အခန်း (၃)

လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် ဝူကျိုး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သက်ပြင်းချသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဒဏ်ရာရသူ၏ အူများဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေသော ဂါရက်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏လက်များကို အနည်းငယ် မြှောက်ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "စစ်နတ်မင်း"

"စစ်နတ်မင်း" ဟု ဟိုဘက်မှ လူ၏လက်မောင်းကို ဖိထားသော ဆံနီရောင်လေးသမားက ပြန်ပြောသည်။ ထို့နောက် ကိုင်းညွှတ်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဂါရက် မင်းက တကယ်တော်တာပဲ"

သို့သော် ဝူကျိုးသည် ပျော်ရွှင်မှု မခံစားရပေ။ သူ၏ အာရုံအားလုံးသည် သူ့လက်ချောင်းထိပ်များတွင်သာ ရှိသည်။ အသည်း၏ ပေါ်တယ်သွေးကြောက နူးညံ့သည်။ အလွန်ညင်သာလွန်းပါက သွေးထွက်ခြင်း ရပ်တန့်မည်မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ် ပိုအားထည့်လိုက်ပါက စုတ်ပြဲသွားပြီး သေစေနိုင်သော သွေးလွန်ခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ လိုအပ်သော တိကျမှုသည် ခွဲစိတ်ဆရာဝန်၏ အတွေ့အကြုံနှင့် အလိုလိုသိမှုအပေါ် မူတည်သည်။

သူသည် သွေးထွက်ခြင်းကို ခေတ္တရပ်တန့်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းသည် ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးရှည်၏ ပထမခြေလှမ်းသာ ဖြစ်သည်။

နောက်မှ ခြေသံများ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်။ ရေသွားယူရန် ဝူကျိုးက စေလွှတ်လိုက်သော စစ်သားတစ်ဦးသည် "စစ်နတ်မင်း" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ အလျင်အမြန် ဖြတ်သွားပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဂါရက် ဒါ လုံလောက်ပါ့မလား"

လုံလောက်တယ် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး….

ဝူကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အခြေအနေတွင် အသည်းသို့ သွေးစီးဆင်းမှုကို ၃၀ မိနစ်ထက် ပိုကြာအောင် ဖြတ်တောက်၍ မရပါက အသည်းသည် မလွဲမသွေ သေဆုံးလိမ့်မည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် မိနစ် ၃၀ သာ အချိန်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဘာမှ မရှိဘူး။

သွေးသွင်းရန် မရှိသလို ဒဏ်ရာများကို ထုပ်ပိုးရန် ပစ္စည်းများ မရှိပေ။

ဂွမ်းစ၊ ဂျယ်လတ်စပွန်ဂျ၊ သွေးတိတ်ဆေးမှုန့် မရှိ၊ ချုပ်ရိုးထည့်ရန် ပစ္စည်းများပင် မရှိပေ။

သူ့မှာ ညှပ်တစ်စုံတောင် မရှိဘူး။

အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ တက်လာသည်။ ၎င်းသည် ဝူကျိုး၏ ခံစားချက်ဖြစ်ပြီး ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင် ခံစားချက်လည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ သွေးရောင်သန်းနေသည်။

"မင်း"

သူသည် လက်တွေ့အားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကုသတဲ့ မန္တန်တစ်ခု ပေးစမ်း။ ဒီအသည်းကို တည့်တည့်ချိန်ပြီး ရွတ်လိုက် အခု"

ဘုန်းတော်ကြီးသည် သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ၏ ရဲရဲနီနေသော မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး မှဲ့ခြောက်များပင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်ကာ သနားစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ မျက်ရည်များ ဝဲနေသော အသံဖြင့် သူသည် ဝူကျိုးကို ပြန်ဖြေသည်။

"ကျ..ကျွန်တော် မတတ်နိုင်ဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုသတဲ့ မှော်အားတွေ ကုန်သွားပြီ..."

"ဒါဆို မင်းမှာ ဘာကျန်သေးလဲ"

"သေးငယ်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် ဆေးရည်တစ်ပုလင်းပဲ ကျန်တော့တယ်..."

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

သေးငယ်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် ဆေးရည်တဲ့…

သူ အဲဒါ မလိုဘူး..

ဝူကျိုးသည် ဝေဖန်မှုများစွာ ရင်ထဲ၌ ပေါက်ကွဲထွက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ဆေးရုံအကြီးအကဲ သို့မဟုတ် ခွဲစိတ်ခန်းရှိ သူနာပြုအကြီးအကဲပင်ဖြစ်ပါစေ ထိုနေရာ၌ပင် ဆုံးမခံရလိမ့်မည်။

အသည်းကို သေသေချာချာ ချုပ်လိုက်စမ်းပါ။

ဒီကုသတဲ့ ဆေးရည်က GMP အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ် ရထားရဲ့လား။ FDA ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် ပါရဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သက်တမ်းကုန်နေပြီလား…

သူသည် ခွဲစိတ်ကိရိယာများ၊ ချုပ်ရိုးထည့်ရန် ပစ္စည်းများ၊ ထုံဆေးအတွက် လီဒိုကိန်းတို့ကို လိုချင်သည်။ အနည်းဆုံး ပိုးသတ်ရန်အတွက် အိုင်အိုဒင်းတစ်ပုလင်းလောက်တော့ ပေးသင့်သည်။

ဤအရေးပေါ်အခြေအနေတွင်၊ လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော တောထဲ၌ ပစ္စည်းရှားပါးစွာဖြင့် သူသည် လူ၏ဗိုက်ထဲသို့ လက်နှိုက်ခြင်းမပြုမီ လက်ပင် မဆေးခဲ့ရသေးပေ။

ဘာလို့ သူက သေးငယ်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် ဆေးရည်နဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတာလဲ။

သို့သော် ထူးဆန်းသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ မျက်လုံးရှေ့တွင် လျင်မြန်သော ပုံရိပ်အနည်းငယ် လင်းလက်သွားသည်။ သူ့လက်ထဲရှိ ဖန်ပုလင်းငယ်တစ်ခု၊ အတွင်း၌ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ အရည်တစ်ခု၊ လျင်မြန်စွာ သက်သာပျောက်ကင်းသွားသော ဒဏ်ရာများ...

ဝူကျိုးသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ညာဘက်လက်ဖြင့် အသည်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဖြန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ပေးစမ်း"

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ ခိုင်မာသော လေသံကြောင့်ဖြစ်မည် သို့မဟုတ် အခြားသူများတွင် ရွေးချယ်စရာ အခြားမရှိသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးသည် ဒဏ်ရာရသူ၏ လက်မောင်းကို တုံ့ဆိုင်းစွာ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ သွေးထွက်ခြင်းက သိသိသာသာ ရပ်တန့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ၏ အိတ်များကို နှိုက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ကုသဆေးရည်အိုးငယ်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

ထိုဆေးရည်အိုးသည် တစ်လက်မခွဲသာ ရှည်လျားပြီး လက်မအရွယ်အစားခန့် ထူကာ၊ ဖန်သားကိုယ်ထည်သည် ကြည်လင်နေသည်။ ဝူကျိုးက "ဒါကို အညိုရောင်ပုလင်းထဲမှာ ထည့်ထားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ဆို့ပိတ်ကို ကိုက်ဖြတ်ကာ ပေါက်ပြဲနေသော အသည်းမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လောင်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် အံ့ဖွယ်ကုသမှုဖြစ်စဉ်က တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

စုတ်ပြဲနေသော အသည်းက ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်နေသည်။ တစ်ရှူးများ ကြီးထွားလာကာ အက်ကွဲကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမြှေးပါးများ လူးလွန့်သွားသည်...

အသက်ရှူသွင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဝူကျိုး၏ မြင်ကွင်းတွင် အပြည့်အဝ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အသည်းတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။

ဝူကျိုးသည် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို သတိဝီရိယရှိစွာ ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များအောက်ရှိ သွေးကြောများသည် ညင်သာစွာ ခုန်နေပြီး အသည်းမျက်နှာပြင်သည် ဖြူဖျော့သော အရောင်မှ ကျန်းမာသော အနီရောင်သို့ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အလွန်ကောင်းသည်။

သွေးကြောများသည် ချောမွေ့စွာ ဆက်စပ်သွားပြီး သွေးသည် ပုံမှန်အတိုင်း စီးဆင်းနေသည်။

ဤအသည်းက အသက်ရှင်နေသည်။

"ဝိုး..."

တိုးညှင်းသော အာမေဋိတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အလုပ်များနေချိန်တွင် ဝူကျိုးသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီးသည် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်တို့သည် "O" ပုံသဏ္ဌာန် သုံးခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ အသည်းကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျား ဒီလိုမျိုးနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တကယ်ကယ်တင်နိုင်တာလား"

"မရဘူး..."

ဝူကျိုးက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီး၏ တစ်ဝက်အားပျက်ခြင်း၊ တစ်ဝက်စွပ်စွဲခြင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူသည် နောက်ဆုံးစာလုံးကို ဆွဲဆန့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါသိတယ်၊ အဲဒါကို သင်ယူဖို့ ဆယ်နှစ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။"

...ဆယ်နှစ် မကြာပေ။ ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ် စာသင်ကြားခြင်း၊ လက်တွေ့သင်ကြားခြင်းအပြင် အမျိုးမျိုးသော အလုပ်သင်များနှင့် အသိအမှတ်ပြုလက်မှတ်များ ရယူခြင်းတို့ လိုအပ်သည်။ ဝူကျိုးက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် လူနာဘက်သို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ သူ့အသက်အန္တရာယ် ကင်းရှင်းသွားပြီ၊ နောက်တစ်ဆင့်မှာ အူများနှင့် အခြား ပြင်ပဒဏ်ရာများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ ကုသဆေးရည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ်သော အစက်အပြောက်များမှလွဲ၍ အားလုံးနီးပါး ကုန်သွားပြီဖြစ်ပြီး မူလပမာဏ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်တော့ကာ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ဖြင့် တောက်ပနေပြီး အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသည်။

အာနိသင်သည် မငြင်းနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားသည်။

သို့သော် ကျန်ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ဤအနည်းငယ်သော အစက်အပြောက်များကို အားကိုးခြင်းသည် အချည်းနှီးသော မျှော်လင့်ချက်သာ ဖြစ်သည်။

အူများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည့် အလုပ်အစစ်အမှန်ကို စတင်ကြပါစို့။

ဝူကျိုးသည် လူနာ၏ အသည်းမှ ညာဘက်လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာပြီး အမိန့်များ ဆက်တိုက်ပေးတော့သည်။

"ဆပ်ပြာရှိလား... ဘာ ဆပ်ပြာသီးပဲရှိတာလား။ ကောင်းပြီ၊ ပေး ငါ လက်ဆေးမယ်"

"ရေနွေးဆူဆူ ရှိလား... ဒီအိတ်ပဲရှိတာလား။ မလုံလောက်ဘူး။ မြန်မြန် နောက်ထပ် ထပ်တည်။ အို ပြီးတော့ အပ်တွေနဲ့ ချည်တွေကို အဲဒီထဲထည့်ပြီး ပိုးသတ်လိုက်"

"အရက်ပြင်း ရှိလား... ရှိတယ်။ ကောင်းပြီ ငါ့ကို ပေးစမ်း"

ဆံနီရောင်လေးသမားနှင့် ရေခပ်နေသည့် ဆံရွှေရောင်စစ်သားတို့သည် သူ၏အမိန့်များအတိုင်း အလုအယက် လုပ်ဆောင်ကြသည်။ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ပြင်းပြနေသော လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီး "ဘာလို့ လက်ကို ထပ်ဆေးရတာလဲ" ဟု မေးသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုလေးတင်က အရေးပေါ် သွေးတိတ်အောင် လုပ်ခဲ့တာလေ ညီလေး။ နည်းနည်းလေး နောက်ကျသွားရင် လူသေသွားနိုင်တယ်"

အသက်နှင့်သေခြင်းကြား အခြေအနေတွင် ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိသော်လည်း ဆေးရုံတွင်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး အိုင်အိုဒင်းအနည်းငယ်ကို ဆွဲယူလိုက်မည်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အရေးပေါ်သွေးထွက်ခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး အူများကို ကိုင်တွယ်ရန် အချိန်ရောက်သောအခါ ဝူကျိုးသည် ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် သန့်ရှင်းရေးကို လျှော့တွက်၍ မရပေ။

လေးသမားယူလာသော သစ်သားရေပုံးထဲမှ ဆပ်ပြာသီးများဖြင့် သူသည် လက်ကိုဆေးကြောလိုက်ပြီး ပုံးပတ်လည်ရှိ အညစ်အကြေးများကို မကြည့်မိအောင် ကြိုးစားနေသည်။ ၎င်းကို "အညစ်အကြေး" ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ချီးမွမ်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အဝမှအစ ပုံးအပြည့်အထိ မည်းမှောင်နေသည်။ ၎င်းကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ မဆေးကြောခဲ့သည်ကို ပြောရန်ခက်ခဲသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ စတင်ပြုလုပ်ချိန်မှစ၍ မဆေးကြောခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤရေသည် ပိုက်ခေါင်းမှရေထက် မည်မျှညစ်ပတ်သည်နှင့် မည်မျှသော အဏုဇီဝပိုးမွှားများ ရှိနေသည်ကို ဝူကျိုး မတွေးဝံ့ပေ။