အခန်း (၈)

တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ဘာလုပ်ရမလဲဟု သူ့ကိုမေးသည်။

လူအုပ်တစ်အုပ်က သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်နေ၏။

ဂါရက်သည် ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲသွားပြီ။

သူသည် ကုသပေးသူ၊ မန္တန်ရွတ်ဆိုသူ၊ သဘာဝနတ်ဘုရား၏ ကောင်းချီးခံရသူဖြစ်သည်။ မန္တန်ရွတ်ဆိုသူ၏ ရာထူးသည် စစ်သည်တော်ထက် အမြဲတမ်း မြင့်မားခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင် မရှိချိန်တွင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဦးဆောင်ကာ အဖွဲ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ခြင်းသည် သဘာဝကျသည်။

ဘာ..ငါက ငယ်ရွယ်သေးတယ်။ အတွေ့အကြုံလည်း မရှိဘူး၊ ဘာမှန်းကို မသိတာလေ…..

သဘာဝနတ်ဘုရား၏ ကောင်းချီးသည် ဘာအတွက်လဲ။ သူတို့က သူ့ကို ဉာဏ်ပညာ ထည့်သွင်းပေးလို့ မရဘူးလား။

ဂါရက်သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ ဤ ကောင်းချီးသည် အတုအယောင်ဖြစ်ကြောင်း မပြောနဲ့တော့။ သူသည် တစ်ဖက်ကမ္ဘာသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုပင် အပြည့်အဝ မပေါင်းစည်းရသေးပေ။ ရှေ့ဆက်ရမည်လား နောက်ဆုတ်ရမည်လား သူ့ကို မေးရမည်လား…

သူ ဘာမှ မသိဘူး…

သူ၏အဖွဲ့သားများ၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် ဂါရက်သည် သူ့ဘဝကို သံသယဝင်လာသည်။ ဝိညာဉ်ပြောင်းရွှေ့သူ၏ မေးခွန်းသုံးခုမှာ ငါ ဘယ်သူလဲ၊ငါ ဘယ်မှာလဲ၊ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ ဖြစ်ပြီး သူသည် ပထမတစ်ခုကိုသာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယမေးခွန်းများအတွက် လူတစ်ယောက်ကို ယခုမှ ကယ်တင်ပြီးသောကြောင့် သူ၏မှတ်ဉာဏ်များကို စုစည်းရန် အချိန်အနည်းငယ် ပေးနိုင်မလား...

သူကိုယ်တိုင် စုစည်းရန် မလိုကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အစ်ကိုကြီး ရေမွန်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ပုံမှန်အားဖြင့် ကျွန်တော်တို့က မြို့စောင့်တပ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ပြန်မလာခင် ကင်းလှည့်မှုကို ပြီးမြောက်သင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင် ဒဏ်ရာရသွားပြီး ဒီမှာ ပြဿနာရှိတယ်"

သူ၏ အညိုရောင်လက်သည် အပြင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ဂါရက်သည် လက်ညွှန်ရာသို့ လိုက်ကြည့်ကာ ရှုပ်ထွေးနေသော ရွှံ့များ၊ ပေကျံနေသော သွေးများ၊ မကြာသေးမီက တိုက်ပွဲ၏ အထင်အရှားကျန်ရစ်ခဲ့သော အရာများကို လေ့လာကြည့်ရှုသည်။ သူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"မင်း မသိဘူးလား"

ရေမွန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဂါရက်သည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး အိုး မဟုတ်ဘူး၊ ချက်ချင်း သူ့ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ငါ... ငါ ခေါင်းကိုက်နေတယ်..."

သူသည် ဤနာကျင်သော မျက်နှာအမူအရာကိုပင် ဟန်ဆောင်ရန် မလိုပေ။ သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ အဖုကို အနည်းငယ် ဖိလိုက်သောအခါ ချက်ချင်း ပိုဆိုးလာပြီး သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်များ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း သူ ဆက်ပြောသည်။

"ခုနက ငါ ခေါင်းကို ထိမိသွားတယ်... ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး..."

ရေမွန်သည် သူ့ကို ကူညီရန် အလုအယက် ပြေးလာသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေနေပြီး မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသော ဂါရက်၏ စိတ်သည် အပိုင်းအစများဖြစ်နေသော မှတ်ဉာဏ်များကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကာ သူ့ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ပိုဆိုးစေသည်။

သူတို့၏ ကင်းလှည့်မှုသည် တစ်ရက်ခွဲအကြာတွင် လယ်တဲတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ မနီးမဝေးမှပင် ပြင်ပ၌ ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ ခွေးရိုင်းနှစ်ကောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲဖြဲနေကြသည်။ ခေါင်းဆောင် ကရင်သည် ခွေးများကို ကြောက်လန့်စေရန်နှင့် အတွင်း၌ စုံစမ်းရန် ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ရုန်းကန်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် အမည်းရောင်အရိပ်တစ်ခု အိမ်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က ကြားဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်ခံရကာ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိပြီး သတိလစ်သွားသည်။

"ဘာ... ဘာက ခေါင်းဆောင်ကို ဒဏ်ရာရစေတာလဲ..."

ဂါရက်သည် နာကျင်မှုကြားမှ မေးရန် အားတင်းခဲ့သည်။ ရေမွန်သည် သူ့ကို ထူရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် ဂါရက်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သူ့နားသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့ သေသေချာချာ မမြင်လိုက်ရဘူး။ အရမ်းမြန်တယ်။ ကျုပ်တို့ သိတာကတော့ ခြေလေးချောင်းသားရဲ၊ အမည်းရောင်ပဲ။"

"အဲဒီလိုလား..."

ဂါရက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ အခြားသူများကလည်း ဝင်ပြောကြသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အရမ်းကြီးပြီး ရက်စက်တယ်။ ဒါ... ဒီလောက် အရပ်မြင့်တယ်" (လက်ဟန်ပြ)

"ကြောင်လိုပဲလား"

"မနောက်ပါနဲ့၊ ကြောင်တွေ အဲဒီလောက် မကြီးဘူး။ ကျားသစ်လား ကျားသစ်အမည်းလား"

"ကြောင်နဲ့ တူတယ်"

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီကောင်... ငါ့ကို ကုတ်သွားတာ..."

ခေါင်းဆောင် ကရင်ပင် အားပျော့စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဂါရက်သည် ဒူးထောက်လျက် စဉ်းစားနေရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက ကြောင်မျိုးနွယ်ဝင် တိရစ္ဆာန်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ခေါင်းဆောင် ကရင်၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် ထောင့်ချိုးကျနေသော ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း သူသည် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေသည်။ ကြောင်မျိုးနွယ်ဝင် တိရစ္ဆာန်ဆိုလျှင် ပိုကောင်းမည်။ သူတို့ မောင်းထုတ်ခဲ့သော ခွေးရိုင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ခွေးရူးပြန်ရောဂါဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးသည်။ ဤကမ္ဘာပြင်ပ၌ ခွေးရူးပြန်ကာကွယ်ဆေး မရှိပေ။ ကူးစက်ခံရပါက ကံတရားကိုသာ အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ဖြစ်သောကြောင့် လိုက်လံရှာဖွေရန် မလိုအပ်ပေ။ ဦးစားပေးမှာ ဒဏ်ရာရသူ နားနေရန် နေရာရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည်။

ဘယ်ကိုသွားရမလဲ။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း ဂါရက်သည် မတ်တတ်ရပ်ရန် အားတင်းကာ အနီးအနားရှိ မြက်ခေါင်မိုးတဲဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး အတွင်း၌ အခြေအနေများကို စစ်ဆေးလိုသည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တုတ်လေးချောင်းနှင့် အကိုင်းအခက်များဖြင့် ဘောင်ခတ်ထားသော ယာယီတံခါးတစ်ခုရှိကာ သူသည် ကိုင်းညွှတ်ကာ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

ဒုက္ခပဲ…

ဒီလိုအိမ်မျိုးကနေ အရမ်းကြီး မမျှော်လင့်သင့်ဘူး…

ဂါရက်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ အိမ်သည် မတ်တတ်ရပ်ဝင်ရန် အရပ်မလုံလောက်သော်လည်း သူ လျစ်လျူရှုနိုင်သည်။ ကျဉ်းမြောင်းပြီး စတုရန်းပေ ၂၀ အောက်သာရှိသည်၊ သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဟောင်းနွမ်းသော တဲအိမ်အတွင်း၌ အိပ်ရာပင် မရှိပေ။

အခန်းအလယ်တွင် ရွှံ့နွံထူထဲသော ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ကျောက်တုံးများဖြင့် စီထားသော စက်ဝိုင်းပုံ အပေါက်တစ်ခုရှိပြီး မီးအသစ်တောက်လောင်နေသောကြောင့် မီးခိုးများ ထွက်နေသည်။ မီးခိုးများ တလှည့်စီ တက်လာကာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများကို တိုက်ခိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ကျစေသည်။ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများအလယ်တွင် နံရံဘေးဘယ်ဘက်၌ မြက်ခက်သုံးခွအချို့၊ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုံထားသော လျှော်အိတ်နှစ်လုံးရှိပြီး တစ်လုံးမှာ လေလျော့နေပြီး ကျန်တစ်လုံးမှာ ဖောင်းကားနေသည်။ ညာဘက်၌ သိုးသားရေများနှင့် လျှော်ခင်းများဖြင့် ရှုပ်ပွနေသော မြေသားပေါ်တွင် မြှင့်ထားသော စင်မြင့်တစ်ခု၊ ပိုင်ရှင်၏ အိပ်စင်ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒဏ်ရာတွေကို ပြုစုဖို့ ဒီနေရာလား..

သက်သာမယ့်အစား ပိုဆိုးနိုင်တယ်..

ကျုပ်တို့ ထွက်သွားရမယ်…

ဂါရက်သည် အပြင်သို့ ဆုတ်ခွာကာ အသက်ပြင်းပြင်း အနည်းငယ် ရှူသွင်းပြီး သူ၏ ရဲဘော်များကို အော်ဟစ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကို မတင်လိုက် ကျုပ်တို့ ထွက်သွားမယ်"

"မလိုဘူး။ ငါ့ဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်"

ခေါင်းဆောင် ကရင်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရုန်းကန်ထလာလိုသည်။ ဂါရက်သည် အလုအယက် ပြေးလာပြီး သူ့ကို ဖိထားလိုက်သည်။

"ဦးလေး ကရင် လှဲနေပါ။ မထပါနဲ့"

"ဟိုလှံကို ယူခဲ့။ တုတ်နဲ့ ယာယီကုတင်လုပ်၊ ငါတို့ သူ့ကို သယ်မယ်"

လူတိုင်း ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြသည်။ စစ်သည်တော်များဖြစ်သောကြောင့် ကုတင်လုပ်နည်းကို အနည်းငယ်သိကြသည်။ အသင့်ရရှိနိုင်သော လှံကို အသုံးပြုကာ အနီးအနားရှိ သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲလိုက်သည်။ မြက်ကြိုးများကို ချည်နှောင်ကာ ခေါင်းဆောင်ကို သယ်ဆောင်ရန် စင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သူ၏ စုတ်ပြဲနေသော သံချပ်ကာနှင့် ဆုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူတို့ စတင်ရွေ့လျားတော့သည်။

ဂါရက်သည်လည်း ကုတင်သယ်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ လက်လှမ်းမမီခင် တမ်ဟုခေါ်သော ဆံနီရောင်လေးသမားက သူ့ကို တွန်းထုတ်ကာ လက်တစ်ဖက်တွင် လှံတစ်လက်၊ နောက်တစ်ဖက်တွင် တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ရင်း သူ့ကို ပြုံးပြသည်။

"ဂါရက်လေး အလေးအပင်တွေကို ကျုပ်တို့ကို ထားခဲ့လိုက်ပါ။ မင်းက နောက်က လိုက်လာရုံပဲ"

ဂါရက်:...

အခုမှ မှတ်မိတယ်။ မင်းကြောင့်ကိုး….

မင်းက မူလခန္ဓာကိုယ်ကို လဲကျစေပြီး သစ်ပင်နဲ့ တိုက်မိစေခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါ တစ်ဖက်ကမ္ဘာကို ရောက်လာခဲ့တာ။ ငါသာ မြန်မြန် တုံ့ပြန်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ရင် ငါ ထပ်ပြီး နောက်ကမ္ဘာတစ်ခုကိုပြောင်းရွှေ့သွားမှာလား….

သို့သော် သူ၏ ပြန်လှန်ပြောဆိုမှုများကို မြိုသိပ်ထားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရဲဘော်များသည် လေးသမား၏ လုပ်ရပ်ကို သဘောကျကာ ရယ်မောကြသည်။

"ဟုတ်တယ် ဂါရက်လေး အလေးအပင်တွေကို ကျုပ်တို့နဲ့ ထားခဲ့လိုက်ပါ"

"မင်းက ကုသပေးသူပဲ"

"ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် မင်းကို လော့ဂါရက်လို့ ခေါ်ရလိမ့်မယ်"

လှံကိုင် ရေမွန်သည် သူ့ပခုံးကို ပုတ်ကာ ခါးဓားကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ လေးသမား တမ်နှင့် လှံကိုင်သည် ကုတင်၏ ရှေ့နှင့် နောက်ကို ဖွဲ့စည်းကာ မြှောက်လိုက်သည်။ ဒိုင်းကိုင်စစ်သည်တော် ဗေလီသည် ဂါရက်၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ဆွဲယူကာ သူ့ပခုံးပေါ်တွင် လွှဲတင်လိုက်သည်။ ဂါရက် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ လက်ဗလာဖြင့် အဖွဲ့အလယ်တွင် အားစိုက်စရာမလိုဘဲ လျှောက်နေခဲ့သည်။ ဘာအလုပ်မှ မရှိ၊ ဘာမှ မသယ်ဆောင်ဘဲ သူသည် တည်ငြိမ်စွာနေကာ အဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

ဂါရက်သည် ယခု ခြေချင်းဝတ်လွဲသွားပြီလား သို့မဟုတ် လမ်းမလျှောက်နိုင်ဟု ကြေညာလိုက်လျှင် ဤစစ်သည်တော်များသည် သူ့အတွက် ပုခုံးထောက်သယ်စင်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ သယ်ဆောင်ပေးမည်လားဟုပင် တွေးမိခဲ့သည်...

ဒါက မန္တန်ရွတ်ဆိုသူတွေကို ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံလား။