အခန်း (၆)

"သူ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား"

ဂါရက် နော့ဒ်မတ်ခ် ခဏရပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များ ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့စိတ်ထဲသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ၏ငယ်ရွယ်သော ပုံစံဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ အလောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးနေသည်။ ဦးလေး ကရင်သည် ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားပြီး အားပေးစကားဆိုသည်။

"ဂါရက်လေး၊ မကြောက်နဲ့ ဦးလေးက မင်းကို ဂရုစိုက်မယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပေးဘူး"

သူ၏လက်များသည် သစ်သားဓားတိုကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြင်းထန်စွာ လွှဲနေသည်။ ဦးလေး ကရင်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဓားကိုင်ထားပြီး အသံမာမာဖြင့် "မင်းရဲ့ ရပ်တည်ချက် မှားနေတယ်။ နောက်တစ်ခါ"

သူသည် သေးငယ်သော တဲအိမ်တွင် ခွေနေကာ ဝါးမျိုရန်ခက်ခဲသော အနက်ရောင်ပေါင်မုန့်ကို ဝါးစားနေသည်။ ဦးလေး ကရင်သည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ သူ့ကိုဆွဲခေါ်သွားသည်။

"ဂါရက်လေး ဦးလေးအိမ်ကို လာခဲ့။ အန်တီ အိုင်လင်းက ဟင်းရည်ချက်ထားတယ်"

...အဲဒါက ငါ့အဖေ သေဆုံးပြီးနောက် ငါ့ကို ဂရုစိုက်ခဲ့တဲ့ ဦးလေး ကရင်ပဲ...

ဂါရက်သည် ဦးလေး ကရင်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာမျှ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ မသိစိတ်ဖြင့် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို သူ့ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆုတောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်လည်ညစ်ညမ်းခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ခွဲစိတ်မှုမပြုလုပ်မီ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော အမူအရာမျိုး ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"...ငါ မသိဘူး" ဟု သူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး..."

ခွဲစိတ်မှုသည် အမှန်ပင် ပြီးစီးခဲ့သည်။ လူနာဖြစ်သော ဦးလေး ကရင်သည် ယာယီအားဖြင့် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အရာအားလုံး ချောမွေ့သွားသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ လူနာအတွက် ရှေ့တွင် ပြဿနာများစွာ ရှိနေသေးသည်။

ဒဏ်ရာကို အပင်အမျှင်များဖြင့် အလျင်အမြန် ချုပ်ခဲ့ပြီး ပဋိဇီဝဆေး မရှိ၊ သွေးသွင်းခြင်း မရှိပေ။ လက်ပင် မဆေးဘဲ လူနာ၏ အသည်းထဲသို့ သူ နှိုက်ခဲ့သည်...

သက်သာပျောက်ကင်းသွားသော အသည်းအပြင် ခွဲစိတ်မှုတစ်ခုလုံးသည် ဝူကျိုး၏ အမြင်တွင် ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆေးရုံတွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံးသော ပေါက်ပြဲသွားသော အသည်းမှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံးကို လက်ထောက်ဆရာဝန်တစ်ဦးက အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

ခွဲစိတ်ပြီးနောက် ဖြစ်နိုင်သော အန္တရာယ်များသည်လည်း မများလှပေ။ ဆေးရုံတွင် ရက်အနည်းငယ် စောင့်ကြည့်ခြင်း၊ ပိုးဝင်ခြင်းကို တားဆီးရန် ပဋိဇီဝဆေးများ သုံးစွဲခြင်း၊ နောက်ဆက်တွဲများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင် မလိုအပ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ပိုးဝင်ခြင်းနှင့် သွေးဆုံးရှုံးခြင်းတို့ကြောင့် လူနာ၏အသက်သည် ချည်မျှင်တစ်မျှင်ပေါ်တွင် တည်နေသည်။

ဤအခက်အခဲများကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အူတွင်းကပ်ညှိခြင်း၊ အူပိတ်ခြင်း၊ ပျို့အန်ခြင်း၊ အော့အန်ခြင်း၊ လေထိုးလေအောင့်ခြင်း၊ ဝမ်းဗိုက်ဖောင်းခြင်း၊ ဆီးချုပ်ခြင်း... အမျိုးမျိုးသော နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ ရှိနိုင်သေးသည်။

ကံမကောင်းပါက မည်သည့်ပြဿနာမဆို လူနာ၏အသက်ကို ခြွေယူသွားနိုင်သည်။

ပြီးတော့ သူ... ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။

ပဋိဇီဝဆေးမရှိ၊ ရေထုတ်ပြွန်မရှိ၊ ဓာတ်မှန်မရှိ၊ အာထရာဆောင်းမရှိ၊ CT စကင်မရှိ၊ ဓာတ်ခွဲစမ်းသပ်မှုမရှိ၊ ပစ်မှတ်ထားသော ဆေးဝါးများမရှိပေ။

ဦးလေး ကရင်တွင် တကယ်ပင် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ကုသပေးသူအနေဖြင့် သူသည် အားနည်းသူဖြစ်သည်။

သူ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည် မျက်နှာမည်းနေကြသည်။ ဦးလေး ကရင်၏ တူတော်စပ်သူ ရေမွန်သည် အထူးစိုးရိမ်ပူပန်စွာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ဝူကျိုး၏ ပခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

"မင်း မသိဘူးလား။ ဂါရက်လေး မင်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလား"

ဤတောင်းပန်သော၊ စိုးရိမ်သော လေသံသည် ဝူကျိုးသည် အရေးပေါ်ခန်းတွင် မကြာခဏ တွေ့ကြုံရသော ဆွေမျိုးများ၏ လေသံနှင့် တူညီသည်။ ဂါရက်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ တတ်နိုင်ရင် သူ့ကို မြန်မြန်သက်သာစေချင်တယ်"

သူ စကားမဆုံးခင် ဂါရက်၏ လက်အုပ်ချီထားသော လက်ဖဝါးများမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူနာ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားသည်။

အဖြူရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင် အသစ်ချုပ်ထားသော ဒဏ်ရာသည် အနည်းဆုံး ရက်ပေါင်းဆယ်ရက်ကြာမှ သက်သာပျောက်ကင်းနိုင်သော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပိတ်သွားတော့သည်။

"ဝိုး"

အာမေဋိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှဲ့ခြောက်များရှိသော ဘုန်းတော်ကြီး ဂျွန်က အကျယ်ဆုံး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကုသခြင်းမန္တန်! ဒါ ကုသခြင်းမန္တန်ပဲ။ ဂါရက် မင်း ကုသခြင်းမန္တန်ကို ရွတ်ဆိုနိုင်လား"

ဂါရက်: !!!!

မဟုတ်ဘူး..

နည်းနည်းလေး ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ..

ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းနည်းလေး ပိုဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ..

ငါ အပ်ချုပ်ရိုးတွေကို မဖယ်ရှားရသေးဘူးနော်…

လူနာကို ကယ်တင်နိုင်သည့်အတွက် အံ့အားသင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်ခြင်းကို ခံစားရန် သူ၌ အချိန်မရှိပေ။ သူသည် ကုသခြင်းမန္တန်၏ အဖြူရောင်အလင်းတန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ညာဘက်လက်တွင် ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ထိုးထွက်နေသော အပင်အမျှင်များကို စတင်ဆွတ်တော့သည်။

အပ်ချုပ်ရိုးတွေကို ဖယ်လိုက်။ ဒဏ်ရာ အခုမှ သက်သာသွားပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်း မမှိန်ခင် မြန်မြန် ဖယ်လိုက်။

အပ်ချုပ်ရိုးတွေကို ထားခဲ့ရင် နေရာယူထားတာကြောင့် ပိုးဝင်နိုင်ခြေရှိတယ်။

ဒဏ်ရာ မကျက်ခင် မြန်မြန် ဖယ်လိုက်ပါ။ လူနာရဲ့ ဝေဒနာကို သက်သာစေရုံသာမက ကုသခြင်းမန္တန်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကလည်း အကူအညီပေးနိုင်သေးတယ်...

ဂါရက်သည် အာရုံစိုက်ကာ သူ့လက်များ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားနေသည်။ ညာဘက်ဓားသည် လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဘယ်ဘက်လက်မနှင့် လက်ညှိုးတို့က ဆွဲယူကာ လက်နှစ်ဖက်သည် လူနာ၏ ဝမ်းဗိုက်အပေါ်တွင် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်လုပ်ဆောင်နေသည်...

အရေးပေါ်ဌာနသည် အမြဲတမ်း သေခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ရသော နေရာဖြစ်သည်။ သရက်ရွက်၊ အသည်း၊ သွေးကြောများကို ချုပ်ခြင်းတို့သည် အားလုံး လျင်မြန်သော လုပ်ဆောင်ချက်များဖြစ်ပြီး APM ၇၆၄ ကို လိုချင်ကြသည်။ သို့သော် တစ်နေ့တွင် အပ်ချုပ်ရိုးများ သို့မဟုတ် အလားတူအရာများကို ဖယ်ရှားခြင်းသည် ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်ကို တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပေ။

ဆယ်ခုမြောက် ချည်မျှင်။ ညာဘက် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားကို ချုပ်ထားတာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ။

ဆယ့်ရှစ်ခုမြောက် ညာဘက်အပေါ်ပိုင်း ဝမ်းဗိုက်ကနေ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ။

နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုမြောက် နှစ်ဆယ့်ရှစ်ခုမြောက်၊ နှစ်ဆယ့်ကိုးခုမြောက်၊ သုံးဆယ်မြောက်..

ပြီးပြီ..

အဖြူရောင်အလင်းက တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားသည်။ ဒဏ်ရာနှစ်ခု၊ တစ်ခု ဒေါင်လိုက်နှင့် တစ်ခု ထောင့်ချိုး၊ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့သလို ဖြစ်သွားသည်။ ထို့အပြင် လူနာသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်ကာ ထိုင်ရန် ကြိုးစားလာသည်...

"ခေါင်းဆောင်"

"ခေါင်းဆောင် သက်သာသွားပြီ"

စစ်သားအချို့ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ အလုအယက် ပြေးလာကြသည်။ ဂါရက်၏ ဝိညာဉ်သည် လွင့်ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားပြီး သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"သူ့ကို မထိနဲ့ လှဲနေ လှဲနေ"

ဒုက္ခပဲ။ အပေါ်ယံက သက်သာသွားပြီာ ဒါပေမဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ဘယ်သူသိမလဲ။

ဝမ်းဗိုက်နံရံတစ်ခုတည်းမှာတင် သုံးလွှာ ချုပ်ထားတာ။ အတွင်းဆုံး fascia နဲ့ အတွင်းပိုင်း အစိတ်အပိုင်းတွေ သက်သာသွားပြီလား ဘယ်သူသိမလဲ။ ဒီရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုက ခွဲစိတ်ကြောင်းကို စုတ်ပြဲသွားရင်...

ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားအပြင် ငါ မချုပ်ရသေးတဲ့ စုတ်ပြဲနေတဲ့ အပိုင်းအစတွေနေရာတိုင်း ပျက်စီးနေတယ်။ သူတို့ သက်သာသွားပြီလား…

ဝူကျိုး ဘာမှ မသိပေ။

ဒီတောထဲမှာ စစ်ဆေးဖို့ MRI လည်း မရှိဘူး…

သူသည် တောထဲ၌ မဟုတ်သော်လည်း သွားစရာနေရာမရှိပေ။

ဖိထားလိုက်သောအခါ လုံးဝခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်းမရှိသော ဦးလေး ကရင်သည် တဒုန်းဒုန်းမြည်ကာ ပြန်လဲကျသွားသည်။ သူ လှဲနေသော်လည်း သူ့ခေါင်းသည် အတင်းအကျပ် မော့လာပြီး တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေကာ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှု အပြည့်ဖြင့်…

"ဂါရက်လေး မင်း... မင်း"

ဂါရက်၏ နှလုံးက တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေသည်။ စာနာထောက်ထားသောအားဖြင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက စောင့်ရှောက်ခဲ့သော ကလေးတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် အသားကို ခွဲစိတ်ခြင်း၊ အပ်ဖြင့် အရေပြားကို ချုပ်ခြင်းကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ဘယ်လို ရှင်းပြနိုင်မလဲ။

လျစ်လျူရှုလိုက်ရမလား။

မသိချင်ယောင်ဆောင်ရမလား။

၎င်းသည် သူ၏ ဖခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူ့ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သော ဦးလေး ကရင်ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့အား စိတ်ချမ်းသာစေရန် ရှင်းပြရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဂါရက်၏ ဦးခေါင်းသည် တစ်မိနစ်လျှင် ၇၂၀၀ လှည့်ပတ်နှုန်းဖြင့် လည်ပတ်နေသော ဟာ့ဒ်ဒစ်တစ်ခု မြှုပ်နှံထားသကဲ့သို့ တဝီဝီမြည်နေသည်။ သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည်ရယူခြင်း၊ ဒေတာများကို အလျင်အမြန် စုစည်းခြင်း၊ ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော သတင်းအချက်အလက်တစ်ခု၊ ရဲရဲတင်းတင်း၊ အသားပေးထားသော၊ ခိုင်မာစွာ သူ့စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

သူ့လက်ဖဝါးမှ ယခုလေးတင် ထွက်ပေါ်လာသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းက ကုသမှုဖြစ်စဉ်ကို အရှိန်မြှင့်ပေးသည်...

အစောပိုင်းက လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီး လွှတ်လိုက်သော ကုသခြင်းမန္တန်နှင့် အတိအကျ တူညီသည်။

ကုသခြင်းမန္တန်၊ နတ်ဘုရား၏ မန္တန်၊နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ကျောထောက်နောက်ခံရှိပြီး နတ်ဘုရားက သူ့ကို ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ပြောခဲ့သည်။

ယုတ္တိဗေဒက အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ပြည့်စုံသည်။

ဂါရက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး ကရင် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် နတ်ဘုရားရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူခဲ့ပါတယ်"