အခန်း (၁၄)

မိနစ်နှစ်ဆယ်သည် တိုတောင်းသည်လည်း မဟုတ်၊ ရှည်လျားသည်လည်း မဟုတ်။

အထူးသဖြင့် သင့်ဘေးနားမှ တစ်ယောက်ယောက်က သင့်ကို မေးခွန်းများ တရစပ် မေးနေပြီး သင်သည် ၎င်းတို့ကို နှင်ထုတ်၍ မရသောအခါ... ထာဝရကာလတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဂါရက်သည် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ကလေးငယ်၏ လည်ချောင်းနှင့် အခြားတစ်ဖက်ကို ဘုန်းတော်ကြီးပေါ်တွင် အာရုံစိုက်ကာ ပါးစပ်ခြောက်သည်အထိ လက်ဟန်ပြကာ ရှင်းပြနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နီလာပြီ။ အနီရောင် စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု"

ချောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ ယောက်ျားလေး၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖျံသည် ချောမွတ်ပြီး ကြည်လင်နေကာ ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော် ညာဘက်လက်ဖျံတွင် ငါးအသားကို လိမ်းထားသည့်နေရာတွင် ကြီးမားသော အကွက်တစ်ခုက နီလာပြီး အလယ်တွင် ထင်ရှားသော အစုအဝေးတစ်ခုဖြင့် ရောင်ရမ်းနေသည်။ ထိုအနီရောင်ကို ဝန်းရံထားသည်မှာ အားပျော့သော၊ မမှန်မကန်သော အနီရောင်မျဉ်းများဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် အင်းဆက်ပိုးများ၏ ခြေထောက်များနှင့်တူသည်။

ခြေတုများနှင့် အစုအဝေးပါသော အနီရောင်...

အတိအကျ ဆိုရလျှင် ၎င်းသည် ဓာတ်မတည့်မှု တုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်ပြီး အတော်အတန် ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ တုံ့ပြန်မှုက ပြင်းထန်နိုင်သေးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ပြင်ဆင်ခဲ့သော ငါးအသားအရောအနှောသည် လုံးဝ မပျော့ပျောင်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသော ဂါရက်သည် လက်ခုပ်တီးရင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

"အတည်ပြုလိုက်ပြီ။ ဒါက ငါးမြင်းရဲ့ အမှားပဲ"

"နောက်ဘာလုပ်မလဲ"

"နောက်..."

ဂါရက် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

အရေပြားစစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် ကလေးငယ်၏ ရောဂါအကြောင်းရင်းမှာ ဓာတ်မတည့်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သော လည်ချောင်းရောင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ သူသည် အရေးပေါ်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို လက်ဖဝါးပေါ်က အတိုင်း သိပြီး မျက်စိမှိတ်လျက်ပင် ညွှန်ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ ညွှန်ကြားချက်များ မပေးမီပင် အတွေ့အကြုံရင့်သော အရေးပေါ်ကုသဆောင် သူနာပြုများသည် ဆေးဝါးများကို ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်သည်။

၀.၁% အဒရီနလင်း ဟိုက်ဒရိုကလိုရိုက် အရေပြားအောက် ထိုးဆေး၊ 10ml ဆားရည် + 1mg အဒရီနလင်း + 10mg ဒက်ဆာမက်သဇုန်း၊ ချက်ချင်း ပါးစပ်ကို သုံးမိနစ်မှ ငါးမိနစ်အထိ ဆေးကြောခြင်း…

ထို့နောက် 20-40ml ဆားရည်၊ 1-2mg အဒရီနလင်းနှင့် 10mg ဒက်ဆာမက်သဇုန်းတို့ကို စဉ်ဆက်မပြတ် အငွေ့ရှူရန်။

ဒါပေမဲ့ အခု သူ့လက်ထဲမှာ ဘာရှိလဲ။

ဘာမှ မရှိဘူး….

အဒရီနလင်း ထိုးဆေးမရှိ၊ ဒက်ဆာမက်သဇုန်း ထိုးဆေးမရှိ၊ ဆားရည်ပင် မရှိ

ချေ။ ယင်းတို့သည် ထိုနေရာတွင် ပြင်ဆင်ထားသမျှသည် သေချာပေါက် မသန့်ရှင်းပေ။ မတိကျသော အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် ပိုးမသတ်ထား...

ဒုန်း…

ဒီနေ့က အလွန်ဆိုးရွားတဲ့နေ့ပဲ…

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဂါရက်သည် ဤပြဿနာအတွက် အစီအစဉ်တစ်ခုရှိသည်။ ခဏတာ စဉ်းစားဟန်ဆောင်ကာ လယ်သမားဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ လှည့်လိုက်သည်။

"မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဆိတ်သားဟင်းရည်ရှိတာကို ကျွန်တော် မြင်တယ်။ သိုးရဲ့အတွင်းကလီစာတွေ ရှိသေးလား"

"ရှိတယ် ရှိတယ်"

လယ်သမား အက်ဒမွန်က တက်ကြွစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ ဂါရက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မရှိလျှင် သူသည် လယ်သမားများနှင့် ချက်ချင်း သိုးတစ်ကောင်ကို သတ်ရန် ညှိနှိုင်းရပေမည်။ သူသည် ထရပ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

"အတွင်းကလီစာတွေကို ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့"

ဤကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းမှတစ်ဆင့် ဂါရက်သည် လယ်တဲတွင် အတော်အတန် လေးစားမှုရရှိခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် တောင်းဆိုထားသော ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ရန် တစ်ယောက်ယောက်သည် လမ်းပေါ်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ မကြာမီ သွေးပေနေသော အတွင်းကလီစာများပါသော ဇလုံတစ်ခုကို ယူလာပြီး ဂါရက်၏ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် လူအုပ်ကြား၌ ဂါရက်သည် မည်သူမျှ ကြည့်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သစ်သားဇလုံကို မရှက်မကြောက် ရှာဖွေနေသည်...

ထိုအတောအတွင်း ဂါရက်နောက်သို့ အမြဲလိုက်နေသော ဘုန်းတော်ကြီးသည်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကိုင်းညွှတ်ထိုင်လိုက်သည်။ ခဏတာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် အံ့သြသွားကာ "ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးမြန်းခြင်းကို မရှောင်လွှဲနိုင်တော့ပေ။

"တိကျတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ရှာနေတာ။"

"ဘယ်တစ်ခုလဲ"

ဘုန်းတော်ကြီးက ပိုကိုင်းညွှတ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူတို့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စောင့်ရှောက်နေသော ဆာရိုမန်က ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ သင်ဟာ သူတော်ကောင်းမျိုးနွယ်ဝင်ပါ။ မသင့်တော်ပါဘူး..."

"ဟေ့"

ဘုန်းတော်ကြီးက စိတ်မရှည်စွာ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ့လည်ပင်းကို ဘယ်ညာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သောအခါ ရိုမန်၏ အကူအညီမပါဘဲ နောက်သို့ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားစေသော ရောစပ်ထားသော ပြင်းထန်သော အနံ့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရလိုက်သည်။ သို့သော် မသက်မသာဖြစ်နေသော်လည်း သူသည် သူ၏ မေးမြန်းမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်သည်။

"မင်း ဘာရှာနေတာလဲ တိတိကျကျပြောကြည့်။ ဒါက အတွင်းကလီစာတွေပဲ။ ချထားလိုက် သူတို့ ရှာပေးလိမ့်မယ်"

"သူတို့ သိမှာမဟုတ်ဘူး"

ဂါရက်သည် ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ သူ၏ ရှာဖွေမှုတွင် အာရုံစူးစိုက်ကာ "ကျောက်ကပ်... ကျောက်ကပ်... တွေ့ပြီ။ နောက်တစ်ခု ကျန်သေးတယ်..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

"အို မင်းက သိုးရဲ့ ကျောက်ကပ်ကို ရှာနေတာကိုး"

ဘုန်းတော်ကြီး၏ ခေါင်းက ပြန်ပေါ်လာသည်။ ဂါရက်သည် သိုးသွေးများပေနေသော သူ့လက်ကို မြှောက်ကာ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။

“နှောင့်ယှက်တာ ရပ်လိုက်တော့”

ဘယ်ဘက်အပေါ်ပိုင်းမှ အေးစိမ့်သော အသံထွက်လာသည်။ ဆာရိုမန်သည် ဓားကို ချွတ်ကာ ဂါရက်၏ လက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် တောက်ပမှုဖြင့် ဂါရက်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘုန်းတော်ကြီး၏ ခေါင်းက တီးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

"မင်း မပြောရင် ကိစ္စမရှိဘူး... ငါကူညီဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ..."

သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဂါရက်သည် သစ်သားဇလုံထဲတွင် စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေနေဆဲပင်။ ခုတ်ထစ်ထားသော သိုး၏ ခန္ဓာဗေဒသည် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် ကျောက်ကပ်တစ်ခုကို တွေ့ခြင်းသည် အခြားတစ်ခုကို တွေ့မည်ဟု အာမမခံနိုင်ပေ။ သူသည် ခဏကြာ ဆက်လက်ရှာဖွေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ကပ်နှစ်ခုလုံးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သက်ပြင်းချကာ ကျောက်ကပ်ပါသော ဇလုံကို စားပွဲသို့ သယ်သွားပြီး သူတို့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ခွဲစိတ်တော့သည်။

အစကတည်းက ဂါရက်သည် ကျောက်ကပ်ကို ရှာဖွေနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ တက်ကျောက်အိတ်ကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။

အဒရီနလင်းသည် သွေးကြောများကို ကျုံ့စေပြီး ဒက်ဆာမက်သဇုန်းသည် ရောင်ရမ်းမှုကို လျှော့ချပေးကာ ဓာတ်မတည့်မှုကို ထိန်းချုပ်ပေးသည်။ ဒက်ဆာမက်သဇုန်းသည် ဓာတုဒြပ်ပေါင်းဖြစ်သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း အဒရီနလင်း... နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။

ဤအရာဖြင့် အနည်းဆုံး လည်ချောင်းရောင်ရမ်းမှုကို သက်သာစေပြီး ကလေးငယ်ကို ပုံမှန် အသက်ရှူနိုင်စေမည်ဖြစ်သည်။ လေလမ်းကြောင်းတွင် ပိတ်ဆို့နေသော ကြက်ရိုးကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားနိုင်သည်။

သီအိုရီအရ အဒရီနလင်းသည် ပရိုတင်းဟော်မုန်းအမျိုးအစားတွင် ပါဝင်ပြီး အစာအိမ်အင်ဇိုင်းများက ၎င်းကို ချေဖျက်သောကြောင့် ပါးစပ်ဖြင့် မသောက်နိုင်ပေ။ သို့သော် သမိုင်းတွင် ပါးစပ်ဖြင့် အဒရီနလင်း သောက်သုံးခြင်း၏ ဖြစ်ရပ်များကို ဖော်ပြထားသည်။ ဂါရက်သည် ယခင်ဘဝတွင် ၎င်းအကြောင်းကို ဖတ်ဖူးသည်။

၁၈၉၃ ခုနှစ် ဆောင်းဦးရာသီတွင် sphygmomanometer ကို တီထွင်ခဲ့သော ဗြိတိသျှဆရာဝန် ဂျော့ခ်ျအော်လီဗာသည် လူတစ်ဦးသည် ဆိတ်တက်ကျောက်အိတ်မှ ထုတ်ယူထားသော အရာတစ်ခုကို မျိုချသောအခါ sphygmomanometer သည် radial သွေးကြောကျုံ့ခြင်းကို သိရှိနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် ဤစမ်းသပ်မှုသည် တက်ကျောက်ထုတ်ယူမှုသည် သွေးပေါင်ချိန်ကို မြှင့်တင်ပေးကြောင်း အစောဆုံး ထင်ရှားသော သက်သေအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဂါရက်အတွက် ၎င်းသည် ပိုအရေးကြီးသောအရာတစ်ခုကို ဆိုလိုသည်။

ပါးစပ်ဖြင့် သောက်သော အဒရီနလင်း သို့မဟုတ် တက်ကျောက်ထုတ်ယူမှုသည် တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်သည်။

ကလေးသည် ယခု မျိုချနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် ဂါရက်၌ နောက်ထပ် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ အဒရီနလင်း အမျိုးအစားထဲ၌ အဒရီနလင်းနှင့် နော်အဒရီနလင်းကို လျှာအောက်မှ မသောက်နိုင်သော်လည်း အိုင်ဆိုပရီနလင်းကိုမူ သောက်နိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်... တက်ကျောက်ထုတ်ယူမှု... သို့မဟုတ် ရေနှင့်ရောထားသော ကြေမွထားသည့် တက်ကျောက်အိတ်... အနည်းငယ် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်ပေမည်... မဟုတ်ပါလား။

ဂါရက်သည် စကားပြောရန် အလွန်တင်းမာနေပြီး မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် သိုးကျောက်ကပ်မှ အမြှေးပါးကို စေ့စေ့စပ်စပ် ခွာနေသည်။ ညှပ်ခြင်း၊ ဆွဲထုတ်ခြင်း၊ တုံးတိတိ ခွဲထုတ်ခြင်း... သူ၏လက်ထဲရှိ ကြမ်းတမ်းသော သံကတ်ကြေးက ညင်ညင်သာသာ တောက်ပနေပြီး ခွဲစိတ်ကတ်ကြေး၏ ကျွမ်းကျင်မှုကိုပင် ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။

တက်ကျောက်အိတ်သည် သေးငယ်ပြီး ကျောက်ကပ်၏ အပေါ်ပိုင်းတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တည်ရှိကာ ကျောက်ကပ်အိတ်အတွင်း၌ လွှမ်းခြုံထားသည်။ လူသားတက်ကျောက်အိတ်သည် ၅-၇ ဂရမ်သာ အလေးချိန်ရှိပြီး ဆိတ်တက်ကျောက်အိတ်သည် များစွာ ကွာခြားမည်မဟုတ်ပေ။ တက်ကျောက်အိတ်ကို မပျက်စီးစေဘဲ အပြည့်အဝ ထုတ်ယူရန် သူ အလွန်သတိထားရမည်ဖြစ်သည်။

ဤတက်ကျောက်အိတ်နှစ်ခုတွင် တက်ကြွသော အရာမည်မျှပါဝင်သည် သို့မဟုတ် လျှာအောက်မှ မည်မျှ စုပ်ယူနိုင်သည်ကို သူ မသိပေ။

သူ... သတိထားပြီး ဘာမှ မဖြုန်းတီးတာ ပိုကောင်းသည်...

ဂါရက်သည် အပြည့်အဝ စိတ်နှစ်ထားပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များက သတိရှိပြီး ညင်သာသည်။ သူ အလုပ်လုပ်နေစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော လေထုသည် မသိစိတ်ဖြင့် လူတိုင်းကို သက်ရောက်စေသည်။ စိတ်မရှည်သော ဘုန်းတော်ကြီးပင် စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ ကိုင်းညွှတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူရဲကောင်းသည် ဘေးတွင် ချောင်းဟန့်ကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဂါရက်သည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စေသည်။

ဂါရက်သည် နှစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ထုတ်ယူနိုင်သောအခါမှသာ တက်ကျောက်အိတ်များကို ခုတ်ထစ်ပြီး သန့်ရှင်းသော အခွံမပါသော ဇလုံတစ်ခုတွင် ကြိတ်ကာ ဆေးကြောရန် ရောစပ်ပြီးမှ ဘုန်းတော်ကြီးက သက်ပြင်းချကာ ထခုန်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါ လုံလောက်ပြီလား။ အခု အဆင်ပြေပြီလား"

"စောင့်ကြည့်ရအောင်..."

ဂါရက်သည် ကလေးငယ်၏ လည်ပင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ကြက်ရိုးရွေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကလေးငယ်သည် တစ်မိနစ်၊ နှစ်မိနစ်၊ ငါးမိနစ် ဆေးကြောပြီးနောက်... ကြက်ရိုးသည် မပျက်မစီးဘဲ ကျန်ရှိခဲ့သော်လည်း လည်ချောင်းရောင်ရမ်းမှုက တဖြည်းဖြည်း သက်သာသွားပြီး အသံကြိုးမှ လေဖြတ်သန်းသံသည် ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။

"ဝိုး အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ။ တကယ် အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ"

"ဟုတ်တယ် အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ။"

ဂါရက်သည် ချွေးစက်တစ်စက်ကို သုတ်လိုက်ပြီး ကြက်ရိုးကို ဆွဲထုတ်ကာ ဘုန်းတော်ကြီးကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြုံးပြရင်း "နောက်တော့ သူ့ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့ မင်းအလှည့်ပဲ..."

"ပြဿနာမရှိဘူး ငါ့ကို ကြည့်"

ဘုန်းတော်ကြီးက အလုအယက် ပြေးသွားလိုက်သည်။ ကလေးငယ်၏ အခြေအနေနှင့် တစ်ညလုံး ပူပန်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ပါဝင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ ကုသမှုနည်းပညာသည် အထူးသဖြင့် သပ်ရပ်ပြီး တိကျသည်။ ဒဏ်ရာကို ကုသပြီးသည်နှင့် သူသည် သူ့ဝတ်ရုံကို ဖြောင့်မတ်ကာ သူ့ခေါင်းကို မော့ထားပြီး သူ့ညာဘက်လက်ကို ဂါရက်ဆီသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို လူငယ် ကုသပေးသူလေး"