အခန်း (၁)

အရေးပေါ်ဌာနမှ ဒုတိယအကြီးအကဲ ဝူကျိုးသည် သတိလစ်နေရာမှ နိုးလာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုတ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဂါရက် ဂါရက်..."

အဆက်မပြတ် ပုတ်နေသည့်အသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝူကျိုးသည် မျက်လုံးဖွင့်ရန် အားတင်းလိုက်သော်လည်း လုံးဝအမှောင်အတိသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကိုခေါ်နေသူက မရပ်ဘဲ အချည်းနှီး ပုတ်နေသည်။ ထို့နောက် သူ့ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဘယ်ညာ လှုပ်ရမ်းလိုက်သည်။

"ဂါရက် ထတော့။ ဘယ်လိုနေလဲ"

တွန်းအားကြောင့် ဝူကျိုး၏ ဦးခေါင်းက လည်ထွက်သွားပြီး သူသည် မှောက်လျက်အနေအထားတွင်ရှိနေကာ သူ့မျက်နှာသည် မြေကြီးထဲသို့ နစ်နေပုံရကြောင်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။ သူအသက်ရှူလိုက်သောအခါ သွေးညှီနံ့၊ မြေနံ့နှင့် သူ မခွဲခြားနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အနံ့တစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

သူသည် တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် သူ့ကျောကို ကော့လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ ချောင်းဆိုးနေစဉ်အတွင်း သူသည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေ၏။

ဘယ်သူက သူ့ကို ဒီလိုအနေအထားမျိုး လုပ်ထားတာလဲ။ သတိလစ်နေတဲ့လူကို မှောက်လျက် မထားသင့်ဘူးဆိုတာ သူတို့ မသိဘူးလား။ အန်ဖတ်တွေ ရှူမိရင် လူသေနိုင်တယ်ကွ။ သူတို့ အရေးပေါ်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို အနည်းဆုံး ဆယ်ကြိမ်လောက် လေ့ကျင့်သင့်တယ်။

မဟုတ်ဘူး အကြိမ်နှစ်ဆယ် လုပ်ခိုင်းရမယ်…..

ဝူကျိုး၏ ကျွမ်းကျင်ပီသသော အသိစိတ်က နိုးကြားလာပြီး ယုံကြည်အားထားမရသော သူနာပြုများ၊ အလုပ်သင်များနှင့် အတွင်းလူနာဆရာဝန်များကို သူစိတ်ထဲတွင် ဆုံးမနေလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆူပူနေပြီးနောက် သူသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သဖြင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာကာ သူ့ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

ခွဲစိတ်ခန်းမီး ဘယ်မှာလဲ။

ခွဲစိတ်ကုတင် ဘယ်မှာလဲ။

ဆေးရုံထဲမှာ အလုပ်များနေတဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံတွေနဲ့ ဆရာဝန်တွေနဲ့ သူနာပြုတွေ ဘယ်မှာလဲ။

ဆေးရုံရော။

ခွဲစိတ်ဆောင်နှင့် လေဝင်လေထွက်ကောင်းမွန်သော ခွဲစိတ်ခန်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျောက်နံရံ၊ မြက်ခေါင်မိုးနှင့် ရွှံ့များဖြင့် ပြည့်နေသော အက်ကွဲကြောင်းများပါသည့် နိမ့်ကျဟောင်းနွမ်းသော အိမ်တစ်လုံး တည်ရှိနေသည်။ နံရံအောက်ခြေရှိ ခပ်ဝိုင်းဝိုင်းကုန်းမြင့်ငယ်တစ်ခုတွင် ဗလာကျင်းနေသောမြေသားနှင့် ညှိုးနွမ်းနေသော မြက်ပင်အနည်းငယ်...

ဒါ ဘာလဲ။

ငါ အရေးပေါ်ဌာနမှာ လူနာတွေရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဝူကျိုး၏ ဦးခေါင်းက တဝီဝီမြည်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်းသွားကာ ထိုနေရာတွင် လဲကျလုနီးပါးပင်။ မနက် ၉ နာရီမှ နံနက် ၄ နာရီအထိ မနားမနေ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်ကိုသာ သူ မှတ်မိတော့သည်။ အရေးကြီးသော ခွဲစိတ်မှုကြီးတစ်ခုကို အပြီးသတ်ပြီးခါစဖြစ်သည်။ သရက်ရွက်ထုတ်ခြင်း၊ အသည်းချုပ်ခြင်း၊ အူလမ်းကြောင်း ပြုပြင်ခြင်း….

သွေးတိတ်သွားသည့် လက္ခဏာမပြဘဲ အလုပ်များစွာကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီး လက်ထောက်ကို ချုပ်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် သူသိလိုက်ရသည်မှာ အမှောင်ထုပင်...

"ဂါရက် အခြေအနေ နည်းနည်းကောင်းလာပြီလား"

သူ့ခေါင်းကို တောင့်တင်းစွာ လှည့်လိုက်သောအခါ ဝူကျိုး၏ မျက်ဆံများက ဖြည်းဖြည်းချင်း အသားကျသွားသည်။ သူ့ကို လှုပ်နှိုးနေသူမှာ ထင်ရှားသော နှာတံနှင့် နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများရှိသည့် ခံ့ထည်သော ဆံနီရောင်ရှိသူဖြစ်ပြီး အနောက်တိုင်းသားစစ်စစ်ဖြစ်သည်။ စုတ်ပြဲနေသော လျှော်ပင်အင်္ကျီလက်ပြတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောင့်တင်းသော လက်မောင်းကြွက်သားများက လေးကို ကိုင်ထားသည်။

အကယ်၍ အဝတ်အစားဟု ခေါ်နိုင်လျှင် ထိုအင်္ကျီလက်ပြတ်သည် စတုဂံပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အဝတ်စကို ခေါက်ပြီး ချိုင်းကြားတွင် အပေါက်ဖောက်ကာ ချုပ်ထားပုံရပြီး နေရာအနှံ့တွင် ချည်မျှင်များ ပြန့်ကျဲနေကာ အညစ်အကြေးများကြောင့် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

တစ်ခုတည်းသော ခွဲခြားနိုင်သော အချက်မှာ ၎င်း၏ အလွန်ပါးလွှာသော အထည်ဖြစ်ပြီး ခွဲစိတ်ခန်းရှိ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဂွမ်းစထက်ပင် နိမ့်ကျသေးသည်။

ဝူကျိုးသည် သူ့ကိုယ်သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လျှော်ပင်အင်္ကျီလက်ပြတ် အတူတူ။

အင်္ကျီလက်ပြတ် အတူတူ။

အတူတူ... ကောင်းပြီလေ….

ဒါပေမဲ့ ငါ့ဖိနပ်က ဟိုလူ့ထက် ခြေချောင်းတွေ ပိုပေါ်နေပုံပဲ….

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဝူကျိုးသည် မူးဝေလာပြီး ထိုနေရာမှာတင် မူးလဲတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။

ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီကို ပို့လိုက်တာလဲ။ ငါ အစောပိုင်းက ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ပြန်လည်သက်သာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ။ အနည်းဆုံး ငါ သတိလစ်သွားတဲ့အထိ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းက တည်ငြိမ်တယ်။ ခွဲစိတ်မှုက အောင်မြင်တယ်...

ငါ့ကို ပြန်ခေါ်သွားကြ…..

ငါ အရေးပေါ် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကြီးမှာ ပါဝင်ရမှာ…….

ကံမကောင်းစွာပင် သူ့ဆုတောင်းတွေကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှ ကြားပုံမပေါ်ပေ။ အရေးပေါ် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကြီး ရောက်လာခဲ့သည်။ ဆယ်လှမ်းအကွာတွင် စူးရှသော အော်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကယ်ပါဦး"

"ခေါင်းဆောင် ခေါင်းဆောင်"

"အူတွေ ထွက်လာပြီ"

ချက်ချင်းဆိုသလို ဝူကျိုးသည် သူ၏ တိုင်ကြားချက်အားလုံးကို မေ့သွားသည်။ အကူအညီတောင်းခံသံကို ကြားတိုင်း မဆိုင်းမတွ သူသည် အသံများဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

"ငါ ဒီမှာ"

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထက်မြန်သည် သို့မဟုတ် ပိုနီးကပ်သည်။ အသက်ရှူသံ ခပ်ဟိုက်ဟိုက်နှင့် ဝူကျိုးသည် တစ်ဝက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရသူဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ တစ်ခုခုကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေသူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် လက်အုပ်ချီထားသော လက်များမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒဏ်ရာရသူထံ တည့်တည့် ကျရောက်သွားသည်။

အဖြူရောင်အလင်းတန်းထဲတွင် ပြဲနေသော ဒဏ်ရာက သိသိသာသာ ပျောက်ကင်းစပြုလာသည်။

ဝူကျိုးသည် သူ့ခြေထောက်ဘရိတ်ကို အားကုန်နင်းလိုက်သည်။

ငါ အခု ဘာကို မြင်လိုက်တာလဲဟေ….

"အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရိုက်ကူးထားသော ဓာတ်ပုံတွေက ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာပုံကို ဖော်ပြနေတာလား"

"စွမ်းအင်မြင့် အမှုန်ရောင်ခြည်တွေရဲ့ ဒဏ်ရာသက်သာခြင်းအပေါ် သက်ရောက်မှုလား"

အလင်းတန်းတစ်ခုနဲ့ ချက်ချင်း သက်သာပျောက်ကင်းသွားတဲ့ အနာကျက်သွားတာက ဘာလဲ?

ဟုတ်ပြီ ဒါက...

ဒါက ကုသခြင်း မန္တန်ပဲ။

မှတ်ဉာဏ်နှစ်စုံက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာသည်။ တစ်ခုမှာ ဝူကျိုး၏ မှတ်ဉာဏ်ဖြစ်ပြီး သူ အရင်က ကြည့်ဖူးသော ရေတွက်မရနိုင်သည့် ဝတ္ထုများ၊ ဂိမ်းများနှင့် ကာတွန်းများမှ ဖြစ်သည်။ ကျန်တစ်ခုမှာ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင် မှတ်ဉာဏ်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မှတ်ဉာဏ်နှစ်ခုစလုံးသည် တူညီသော နိဂုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ကုသခြင်းမန္တန်၊ နတ်ဘုရား၏ တန်ခိုးကို အသုံးပြု၍ ကုသခြင်း။ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ကုသခြင်းမန္တန်ပင်လျှင် သေးငယ်သော ဒဏ်ရာများကို ချက်ချင်း ကုသနိုင်ပြီး အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင်မူ သေဆုံးသွားသူကိုပင် ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်သည်။

ဒါဆို ဒီကုသခြင်းမန္တန်ကို ရွတ်ဆိုနေတဲ့သူက ဘုန်းတော်ကြီးလား။

ဝူကျိုးက လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆုတောင်းနေသူသည် အဝတ်အစား အကောင်းဆုံး ဝတ်ဆင်ထား၏။

ရှေ့တွင် မြေကြီးအထိ ရှည်လျားပြီး နောက်တွင် ခြေသလုံးအထိ ဖုံးအုပ်ထားသော အညိုရောင်ဖျော့ဖျော့ လျှော်ပင်ဝတ်ရုံ။ လည်ပင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များကို သေသပ်စွာ အနားသတ်ထားပြီး အလယ်တွင် ဒိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ကို အညိုရင့်ရောင် ချည်ကြိုးဖြင့် ကွပ်ထားသည်။

အယ်...

မှော်ဆရာက ပိုအဆင့်မြင့်ပုံပဲ...

ဝူကျိုးသည် တိတ်တဆိတ် မှတ်ချက်ချပြီး ဒဏ်ရာရသူဘက်သို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ ဒဏ်ရာရသူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော် သို့မဟုတ် လေးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော ခိုင်မာတောင့်တင်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆံပင်အညိုရောင်၊ မျက်လုံးအညိုရောင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ရိုင်းများ ရှိသည်။ သူ့ပစ္စည်းကိရိယာများသည် ပိုကောင်းပုံရပြီး အနည်းဆုံး သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်ခုတော့ ပါသော်လည်း သူ့ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုချပ်ဝတ်တန်ဆာတွင် ဝမ်းဗိုက်၌ အပေါက်ကြီးတစ်ခုရှိပြီး သွေးများ တသွင်သွင် စီးကျနေကာ အူများပင် အပြင်သို့ လန်ထွက်နေသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သူ့လက်နှင့် ခြေထောက်များမှ သွေးထွက်ခြင်းသည် ထိုလောက် မပြင်းထန်ပေ။

ဒဏ်ရာရသူသည် သစ်ပင်အမြစ်တုံးတစ်ခုကို မှီထားပြီး သတိတစ်ဝက် ရနေသည်။ ဒဏ်ရာရသူနှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ တုန်ယင်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ဒဏ်ရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ မညီမညာ စုတ်ပြဲနေသော၊ လူးလွန့်နေသော၊ ကျုံ့ဝင်သွားသော ဒဏ်ရာသည် တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပုံရပြီး လူးလွန့်ကာ၊ သေးငယ်သွားကာ၊ ပိတ်သွားကာ၊ သွေးစီးဆင်းမှုက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားသည်...

ဝူကျိုး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ဤကမ္ဘာရှိ ကုသခြင်း မန္တန်များသည် ချက်ချင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုများဖြင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှသည်တကား။ သူခွဲစိတ်နေစဉ်အတွင်း ဤကုသခြင်း မန္တန်က သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့လျှင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ...

သူ၏ အတွေးများ မဆုံးခင်မှာပင် အဖြူရောင်အလင်းက... ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

၎င်းသည် အနည်းငယ်သော အပိုင်းကိုသာ ကုသပေးခဲ့ပြီး ဝမ်းဗိုက်ဒဏ်ရာတွင် အူများမှာ ပြင်ပသို့ ထွက်နေဆဲဖြစ်ကာ ယခုအခါ လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။

ဝူကျိုး: "..."

ဘုန်းတော်ကြီး: "..."

ဒဏ်ရာရသူဘေးမှ လူငယ်က ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ပြုတ်ထွက်နေသော အူများကို သူ့လက်ဖြင့်အုပ်ကိုင်ကာ ဘုန်းတော်ကြီးကို ခဏတာမျှ အားကိုးတကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများနှင့် ရွတ်ဖတ်သရဇ္ဈာယ်မှုများကို မြင်တွေ့နေရသော်လည်း သူ၏လက်များမှ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်မလာပေ။ သူသည် အော်ဟစ်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ဆက်လုပ်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပေးပါ။ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်တယ်"

"ငါ... ငါ မတတ်နိုင်ဘူး"

အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ထက် မကြီးသော ဘုန်းတော်ကြီးက မျက်နှာရဲလာပြီး မျက်ရည်များပင် ဝဲလာတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ အော်ဟစ်ခံလိုက်ရသောကြောင့် သူ့၏ မှဲ့ခြောက်ထနေသော မျက်နှာက ပိုဖူးရောင်လာပုံပင်။

"ကျွန်တော်က အလုပ်သင်ပဲရှိသေးတာ။ သူ့ကို မကယ်တင်နိုင်ဘူး..."

လူငယ်၏ အကြည့်က ချက်ချင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်။ သူသည် သူ့ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး သူ့လက်များတုန်ယင်နေကာ ဒဏ်ရာရသူ၏ အူများကို ပြန်ထည့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

"မလှုပ်နဲ့"

ဝူကျိုး အော်လိုက်သည်။ ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် သူသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူပြောသော ဘာသာစကားသည် တရုတ်၊ အင်္ဂလိပ် သို့မဟုတ် သူ လေ့လာခဲ့ဖူးသော မည်သည့်ဘာသာစကားနှင့်မျှ မတူပေ။ သို့သော် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူပြောနိုင်ခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက အသံဆူညံမှုပင်လျှင် သူ မသိသော ဘာသာစကားဖြစ်သော်လည်း အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဟ။

ဝူကျိုး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာရသူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အံ့အားသင့်သော အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ဒဏ်ရာရနေခြင်းက အရေးပေါ်ဆရာဝန်ကို ချက်ချင်း လှုပ်ရှားရန် အချက်ပြနေခြင်းပင်။ ကောင်းကင်ပြိုကွဲသည်ဖြစ်စေ၊ မြေကြီးပြိုသည်ဖြစ်စေ၊ နေပေါက်ကွဲသည်ဖြစ်စေ၊ လူတိုင်း တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်သွားသည်ဖြစ်စေ၊ သူသည် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းကို အပြီးသတ်ပြီး လူနာ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ဦးစွာသေချာစေရမည်ပင်။

သူသည် ဆက်လက်အော်ဟစ်နေဆဲပင်။

"ပြန်မထည့်နဲ့။ သန့်ရှင်းတဲ့ ပန်းကန်ရှိလား။ မရှိဘူးလား။ ဒါဆိုရင် ကိုင်ထား မလှုပ်နဲ့"