ဒ် ဟု အမည်ပေးထားသည်။ သို့သော် ဤအရာများဖြင့်ပင် ဤသဘောတရားအကြောင်းကို သူ သိပ်မသိခဲ့ပေ။

‘ငါ့မှာ နေရာလွတ်ဓာတ်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နေရာလွတ်က ဗွိုင်ဒ် နဲ့ တူပုံမရဘူး။’

ဒေမီယန် အတွက် နေရာလွတ်ဆိုသည်မှာ အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် သဘောတရားတစ်ခုဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် နေရာလွတ်အတွင်း၌ တည်ရှိပြီး နေရာလွတ်သည် အရာအားလုံးအတွင်း၌ တည်ရှိသည်။ ဗွိုင်ဒ် ကတော့…

‘ဗွိုင်ဒ် က အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်။’

၎င်းသည် နေရာလွတ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည် သို့မဟုတ် နေရာလွတ်က ၎င်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လုံးဝကွဲပြားသည်ဟု ဒေမီယန် ခံစားရသည်။ သူ ဗွိုင်ဒ် ကို စိတ်ကူးကြည့်သောအခါ ဗလာနတ္တိ သို့မဟုတ် အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုသော တွင်းနက်တစ်ခုကို သူ စိတ်ကူးမိသည်။

‘အဲဒီသဘောတရားကို နှလုံးသားဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် အဓိပ္ပာယ်ပြောင်းသွားလား’

နှလုံးသားသည် ဗွိုင်ဒ် ကဲ့သို့ မရေရာမသေချာခြင်းမရှိပေ၊ အနည်းဆုံး ဒေမီယန် ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ကဏ္ဍတစ်ခု သို့မဟုတ် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ကဏ္ဍတစ်ခုဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ဗီဇအရပဲ ဆုံးဖြတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒေမီယန် က နောက်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

“အားလုံးကို စားသုံးတတ်တာနဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေ။ အဲဒီနှစ်ခုကို ပေါင်းလိုက်ရင်…”

သူ၏ရှေ့တွင် အမြဲတမ်း အဓိကသဲလွန်စတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင်မူ သူ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

‘စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့ခြင်း။’

“မှန်တယ်။” အသံက ပြောလိုက်သည်။

“ဗွိုင်ဒ်နှလုံးသားက စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အပေါ်ယံပဲရှိသေးတယ်။ စစ်မှန်တဲ့ ဗွိုင်ဒ်နှလုံးသားက ဘယ်အရာမှ မရှိဘူး။ ဆန္ဒ၊ ရည်မှန်းချက်၊ စိတ်ခံစားမှု၊ ချစ်ခင်တွယ်တာမှု၊ ကိုယ်ကျင့်တရား။ အရာအားလုံးက စစ်မှန်တဲ့ ဗွိုင်ဒ်နှလုံးသား ရဲ့ရှေ့မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။”

ဤအယူအဆသည် ကြောက်စရာကောင်း၏။ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သူ၊ မည်သည့်အရာမျှ ဆုံးရှုံးစရာမရှိသူဟူသည် အကြောက်ဆုံးပြိုင်ဘက်မျိုးပင်ဖြစ်သည်။ ဤသို့သောသူမျိုးသည် ၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက်များ အောင်မြင်ရန်အတွက် မည်သည့်အရာမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး၊ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ကိရိယာတစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးပြုနိုင်သည်။

“ဗွိုင်ဒ်နှလုံးသားဓားဥပဒေက ဒီအယူအဆရဲ့ အနှစ်သာရပဲ။ မင်းရဲ့ဓားက တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ လွှဲမှာပဲ။ ကန့်သတ်ချက်အားလုံးကနေ လွတ်လပ်ပြီး မည်သူကမှ ချုပ်တည်းလို့မရဘူး။ မင်း ဒီကိုရောက်လာတာက ဒီအတွေးအခေါ်နဲ့ လိုက်ဖက်ညီတာကို ပြသနေတာပဲ။”

သူ တကယ်ပဲ လိုက်ဖက်ညီရဲ့လား။ ဒေမီယန် ကတော့ မထင်ပေ။ သူ့မှာ စွန့်လွှတ်၍မရသော အရာများ၊ ဂရုစိုက်ရသော အရာများ အများအပြား ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

‘ဒါပေမဲ့ ဒီဓားဥပဒေက တိုက်ပွဲမှာ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်။’

သူသာ အနှောင့်အယှက်များကို ဖယ်ရှားပြီး လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကိုသာ အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်... အကျိုးကျေးဇူးများသည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် သူ့ကို လက်ခံရန် တွန်းအားပေးနေသည့် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသည်။

“ဒါဆို စိတ်ခံစားမှုကနေ ဘယ်လိုလွတ်မြောက်ရမှာလဲ” လို့ သူ မေးလိုက်တယ်။

“ငါက မင်းကို သင်ကြားပြသဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဘာသာမင်း ရှာဖွေပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအနုပညာကို လေ့ကျင့်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြသမယ်။”

ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ ဟာလာဟင်းလင်းနေရာလွတ်သည် လင်းထိန်လာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ဒေမီယန် သည် ကျယ်ပြန့်သော စစ်မြေပြင်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်တွင် အနက်ရောင်အပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ကြီးမားသည့် စစ်တပ်ကြီးတစ်တပ် ရှိပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပို၍ပင် ကြီးမားသည့် စစ်တပ်ကြီးတစ်တပ် ရှိသည်။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ၎င်းတို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုများကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဒေမီယန် လေ့လာကြည့်သောအခါ စစ်တပ်နှစ်တပ်စလုံးသည် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးတည်းကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

‘လူတစ်ယောက်တည်းကိုလား’

စစ်မြေပြင်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် လူတစ်ဦးတည်း ရပ်နေသည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော နက်မှောင်သည့် ဆံပင်များက ညသန်းခေါင်ရေတံခွန်ကဲ့သို့ သူ့ကျောပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ လူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကို ခိုးယူနိုင်သည့် နက်ရှိုင်းသော ချောက်နက်ကြီးနှင့်တူသည်။

သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မကြီးမားသော်လည်း သူသည် စစ်ပွဲများကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံဖူးကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာသည်။ ထိုလူသည် စစ်တပ်နှစ်တပ်စလုံးကို ရင်ဆိုင်ရင်း ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ထိုလူသည် သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး လွှဲလိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်မျဉ်းများ ထောင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မရေမတွက်နိုင်အောင် ထပ်နေကာ ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ထိုအနက်ရောင်မျဉ်းများအတွင်း ဖမ်းမိသူတိုင်းသည် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြတ်တောက်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ၏ ပါးလွှာစွာ လှီးဖြတ်ထားသော အပိုင်းအစများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကုန်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် စစ်သားထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ကြသည်။

“ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ”

“ကျွန်တော်တို့မှာ ဇနီးတွေ၊ ကလေးတွေ၊ ချစ်ရတဲ့သူတွေရှိတယ်။ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို သေခြင်းဆီ တွန်းပို့ရတာလဲ”

စစ်တပ်များ မခံနိုင်တော့ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးသည် သူတို့ရှေ့တွင် မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့ မည်သည့်အခါမျှ ရပ်တန့်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် အသနားခံ တောင်းပန်ကြသော်လည်း ထိုလူက ဂရုမစိုက်ပေ။

“မင်းတို့က ငါ့လမ်းမှာ ပိတ်နေတာ” ၎င်းမှာ သူတို့၏ငိုသံများအပေါ် သူ၏တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုဖြစ်ပြီးနောက် သူ ထပ်မံ၍ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

မြင်ကွင်းသည် မကြာမီ မှေးမှိန်သွားပြီး ဒေမီယန် သည် ဟာလာဟင်းလင်းနေရာလွတ်သို့ ပြန်ရောက်လာကာ သူ ခုနက မြင်ခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။

၎င်းသည် စစ်မှန်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုပင်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်ခြင်းနှင့် အကျိုးဆက်များကို ဂရုမစိုက်ခြင်းပင်။

ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို သူ ကြောက်လန့်မိသော်လည်း တစ်နည်းတစ်ဖုံ စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ ထိုမြင်ကွင်း… ၎င်းတွင် ရင်းနှီးသည့်အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ချိန်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ စစ်တပ်ကြီးတစ်တပ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူတစ်ဦးသည် လက်ကိုရိုးရှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူရရှိလိုသော စွမ်းအားအဆင့်ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ဤဗွိုင်ဒ်နှလုံသားဓားဥပဒေက သူ့ကို ထိုစွမ်းအားကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ မိနစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ဒေမီယန် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဓားဥပဒေကို ငါ လိုချင်တယ်”