အခန်း (၅)

"ဆားရည် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

ဝူကျိုး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြမ်းတမ်းပြီး အကြောထောင်နေသော လက်တစ်ဖက်က သစ်သားပန်းကန်တစ်ခုကို သူ့ထံ ကမ်းပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စစ်သည်တော်၏ လက်များတွင် အကြောဟောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လက်သည်းကြားရှိ နက်ရှိုင်းသော အနက်ရောင်အညစ်အကြေးများကို ခိုင်မာစွာ စွဲကပ်နေကာ တမင်တကာ ကြိုးစား၍ပင် ဆေးကြော၍ မရနိုင်ပေ။ ကြေးများရှိနေသောလက်မသည် ပန်းကန်အနားတွင် ချိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်သည်းများက ရေထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်နေသည်...

ဝူကျိုးသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ဗိုက်အောင့်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤဟောင်းနွမ်းသော နေရာတွင် ဇီဝကမ္မဗေဒဆိုင်ရာ ဆားရည်ကို ထည့်ရန် အခြားအရာတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး….

ဤမြက်ခေါင်မိုးအိမ်၊ မူလအရောင်ကိုပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် ညစ်ပတ်သော စည်များ၊ သစ်သားပန်းကန်များအပြင် အခြားဘာမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ဝူကျိုးသည် ဆားရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး အရသာခံကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်းနည်းခြင်းပင်လယ်တစ်ခု ရုတ်တရက် တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အသင့်လုပ်ထားသော ဇီဝကမ္မဗေဒဆိုင်ရာ ဆားရည်မရှိသော တောထဲတွင် ဤသို့သော အခြေအနေသည် သနားစရာပင်။

ရေနွေးတည်၊ အေးမြသော ရေနွေးနှင့် ရောစပ်၊ ထိုနေရာ၌ပင် ဆားထည့်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဆားမည်မျှထည့်ရမည်ကို တွက်ချက်ရန် ကြိုးစားခြင်း….

သူသည် ဆားပါဝင်မှုကို အနည်းငယ် ချိန်ညှိလိုက်ပြီး အပူချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ ဆားပါဝင်မှု အနည်းငယ် လွဲနေနိုင်သည်ဟု ထင်သော်လည်း အပူချိန်မှာ အတော်အတန် အဆင်ပြေသည်။ အပူချိန်သည် ၃၇ ဒီဂရီအောက် ၀.၅ ဒီဂရီ လျော့နည်းနေပြီး ဆားပါဝင်မှု ၁၀% လွဲနေခြင်းအတွက်မူ...

အဲဒါတွေအားလုံးကို စိုးရိမ်လို့ မဖြစ်ဘူး…

ဆားထည့်၊ ဆားထပ်ထည့်၊ ဆား ဆက်ထည့်။ သတိထားပါ၊ ဝူကျိုးသည် လိုချင်သော ပမာဏရောက်အောင် ချိန်ညှိခြင်းမပြုမီ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆားထည့်ခိုင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဤကြမ်းတမ်းသော လက်များရှိသူများကို ညွှန်ကြားကာ ရေအိတ်၏ ပါးစပ်ကို အရက်ပြင်းဖြင့် သန့်ရှင်းစေပြီး မြှောက်ကာ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

အထက်ဝမ်းဗိုက်မှ အောက်ဝမ်းဗိုက်အထိ ခြေလှမ်းတစ်ခုချင်းစီကို သေသေချာချာ ဆေးကြောခြင်း။ ပထမအကြိမ်ပြီးနောက် အူများကို ညင်သာစွာ ကိုင်ထားပြီး သူသည် ဆက်လက်အော်ဟစ်သည်။

"သူ့ကို မြှောက်ထား တစ်ယောက်က ပခုံးမှာ၊ တစ်ယောက်က ခြေထောက်မှာ၊ တစ်ယောက်က နောက်ကျောမှာ"

ဆံနီရောင်လေးသမားသည် ဒဏ်ရာရသူ၏ ပခုံးများကို ထောက်ထားသည်။

ဒဏ်ရာရသူဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ အူများကို ကိုင်ထားသော လူငယ်သည် ဒဏ်ရာရသူ၏ ခြေထောက်များကို မြှောက်ထားသည်။

အလွန်ကွေးကောက်သော အနေအထားဖြင့် လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီး၏ လက်တစ်ဖက်က နှလုံးအောက်သွေးလွှတ်ကြောတွင်၊ နောက်တစ်ဖက်က ခြေမျက်ရိုးနောက်ဘက်သွေးလွှတ်ကြောတွင် ဝူကျိုး၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ခွဲစိတ်ခြင်း၊ စစ်ဆေးခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများစွာပြီးနောက် ဒဏ်ရာရသူ၏ ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှ သွေးထွက်ခြင်းသည် အခြေခံအားဖြင့် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ မှဲ့ခြောက်များရှိသောသူ၏ ဒဏ်ရာများကို ဖိထားသည့်အလုပ် ပြီးဆုံးသွားပြီး ယခုအခါ ဒဏ်ရာရသူ၏ ကျောရိုးကို ထောက်ထားသည်။

"တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ မြှောက်ထား ငါ့ဘက်ကို"

ဗွက်….

ဝမ်းဗိုက်ခေါင်းကို ဆေးကြောရန် အသုံးပြုသော ဇီဝကမ္မဗေဒဆိုင်ရာ ဆားရည်များ စီးထွက်လာသည်။

ဝူကျိုးသည် မျက်ရည်များ ဆက်လက်ကျဆင်းနေသည်။

စုပ်ယူကိရိယာ မရှိ၊ ရေထုတ်ပြွန် မရှိ၊ ဘာမှမရှိ... ကောက်ရိုး သို့မဟုတ် ကျူရိုးကို အသုံးပြု၍ စုပ်ယူပြီး ပြန်ထွေးထုတ်ရမည်လား ဋထိုအဝါရောင်သွားကြီးများရှိသော စစ်သည်တော်များနှင့် ကောင်းစွာမစုပ်ယူမိဘဲ ဝမ်းဗိုက်ခေါင်းထဲသို့ ပြန်ထွေးထုတ်မိနိုင်ခြေကို တွေးကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဝူကျိုးသည် ထိုအကြံကို ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်သည်။

ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သူသည် အလွယ်ကူဆုံး၊ အကြမ်းဆုံးနည်းလမ်းကိုသာ အားကိုးနိုင်တော့သည်။ ဝမ်းဗိုက်ခေါင်းကို ဆေးကြောပြီးနောက် လူကိုမြှောက်ကာ ရေကိုသွန်ချခြင်း။

ရေအများစု စီးထွက်သွားပြီး ဝူကျိုးက နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သွေးထွက်နေသောနေရာများ သို့မဟုတ် ဝူကျိုး၏ ပုံမှန်အသုံးအနှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် တက်ကြွသော သွေးထွက်ခြင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာရသွားကာ အနည်းငယ် မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဘေးဘက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ချုပ်လိုက်"

...တုံ့ပြန်မှု မရှိ။

ညှပ်မရှိ၊ အပ်မရှိ၊ ပြုံးရွှင်သော မျက်လုံးရှိသည့် ခွဲစိတ်ခန်းသူနာပြုက သူ၏လက်ထဲသို့ ကိရိယာများကို ညင်သာစွာ ပုတ်ထည့်ပေးခြင်း မရှိ...

ဝူကျိုး: "......"

သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက အသားကျသင့်ပေသည်။

ဒါဟာ ဆေးရုံလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ခွဲစိတ်ခန်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လက်ထောက်၊ ဒုတိယလက်ထောက်၊ ခွဲစိတ်ခန်းသူနာပြု၊ လည်ပတ်သူနာပြု မရှိဘူး။ 'ချုပ်' လို့ အော်လိုက်ပေမယ့် သူပြောတာကို နားလည်တဲ့သူ တစ်ယောက်တောင် မရှိဘူး...

"ပေး... ငါ့ကို... အပ်... နဲ့... ချည်... ပေး"

"ဟင်... အို"

မှဲ့ခြောက်များရှိသော လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီးက ထခုန်လိုက်ပြီး တရှပ်ရှပ်မြည်ကာ သူ၏အိတ်များကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။

ဝူကျိုး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

မူလက သူထင်သည်မှာ ဤမြက်ခေါင်မိုးအိမ်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အနည်းဆုံး အပ်တစ်ချောင်းနှင့် ချည်တစ်မျှင်တော့ ရှိသင့်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဤမှဲ့ခြောက်ရှိသူတွင် တကယ်ရှိသည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။ ဘုန်းတော်ကြီး၏ အဆင့်အတန်းတွင် ပိုကောင်းသောအရာများ ရှိသင့်သည်...

မဟုတ်ဘူး ခဏလေး…

ဒါ ဘာအမှိုက်တွေလဲ…

အပ်ချုပ်အပ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အရှည်နဲ့ အထူကို ကြည့်ရင် အိပ်ရာခင်းအပ်နဲ့ ပိုတူတယ်….

ပြီးတော့ ကွေးနေတယ်..

ကွေးနေတယ်…

အဝတ်အစားချုပ်ရင်း ကွေးသွားတာ….

ပြီးတော့ ဒီချည်မျှင်..ဒီချည်မျှင်က ပိုးသတ်ချည် ဒါမှမဟုတ် အဖုအထစ်မရှိတဲ့ ချည်မျှင်ကို မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလျှော်ချည်က အရမ်းကြမ်းပြီး အဖုအထစ်တွေနဲ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

ထားလိုက်ပါတော့... ဒီလို ဟောင်းနွမ်းတဲ့ နေရာကနေ အရမ်းကြီး မမျှော်လင့်နိုင်ဘူး...

ဝူကျိုးသည် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားပြီး တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားကာ ထိုအပ်ဖြင့် ဝမ်းဗိုက်နံရံကို အလျင်အမြန် ချုပ်လိုက်သည်။ စုပ်ယူနိုင်သော ချည်မျှင်မပါဘဲ၊ ပိုးချည်မပါဘဲ၊ အနိမ့်ဆုံး လျှော်ချည်နှင့် အဝတ်အစားချုပ်ရန် အပ်ဖြင့် ချုပ်နေခြင်း။ တည့်တည့်…

ညှပ်မပါဘဲ၊ ကွေးသောအပ်မပါဘဲ၊ သူကိုင်ထားသော အပ်ချုပ်အပ်ဖြင့် အသားထဲသို့ ထိုးသွင်းနေခြင်း၊ အပ်ချုပ်သူများသာ ထိုခံစားချက်ကို အမှန်တကယ် နားလည်လိမ့်မည်...

သူသည် အာရုံစိုက်ကာ အသက်အောင့်ထားပြီး အလွှာတစ်ခုပြီးတစ်ခု စိတ်ရှည်စွာ ချုပ်လိုက်သည်။ ဝမ်းတွင်းအမြှေးပါး၊ အပေါ်ယံအမြှေးပါး၊ အရေပြားနှင့် အရေပြားအောက် တစ်ရှူး... သုံးလွှာချုပ်ခြင်းကို သေသေချာချာ ပြီးစီးစေပြီး နောက်ဆုံးကြိုးကို ချည်နှောင်လိုက်သောအခါ သူသည် လုံးဝအားကုန်သွားကာ နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။

"ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်..."

ချွေးသုတ်ပေးမယ့်သူတောင် မရှိဘူး…

ဝမ်းနည်းစရာပင်…

ခွဲစိတ်နေစဉ် ချွေးသုတ်ပေးမည့်သူ မရှိသော်လည်း အနည်းဆုံး ခွဲစိတ်ပြီးနောက် သူ့ကို ဂရုစိုက်မည့်သူများတော့ ရှိသည်။ ဝူကျိုး လှဲလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း လက်ငါးခြောက်ဖက်က သူ့ကို ထောက်ကူရန် ဆန့်တန်းလာသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အလုပ်ရှုပ်နေစေခဲ့သော စစ်သည်တော်များအားလုံးသည် စကားတပြောပြောဖြင့် အလုအယက် ပြေးလာကြသည်။

"ဂါရက်လေး မင်းက တကယ်တော်တာပဲ"

"ဂါရက်လေး ဒါကို ဘယ်တုန်းက သင်ယူခဲ့တာလဲ"

"ဂါရက်လေး..."

ဝူကျိုး: ......

သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ဦးနှောက်သည် လည်ပတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို သူ့စိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုလူများက သူ့ကို ခေါ်နေကြသည်။ သူ့နာမည်မှာ ဂါရက်..ဂါရက် နော့ဒ်မတ်ခ်၊ မြို့စောင့်တပ်တွင် အသစ်ရောက်လာသူ...

ယနေ့တွင် သူသည် မြို့ပြင်၌ တပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ကင်းလှည့်ထွက်ခဲ့ပြီး မှဲ့ခြောက်ရှိသော ဘုန်းတော်ကြီး ဂျွန်အား မိသားစုထံ အလည်အပတ်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ ယခုကုသပေးခဲ့သော ဒဏ်ရာရသူမှာ သူတို့၏တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဦးလေး ကရင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဂရုစိုက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

ဦးလေး ကရင် ဒဏ်ရာရသောအခါ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ အူများကို ကိုင်ထားသူမှာ လှံကိုင်သူ သူ့တူ ရေမွန်၊ ဆံနီရောင်လေးသမား တမ်နှင့် အစောပိုင်းက ရေနွေးတည်ရန် စေလွှတ်ခံခဲ့ရသော ဒိုင်းကိုင်စစ်သည်တော် ဗေလီတို့ဖြစ်ပြီး ဤအဖွဲ့သည် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးဖြစ်သည်။

ဒါဆို... ငါ တစ်ဖက်ကမ္ဘာကို ရောက်သွားတာလား…

အရေးပေါ်ခန်းမှာ အရူးအမူး အချိန်ပိုတွေ ဆင်းပြီးတဲ့နောက်တော့ ငါက တကယ်ကို အလောင်းကောင်ကြီး တစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားတာပဲ…..

အာ.. အလုပ်သင်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တယ်၊ လက်တွေ့သင်ကြားမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တယ်၊ ဒုတိယအကြီးအကဲ ဆရာဝန်အဆင့်မှာတောင် ငါ ကျရှုံးမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး…

ဝူကျိုးသည် ခါးသီးသော မျက်ရည်တစ်စက်ကို တိတ်တဆိတ် သုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဝေးရှိ ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားနေသော တောင်ကုန်းများ၊ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော မြက်ခင်းများ၊ ရှေးဟောင်းမြက်ခေါင်မိုးအိမ်များ၊ ဘေးနားရှိ အနောက်တိုင်းသွင်ပြင်လက္ခဏာများရှိသော သူ၏အဖွဲ့သားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်ကို နိမ့်ချကာ ခဏတာမျှ သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းနည်းကြေကွဲကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါက ဂါရက်ပဲ..."

ဂါရက်သည် အကြည့်ကို ပြန်လည်မြှင့်တင်လိုက်သောအခါ စစ်သည်တော်အချို့နှင့် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးတို့သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ခွဲစိတ်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်လာပုံကို လူတိုင်း အံ့အားသင့်ပြီး စူးစမ်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဂါရက်…

"......"

ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ။

မူလဘဝက ဆယ်နှစ်ကြာ မူလတန်းနှင့် အလယ်တန်းပညာရေး၊ ခုနစ်နှစ်ကြာ ဘွဲ့ကြိုနှင့် ဘွဲ့လွန်ပညာရေး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်တွေ့သင်ကြားမှုတို့ကြောင့် ဤကျွမ်းကျင်မှုကို ရရှိခဲ့သည်ဟု သူတို့ကို ပြောနိုင်ပါ့မလား…

အဲဒီလို ပြောရဲရင် ငါ... ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက မီးရှို့ခံရမလား...

အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ပြန်ရောက်သောအခါ ချာ့ခ်ျသို့ သတင်းပို့နိုင်သော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

ငါ လျှို့ဝှက်ထားချင်ရင်တောင် မရဘူး…

သူသည် ဘာသာရေးတရားရုံးကို မြင်ယောင်နေပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု ဆယ်မျိုးကို စိတ်ကူးယဉ်တော့မည့်အချိန်တွင် စိုးရိမ်တကြီး မေးခွန်းတစ်ခုက သူ့အတွေးများကို ဖြတ်တောက်ကာ မီးနှင့်ရေမှ သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်သည်။

"ဂါရက်လေး... ခေါင်းဆောင် သူ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား"