အခန်း (၁၁)

အခန်းမရှိ ထိုင်ခုံအစီအစဉ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤလူအုပ်စုတွင် ဘုန်းတော်ကြီးက အမြင့်ဆုံးအဆင့်အတန်းရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"လွှတ်ပေးလိုက်" ဟူသော ခိုင်မာသော အမိန့်ဖြင့် သူရဲကောင်းများပင် ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုဘဲ မျက်နှာမည်းမှောင်းကာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ဂါရက်အပေါ်ရှိ ချုပ်နှောင်မှုများ ချက်ချင်း လျော့သွားပြီး သူသည် ခြေထောက်ပေါ်သို့ ယိုင်တိုင်တိုင် ရောက်သွားကာ ဘုန်းတော်ကြီးကို ခေါင်းညိတ်၍ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လေးဘက်ထောက်၍ ကလေးငယ်ဆီသို့ အလုအယက် သွားလိုက်သည်။

"ဟွန့် ဘယ်လောက် ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာလဲ..."

သူရဲကောင်းက မဲ့ပြသည်။ ဘုန်းတော်ကြီးက တိုးတိုးလေးဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မပြောနဲ့၊ ကြည့်"

ဂါရက်၏ အချိန်ကိုက်မှုသည် ပိုကောင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် လည်ပင်းကို ခုတ်ဖြတ်ခံထားရသော ယောက်ျားလေးသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ကိုယ်လက်များ ရုန်းကန်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။ ပြင်းထန်သော်လည်း သူ၏ငိုကြွေးသံသည် အသံမထွက်သောကြောင့် ကလေးငယ်၏ ထိတ်လန့်မှုကို ပို၍ မြင့်တက်စေသည်။ မျက်ရည်များ စီးဆင်းကာ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်လှုပ်နေပြီး သူသည် ထပ်မံ သတိလစ်တော့မည့်ပုံပေါ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂါရက်က အလုအယက် ရောက်လာသည်။ သူသည် ကလေးငယ်အပေါ်သို့ လဲကျကာ ခြေထောက်များကို ဖိထားပြီး မလှုပ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကလေးငယ်၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်နှာကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ရင်း ထပ်ခါထပ်ခါ အားပေးစကားဆိုသည်။

"မကြောက်နဲ့၊ မင်း အဆင်ပြေတယ်၊ မင်း အဆင်ပြေတယ်... အသက်ရှူလိုက်ရုံနဲ့ မင်း အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်... မကြောက်နဲ့၊ ငါ့အသက်ရှူသံကို လိုက်လုပ်၊ ရှူသွင်း... ရှူထုတ်... ရှူသွင်း... ရှူထုတ်..."

သူ၏အသံသည် အမြင့်မှ အနိမ့်သို့၊ အမြန်မှ အနှေးသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသော ကလေးငယ်ကို သူ့နှင့်အတူ အသက်ရှူစေခြင်းဖြင့် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်၊ ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်...

မကြာမီ တုန်လှုပ်မှုများ လျော့နည်းသွားသည်။ လည်ပင်းနာကျင်မှု အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသော်လည်း ကလေးငယ်သည် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ညည်းညူနေသော်လည်း အတော်အတန် တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။

၎င်းသည် ခွဲစိတ်မှုဆိုင်ရာ စာအုပ်များ သို့မဟုတ် ကုသမှုလမ်းညွှန်များ၌ ပါဝင်သော နည်းလမ်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို ဂါရက်၏ ယခင်ဘဝမှ အရေးပေါ်ဌာန၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော ဆရာက သူ့အား သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ထုံဆေးမပါဘဲ လေပြွန်ခွဲစိတ်တဲ့အခါ လူနာကို အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေး။ အသက်ရှူကျပ်ပြီး ရုတ်တရက် လည်ပင်းကို ခုတ်ဖြတ်ခံရတဲ့အတွက် လူနာရဲ့ အောက်ဆီဂျင်သုံးစွဲမှုဟာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အဆမတန် မြင့်တက်သွားတယ်။ သင့်လျော်တဲ့ အားပေးမှုမရှိရင် ဘယ်အချိန်မဆို ရှော့ခ်ရသွားနိုင်တယ်။

...ပြီးတော့ မိသားစုနဲ့ ကြည့်ရှုသူတွေကိုလည်း အားပေးစကားပြောပါ... မဟုတ်ရင် ခွဲစိတ်ဓားကို ချလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မှန်တယ်ထင်တဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ရိုက်နှက်တာကို ခံရနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရဲတွေတောင် လက်ထိပ်ခတ်နိုင်တယ်။ ဒါတွေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားတာ ပိုကောင်းတယ်”

ဂါရက်၏ အတွေးများသည် အမျိုးမျိုးသော စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသည်။ သူသည် ဆရာ၏ အကြံဥာဏ်ကို မေ့သွားခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူရဲကောင်းက သူ့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ခြင်းကြောင့် အခွင့်အရေး မရခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူရဲကောင်းသည် သနားညှာတာမှုပြ၍ သူ့ကို ချက်ချင်း မသတ်ခဲ့ပေ။ မဟုတ်ပါက သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖြတ်သန်းရပေမည်။

သူရဲကောင်းအကြောင်း တွေးနေစဉ် ဂါရက်သည် သူ့နောက်မှ သူပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်သည်။ အသံသည် တိုးတိုးလေးဖြစ်ပြီး အနီးအနားရှိ ဘုန်းတော်ကြီးကို တီးတိုးပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

"လည်ပင်းကို ခုတ်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်သလား"

"...ဒီလို ကုသနည်းမျိုးကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး" ဟု ဘုန်းတော်ကြီးက ပြန်ဖြေသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ မန္တန်ဆရာများဖြစ်သောကြောင့် ဘုန်းတော်ကြီး၏ အသံသည် တည်ငြိမ် ချိုမြိန်ပြီး သူရဲကောင်း၏ နက်ရှိုင်းသော ကြမ်းတမ်းသော အသံနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားသည်။ ဂါရက်သည် သူတို့ကို ယနေ့မှ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့လျှင်ပင် သူတို့၏ အသံများကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားနိုင်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက အတော်လေး ယုံကြည်မှုရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကလေးလည်း အသက်ရှူကျပ်တော့ဘူး။ လည်ပင်းကို ခုတ်လိုက်ပေမဲ့ ချက်ချင်း သွေးအိုင်မလာဘူး..."

ဟုတ်တာပေါ့။ တက္ကသိုလ်ကတည်းက လည်ပင်းရဲ့ ခန္ဓာဗေဒကို ရင်းနှီးပြီးသားပါ။ အကယ်၍ မတော်တဆ cricothyrotomy လုပ်နေတုန်း carotid သွေးကြောကို ခုတ်မိခဲ့ရင် ကျွန်တော်လည်း သေမင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ သွားရလောက်ပြီ….

ဂါရက်က တိတ်တဆိတ် ညည်းညူလိုက်သည်။

သူ့လက်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးသည် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဂါရက်ရပ်သွားသောအခါ ဘုန်းတော်ကြီးသည် မေးမြန်းခြင်းကို မရှောင်လွှဲနိုင်တော့ပေ။

"အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီလား"

"ပိုကောင်းလာပြီ" ဟု ဂါရက်က အသက်ရှူမဝစွာ ပြန်ဖြေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း သူရှာဖွေနေသောအရာကို မတွေ့သောကြောင့် ဒူးထောက်ကာ လူအုပ်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပြွန်တစ်ခုပေး၊ ခိုင်ခံ့ပြီး သန့်ရှင်းတာ မြန်မြန်"

"ကြားကြလား။ ခိုင်ခံ့တဲ့ ပြွန်တစ်ခုတဲ့ သန့်ရှင်းတာမြန်မြန်ရှာကြ"

အသံနက်ကြီးတစ်ခုက တုံ့ပြန်သည်။ ဂါရက်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ကို ကြိုဆိုခဲ့သော လယ်သမား ဦးအက်ဒမွန်သည် တာဝန်ယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အမိန့်ဖြင့် လူခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်သည် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန် အလုအယက် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ဂါရက်သည် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။ သူသည် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး တုံ့ဆိုင်းနေသော လယ်သမားအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချင်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူသည် သက်ပြင်းချကာ ညင်ညင်သာသာ မေးလိုက်သည်။

"ကလေးက ဘယ်အချိန်ကစပြီး မသက်မသာ ခံစားရတာလဲ"

"ညစာစားချိန်မှာ... ပြီးတော့ ပိုဆိုးလာပြီး ကျွန်မ..."

လက္ခဏာများ စတင်ပြီး တစ်နာရီခန့်ကြာပြီ။ ဂါရက်သည် အချိန်ဇယားကို စိတ်ထဲမှတ်သားပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ညစာအတွက် သူ ဘာစားခဲ့လဲ။ ဘာသောက်ခဲ့လဲ။ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိလား"

"ပေါင်မုန့်ညို၊ ပဲတွေ... ကျုပ်တို့အားလုံး အတူတူ စားကြတယ် နေ့တိုင်းစားတာပဲ။ အရင်က ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး..."

"သူ ထူးခြားတာ တစ်ခုခုကို ထိမိခဲ့လား။ အနီးအနားမှာ ပန်းချီကား တစ်ခုခု ရှိလား။ အသီးအနှံတွေ ကောက်ခဲ့လား။ ပန်းတွေ ထိခဲ့လား"

စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ဂါရက်သည် မေးခွန်းများ ဆက်မေးသည်။ သူသည် အစားအသောက်မှ ပတ်ဝန်းကျင်အထိ ဓာတ်မတည့်မှုများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အလေ့အကျင့်ရှိပြီး ထူးဆန်းသောအရာများ၊ သူတို့ ထိတွေ့ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ အနံ့ခံခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ သာမန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခုခုကို တွေ့ကြုံခဲ့သည်ဖြစ်စေ မေးမြန်းခဲ့သည်။ အသေးစိတ်တိုင်း အရေးပါသည်။

တစ်ခါက ပြင်းထန်စွာ ဓာတ်မတည့်သော လူနာတစ်ဦးကို ကယ်တင်နေစဉ် ဓာတ်မတည့်မှုဖြစ်စေသောအရာသည် သစ်သီးဆိုင်ကို လျှောက်သွားရင်း လူနာ၏ အင်္ကျီတွင် ပွတ်တိုက်မိသော မက်မွန်သီးအမွေးများဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

မက်မွန်သီးအမွေးများကို ဓာတ်မတည့်ခြင်း။

ဆရာဝန်တစ်ဦးအဖြစ်မှ နာမည်ကျော် စုံထောက်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း။

တိုးတိုးလေးပြောကာ မေးခွန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု မေးမြန်းနေစဉ် လယ်သမားအမျိုးသမီးသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေသော သူမခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ မေးမြန်းနေစဉ် ဂါရက်သည် ကလေးငယ်ကို တစ်ဝက် အာရုံစိုက်ထားပြီး ဘုန်းတော်ကြီး၏ မေးမြန်းမှုကို ပြန်ဖြေသည်။

"ပြွန်တစ်ခု ဘာလို့ လိုအပ်တာလဲ"

"လေလမ်းကြောင်းထဲ ထည့်ဖို့လေ ပြွန် ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ အခုထိ မရောက်သေးတာလဲ"

"လာနေပြီ"

တစ်စုံတစ်ဦးသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ အလုအယက် ထွက်လာသည်။ ဘယ်ဘက်လက်သည် အပြင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ နေရာလွတ်ပေးရန် အချက်ပြနေစဉ် ညာဘက်လက်က တစ်စုံတစ်ခုကို မြှောက်ကိုင်ထားသည်။ အသက်ရှူမဝဘဲ သူတို့သည် ထိုအရာကို ဂါရက်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ပြွန် ရောက်လာပြီ။ သုံးလို့ရမရ စစ်ဆေးကြည့်။ ကျွန်တော် အပင်ပန်းခံပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားတယ်"

ဂါရက်သည် သူ့အကြည့်ကို နိမ့်ချလိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးတွင် ကြက်ရိုးတစ်ချောင်းသည် အပေါက်အတွင်းပိုင်းကို ဖော်ပြရန် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဖြတ်တောက်ထားသည်။ အရိုးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အရိုးတွင်းခြင်ဆီသည် အလယ်မှ အတော်အတန် သန့်ရှင်းသွားပြီး ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်သည် အခြားတစ်ဖက်မှ စိမ့်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

...ယာယီလုပ်ထားတာနဲ့တင် ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ပိုးသတ်ထားသော ထုပ်ပိုးမှုမရှိ၊ တစ်ခါသုံး PVC လေပြွန်လည်းမရှိ၊ ဝါးပင်ပင်မရှိပေ။ ဒီဒေသမှာ မပေါက်နိုင်ပေ။ အပေါက်ဖောက်ထားသော ကြက်ရိုးတစ်ခုသာရှိသည်။

“အခုတော့ ဒါနဲ့ပဲ လုံလောက်အောင် လုပ်ရမယ်”

ဂါရက်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ အရိုး၏အစွန်းကို လက်မဖြင့် ပွတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"အစွန်းက အရမ်းထက်တယ်။ ချောမွတ်အောင် လုပ်လိုက်ဦး။"

"ဒါ..."

ဦးလေး အက်ဒမွန်က တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က ညင်ညင်သာသာဖြင့် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဘုန်းတော်ကြီးသည် ဂါရက်၏ လက်ဖဝါးမှ ကြက်ရိုးကို ယူကာ ဘေးနားရှိ သူရဲကောင်းဆီသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရိုမန် ကူညီပါဦး။"

သူရဲကောင်း ရိုမန်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အရိုးကို ယူကာ လက်မ၏ အသားဖြင့် အစွန်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး လှန်ကာ ထပ်တူ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အရိုးအစအနများ ကျလာပြီး မီးဖိုချောင်သုံး ဓားဖြင့် ခုတ်ထားသော ထက်ရှသော အစွန်းများက သိသိသာသာ ချောမွတ်သွားသည်။

မျက်လုံးပြူးကာ ဂါရက်သည် တိုးတိုးလေး အာမေဋိတ်သံ ထွက်မလာဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ့လက်တွေကို တိုက်ရိုက်သုံးနေတာ…

လက်မကို သွေးကျောက်အဖြစ်…

ညင်ညင်သာသာ ပွတ်ရုံပဲလား…

ဒီကမ္ဘာက သူရဲကောင်းတွေက ဒီလောက်ထိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ သန်မာကြတာလား။

သူ၏ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းကို မပိတ်နိုင်ခင် ဘုန်းတော်ကြီးသည် ချောမွတ်သွားသော အရိုးကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ လှမ်းပေးနေစဉ် သူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လေလမ်းကြောင်းထဲ ထည့်ရမှာလား။ ဘယ်လိုလဲ။ ဘာလို့လဲ"

"ဝိုး တကယ် ဝင်သွားပြီ"